اسپینوزا از دیدگاه هگل

by Kevin Morgan Watson

Unknown Binding

About the author

I am the founding editor of Press 53, a small, literary publishing company in Winston-Salem, NC. We publish 6-8 poetry collections and 8-10 short story collections each year, along with 1-2 classic novels (Press 53 Classics). Every odd year we publish Surreal South, an anthology series edited by Laura & Pinckney Benedict. We also operate the Press 53 Open Awards writing contest with five categories, Poetry, Flash Fiction, Short Story, Creative Nonfiction, and Novella.

Reviews

[Reza speed · Rating 4 out of 5]

اسپینوزا می گوید: «خدا موجودی مطلقا نامتناهی است. یعنی جوهری که عبارت از صفات نامتناهی است، که هر یک از آن صفات مبیّن ذات نامتناهی و سرمدی اوست.» به تفسیر هگل، می توان از اسپینوزا پرسید که آیا واقعا جوهر دارای بی نهایت صفت است؟ حال آنکه تنها دو صفت فکر و بعد را به خداوند نسبت می دهد. البته باید توجه کرد که اسپینوزا تصریح می کند که فقط دو صفت را فاهمه در می یابد. نکته دیگری که باید در تعریف اخیر عنوان کرد، معنای نامتناهی مندرج در تعریف است. از نظر هگل، نامتناهی در اینجا به معنای نامتناهی از نوع خود، یعنی کثرت نامتعینی از امور نیست، بلکه نامتناهی در معنای حقیقی و محصّل آن می باشد.
از نظر هگل، تعریف اخیر صوری است، چراکه ذات سرمدی و نامتناهی را در کسوت صفات به بیان در می آورد. هگل می گوید اسپینوزا در این موضع فراتر از دکارت نرفته است او همانند دکارت دو صفت بُعد و فکر را به سان تمامیتی بیان کرد که مضمونی واحد دارند، مگر این که آنها را یکبار ذیل فکر و بار دیگر ذیل بُعد ملاحظه کرد، و الا مضمون یکی است. فاهمه این صفات را درک می کند و به عنوان تمامیت در می یابد. هر دو صفت تمامیت واحدی دارند، چنانکه خود می گوید: نظم و اتصال موجودات ممتد همان نظم و اتصال موجودات متفکر است، لذا یک مضمون بیش نیست.»