What do you think?
Rate this book
Le undicimila verghe
Pubblicato clandestinamente nel 1906, scritto da uno dei massimi poeti francesi del Novecento, il romanzo è la storia, scatenata, di un "viaggio erotico" e, allo stesso tempo, una grottesca parodia dei romanzi erotici popolari che si svolgevano su treni, a bordo di transatlantici, in località climatiche e avevano per protagonisti principi, conti e nobili russi.
142 pages, Paperback
First published January 1, 1907
73 people are currently reading
1565 people want to read
About the author
Guillaume Apollinaire
685 books474 followersItalian-French poet Guillaume Apollinaire, originally Wilhelm Apollinaris de Kostrowitzky, led figures in avant-garde literary and artistic circles.
A Polish mother bore Wilhelm Albert Włodzimierz Apolinary Kostrowicki, this known writer and critic.
People credit him among the foremost of the early 20th century with coining the word surrealism and with writing Les Mamelles de Tirésias (1917), the play of the earliest works, so described and later used as the basis for an opera in 1947.
https://en.wikipedia.org/wiki/Guillau...
A Polish mother bore Wilhelm Albert Włodzimierz Apolinary Kostrowicki, this known writer and critic.
People credit him among the foremost of the early 20th century with coining the word surrealism and with writing Les Mamelles de Tirésias (1917), the play of the earliest works, so described and later used as the basis for an opera in 1947.
https://en.wikipedia.org/wiki/Guillau...
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 207 reviews
October 13, 2025
Mony Vibescu, a self-proclaimed Romanian prince, has had enough of being sodomized every day by his vice-consul and decides to leave for Paris, where he thinks a more enviable fate awaits him. However, his journey does not end there; his adventures continue in Germany and China.
It is a transgression that the author sought much more than eroticism. So we list all the taboos: sodomy, rape, murder, torture, scatophilia, bestiality, necrophilia, and we write a passage on each of these practices. The whole is rather indigestible. From time to time, only a few touches of humor can hold the attention until the end.
I admit my incomprehension of Sade and other ancient or modern artists who only rhyme sex with blood, violence, and wounded bodies. Given their defenders' enthusiasm, I must learn from them, but that will remain inaccessible.
It is a transgression that the author sought much more than eroticism. So we list all the taboos: sodomy, rape, murder, torture, scatophilia, bestiality, necrophilia, and we write a passage on each of these practices. The whole is rather indigestible. From time to time, only a few touches of humor can hold the attention until the end.
I admit my incomprehension of Sade and other ancient or modern artists who only rhyme sex with blood, violence, and wounded bodies. Given their defenders' enthusiasm, I must learn from them, but that will remain inaccessible.
March 9, 2017
Πεταλούδες, πασχαλίτσες και «υψηλά νοήματα», αναδύονται μέσα απο τις σελίδες του συγκεκριμένου βιβλίου! Nοοοt!!!
Έκανα το λάθος να ξεκινήσω το διάβασμα του , τρώγοντας σοκολατάκια. Ένα θα σας πω. Το λατρεμένο και ευγενές αυτό προϊόν, στα μάτια μου δε θα ναι ποτέ πια ίδιο.
Να πω την αλήθεια, σε γενικές γραμμές νόμιζα πως ήξερα με τι είχα να κάνω. Ούτε καν. Χειρότερο από κάθε νοσηρή φαντασία. Πραγματικά, η ταινία “Texas Massacre” (που είναι ότι χειρότερο και αρρωστημένο έχω δει) μοιάζει με το «Μικρό μου πόνι» μπροστά του.
Οι«Έντεκα χιλιάδες βέργες» είναι ένα σαδιστικό και εξαιρετικά ενοχλητικού περιεχομένου βιβλίο γραμμένο το 1907, από τον σουρεαλιστή Γάλλο συγγραφέα Απολλιναίρ.
Το βιβλίο απλά δεν έχει καμία πλοκή. Το θέμα του; Δεν υπάρχει. Απλά σεξ και διεστραμμένα τερτίπια. Από τον πρόλογο ακόμα, όολη η πλάση επηδιόσαντο (λογικά υπάρχει αυτή η λέξη), άντρες γυναίκες, έπιπλα, αυτοκίνητα. Γενικότερα όλη η χλωρίδα και η πανίδα , λαμβάνει μέρος σ΄ένα άρρωστο ερωτικό γαϊτανάκι , που μόνο αηδία μπορεί να προκαλέσει.
Αναρωτιέμαι, γιατί; Ποια ήταν η πρόθεσή του συγγραφέα και γιατί την εξωτερίκευσε με αυτόν το τρόπο;
Ο Πάμπλο Πικάσο έλεγε (όπως διάβασα) για τις «Έντεκα χιλιάδες βέργες», ότι είναι το ωραιότερο βιβλίο όλων των εποχών, και εν πάση περιπτώσει, είναι ένα βιβλίο εκπληκτικά παρανοϊκό, γραμμένο με τρελό κέφι και με απόλυτη ελευθερία της σκέψης.
What΄s wrong with you people ?
Ο μεταφραστής της έκδοσης που έχω στα χέρια μου Π. Πετρακόπουλος, θεωρώ πως είναι ήρωας. Προσπάθησε να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Ήρωας επίσης όποιος κατάφερε να φτάσει στην τελευταία σελίδα.
Δε θα πω πολλά, θα σας παραθέσω ένα δύο μικρά αποσπάσματα από το βιβλίο (τα πιο soft βασικά), για να καταλάβετε τι εννοώ, zητώντας σας προκαταβολικά συγνώμη για αυτά που θα αντικρίσετε.
“Τα «χαζά» του (τα αρχ—α του εννοεί), πήγαιναν πέρα-δώθε, σαν τις καμπάνες της Νοτρ-Νταμ και χτυπούσαν πάνω στη μύτη της Κουλκουλίνας.”
“Aλλα ο Μόνυ, αντί να απαντήσει, είχε πετάξει κιόλας έξω τον απειλητικό φαλλό του και με το όπλο του αυτό στο χέρι ανέβηκε πάνω στο κρεβάτι και το έχωσε βιαστικά μέσα στην …. Μπλα, μπλα, μπλα.”
To κερασάκι (λέμε τώρα) το άφησα για το τέλος. Η αιτία που έκλαιγα σε εμβρυική στάση στο μπάνιο μου:
” Χέσε μου μες τα χέρια, φώναξε. Εκείνη χαμογέλασε και χαμήλωσε τον πισινό της…”
Αργότερα ο ήρωάς μας «πλάθει κουλουράκια», όπως μας αφηγείται ο συγγραφέας, με άβολες θα τόνιζα λεπτομέρειες .
Aυτά.
Στον λάκκο με τις έχιδνες.
Έκανα το λάθος να ξεκινήσω το διάβασμα του , τρώγοντας σοκολατάκια. Ένα θα σας πω. Το λατρεμένο και ευγενές αυτό προϊόν, στα μάτια μου δε θα ναι ποτέ πια ίδιο.
Να πω την αλήθεια, σε γενικές γραμμές νόμιζα πως ήξερα με τι είχα να κάνω. Ούτε καν. Χειρότερο από κάθε νοσηρή φαντασία. Πραγματικά, η ταινία “Texas Massacre” (που είναι ότι χειρότερο και αρρωστημένο έχω δει) μοιάζει με το «Μικρό μου πόνι» μπροστά του.
Οι«Έντεκα χιλιάδες βέργες» είναι ένα σαδιστικό και εξαιρετικά ενοχλητικού περιεχομένου βιβλίο γραμμένο το 1907, από τον σουρεαλιστή Γάλλο συγγραφέα Απολλιναίρ.
Το βιβλίο απλά δεν έχει καμία πλοκή. Το θέμα του; Δεν υπάρχει. Απλά σεξ και διεστραμμένα τερτίπια. Από τον πρόλογο ακόμα, όολη η πλάση επηδιόσαντο (λογικά υπάρχει αυτή η λέξη), άντρες γυναίκες, έπιπλα, αυτοκίνητα. Γενικότερα όλη η χλωρίδα και η πανίδα , λαμβάνει μέρος σ΄ένα άρρωστο ερωτικό γαϊτανάκι , που μόνο αηδία μπορεί να προκαλέσει.
Αναρωτιέμαι, γιατί; Ποια ήταν η πρόθεσή του συγγραφέα και γιατί την εξωτερίκευσε με αυτόν το τρόπο;
Ο Πάμπλο Πικάσο έλεγε (όπως διάβασα) για τις «Έντεκα χιλιάδες βέργες», ότι είναι το ωραιότερο βιβλίο όλων των εποχών, και εν πάση περιπτώσει, είναι ένα βιβλίο εκπληκτικά παρανοϊκό, γραμμένο με τρελό κέφι και με απόλυτη ελευθερία της σκέψης.
What΄s wrong with you people ?
Ο μεταφραστής της έκδοσης που έχω στα χέρια μου Π. Πετρακόπουλος, θεωρώ πως είναι ήρωας. Προσπάθησε να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Ήρωας επίσης όποιος κατάφερε να φτάσει στην τελευταία σελίδα.
Δε θα πω πολλά, θα σας παραθέσω ένα δύο μικρά αποσπάσματα από το βιβλίο (τα πιο soft βασικά), για να καταλάβετε τι εννοώ, zητώντας σας προκαταβολικά συγνώμη για αυτά που θα αντικρίσετε.
“Τα «χαζά» του (τα αρχ—α του εννοεί), πήγαιναν πέρα-δώθε, σαν τις καμπάνες της Νοτρ-Νταμ και χτυπούσαν πάνω στη μύτη της Κουλκουλίνας.”
“Aλλα ο Μόνυ, αντί να απαντήσει, είχε πετάξει κιόλας έξω τον απειλητικό φαλλό του και με το όπλο του αυτό στο χέρι ανέβηκε πάνω στο κρεβάτι και το έχωσε βιαστικά μέσα στην …. Μπλα, μπλα, μπλα.”
To κερασάκι (λέμε τώρα) το άφησα για το τέλος. Η αιτία που έκλαιγα σε εμβρυική στάση στο μπάνιο μου:
” Χέσε μου μες τα χέρια, φώναξε. Εκείνη χαμογέλασε και χαμήλωσε τον πισινό της…”
Αργότερα ο ήρωάς μας «πλάθει κουλουράκια», όπως μας αφηγείται ο συγγραφέας, με άβολες θα τόνιζα λεπτομέρειες .
Aυτά.
Στον λάκκο με τις έχιδνες.
July 24, 2018
2 Grotescas y depravadas ESTRELLAS
HOMBRES tengan cuidado con lo que prometen, o les puede pasar como al príncipe Mony.
No creí tener estomago suficiente para soportar todas las atrocidades que muestra esta historia. Creo que lo único que me llevo a terminarlo fue para ver si nuestro querido príncipe tendría su castigo, y el morbo por supuesto.
La historia es simple, solamente narra las andanzas de un joven príncipe mientras este disfruta cumpliendo con sus más obscuras depravaciones, y cuando digo obscuras, me refiero a lo peor que se pueden imaginar.
Quizá lo único que este libro me dejo, fue recordar que la depravación no es un problema actual, es una característica de la humanidad, que en algunos casos es llevada al extremo.
Para poder hacer esta reseña, estaba checando mis notas y me di cuenta que algunas escenas mi mente ya las había bloqueado, ahora no se qué tan fácil será olvidar las imágenes mentales que aún tengo. Solo quiero bañarme mil veces y olvidar que alguna vez leí este libro.
Romanticismo nivel Príncipe Mony.
"Si no hago el amor veinte veces seguidas, que las once mil vírgenes u once mil vergas me castiguen."
HOMBRES tengan cuidado con lo que prometen, o les puede pasar como al príncipe Mony.
No creí tener estomago suficiente para soportar todas las atrocidades que muestra esta historia. Creo que lo único que me llevo a terminarlo fue para ver si nuestro querido príncipe tendría su castigo, y el morbo por supuesto.
La historia es simple, solamente narra las andanzas de un joven príncipe mientras este disfruta cumpliendo con sus más obscuras depravaciones, y cuando digo obscuras, me refiero a lo peor que se pueden imaginar.
Quizá lo único que este libro me dejo, fue recordar que la depravación no es un problema actual, es una característica de la humanidad, que en algunos casos es llevada al extremo.
Para poder hacer esta reseña, estaba checando mis notas y me di cuenta que algunas escenas mi mente ya las había bloqueado, ahora no se qué tan fácil será olvidar las imágenes mentales que aún tengo. Solo quiero bañarme mil veces y olvidar que alguna vez leí este libro.
"Señorita, no he hecho mas que veros por primera vez y, loco de amor, he sentido mis órganos genitales dirigirse hacia vuestra belleza soberana."
Romanticismo nivel Príncipe Mony.
September 8, 2014
Pues no estuvo tan verga como el título sugiere.
March 1, 2011
I find it exhilarating when I come across something as disgusting as The Story of the Eye or one of Sade's depraved stories. Les Onze Mille Verges is a very exhilarating little book. The story takes place in some sort of law-of-the-jungle world where every creature in said jungle is equipped with raging sex drives and occasionally murderous desires. No act, violent or not, seems to escape as the story contains sado-masochism in spades, coprophilia, watersports, necrophilia (including sex that doesn't begin as such, but by the end...), sodomy in staggering amounts, rape, bestiality, pederasty, with a few acts of incest for good measure. What else can one ask of a book that sets out to be over the top?
Frankly you will be disgusted, sooner or later.
It's great.
Frankly you will be disgusted, sooner or later.
It's great.
January 21, 2021
No sabía si darle 1 estrella o 5, me quedé en el centro.
Una estrella porque no siento que el libro tenga un cometido más alla de lo grotesco y burlarse de lo mismo. Se nota que el escritor disfruto escribiéndolo y eso asusta bastante. Todas las perversión es en un solo libro, desde violaciociones a bebés, hasta sacarle las entrañas a una mujer por la vagina por simple curiosidad.
Es el único libro que me ha revuelto el estómago y que me ha hecho sentir como una basura de humano, al darte cuenta como el morbo tiene tanto poder pues a pesar de todo culmine con el libro.
5 estrellas porque el autor logra atrapar con tanta oscuridad, porque es un libro que te hace reaccionar ; coraje, asco, mareos, hasta pesadilla, tuve una crisis al leer este libro.
Es como para decir, no lo leas pero leelo, te vas a traumar si eres una persona susceptible.
Una estrella porque no siento que el libro tenga un cometido más alla de lo grotesco y burlarse de lo mismo. Se nota que el escritor disfruto escribiéndolo y eso asusta bastante. Todas las perversión es en un solo libro, desde violaciociones a bebés, hasta sacarle las entrañas a una mujer por la vagina por simple curiosidad.
Es el único libro que me ha revuelto el estómago y que me ha hecho sentir como una basura de humano, al darte cuenta como el morbo tiene tanto poder pues a pesar de todo culmine con el libro.
5 estrellas porque el autor logra atrapar con tanta oscuridad, porque es un libro que te hace reaccionar ; coraje, asco, mareos, hasta pesadilla, tuve una crisis al leer este libro.
Es como para decir, no lo leas pero leelo, te vas a traumar si eres una persona susceptible.
January 10, 2009
I was introduced to Les onze mille verges by Matthew, who ought to be ashamed of himself. You'll recall that Socrates was put to death for corrupting the youth of Athens. I don't know what they did to youths who were found guilty of corrupting the middle-aged, but I'm sure it was very nasty.
I decided after mature reflection that I wasn't up the task of reviewing M. Appolinaire's masterpiece - though I will point out, for people who don't know French, that the title is a pun on Les onze mille vierges. There is, as one might put it, an iota of difference. Since this is pretty much all I'm prepared to say about the book, I will hand over without further ado to my guest reviewer, Professor Tom Lehrer. If you want to hear him live, he's on YouTube; for example, try this link
Take it away, Tom!
***************************************************************
I do have a cause though. It is obscenity. I'm for it. Unfortunately the civil liberties types who are fighting this issue have to fight it owing to the nature of the laws as a matter of freedom of speech and stifling of free expression and so on but we know what's really involved: dirty books are fun. That's all there is to it. But you can't get up in a court and say that I suppose. It's simply a matter of freedom of pleasure, a right which is not guaranteed by the Constitution unfortunately. Anyway, since people seem to be marching for their causes these days I have here a march for mine. It's called...
Smut!
Give me smut and nothing but!
A dirty novel I can't shut,
If it's uncut,
and unsubt-
le.
I've never quibbled
If it was ribald,
I would devour where others merely nibbled.
As the judge remarked the day that he
acquitted my Aunt Hortense,
"To be smut
It must be ut-
terly without redeeming social importance."
Por-
nographic pictures I adore.
Indecent magazines galore,
I like them more
If they're hard core.
(Bring on the obscene movies, murals, postcards, neckties,
samplers, stained-glass windows, tattoos, anything!
More, more, I'm still not satisfied!)
Stories of tortures
Used by debauchers,
Lurid, licentious, and vile,
Make me smile.
Novels that pander
To my taste for candor
Give me a pleasure sublime.
(Let's face it, I love slime.)
All books can be indecent books
Though recent books are bolder,
For filth (I'm glad to say) is in
the mind of the beholder.
When correctly viewed,
Everything is lewd.
(I could tell you things about Peter Pan,
And the Wizard of Oz, there's a dirty old man!)
I thrill
To any book like Fanny Hill,
And I suppose I always will,
If it is swill
And really fil
thy.
Who needs a hobby like tennis or philately?
I've got a hobby: rereading Lady Chatterley.
But now they're trying to take it all
away from us unless
We take a stand, and hand in hand
we fight for freedom of the press.
In other words,
Smut! (I love it)
Ah, the adventures of a slut.
Oh, I'm a market they can't glut,
I don't know what
Compares with smut.
Hip hip hooray!
Let's hear it for the Supreme Court!
Don't let them take it away!
I decided after mature reflection that I wasn't up the task of reviewing M. Appolinaire's masterpiece - though I will point out, for people who don't know French, that the title is a pun on Les onze mille vierges. There is, as one might put it, an iota of difference. Since this is pretty much all I'm prepared to say about the book, I will hand over without further ado to my guest reviewer, Professor Tom Lehrer. If you want to hear him live, he's on YouTube; for example, try this link
Take it away, Tom!
***************************************************************
I do have a cause though. It is obscenity. I'm for it. Unfortunately the civil liberties types who are fighting this issue have to fight it owing to the nature of the laws as a matter of freedom of speech and stifling of free expression and so on but we know what's really involved: dirty books are fun. That's all there is to it. But you can't get up in a court and say that I suppose. It's simply a matter of freedom of pleasure, a right which is not guaranteed by the Constitution unfortunately. Anyway, since people seem to be marching for their causes these days I have here a march for mine. It's called...
Smut!
Give me smut and nothing but!
A dirty novel I can't shut,
If it's uncut,
and unsubt-
le.
I've never quibbled
If it was ribald,
I would devour where others merely nibbled.
As the judge remarked the day that he
acquitted my Aunt Hortense,
"To be smut
It must be ut-
terly without redeeming social importance."
Por-
nographic pictures I adore.
Indecent magazines galore,
I like them more
If they're hard core.
(Bring on the obscene movies, murals, postcards, neckties,
samplers, stained-glass windows, tattoos, anything!
More, more, I'm still not satisfied!)
Stories of tortures
Used by debauchers,
Lurid, licentious, and vile,
Make me smile.
Novels that pander
To my taste for candor
Give me a pleasure sublime.
(Let's face it, I love slime.)
All books can be indecent books
Though recent books are bolder,
For filth (I'm glad to say) is in
the mind of the beholder.
When correctly viewed,
Everything is lewd.
(I could tell you things about Peter Pan,
And the Wizard of Oz, there's a dirty old man!)
I thrill
To any book like Fanny Hill,
And I suppose I always will,
If it is swill
And really fil
thy.
Who needs a hobby like tennis or philately?
I've got a hobby: rereading Lady Chatterley.
But now they're trying to take it all
away from us unless
We take a stand, and hand in hand
we fight for freedom of the press.
In other words,
Smut! (I love it)
Ah, the adventures of a slut.
Oh, I'm a market they can't glut,
I don't know what
Compares with smut.
Hip hip hooray!
Let's hear it for the Supreme Court!
Don't let them take it away!
May 15, 2008
This book was maybe the first time I experimented with erotic literature. many people comdemn it for just being a "ludicrous and pornographic pamphlet", "to hell with them" is what Apollinaire answer to the bigotry of that criticism. Literature can't be mesaured in typified standards, it's the contrary! Literature breaks all the barriers imposed! Apollinaire gives use of his right to offend in a very humorous and sardonic way, and I respect it for that. A great writer, for the way he masters the theme of sex in a manner that all who read this book will enjoy it, even if they don't admit it in public
June 4, 2021
Un libro donde el morbo, la sexualidad y la perversion se transforman en poesía y relato.
September 13, 2023
Lu d’une traite pour pouvoir en finir.
Âmes sensibles, s’abstenir !
Les vices et le sadisme sont les principaux sujets de ce roman. Attention donc aux Trigger Warning multiples tels que sex, viol, scatophilie, urophilie, torture, meurtre, nécrophilie, inceste, vampirisme et j’en passe…
Je ne pensais pas trouver tout cela dans ce texte car je m’attendais, bizarrement, à quelque chose de bien plus léger à l’image de certains thèmes abordés dans les recueils de poèmes d’Apollinaire.
Ce qui manque cruellement c’est une histoire de fond pour lier toutes les passions des divers penchants sexuels.
Le plot est le suivant, le prince roumain Vibescu quitte son pays pour partir à Paris étudier les arts 🎭. Il y découvre une vie de dépravation qu’il continuera d’exercer une fois rentrer dans son pays suite à un lègue.
Il sera appelé par le Tsar de Russie à entrer en guerre contre le Japon par son statut de général étranger au service de la couronne.
Ça le conduira de St Petersburg à Bucarest et enfin en Chine.
Il n’y a pas une page sans une perversité ou une idée lubrique. Malheureusement il n’y a pas de fond car les personnages sont creux, la trame… inexistante hormis pour justifier de la montée en puissance de la violence dans ses actes.
C’est vite lu et sera vite oublié.
Âmes sensibles, s’abstenir !
Les vices et le sadisme sont les principaux sujets de ce roman. Attention donc aux Trigger Warning multiples tels que sex, viol, scatophilie, urophilie, torture, meurtre, nécrophilie, inceste, vampirisme et j’en passe…
Je ne pensais pas trouver tout cela dans ce texte car je m’attendais, bizarrement, à quelque chose de bien plus léger à l’image de certains thèmes abordés dans les recueils de poèmes d’Apollinaire.
Ce qui manque cruellement c’est une histoire de fond pour lier toutes les passions des divers penchants sexuels.
Le plot est le suivant, le prince roumain Vibescu quitte son pays pour partir à Paris étudier les arts 🎭. Il y découvre une vie de dépravation qu’il continuera d’exercer une fois rentrer dans son pays suite à un lègue.
Il sera appelé par le Tsar de Russie à entrer en guerre contre le Japon par son statut de général étranger au service de la couronne.
Ça le conduira de St Petersburg à Bucarest et enfin en Chine.
Il n’y a pas une page sans une perversité ou une idée lubrique. Malheureusement il n’y a pas de fond car les personnages sont creux, la trame… inexistante hormis pour justifier de la montée en puissance de la violence dans ses actes.
C’est vite lu et sera vite oublié.
August 20, 2014
Esto es porno crudo con fachada de erótico. No hay nada mas que eso en este libro, no hay reflexión solo perversión. Aún así lo recomiendo, ya que nos abre la mente a un mundo diferente, uno donde todo esta permitido, como un escape de lo mas pornográfico de nuestro ser.
January 26, 2014
One word... Disgusting!
January 28, 2014
Here's (glass of champagne in hand) to the biggest gang-bang in world literature.
June 30, 2019
Αχ τυφλή βία που βρίσκεις οπές να περάσεις, όπως βρίσκει πάντοτε και το νερό, τον τρόπο να εμφανιστεί, να ξεχειλίσει, να αφήσει στίγματα.
άγια λείψανα αγγέλου και λουλούδια αρχαγγέλου
Υπάρχουν τα ss, street, custom, scooter, on off, touring και μια μέρα πέφτεις πάνω στο Diavel, ή στο μικράκι 502C. Ναι μηχανές είναι. Μα πως θα κάτσεις, πως θα ξεκινήσεις, πώς να στρίβουν άραγε, πως τους συμπεριφέρεται ο άνεμος…
σταύρωσε τα νευρώδη και λεπτά πόδια της πάνω απ’ την πλάτη του εργάτη
Τα πάντα πωλούνται. Τα πάντα αγοράζονται. Αρκεί να τους δώσεις μια τιμή.
Απ’ τις κεντρικές ιδέες του βιβλίου επιστρέφει διαρκώς μέσω πάμπολλων παραλλαγών γύρω απ’ τη φύση της τιμής και για το ποιος θέτει την ερώτηση για τη φύση της και ποιος τη διερευνά τελικά, ποιος είναι υποχρεωμένος να την αναζητήσει, να αντιμετωπίσει με θαρραλέα ειλικρίνεια, το δισκοπότηρο που θα βρει και πριν το καθαγιάσει, να το εξερευνήσει. Σε κάθε περιπέτεια της ζωής, σε κάθε παράσταση της περιπέτειας μέσα στη ζωή, στην πραγματικότητα δε συναντάμε φαλλικά ανάλογα, αλλά όπως θα σας έλεγαν ο Όμηρος, οι χιλιάδες χρόνια μετά, ο Πύντσον στο V, στη φύση, στα καιρικά φαινόμενα, στο δοξάρι του βιολιού, στο πινέλο του ζωγράφου, στο έμβολο του κινητήρα που δουλεύει βλέπεις μια μίμηση που γίνεται άηχα αποδεκτή, της συνεχούς ροής που εκφράζεται μέσα απ’ το πάνω – κάτω, μέσα – έξω, δεξιά – αριστερά, εμπρός – πίσω, μα που αφορούν το ίδιο αρχέτυπο, σε έναν άξονα που έχουμε ξεχάσει πως υπάρχει, όταν τις βλέπουμε σε κάποιον άλλο. Όμορφο; Άσκημο; Όχι όμως, ψεύτικο. Μια μικρή σατανική ωδή σε κάθε γλωσσικό προγραμματισμό και γιατί όχι, σε κάθε γλωσσικό ψυχαναγκασμό. Διαολότρενο! Δεν μπορούμε να κρατήσουμε την ισορροπία μας
Το μόνο που μας προσφέρει η μετάφραση, είναι η απόδοση του κειμένου, στη γλώσσα μας. Γεγονός που αποδεικνύει την άγνοια του μεταφραστή και την ανοησία του εκδοτικού. Αναγνωρίστηκε η ιδιαιτερότητα των λέξεων, μνημονεύτηκε στο επίμετρο, αλλά δε διερμηνεύτηκε. Μα τι θα αναρωτηθεί κάποιος: να κινηθεί ελεύθερα, ποιητική αδεία; Εγώ του απαντάω: ναι να το κάνει. Αν θέλει να σώσει την ομορφιά και τη διάνοια, εκείνων που ήταν πέρα απ’ την εποχή τους, έβγαιναν απ’ το σώμα του κόσμου και γύρναγαν κοιτώντας τον κατάφατσα, αντικρίζοντας στο βάθος το λώρο και μπροστά απ’ τον κόσμο αυτό, το επόμενο σημείο που θα φτάσει. Ο Απολλιναίρ θα το έκανε. Και μετά θα προκαλούσα – προκαλώ, οποιονδήποτε θεωρεί τον εαυτό του, ταλαντούχο ποιητή, να το ξαναμεταφράσει.
Ανήκει στα βιβλία που παλεύεις μαζί τους. Αιματηρό, ηθικά ανήθικο, άσωτο ανάμεσα στους λόγιους και λόγιο ανάμεσα στους άσωτους, κατά τη γνωστή ρήση. Κι όλοι όσοι διατείνονται μια ηθική που δεν τους επιτρέπει κάτι, που δεν καταλαβαίνω και κουλουριάζονται και κλαίνε, ας κατεβάσουν τα πόδια απ’ το σεντούκι κι ας βγουν έξω. Ο κόσμος δε χωρατεύει. Λυσσάει, οδύρεται, ξεσκίζει και ξεσκίζεται. Ενίοτε βαφτίζει. Ενίοτε βαφτίζεται. Σε κάποιες απάτριδες χώρες. Ίσως, ίσως τότε να βλέπει και κανένα ονειροτόκο πλάσμα, ή όχι. Θυμήθηκα στίχους και μελωδίες, απ’ τη μουσική μου που αγαπώ. Θυμήθηκα το The grandest accusation των DT, θυμήθηκα τον αείμνηστο Midnight με τη θεατρικότητα του και τα τέμπο των Crimson Glory, θυμήθηκα πως είναι να διαβάζεις με μουσική.
Σεβασμός στους νεκρούς, ακούς να λένε, υπονοώντας τη σιωπή που φέρνει αποδοχή και συγχώρεση που έτσι λοιδορεί νεκρούς και ζωντανούς. Δε σε ξενίζει αυτό που γράφω, δε σε ταράζει. Αν σου ‘γραφα γι’ αυτό μέσα από ένα γαμήσι και δυο φόνους που σου περιέγραφα με εφιαλτική ακρίβεια, ίσως σε σοκάριζα και σ’ έκανα να με προσέξεις. Σε κόσμους που ονοματίζουν νεκρούς, όσους το αποδέχονται, συ, που ξανάπεσες λήθαργα στο μαξιλάρι σου! Θα έπρεπε να σου σπάσω το κεφάλι για να με προσέξεις.
Ένα τερατωδών διαστάσεων γιατί το κάνω αυτό, ξεπροβάλλει μέσα από πάμπολλες σκηνές. Ποια τα κίνητρα μου; Ποια τα αντικίνητρα τους; Το φαινόμενο μένει στον αναγνώστη, να αφαιρέσει τη χέννα, να βρει αν η ρίζα είναι ομόχρωμη. Στάσου! Στάσου! Δες τις σκηνές, στα αντίσκηνα με τους λαβωμένους στρατιώτες – τι έχει και τέτοια αναρωτιέται κάποιος… Οι κακές γλώσσες θα προλάβαιναν να πουν… μα ποιος τους δίνει σημασία; Ό-σο γρή-γο-ρες κι αν εί-ναι! Άστες να κουλουριάζονται, να πιπιλούν το δάχτυλο τους. Κι αφού έχυσα κι εγώ τη χολή μου, σας αφήνω … διατακτικά.
- Ναι. Θα παντρευτούμε μετά τον πόλεμο και ο κόσμος θα γεμίσει από τη φήμη των σκληρών μας πράξεων.
- Το θέλω, μα να είναι νόμιμες.
- Ίσως να έχεις δίκιο, δεν υπάρχει τίποτα πιο γλυκό από το να κάνεις ό,τι επιτρέπεται.
Μια τελευταία σκέψη: ποιος είν’ αυτός που προσκυνά την ομορφιά και τη ρώμη, γίνεται σκλάβος κι ερωμένος τους, μα τη στιγμή που ένας στρατιώτης τον λέει αιχμάλωτο και λάφυρο του, τον πυροβολεί και στη στιγμή σπάει το σπαθί του στα δυο και περιμένει να τον κυκλώσουν οι φονιάδες του;
Ευτυχώς! Δεν είναι υποδεέστερο του 120 ημέρες, για τους σωστούς λόγους. Το ρούχο έντυσε άξιο κορμί. Πως θα μπορούσε άλλωστε να είναι κάτι λιγότερο, ένας αντιπολεμικός προάγγελος της ανερχόμενης τρομοκρατίας, στην εκεχειρία ανάμεσα σε άλλες τρομοκρατίες;
άγια λείψανα αγγέλου και λουλούδια αρχαγγέλου
Υπάρχουν τα ss, street, custom, scooter, on off, touring και μια μέρα πέφτεις πάνω στο Diavel, ή στο μικράκι 502C. Ναι μηχανές είναι. Μα πως θα κάτσεις, πως θα ξεκινήσεις, πώς να στρίβουν άραγε, πως τους συμπεριφέρεται ο άνεμος…
σταύρωσε τα νευρώδη και λεπτά πόδια της πάνω απ’ την πλάτη του εργάτη
Τα πάντα πωλούνται. Τα πάντα αγοράζονται. Αρκεί να τους δώσεις μια τιμή.
Απ’ τις κεντρικές ιδέες του βιβλίου επιστρέφει διαρκώς μέσω πάμπολλων παραλλαγών γύρω απ’ τη φύση της τιμής και για το ποιος θέτει την ερώτηση για τη φύση της και ποιος τη διερευνά τελικά, ποιος είναι υποχρεωμένος να την αναζητήσει, να αντιμετωπίσει με θαρραλέα ειλικρίνεια, το δισκοπότηρο που θα βρει και πριν το καθαγιάσει, να το εξερευνήσει. Σε κάθε περιπέτεια της ζωής, σε κάθε παράσταση της περιπέτειας μέσα στη ζωή, στην πραγματικότητα δε συναντάμε φαλλικά ανάλογα, αλλά όπως θα σας έλεγαν ο Όμηρος, οι χιλιάδες χρόνια μετά, ο Πύντσον στο V, στη φύση, στα καιρικά φαινόμενα, στο δοξάρι του βιολιού, στο πινέλο του ζωγράφου, στο έμβολο του κινητήρα που δουλεύει βλέπεις μια μίμηση που γίνεται άηχα αποδεκτή, της συνεχούς ροής που εκφράζεται μέσα απ’ το πάνω – κάτω, μέσα – έξω, δεξιά – αριστερά, εμπρός – πίσω, μα που αφορούν το ίδιο αρχέτυπο, σε έναν άξονα που έχουμε ξεχάσει πως υπάρχει, όταν τις βλέπουμε σε κάποιον άλλο. Όμορφο; Άσκημο; Όχι όμως, ψεύτικο. Μια μικρή σατανική ωδή σε κάθε γλωσσικό προγραμματισμό και γιατί όχι, σε κάθε γλωσσικό ψυχαναγκασμό. Διαολότρενο! Δεν μπορούμε να κρατήσουμε την ισορροπία μας
Το μόνο που μας προσφέρει η μετάφραση, είναι η απόδοση του κειμένου, στη γλώσσα μας. Γεγονός που αποδεικνύει την άγνοια του μεταφραστή και την ανοησία του εκδοτικού. Αναγνωρίστηκε η ιδιαιτερότητα των λέξεων, μνημονεύτηκε στο επίμετρο, αλλά δε διερμηνεύτηκε. Μα τι θα αναρωτηθεί κάποιος: να κινηθεί ελεύθερα, ποιητική αδεία; Εγώ του απαντάω: ναι να το κάνει. Αν θέλει να σώσει την ομορφιά και τη διάνοια, εκείνων που ήταν πέρα απ’ την εποχή τους, έβγαιναν απ’ το σώμα του κόσμου και γύρναγαν κοιτώντας τον κατάφατσα, αντικρίζοντας στο βάθος το λώρο και μπροστά απ’ τον κόσμο αυτό, το επόμενο σημείο που θα φτάσει. Ο Απολλιναίρ θα το έκανε. Και μετά θα προκαλούσα – προκαλώ, οποιονδήποτε θεωρεί τον εαυτό του, ταλαντούχο ποιητή, να το ξαναμεταφράσει.
Ανήκει στα βιβλία που παλεύεις μαζί τους. Αιματηρό, ηθικά ανήθικο, άσωτο ανάμεσα στους λόγιους και λόγιο ανάμεσα στους άσωτους, κατά τη γνωστή ρήση. Κι όλοι όσοι διατείνονται μια ηθική που δεν τους επιτρέπει κάτι, που δεν καταλαβαίνω και κουλουριάζονται και κλαίνε, ας κατεβάσουν τα πόδια απ’ το σεντούκι κι ας βγουν έξω. Ο κόσμος δε χωρατεύει. Λυσσάει, οδύρεται, ξεσκίζει και ξεσκίζεται. Ενίοτε βαφτίζει. Ενίοτε βαφτίζεται. Σε κάποιες απάτριδες χώρες. Ίσως, ίσως τότε να βλέπει και κανένα ονειροτόκο πλάσμα, ή όχι. Θυμήθηκα στίχους και μελωδίες, απ’ τη μουσική μου που αγαπώ. Θυμήθηκα το The grandest accusation των DT, θυμήθηκα τον αείμνηστο Midnight με τη θεατρικότητα του και τα τέμπο των Crimson Glory, θυμήθηκα πως είναι να διαβάζεις με μουσική.
Σεβασμός στους νεκρούς, ακούς να λένε, υπονοώντας τη σιωπή που φέρνει αποδοχή και συγχώρεση που έτσι λοιδορεί νεκρούς και ζωντανούς. Δε σε ξενίζει αυτό που γράφω, δε σε ταράζει. Αν σου ‘γραφα γι’ αυτό μέσα από ένα γαμήσι και δυο φόνους που σου περιέγραφα με εφιαλτική ακρίβεια, ίσως σε σοκάριζα και σ’ έκανα να με προσέξεις. Σε κόσμους που ονοματίζουν νεκρούς, όσους το αποδέχονται, συ, που ξανάπεσες λήθαργα στο μαξιλάρι σου! Θα έπρεπε να σου σπάσω το κεφάλι για να με προσέξεις.
Ένα τερατωδών διαστάσεων γιατί το κάνω αυτό, ξεπροβάλλει μέσα από πάμπολλες σκηνές. Ποια τα κίνητρα μου; Ποια τα αντικίνητρα τους; Το φαινόμενο μένει στον αναγνώστη, να αφαιρέσει τη χέννα, να βρει αν η ρίζα είναι ομόχρωμη. Στάσου! Στάσου! Δες τις σκηνές, στα αντίσκηνα με τους λαβωμένους στρατιώτες – τι έχει και τέτοια αναρωτιέται κάποιος… Οι κακές γλώσσες θα προλάβαιναν να πουν… μα ποιος τους δίνει σημασία; Ό-σο γρή-γο-ρες κι αν εί-ναι! Άστες να κουλουριάζονται, να πιπιλούν το δάχτυλο τους. Κι αφού έχυσα κι εγώ τη χολή μου, σας αφήνω … διατακτικά.
- Ναι. Θα παντρευτούμε μετά τον πόλεμο και ο κόσμος θα γεμίσει από τη φήμη των σκληρών μας πράξεων.
- Το θέλω, μα να είναι νόμιμες.
- Ίσως να έχεις δίκιο, δεν υπάρχει τίποτα πιο γλυκό από το να κάνεις ό,τι επιτρέπεται.
Μια τελευταία σκέψη: ποιος είν’ αυτός που προσκυνά την ομορφιά και τη ρώμη, γίνεται σκλάβος κι ερωμένος τους, μα τη στιγμή που ένας στρατιώτης τον λέει αιχμάλωτο και λάφυρο του, τον πυροβολεί και στη στιγμή σπάει το σπαθί του στα δυο και περιμένει να τον κυκλώσουν οι φονιάδες του;
Ευτυχώς! Δεν είναι υποδεέστερο του 120 ημέρες, για τους σωστούς λόγους. Το ρούχο έντυσε άξιο κορμί. Πως θα μπορούσε άλλωστε να είναι κάτι λιγότερο, ένας αντιπολεμικός προάγγελος της ανερχόμενης τρομοκρατίας, στην εκεχειρία ανάμεσα σε άλλες τρομοκρατίες;
May 10, 2022
"Οι έντεκα χιλιάδες βέργες" θεωρείται ένα κλασικό έργο ερωτικής λογοτεχνίας και με μια πρώτη ματιά δεν είναι κατώτερο από τα έργα του Ντε Σαντ. Ο Απολλιναίρ είναι σίγουρα διαχρονικός, όσα γράφει θα μπορούσα να τα δω γραμμένα και σήμερα και πιθανότατα να σοκάρει περισσότερο με ένα κείμενο του 1907, παρά με κάτι καινούριο, όπως τα αντίστοιχα σαδιστικά-κωμικά του Πόλανικ.
Τότε λοιπόν, ξεπροβάλει ένα βιβλίο που έχει εκδοθεί μυστικά, όπως και όλα με αντίστοιχη θεματολογία. Εφόσον είναι παράνομος δεν μπορεί παρά να τα δώσει όλα. Υπερβολές και οπές, θα ήταν ένας εναλλακτικός τίτλος, καθώς ένα τέτοιο έργο έχει πολλά επίπεδα ανάγνωσης, πέρα από το απλό, το σαρκικό.
Πριν όμως φτάσουμε εκεί, ας σταθούμε στο πρώτο επίπεδο, το φρικαλέο. Μάλιστα, δεν υπάρχουν λόγια (υπάρχουν αλλά δεν θέλω να τα γράψω), να περιγράψουν τις δραστηριότητες με τις οποίες ο Μόνυ, ο Ρουμάνος πρίγκιπάς μας, καταπιάνεται. Στο σημείο μηδέν, νομίζω πως κάθε πλάσμα με ερωτική διάθεση θα γνέψει «ναι» ή έστω «ναι γιατί όχι;», αλλά στο ακριβώς επόμενο βήμα, ακολουθούν τακτικές που ακόμα ��αι οι πιο έμπειροι σαδομαζοχιστές θα στρέψουν το βλέμμα με αηδία, έτσι και οι αναγνώστες αναγουλιάζουν και προσπαθούν να κρατήσουν κάτω το πρωινό τους.
Ο Πάμπλο Πικάσο το λάτρευε, μιλώντας για το τι έχουν να πουν οι αυθεντίες, αλλά ας αναφέρουμε στο ότι αυτοί οι δύο ήταν κολλητοί ή όπως έγραψε και ο Απολλιναίρ: «Κόλλα το, είμαι ο άνθρωπός σου» (δεν κάνω καν πλάκα). Τα επίπεδα λοιπόν μπλέκονται και ναι, υπάρχει πρωτόγονη ομορφιά στο πως βλέπει τα ανθρώπινα σώματα στο φάσμα της σεξουαλικότητας, με εξαιρετική πένα, θεατρικότητα, κλιμακωτή ένταση και χιούμορ. Και ναι, οι καλλιτέχνες συχνά κατουρούν την αυστηρή και υποκριτική κοινωνία. Απόλαυσα και την τρέλα και τα τραβηγμένα όρια.
Η φιλοσοφία του διαφαίνεται σήμερα, όταν βλέπουμε τον Ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο του 1905 ως ένα ερωτικό αστείο, με διασκεδαστικές ξυλιές, αλλά δεν είναι τελικώς Ντε Σαντ, καθώς οι υπερβολικοί πόθοι και τεταμένα νεύρα δεν συνοδεύονται από κάποιο φιλοσοφικό απόσπασμα. Και εάν πρόκειται να διαβάσω κάτι διεστραμμένο, θα ήθελα τουλάχιστον να προβληματιστώ και λίγο, να ακούσω κάποιο γρανάζι να αγκομαχάει σκουριασμένο. Το μόνο που αγκομαχούσε ήταν η κλιμάκωση των ηρώων από τον οργασμό στο θάνατο.
Τότε λοιπόν, ξεπροβάλει ένα βιβλίο που έχει εκδοθεί μυστικά, όπως και όλα με αντίστοιχη θεματολογία. Εφόσον είναι παράνομος δεν μπορεί παρά να τα δώσει όλα. Υπερβολές και οπές, θα ήταν ένας εναλλακτικός τίτλος, καθώς ένα τέτοιο έργο έχει πολλά επίπεδα ανάγνωσης, πέρα από το απλό, το σαρκικό.
Πριν όμως φτάσουμε εκεί, ας σταθούμε στο πρώτο επίπεδο, το φρικαλέο. Μάλιστα, δεν υπάρχουν λόγια (υπάρχουν αλλά δεν θέλω να τα γράψω), να περιγράψουν τις δραστηριότητες με τις οποίες ο Μόνυ, ο Ρουμάνος πρίγκιπάς μας, καταπιάνεται. Στο σημείο μηδέν, νομίζω πως κάθε πλάσμα με ερωτική διάθεση θα γνέψει «ναι» ή έστω «ναι γιατί όχι;», αλλά στο ακριβώς επόμενο βήμα, ακολουθούν τακτικές που ακόμα ��αι οι πιο έμπειροι σαδομαζοχιστές θα στρέψουν το βλέμμα με αηδία, έτσι και οι αναγνώστες αναγουλιάζουν και προσπαθούν να κρατήσουν κάτω το πρωινό τους.
Ο Πάμπλο Πικάσο το λάτρευε, μιλώντας για το τι έχουν να πουν οι αυθεντίες, αλλά ας αναφέρουμε στο ότι αυτοί οι δύο ήταν κολλητοί ή όπως έγραψε και ο Απολλιναίρ: «Κόλλα το, είμαι ο άνθρωπός σου» (δεν κάνω καν πλάκα). Τα επίπεδα λοιπόν μπλέκονται και ναι, υπάρχει πρωτόγονη ομορφιά στο πως βλέπει τα ανθρώπινα σώματα στο φάσμα της σεξουαλικότητας, με εξαιρετική πένα, θεατρικότητα, κλιμακωτή ένταση και χιούμορ. Και ναι, οι καλλιτέχνες συχνά κατουρούν την αυστηρή και υποκριτική κοινωνία. Απόλαυσα και την τρέλα και τα τραβηγμένα όρια.
Η φιλοσοφία του διαφαίνεται σήμερα, όταν βλέπουμε τον Ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο του 1905 ως ένα ερωτικό αστείο, με διασκεδαστικές ξυλιές, αλλά δεν είναι τελικώς Ντε Σαντ, καθώς οι υπερβολικοί πόθοι και τεταμένα νεύρα δεν συνοδεύονται από κάποιο φιλοσοφικό απόσπασμα. Και εάν πρόκειται να διαβάσω κάτι διεστραμμένο, θα ήθελα τουλάχιστον να προβληματιστώ και λίγο, να ακούσω κάποιο γρανάζι να αγκομαχάει σκουριασμένο. Το μόνο που αγκομαχούσε ήταν η κλιμάκωση των ηρώων από τον οργασμό στο θάνατο.
December 13, 2020
Este libro al parecer se promocionaba como más fuerte que las obras del Marqués de Sade. La verdad no lo creo. Si bien hubieron algunas partes contundentes y un tanto perturbadoras el resto fue nada que no se hayan visto en las novelas del Marqués. En el prólogo se le menciona a esta novela como una comedia o novela de humor y por esa parte se podría decir que se notan por las reacciones tan exageradas y caricaturizadas de los personajes así como también que cada capítulo era simplemente la descripción de una escena sexual para que al final de cada de la nada apareciera un motivo o personaje que sea el trampolín para el siguiente capítulo. Si bien muchas de las cosas que aparecen aquí son vulgares y se repiten mucho las palabras referente a los falos y partes íntimas, hay que darle el mérito de que ninguna de las descripciones era igual y siempre había nuevas formar para describirlas. Así como también lo ocurrente para los juegos de palabras obscenos, pero ésto sólo se denota en el idioma original. Me quedo, también, con algunas frases que resultan graciosas por lo descabellado que suena. ¿Entretenida? Quizá, ¿la recomendaría? no lo creo.
September 1, 2016
Un libro que definitivamente no fue hecho para gente sensible. Tenia una idea de que esperar del mismo, pero creo que fue demasiado, a pesar de ser corto hubo momentos en que tuve que dejar la lectura por lo fuerte que resultaron para mi ciertas escenas descritas, pero quería terminarlo para ver que pasaba con el personaje de "Mony". Una mezcla entre lo grotesco, lo vulgar y hasta lo cómico, pero demasiado fuerte para mi gusto, yo no se si lo consideraría erótico, pero igual, solo es mi opinión.
February 10, 2017
Ех... Отиде ми детството на кино :) Аполинер, един от най-любимите ми поети в лиричните тийнейджърски години... И изведнъж - еротика! Педерастия! Зоофилия! BDSM! И стихове... о, стиховете!!! И лафове в стил Сан Антонио! :) Ужас! Красота! Смях се искрено. Евала, Колибри, че в зората на демокрацията сте ни зарадвали с това порно-поетично бижу! :) :) :) Препоръчвам!
Read
January 24, 2018El objetivo de este libro es ser hórrido, cosa que cumple maravillosamente. Cero estrellas y cinco a la vez, porque no puede gustar, pero asombra su ejecución
October 31, 2016
Estrafalaria, sádica, grotesca, depravadamente divertida, llena de violencia y maldad, capaz de provocar en el lector espantosas náuseas y, a la escena siguiente, una carcajada con mucho de diabólica. Llegó un punto en el que comencé a pensar que las historias del Marqués de Sade lucen cándidas al lado de Las once mil vergas...
April 2, 2018
To put it plain and simple, the most perversius book ever written !
Get ready to be offended, disgusted and roll your eyes in every paragraph.
But all of these with a touch of humour, peculiarity and irony.
Surely, not everyone's cup of tea...
Get ready to be offended, disgusted and roll your eyes in every paragraph.
But all of these with a touch of humour, peculiarity and irony.
Surely, not everyone's cup of tea...
March 22, 2015
Classificado de romance “erótico” pontuado de humor, obscenidade e até erudição, é referenciado como “uma obra-prima”, por Pablo Picasso. De referir que Apollinaire e Picasso deveriam ser grandes amigos, posto que juntos levaram a cabo o roubo da Mona Lisa, em 1911. Apollinaire foi preso pelo suposto roubo. Estes pormenores da vida do autor são interessantes, mas nada nos prepara para o livro que intitulou de “As onze mil vergas”.
Por muito dúbio que o título seja, diria com grande segurança que estas “vergas” não são as óbvias, mas sim as que aplicam “vergastadas”.
O livro, de 1907, narra a história do príncipe romeno Mony Vibescu que, por questões pessoais, deixa Bucareste e viaja para Paris. A carta de despedida que dirige ao vice-cônsul com quem se encontrava amiúde ajuda a explicar esse ensejo por sair da Roménia:
“Meu caro Bandi:
Estou farto de ser enrabado por ti. Estou farto das mulheres de Bucareste (…)”
Por esta altura estamos na página 13 do livro e já nos deparámos com duas orgias. É assim que se desenrola o livro, todos os acontecimentos entre uma orgia e outra são meros preparativos para a próxima. Sexo em grupo é o que mais vemos no livro. As personagens só servem para se enrolar e trazer um amigo para o próximo encontro amoroso. Temos Cuculina e Alexina Come-Tudo, parisienses que se hão-de cruzar com as personagens noutras paragens. As duas amantes admitem o príncipe e o seu fiel escudeiro, Corno de Boi, na sua alcova. Há a prostituta japonesa, a polaca esposa de um general, a pobre alemã que está a amamentar, o cossaco, e tantos outros personagens que surgem em rol para se envolverem sexualmente com Mony e Corno de Boi, alguns deles vendo-se assassinados no final do interlúdio amoroso.
A sinopse do livro avisa os mais púdicos e os de estômago sensível: há orgias, masoquismo, sadismo, escatofilia (fui ver ao google o que era) e necrofilia. Esqueceram-se de mencionar zoofilia e pedofilia, mas num livro destes, em que as chibatadas se seguem na alvura das nádegas das francesas, e em que se continua a investir sobre o corpo da mulher já expirada, não era necessário mencionar-se que todos os limites seriam ultrapassados.
Duvido que, em toda a minha vida, venha a ler algo mais nojento do que isto. Mas a verdade é que, depois de tanta perversão e envolvimento doentio, por se tornar repetitivo, o livro deixa de chocar. Nem quando um pai viola o filho, ou outro pai viola a filha de quatro meses, nem quando a mãe amamenta o príncipe em vez da filha… Já tudo esperamos e já nada nos contorce o estômago, após as reviravoltas iniciais. Não fui ter com o livro, não é de todo o meu género. Caiu-me no colo e dei-lhe uma oportunidade, mesmo porque era pequeno e tão deslocado de tudo que tive de lê-lo.
Por vezes me perguntei se o livro era uma obra humorística, porque tanto absurdo só poderia resvalar para uma de duas coisas: humor ou tremenda incapacidade de expressão. Sucede que, nas últimas trinta páginas, o autor me surpreendeu um pouco. Não devido a mais cenas de promiscuidade, mas sim devido ao modo como a história (atenção: só é "história" no contexto deste livro, tão estéril) se alinha. As onze mil vergas abatem-se sobre o lombo do príncipe, que não cumpriu a promessa de fornicar vinte vezes seguidas. Depois de tanta crueldade, é Vibescu a vítima do sadismo de outrem, e o exército Japonês, em plena guerra com os Russos, põe assim fim a um livro que, de tão nojento e agoniante, me soltou francas risadas.
Não é para qualquer um, e não é livro em que jamais volte a pegar. Porém, nunca me conseguirei esquecer deste pedaço de loucura literária.
1,8
------------20/03/2015------------
Vou na página 20. Tive esperança que o livro tivesse um fundo de "valor". Isto é, que o autor primasse por entre a imundície da escatofilia, pedofilia, sodomia, necrofilia, etc., etc. Mas o autor está a provar-se um idiota. O livro não está mal escrito, mas é absolutamente obtuso. Até à página 20 já houveram duas cenas de sexo, ambas orgias. A primeira entre um cônsul, o príncipe e três prostitutas, a segunda entre uma francesa, a amiga, o príncipe, o polícia e o cocheiro. O livro é mais ou menos assim:
"O príncipe entrou na casa da francesa. Tirou para fora o seu enorme mangalho e enrabou-a. Depois a amiga dela lambeu (...), entretanto chegou o cocheiro a perguntar se se iam demorar muito e, vendo o rabinho rosado do príncipe, enrabou-o (...). Depois o polícia quis saber o que vazia um carro sem cocheiro parado em frente ao prédio e, como a porta estava aberta, entrou. A amiga que não tinha ninguém a enrabá-la pediu se ele poderia fazer-lhe o jeito e ele fê-lo com prazer".
Já estou farta da descrição da cor, densidade e localização de pêlos, das "enormes tetas", das tonalidades da pele das mulheres e dos mangalhos (sim, é mesmo assim que está traduzido), bem como da palavra "langonha". Não tem ponta por onde se pegue.
Por muito dúbio que o título seja, diria com grande segurança que estas “vergas” não são as óbvias, mas sim as que aplicam “vergastadas”.
O livro, de 1907, narra a história do príncipe romeno Mony Vibescu que, por questões pessoais, deixa Bucareste e viaja para Paris. A carta de despedida que dirige ao vice-cônsul com quem se encontrava amiúde ajuda a explicar esse ensejo por sair da Roménia:
“Meu caro Bandi:
Estou farto de ser enrabado por ti. Estou farto das mulheres de Bucareste (…)”
Por esta altura estamos na página 13 do livro e já nos deparámos com duas orgias. É assim que se desenrola o livro, todos os acontecimentos entre uma orgia e outra são meros preparativos para a próxima. Sexo em grupo é o que mais vemos no livro. As personagens só servem para se enrolar e trazer um amigo para o próximo encontro amoroso. Temos Cuculina e Alexina Come-Tudo, parisienses que se hão-de cruzar com as personagens noutras paragens. As duas amantes admitem o príncipe e o seu fiel escudeiro, Corno de Boi, na sua alcova. Há a prostituta japonesa, a polaca esposa de um general, a pobre alemã que está a amamentar, o cossaco, e tantos outros personagens que surgem em rol para se envolverem sexualmente com Mony e Corno de Boi, alguns deles vendo-se assassinados no final do interlúdio amoroso.
A sinopse do livro avisa os mais púdicos e os de estômago sensível: há orgias, masoquismo, sadismo, escatofilia (fui ver ao google o que era) e necrofilia. Esqueceram-se de mencionar zoofilia e pedofilia, mas num livro destes, em que as chibatadas se seguem na alvura das nádegas das francesas, e em que se continua a investir sobre o corpo da mulher já expirada, não era necessário mencionar-se que todos os limites seriam ultrapassados.
Duvido que, em toda a minha vida, venha a ler algo mais nojento do que isto. Mas a verdade é que, depois de tanta perversão e envolvimento doentio, por se tornar repetitivo, o livro deixa de chocar. Nem quando um pai viola o filho, ou outro pai viola a filha de quatro meses, nem quando a mãe amamenta o príncipe em vez da filha… Já tudo esperamos e já nada nos contorce o estômago, após as reviravoltas iniciais. Não fui ter com o livro, não é de todo o meu género. Caiu-me no colo e dei-lhe uma oportunidade, mesmo porque era pequeno e tão deslocado de tudo que tive de lê-lo.
Por vezes me perguntei se o livro era uma obra humorística, porque tanto absurdo só poderia resvalar para uma de duas coisas: humor ou tremenda incapacidade de expressão. Sucede que, nas últimas trinta páginas, o autor me surpreendeu um pouco. Não devido a mais cenas de promiscuidade, mas sim devido ao modo como a história (atenção: só é "história" no contexto deste livro, tão estéril) se alinha. As onze mil vergas abatem-se sobre o lombo do príncipe, que não cumpriu a promessa de fornicar vinte vezes seguidas. Depois de tanta crueldade, é Vibescu a vítima do sadismo de outrem, e o exército Japonês, em plena guerra com os Russos, põe assim fim a um livro que, de tão nojento e agoniante, me soltou francas risadas.
Não é para qualquer um, e não é livro em que jamais volte a pegar. Porém, nunca me conseguirei esquecer deste pedaço de loucura literária.
1,8
------------20/03/2015------------
Vou na página 20. Tive esperança que o livro tivesse um fundo de "valor". Isto é, que o autor primasse por entre a imundície da escatofilia, pedofilia, sodomia, necrofilia, etc., etc. Mas o autor está a provar-se um idiota. O livro não está mal escrito, mas é absolutamente obtuso. Até à página 20 já houveram duas cenas de sexo, ambas orgias. A primeira entre um cônsul, o príncipe e três prostitutas, a segunda entre uma francesa, a amiga, o príncipe, o polícia e o cocheiro. O livro é mais ou menos assim:
"O príncipe entrou na casa da francesa. Tirou para fora o seu enorme mangalho e enrabou-a. Depois a amiga dela lambeu (...), entretanto chegou o cocheiro a perguntar se se iam demorar muito e, vendo o rabinho rosado do príncipe, enrabou-o (...). Depois o polícia quis saber o que vazia um carro sem cocheiro parado em frente ao prédio e, como a porta estava aberta, entrou. A amiga que não tinha ninguém a enrabá-la pediu se ele poderia fazer-lhe o jeito e ele fê-lo com prazer".
Já estou farta da descrição da cor, densidade e localização de pêlos, das "enormes tetas", das tonalidades da pele das mulheres e dos mangalhos (sim, é mesmo assim que está traduzido), bem como da palavra "langonha". Não tem ponta por onde se pegue.
September 1, 2016
(Diario de lectura)
Todo el libro es un chiste, es decir, es un libro serio. De repente, estas líneas particularmente post-irónicas:
—Amigo mío —le dijo—, la masturbación es una virtud militar.
Todo buen soldado debe saber que en tiempo de guerra el onanismo es el único acto amoroso permitido. Masturbaos, pero no toquéis ni las mujeres ni las bestias.
Además, la masturbación es muy encomiable, pues permite a los hombres y a las mujeres acostumbrarse a su próxima y definitiva separación. Las costumbres, el espíritu, los vestidos y los gustos de los dos sexos se diferencian cada vez más. Hora es ya de darse cuenta y me parece necesario, si se quiere sobresalir en la tierra, tener en cuenta esta ley natural que se impondrá pronto.
De qué estamos hablando? de alquimia (hombre/mujer, hombre/animal), de la Guerra y las pulsiones, de la antimimesis vanguardista. Todo esto sin dejar de ser un librito porno y brutal.
// Coordenadas personales para la próxima relectura
Más allá del principio de placer, 1920
Duck Soup, 1933
Bajtin sobre Rabelais, 1940
March 1, 2014
Not so much that I "liked" it. There is something here to revolt and offend anyone and everyone. But it is well written, cleverly constructed, and has a sense of humor (if an extremely perverse one).
Also, a considerable bit of vocabulary that I haven't had in my previous reading of French literature.
Also, a considerable bit of vocabulary that I haven't had in my previous reading of French literature.
January 13, 2016
Difícil calificar este libro. Está en un umbral entre lo grotesco, lo cómico, lo erótico, lo vulgar, lo excitante y lo indignante.
Sin poder decir que me ha gustado, le doy cuatro estrellas porque consiguió hacerme sentir muchas cosas y una vez que empecé a leerlo me costó dejarlo.
Gana con facilidad el título de la novela más depravada, eso hay que concederle.
Sin poder decir que me ha gustado, le doy cuatro estrellas porque consiguió hacerme sentir muchas cosas y una vez que empecé a leerlo me costó dejarlo.
Gana con facilidad el título de la novela más depravada, eso hay que concederle.
June 10, 2013
Repetitivo y de mal gusto. Todas las perversiones del mundo están concentradas en estas 180 páginas y yo soy demasiado buena niña para Apollinaire. Sin embargo, tiene algo.
March 12, 2020
Toute ma lecture, je me suis demandée : quelle est la finalité de ce roman ? C'est une question qui m'avait aussi accompagnée pendant ma lecture de Justine, ou Les malheurs de la vertu: edition francaise que j'avais fini par abandonner au premier tiers. N'ayant pas pu ou voulu me poser pour réfléchir au moment de cette lecture particulière, je crois qu'il est temps maintenant pour moi de digresser un peu afin de faire le tri dans mes sensations et interrogations de lecture.
Durant nos expériences de lecteurs, je crois que chacun se découvre des thèmes de prédilection, des mots-clés qui, lorsqu'un autre lecteur évoque un livre qui l'a aimé, vont lui faire dresser l'oreille et lui donner envie de le découvrir. L'érotisme et la symbolique érotique - je différencie les deux - ont toujours été pour moi un de ses thèmes.
Mais comme beaucoup de femmes, je l'ai d'abord abordé par la littérature romantique, les fameux Harlequins qui n'existent plus guère en France, remplacés, dans leur versant explicite, par la littérature anglo-saxonne, dite new adult, et dans leur versant plus relationnel, dans la littérature contemporaine (romance contemporaine). Cet érotisme là a, pour moi, deux fonctions primordiales et aisément compréhensibles : une fonction fantasmatique et une fonction onaniste. C'est une littérature peu exigeante pour le lecteur, qui permet un plaisir de lecture immédiat et continu.
Quelques années plus tard, j'ai découvert, grâce à la littérature japonaise, que l'érotisme pouvait être poétique, transgressif, sublimé par d'autres sentiments et sensations que le romantisme. Cette littérature là est exigeante émotionnellement, elle se confronte à des sensations et à des fantasmes inédits, parfois atypiques. C'est aussi une littérature de la poésie et du détail : tout y est ennobli par l'écriture, par la mise en valeur de détails au détriment d'un arrière-plan plus prosaïque, flouté artistiquement (à l'image du cinéma coréen). C'est aussi un érotisme qui parfois peut apparaître glauque ou dérangeant. Mais je trouve aussi que contrairement à l'érotisme des romances adultes, c'est aussi étrangement un érotisme plus mature, qui interroge sur la distinction entre fantasmes et réalités, sur l'inconscient aussi plus généralement : le rêve autant que le fantasme sexualisé freudien. C'est cette littérature qui m'a amené vers Anaïs Nin par exemple
Ensuite, j'ai découvert notamment dans les auteurs du dirty realism - Bukowski, Fante, Miller - une autre manière de créer l'érotisme. La sexualité y est crue, mais la symbolique érotique est présente ailleurs, dans les détails (encore), dans des éléments du quotidien. Poussée par cette littérature, j'ai même été péché dans la littérature pornographique - Esparbec - qui ne m'a pas du tout plu, tant justement je trouvais qu'elle manquait d'érotisme.
Lire Justine ou les malheurs de la vertu de Sade et lire Les onze milles verges d'Apollinaire sont deux expériences différentes mais similaires parce qu'elles n'ont aucune limite, et qu'elles sont toutes les deux cruelles pour le lecteur. Point d'érotisme fantasmatique, ni onaniste. Point d'érotisme poétique. Point de symbolique. Les scènes y sont crues, d'une écriture fleurie et virtuose qui n'a aucune similitude avec l'écriture pornographique contemporaine. Et je me suis sentie perdu devant ce roman d'Apollinaire, était-il écrit pour que j'en ressente du dégoût ? était-il écrit pour que j'en ri - parce que oui j'ai ri, même si c'était un peu jaune parfois - ? était-il écrit pour être excitant ? transgressif ? Si oui, que dénonce-t-il ? En écrivant toute cette logorrhée, je me demande si finalement ce n'est pas moi, lecteur, qui veut intellectualisé ce roman, lui donner un contexte et un sens qu'il n'y a pas à rechercher.
Je lis la critique de l'Express, conseillant des classiques de la littérature érotiques, qui explique qu'il ne faut pas prendre le livre au premier degré, qu'il est empreint de facéties et de drôleries - sur cela je suis bien d'accord -, qu'il contient plus d'amour que d'érotisme mais surtout que "les scènes de bagatelles ne laissent pas insensible" - dans quel sens ? On ne parle pas juste d'un peu de SM, de scato, de perversité, ni même seulement d'inceste, on parle de viols sur des enfants en bas âge. Je ne suis pas prude, j'abhorre les grands étendards de la censure pour quelque raison qu'elle soit, mais n'est-ce pas trop pour le qualifier d'érotique ? Mais peut-être que j'associe le plaisir à l'érotisme et que c'est un tort.
Je n'ai aucune idée de comment faire une critique de ce roman - je crois que cela s'est vu.
Durant nos expériences de lecteurs, je crois que chacun se découvre des thèmes de prédilection, des mots-clés qui, lorsqu'un autre lecteur évoque un livre qui l'a aimé, vont lui faire dresser l'oreille et lui donner envie de le découvrir. L'érotisme et la symbolique érotique - je différencie les deux - ont toujours été pour moi un de ses thèmes.
Mais comme beaucoup de femmes, je l'ai d'abord abordé par la littérature romantique, les fameux Harlequins qui n'existent plus guère en France, remplacés, dans leur versant explicite, par la littérature anglo-saxonne, dite new adult, et dans leur versant plus relationnel, dans la littérature contemporaine (romance contemporaine). Cet érotisme là a, pour moi, deux fonctions primordiales et aisément compréhensibles : une fonction fantasmatique et une fonction onaniste. C'est une littérature peu exigeante pour le lecteur, qui permet un plaisir de lecture immédiat et continu.
Quelques années plus tard, j'ai découvert, grâce à la littérature japonaise, que l'érotisme pouvait être poétique, transgressif, sublimé par d'autres sentiments et sensations que le romantisme. Cette littérature là est exigeante émotionnellement, elle se confronte à des sensations et à des fantasmes inédits, parfois atypiques. C'est aussi une littérature de la poésie et du détail : tout y est ennobli par l'écriture, par la mise en valeur de détails au détriment d'un arrière-plan plus prosaïque, flouté artistiquement (à l'image du cinéma coréen). C'est aussi un érotisme qui parfois peut apparaître glauque ou dérangeant. Mais je trouve aussi que contrairement à l'érotisme des romances adultes, c'est aussi étrangement un érotisme plus mature, qui interroge sur la distinction entre fantasmes et réalités, sur l'inconscient aussi plus généralement : le rêve autant que le fantasme sexualisé freudien. C'est cette littérature qui m'a amené vers Anaïs Nin par exemple
Ensuite, j'ai découvert notamment dans les auteurs du dirty realism - Bukowski, Fante, Miller - une autre manière de créer l'érotisme. La sexualité y est crue, mais la symbolique érotique est présente ailleurs, dans les détails (encore), dans des éléments du quotidien. Poussée par cette littérature, j'ai même été péché dans la littérature pornographique - Esparbec - qui ne m'a pas du tout plu, tant justement je trouvais qu'elle manquait d'érotisme.
Lire Justine ou les malheurs de la vertu de Sade et lire Les onze milles verges d'Apollinaire sont deux expériences différentes mais similaires parce qu'elles n'ont aucune limite, et qu'elles sont toutes les deux cruelles pour le lecteur. Point d'érotisme fantasmatique, ni onaniste. Point d'érotisme poétique. Point de symbolique. Les scènes y sont crues, d'une écriture fleurie et virtuose qui n'a aucune similitude avec l'écriture pornographique contemporaine. Et je me suis sentie perdu devant ce roman d'Apollinaire, était-il écrit pour que j'en ressente du dégoût ? était-il écrit pour que j'en ri - parce que oui j'ai ri, même si c'était un peu jaune parfois - ? était-il écrit pour être excitant ? transgressif ? Si oui, que dénonce-t-il ? En écrivant toute cette logorrhée, je me demande si finalement ce n'est pas moi, lecteur, qui veut intellectualisé ce roman, lui donner un contexte et un sens qu'il n'y a pas à rechercher.
Je lis la critique de l'Express, conseillant des classiques de la littérature érotiques, qui explique qu'il ne faut pas prendre le livre au premier degré, qu'il est empreint de facéties et de drôleries - sur cela je suis bien d'accord -, qu'il contient plus d'amour que d'érotisme mais surtout que "les scènes de bagatelles ne laissent pas insensible" - dans quel sens ? On ne parle pas juste d'un peu de SM, de scato, de perversité, ni même seulement d'inceste, on parle de viols sur des enfants en bas âge. Je ne suis pas prude, j'abhorre les grands étendards de la censure pour quelque raison qu'elle soit, mais n'est-ce pas trop pour le qualifier d'érotique ? Mais peut-être que j'associe le plaisir à l'érotisme et que c'est un tort.
Je n'ai aucune idée de comment faire une critique de ce roman - je crois que cela s'est vu.
July 27, 2016
Allez, allez. Je voulais lui donner deux sur cinq, mais je me suis ressaisi car l'histoire devient plus intéressante avec les pages. Le point principal est: la pornographie est fastidieuse à mourir. C'est pourquoi le début est pénible, puisque la pornographie est le seul sujet apparent, et après ça s'améliore un peu lorsque l'auteur commence à y ajouter un peu d'histoire. Quand après plusieurs pages on a passé en revue toutes les sortes d'accouplements entre des personnes du même ou différent sexe, on se demande que peut arriver durant les pages suivantes. Et bien, on peut ajouter une trame, on peut répéter les mêmes méthodes, mais on peut ajouter de l'animalisme, de la nécrophilie, de la scatologie. Il faut dire que notre Apollinaire couvre bien tout le terrain. Mais revenons aux débuts: c'est fastidieux et on parvient à se fatiguer d'une chose qui devrait produire un plaisir.
Juste comme éclaircissement, puisque c'est un sujet qui ne m'intéresse pas, pourquoi ai-je lu le livre? Une collègue à moi, déjà retraité, vient de publier récemment un livre sur Apollinaire et l'a présenté encore plus récemment. J'ai été intéressé par cette âme torturée qui était Apollinaire et la néfaste influence de sa mère, de vie dissolue avec beaucoup d'amants. Là vient la discussion sur les raisons qui ont fait que lui publiasse un livre comme celui-ci. Traditionnellement on a pensé que le but était de faire du pognon, que c'était une œuvre alimentaire. Mais ma collègue prétend que le livre en fait reflète son âme, ses fantasmes, ses désirs les plus cachés. Ceci ne le fait pas meilleur comme livre. Mais apporte une justification quant à sa lecture, que j'ai alterné avec Jours Tranquilles à Clichy, qui est, à mon avis, clairement supérieur.
Juste comme éclaircissement, puisque c'est un sujet qui ne m'intéresse pas, pourquoi ai-je lu le livre? Une collègue à moi, déjà retraité, vient de publier récemment un livre sur Apollinaire et l'a présenté encore plus récemment. J'ai été intéressé par cette âme torturée qui était Apollinaire et la néfaste influence de sa mère, de vie dissolue avec beaucoup d'amants. Là vient la discussion sur les raisons qui ont fait que lui publiasse un livre comme celui-ci. Traditionnellement on a pensé que le but était de faire du pognon, que c'était une œuvre alimentaire. Mais ma collègue prétend que le livre en fait reflète son âme, ses fantasmes, ses désirs les plus cachés. Ceci ne le fait pas meilleur comme livre. Mais apporte une justification quant à sa lecture, que j'ai alterné avec Jours Tranquilles à Clichy, qui est, à mon avis, clairement supérieur.
February 11, 2017
Велика книга!
Младият Аполинер показва точно как трябва да се пише политическа сатира. Грубо и безкомпромисно.
Прекарва цялото си съвремие през сексуална метафора, започвайки от Париж, минавайки на цяла Франция, а накрая и на световните взаимоотношения. Метафората обръща всичко в извратена сексуална игра, по която може да се напише учебник по психопатология. Колкото по-глобални стават нещата, толкова по-изродски стават перверзиите в книгата. Написана поетично и описателно показва точно какви изроди са хората по върховете и какво си причиняват едни други на ниво държава. Няма милост към нищо - култура, църква, политика и геополитика.
Не се препоръчва за ограничени мозъци, които не могат да надскочат метафората. Резултатът от четенето на книгата от такива е изобразен нагледно в коментарите в читанката.
Свалям шапка на преводача, сигурно половината му хонорар е отишъл за морфин, докато се е борил с езика на автора - метафори, обърнати, извадени от контекст изрази, заигравки с отдавна изминали неизвестни и известни събития и хора, хипербулизации...
Младият Аполинер показва точно как трябва да се пише политическа сатира. Грубо и безкомпромисно.
Прекарва цялото си съвремие през сексуална метафора, започвайки от Париж, минавайки на цяла Франция, а накрая и на световните взаимоотношения. Метафората обръща всичко в извратена сексуална игра, по която може да се напише учебник по психопатология. Колкото по-глобални стават нещата, толкова по-изродски стават перверзиите в книгата. Написана поетично и описателно показва точно какви изроди са хората по върховете и какво си причиняват едни други на ниво държава. Няма милост към нищо - култура, църква, политика и геополитика.
Не се препоръчва за ограничени мозъци, които не могат да надскочат метафората. Резултатът от четенето на книгата от такива е изобразен нагледно в коментарите в читанката.
Свалям шапка на преводача, сигурно половината му хонорар е отишъл за морфин, докато се е борил с езика на автора - метафори, обърнати, извадени от контекст изрази, заигравки с отдавна изминали неизвестни и известни събития и хора, хипербулизации...
May 21, 2019
Καταλαβαίνω το πόσο οι απόψεις διίστανται για αυτό το βιβλίο, και καταλαβαίνω και τους λόγους. Πρέπει να προειδοποιήσω ότι περιέχει αρκετά σκληρό περιεχομένο (ΠΟΛΥ σκληρό) και αν κάποιος δεν μπορεί να το αντέξει καλύτερα να μην ανοίξει τις Έντεκα Χιλιάδες Βέργες. Έπεσε στα χέρια μου τυχαία, και παρ' όλο που τρόμαξα, θα μπορούσα να πω, αποφάσισα να το δοκιμάσω.
Τις σκληρες, ίσως και αηδιαστικες σκηνες, ο κύριος Απολλιναίρ έχει καταφέρει, κατά την γνώμη μου, να τις περιγράψει τόσο ωμά που είτε θα ήθελες να τσιριξεις είτε να γελάσεις από την υπερβολή που επικρατούσε στις σελίδες. Όταν το διάβαζα, αισθανομουν σαν να μαγαριζα το βιβλίο μόνο και μόνο που τα μάτια μου διέτρεχαν τις σειρές, σαν αγγιζα το πιο αγνό αντικείμενο, παρ' όλο που το περιεχόμενο δεν είναι καθολου αγνο.
Δεν γνωρίζω τι "θέλει να πει ο ποιητής" εξιστορώντας τα όργια του Πρίγκιπα Βιμπεσκου, αλλά ξέρω πως το έχει κάνει με έναν εξαιρετικό τρόπο, που με κάνει να πω ότι αυτό το βιβλίο ίσως είναι και από τα καλύτερα που έχω διαβάσει.
Τις σκληρες, ίσως και αηδιαστικες σκηνες, ο κύριος Απολλιναίρ έχει καταφέρει, κατά την γνώμη μου, να τις περιγράψει τόσο ωμά που είτε θα ήθελες να τσιριξεις είτε να γελάσεις από την υπερβολή που επικρατούσε στις σελίδες. Όταν το διάβαζα, αισθανομουν σαν να μαγαριζα το βιβλίο μόνο και μόνο που τα μάτια μου διέτρεχαν τις σειρές, σαν αγγιζα το πιο αγνό αντικείμενο, παρ' όλο που το περιεχόμενο δεν είναι καθολου αγνο.
Δεν γνωρίζω τι "θέλει να πει ο ποιητής" εξιστορώντας τα όργια του Πρίγκιπα Βιμπεσκου, αλλά ξέρω πως το έχει κάνει με έναν εξαιρετικό τρόπο, που με κάνει να πω ότι αυτό το βιβλίο ίσως είναι και από τα καλύτερα που έχω διαβάσει.
Displaying 1 - 30 of 207 reviews