Το μυστικό νερό

by Ioanna Bourazopoulou, Ιωάννα Μπουραζοπούλου

Στο φανταστικό νησί της Σαντάνας, ένα νησί με ιδιόρρυθμο παρελθόν, ιδιόρρυθμη θρησκεία και ιδιόρρυθμους κατοίκους, η ήσυχη και γαλήνια ζωή των Σανταναίων διαταράσσεται επικίνδυνα όταν κλιμακώνεται η λυσσαλέα βεντέτα μεταξύ δύο ισχυρών τοπικών δυνάμεων: του Παλατιού και του Μοναστηριού. Όμως η ιστορία της Σαντάνας δομείται πάνω στο μυστήριο των παλμικών κυμάτων και στην απάτη των αντικατοπτρισμών. Είναι ένα παράξενο νησί, όπου τα πάντα συνυπάρχουν με το αντίστροφο είδωλό τους. Οι ιστορικές εποχές, οι εξουσίες, τα φύλα, η αλήθεια και η γνώση. Η ίδια η αφήγηση εγγράφεται πάνω στην αντανάκλασή της, σαν πάνω σε καθρέφτη. Απάτες, μυστικά, ραδιουργίες και μεταμορφώσεις εμπλέκουν απροσδόκητα τους ήρωες, τους κατοίκους, τους επισκέπτες, ακόμη και τους θρύλους της Σαντάνας σε μια ιστορία μυστηρίου, φθόνου και εξαγοράς.

Genres: Fantasy, Mystery, Literature

368 pages, Paperback

First published April 6, 2005

About the author

Η Ιωάννα Μπουραζοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1968. Σπούδασε Διοίκηση Ξενοδοχείων στην Ανωτέρα Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων Ρόδου και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο University of Buckingham της Αγγλίας, στον τομέα του Διεθνούς Ξενοδοχειακού Management. Εργάστηκε σε τουριστικές μονάδες ως το 2000. Το 2002 αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, όπου εξειδικεύτηκε στη Διοίκηση Μονάδων Υγείας, και σήμερα εργάζεται στα Προγράμματα Υπηρεσιών Υγείας του Β΄ Περιφερειακού Συστήματος Υγείας Αττικής.
Συγγράφει μυθιστορήματα και θεατρικά.

Reviews

[Uninvited · Rating 5 out of 5]

Τις πταίει? Τις πταίει, ερωτώ σας? Τις πταίει, και χλιαροί συγγραφείς που επαναλαμβάνουν βαρετά τετριμμένα γίνονται "ονόματα" και πλουτίζουν, και έξοχοι συγγραφείς με καταπληκτικές ιδέες, και εξαιρετική γραφή χάνονται στην αφάνεια, και τους ανακαλύπτει κανείς μόνο από καθαρή τύχη? Έχει να κάνει με κακό management και προώθηση? Ή μήπως έχει να κάνει με την αδυναμία (αδιαφορία?) του κοινού να ασχοληθεί με οτιδήποτε βρίσκεται πάνω από τη μετριότητα?
Διαβάζοντας και 2ο βιβλίο από την Ιωάννα Μπουραζοπούλου, πλέον μπορώ να πω ότι το ασύλληπτο Τι είδε η γυναίκα του Λωτ; δεν ήταν μία απροσδόκητη μοναδικότητα, αλλά το στάνταρ επίπεδο της συγγραφέως. Το Μυστικό Νερό άργησε λίγο να "πάρει μπρος", αλλά όταν ξεκίνησε, το βιβλίο έγινε φυσική προέκταση του χεριού μου, αφού δεν μπόρεσα να το αφήσω κάτω παρά μόνο όταν "είδα" την τελευταία σελίδα. Εκεί στο τέλος, το οποίο μου φάνηκε ότι ήρθε λίγο απότομα, μου έμειναν αναπάντητα ερωτήματα. Αναρωτιέμαι όμως αν η τελευταία σελίδα τα απάντησε, και δεν το κατάλαβα. Το Μυστικό Νερό ήταν μια ιστορία που θα μου μείνει και θα σκέφτομαι για καιρό.
Δεν ξέρω, λοιπόν, τις πταίει, αλλά ξέρω ότι η Ιωάννα Μπουραζοπούλου αξίζει πολύ μεγαλύτερη αναγνώριση. Δεν έχω ιδέα πως θα γίνει κάτι τέτοιο όμως, σε μία χώρα με αναγνωστικό κοινό έχει βάλει σε θρόνο χιλιοειπωμένες ανοησίες τύπου Μ και Δ. Στο μεταξύ, εγώ λέω να αγοράσω τα άπαντα της Ιωάννας. Και ίσως να δημιουργήσω και ένα fan club!

[Kyriaki · Rating 4 out of 5]

Το ξεκίνησα λίγο επιφυλακτικά. Λίγο το ότι ήταν από τα πρώτα της, λίγο το εξώφυλλο (δε λέω μια χαρά, είναι ο Καραβάτζιο αλλά στο εξώφυλλο δεν μου κολλούσε πολύ), γρήγορα όμως ξέχασα όλες μου τις επιφυλάξεις και για άλλη μια φορά θα δηλώσω γοητευμένη!

Βρισκόμαστε στη Σαντάνα, ένα νησί κάπου στο Αιγαίο. Μυστήριο νησί. Πόλεμο δεν είδε ποτέ, κανένας κατακτητής δεν πάτησε το πόδι του πάνω και κανένας πειρατής δεν το λεηλάτησε. Στους χάρτες η θέση του ήταν διαφορετική και στο παρελθόν τα καράβια πολλές φορές αδυνατούσαν να το εντοπίσουν. Οι κάτοικοι του κι αυτοί μυστήριοι, φιλήσυχοι και θρησκόληπτοι, προσκολλημένοι στο αγαπημένο τους νησί απασχολημένοι με τα έθιμα τους και τη λατρεία της Σάντα Άννα. Ζουν στο σήμερα μα με τους δικούς τους όρους, είναι σαν να ζουν κάποτε και κάπου αλλού.

Και βρισκόμαστε λίγες μέρες πριν το μεγάλο ετήσιο πανηγύρι. Τουρίστες έρχονται από παντού για τους εορτασμούς και οι Σανταναίοι τρέχουν να προλάβουν για να είναι όλα έτοιμα τη μεγάλη μέρα. Φέτος όμως κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή θα έπρεπε να βρέχει, αλλά δεν έχει πέσει σταγόνα, οι κάτοικοι τα βράδια βλέπουν άσχημους εφιάλτες κι ένα καράβι έφτασε από την Αφρική, ξεφόρτωσε “κάτι” και μετά εξαφανίστηκε. Όλο το νησί είναι ανάστατο και από ότι φαίνεται η χρόνια κόντρα μεταξύ Μοναστηριού και Παλατιού έχει φουντώσει ακόμη περισσότερο.

Και μέσα σε όλα αυτά μια στεριανή Αρχειοθέτης του Νερού και συλλέκτρια καταφτάνει στο νησί για να ταράξει ακόμη περισσότερο το ήδη ταραγμένο κλίμα, ενώ η περίφημη Εταιρία του Νερού προσπαθεί να απομυθοποιήσει την Σαντάνα και να λύσει το μυστήριο που τυλίγει εδώ και αιώνες το νησί.

Και δεν είναι μόνο αυτά!
Δόγηδες και Δόγησσες, καλόγριες και ιερόδουλες, βαλανηφάγοι, ένα ιστορικό πρόσωπο που σχεδόν κανείς δεν γνωρίζει την ύπαρξη του, ένας ιππότης που εκτελέστηκε και που κανείς όμως δεν ξέρει γιατί, ένας εξαφανισμένος συλλέκτης με μια κρυπτογραφημένοι συλλογή, ένα χειρόγραφο που φέρει πάνω του μυστικά αιώνων και άλλα πολλά συνθέτουν ετούτο το υπέροχο παραμύθι.

Ιστορίες αγάπης και ιστορίες εκδίκησης, θρύλοι, μεταφυσικά συμβάντα που ψάχνουν να βρουν εξήγηση και λογική, το παρελθόν κρύβει τα μυστικά του από το παρόν και πολλές φορές οι απαντήσεις δημιουργούν ακόμη περισσότερες ερωτήσεις.

Μοναδικό μου παράπονο είναι ότι θα ήθελα λίγες σελίδες παραπάνω. Δεν με χάλασε το τέλος, μου άρεσε έτσι όπως τελείωνε, αλλά θα ήθελα να μας είχαν δοθεί σε ορισμένα ζητήματα λίγες παραπάνω πληροφορίες, να παίρναμε λίγες περισσότερες απαντήσεις τέλος πάντων!

Εκτός από αυτό όμως πραγματικά το απόλαυσα! Ήταν παράξενο και ενδιαφέρον, είχε και το σασπένς του και τις αλλόκοτες στιγμές του και η γραφή της Μπουραζοπούλου για άλλη μια φορά υπέροχη! Ήταν μια ιστορία παζλ, που μαζί με τους χαρακτήρες προσπαθούσαμε να ενώσουμε τα διασκορπισμένα του κομμάτια.

Πολύ μ'άρεσε!


η άποψη μου και εδώ:
https://wordpress64426.wordpress.com/...

[Eleni · Rating 4 out of 5]

Δεν παίζεται η Μπουραζοπούλου. Είναι το τρίτο της βιβλίο που διαβάζω και για άλλη μια φορά έχω γοητευτεί από τον τρόπο που χτίζει τον δικό της μαγικό ρεαλισμό. Είναι νησί του Αιγαίου η Σαντάνα αλλά μοιάζει και άλλης χώρας (άλλου πλανήτη μάλλον). Είμαστε στο σήμερα αλλά και στον μεσαίωνα. Το Μυστικό Νερό είναι πάνω απ' όλα παραμύθι και στηρίζεται σε μια ολόκληρη μυθολογία που έχει πλάσει η συγγραφέας. Ομολογώ ότι έμεινα με κάποια ερωτηματικά στο τέλος, αλλά ο τρόπος που αφηγείται, που απογειώνει το weird, οι ζωντανές περιγραφές, το μεράκι στη λεπτομέρεια, η φαντασία της (μα πού τα σκέφτηκε όλα αυτά) είναι πολύ πιο σημαντικά. Το είχα πει όταν τελείωσα το αριστουργηματικό "Τι είδε η Γυναίκα του Λωτ" ότι θα διαβάσω ό,τι έχει γράψει και βλέπω ότι πολύ καλά θα κάνω.

[Maria Chrysou · Rating 5 out of 5]

Ένα παραμύθι για ενήλικες!
Απολαυστικό από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα του.

Στα υπέρ: ΟΛΑ. Μη το συζητάμε, διαβάστε το!

Στα κατά: Θα ήθελα άλλες 150 σελίδες στο τέλος. Με άφησε με ερωτήματα, θα ήταν τέλειο αν υπήρχε και δεύτερο βιβλίο ή αν υπήρχε άλλη μια πράξη. Όσοι το διαβάσετε θα με νιώσετε.

[Αταλάντη Ευριπίδου · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό μυθιστόρημα, πολύ ωραίες ιδέες, θαυμάσιοι χαρακτήρες, ενδιαφέρουσα η ιστορία μέσα στην ιστορία - γενικά, η Μπουραζοπούλου δεν με έχει απογοητεύσει ως τώρα. Εδώ μάντεψα μεγαλύτερο μέρος της λύσης του αινίγματος (σχεδόν όλο) απ' ό,τι στη Γυναίκα του Λωτ, αλλά δεν με πείραξε, η συγγραφέας έχει το χάρισμα να σε κάνει να χαίρεσαι όταν αποδεικνύεται πως είχες δίκιο, μιας και σε κάνει να δουλέψεις σκληρά για τις "μαντεψιές" σου.

[Tasos · Rating 2 out of 5]

Μου έχουν πει ότι τα επόμενα βιβλία της Μπουραζοπούλου είναι καλύτερα, επέλεξα όμως να ξεκινήσω με κάτι πιο άγουρο, τούτο εδώ (το δεύτερό της), που δείχνει ξεκάθαρα το potential, αλλά στο τέλος μένει κάπως μετέωρο. Τα στοιχεία που η συγγραφέας αντλεί από τη βυζαντινή και μεσαιωνική ιστορία για να χτίσει το φανταστικό νησί της Σαντάνα μαρτυρούν φαντασία και δημιουργικότητα, όμως η δόμηση της αφήγησης είναι άτεχνη και άτσαλη και οι μορφές της Atwood και της LeGuin περισσότερο στοιχειώνουν το βιβλίο, παρά στροβιλίζονται ανέμελα όσο περνούν οι σελίδες.

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 3 out of 5]

Δεν είναι εύκολο να μιλήσει κανείς γι' αυτό το βιβλίο. Από τη μία έχει όλη εκείνη την ατμόσφαιρα που ομοιάζει στον λατινοαμερικάνικο μαγικό ρεαλισμό, κι από την άλλη η ελληνικότητά του ανθίζει ύπουλα κοντά στη ρίζα των πραγμάτων. Φέρει τα σημάδια την ελληνικής ιστορίας, της ιστορίας των νησιών του Αιγαίου, αλλά ταυτόχρονα δίνει την αίσθηση του "αλλού", του "όχι εδώ". Είναι και δεν είναι φανταστικό, είναι και δεν είναι αλληγορία, είναι και δεν είναι θαυμαστό. Είναι σαφώς γραμμένο από κάποιον που γνωρίζει καλά τα ελληνικά -μη γελάτε, αυτό δεν είναι και πολύ συχνό στις μέρες μας.

Θα μου πεις, δεν είναι καλό αυτό; Σαφώς και είναι. Είναι όμως και δίκοπο μαχαίρι, γιατί πρέπει όλα αυτά να ζογκλαριστούν με επιδεξιότητα για να τα πετύχεις. Και κάπου -κάπου- όλο αυτό χάνει. Σαν να ζητάει πολλά και να μη μπορεί να τα δώσει όλα, σαν πάνω στο ζογκλάρισμα να παλεύει να προλάβει τις μπάλες που πέφτουν. Δε χάνει ποτέ, οι μπάλες δεν ακουμπούν στο χώμα. Αλλά δεν μπορείς να πεις "πωπω, τι εκπληκτικός ζογκλέρ είναι αυτός".

[Zizeloni · Rating 5 out of 5]

Πώς είναι δυνατόν να μην έχει γίνει παγκόσμιο φαινόμενο η Μπουραζοπουλου?

Άντε τώρα να εξηγήσω τι έγραψε..
Ένα νησί του Αιγαίου στο παρον, η Σαντάνα, με ιδιαιτερότητες στη διοίκηση και τη θρησκεία και τους θρύλους. Μια εταιρεία νερού βγαλμένη από δυστοπικό βιβλίο. Δογηδες και γελωτοποιοί του παρελθόντος. Πραγματικά ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΙΔΕΑ ούτε καν προς τα ποια κατεύθυνση θα πάει η ιστορία.

Έπρεπε να είναι λίγο μεγαλύτερο!
Όποιος το διάβασε και το θυμάται, έχω απορίες, παρακαλω επικοινωνήστε.

Οι υπόλοιποι, διαβάστε το.

[Alina Vasileiou · Rating 5 out of 5]

Κι εκεί που νόμιζα ότι ετούτο το τελευταίο αδιαβαστο της Μπουραζοπουλου είναι ίσως το πιο αδύναμο,φλαααααπ πάρε μια σφαλιάρα να χεις! Κατέληξα και στο τι είδος γράφει...παραμύθια για μεγάλους!!!!! Με όλα τα φοβερά που έχουν τα παραμύθια,με όλο το υπόβαθρο τους και τα υπονοούμενα,με την πλοκή που νομίζεις ότι έχεις μαντέψει αλλά σε εκπλήσσει το πώς ξετυλίγονται τα πράγματα.Οπως όλα της τα βιβλία,είναι χτισμένο υπέροχα και καταρρέει λίγο λίγο μπροστά στα μάτια του αναγνώστη. Υποκλίνομαι για άλλη μια φορά...

[Eleni · Rating 4 out of 5]

Το δεύτερο της Μπουραζοπούλου που διάβασα αυτό το καλοκαίρι, μετα το "Τι είδε η γυναίκα του Λωτ". Γενικά μου αρέσει πολύ το στυλ γραφής της συγγραφέως, η γλώσσα που ρέει. Βρήκα το τέλος λίγο απότομο, αλλά όχι σε σημείο να μου χαλάσει την όλη εμπειρία.
Αυτό που μου έκανε για άλλη μια φορά εντύπωση και το απήλαυσα πάρα πολύ ειναι τα world building skills της συγγραφέως - μα τι υπέροχα σκηνικά, τι ζωντανές περιγραφές. Σε αυτό το λογοτεχνικό είδος, της φαντασίας δηλαδή, ο κόσμος όπου διαδραματίζεται η ιστορία είναι και αυτός πρωταγωνιστής. Στο χτίσιμο τέτοιων κόσμων η Μπουραζοπούλου διαπρέπει και χαίρομαι πραγματικά να διαβάζω!
Τώρα αναμένω το δεύτερο μέρος της τριλογίας του Δράκου...

[Anastasia Kar · Rating 4 out of 5]

Παράξενα πράγματα γίνονται στην Σαντάνα. 


Βέβαια, το νησί είναι από μόνο του ένα παράδοξο: οφείλει την ύπαρξη και τη φήμη του σε ένα θαύμα, και χάρη σε αυτό πορεύεται τόσα χρόνια, με πολύ συγκεκριμένους θρησκευτικούς και κοινωνικούς κανόνες. 


Και τώρα που έρχεται πάλι η μεγάλη τους γιορτή, οι Σανταναίοι βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού. Το Παλάτι και το Μοναστήρι βρίσκονται σε έναν συνεχή πόλεμο που έχει πάρει τη μορφή βεντέτας μεταξύ του κοσμικού και του θείου. Η λύσσα των δύο ηγεμονικών μορφών για το ποιος έχει την περισσότερη επιρροή προκαλεί χαμό στο νησί, και η άφιξη κάποιων ξένων περιπλέκει περισσότερο τα πράγματα. Ίντριγκες αποκαλυπτονται, μυστικά χρόνων απειλούν τις ισορροπίες, και τιποτα δε θα είναι όπως πριν. 


Η Μπουραζοπούλου παιδιά, δεν είναι συγγραφέας, είναι εμπειρία. Καταφέρνει κι εδώ, όπως πάντα, να στήνει κάτι που φαίνεται απολύτως μεταφυσικό αλλά βασίζεται εν τέλει σε απλά, ρεαλιστικά πράγματα. Θολώνει το λεπτό όριο μεταξύ αλήθειας και ψέματος και παίζει με το μυαλό μας. Και ομολογουμένως, το Μυστικό Νερό δεν είναι εξίσου καλό με τη γυναίκα του Λωτ ή την τριλογία της Πρέσπας, αλλά είναι ένα καλό δείγμα του τι κάνει αυτή την συγγραφέα να ξεχωρίζει τόσο πολύ, αφού ο τρόπος της να στήνει ένα παραμύθι για μεγάλους είναι θα έλεγα απαράμιλλος. 

[Dialecti Pangalou · Rating 3 out of 5]

Η Ιωάννα Μπουραζοπούλου μας ταξιδεύει σε ένα φανταστικό νησί που γυρίζει μέσα στη Μεσόγειο ώστε να κρύβεται από πειρατές και επιτήδειους κατακτητές ανά τους αιώνες. Με μια ιστορία που χωρίζεται σε τρία μέρη ή κατά τη συγγραφέα σε τρεις πράξεις, συνδέει το παρελθόν και το παρόν με τον μοναδικό τρόπο που ξέρει να ξετυλίγει το κουβάρι. Μεσα από ένα πόλεμο ορκισμένων παρθένων που ζουν στο μοναστήρι από τη μία πλευρά και πόρνων πολυτελείας που ζουν στο παλάτι από την άλλη, μέσα από μια εύθραυστη σιωπή αιώνων που ετοιμάζεται να σπάσει, μέσα από την ιστορία των τάβουλων που ταξιδεύουν μέσα στο νερό γινόμαστε μάρτυρες ενός πανέμορφου παραμυθιού.
Χωρίς να θέλω να αποπκαλύψω περισσότερα από την ιστορία, τα 3 αστεράκια, γιατί με έχει συνηθίσει σε κάτι πιο ολοκληρωμένο. Το συγκεκριμένο βιβλίο ένιωσα ότι είχε κενά. Απορίες που δεν λύθηκαν.

[Antonis · Rating 3 out of 5]

Με προβλημάτισε αυτό το βιβλίο: ενώ έχει πολλές έξυπνες ιδέες, ενώ αξιοποιεί με τόλμη πρωτότυπες αφηγηματικές τεχνικές, ενώ φτιάχνει με αρκετή λεπτομέρεια και αληθοφάνεια (για τα ελληνικά δεδομένα) έναν κόσμο αρκούντως «παραδίπλα» στον πραγματικό, υπάρχει κάτι που δεν του επιτρέπει να απογειωθεί. Αυτό νομίζω ότι είναι η σκιαγράφηση των προσώπων που δύσκολα ξεφεύγει από την επιφάνεια και την καρικατούρα (με εξαίρεση τον αφηγητή της Τρίτης Πράξης), ενώ δεν βοηθάει και μια σχετική προχειρότητα στο μικροεπίπεδο της φράσης, σαν να διαβάζουμε ένα κείμενο στο αμέσως προηγούμενο στάδιο από το τελικό. Σε κάθε περίπτωση πάντως έχουμε να κάνουμε με κάτι ενδιαφέρον και έχω μεγάλη περιέργεια πλέον να δω αν στο Τι είδε η γυναίκα του Λωτ αυτές οι αδυναμίες εξομαλύνονται.

[Νίκος Μούρας · Rating 4 out of 5]

Μαγικός ρεαλισμός, Καφκικός σουρεαλισμός, μυστήρια, παράξενα λαογραφικά στοιχεία, όλα μπλεγμένα με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Η δομή του βιβλίου είναι σχεδόν πειραματική θα έλεγα, εναλλάσοντας τρόπους αφήγησης ενώ η γραφή και οι χαρακτήρες είναι από τα δυνατά του στοιχεία, προσωπικά διέκρινα τους σπόρους που θα βλαστούσαν στο αριστούργημα που θα ακολουθούσε δύο χρόνια μετά. Βέβαια ο τρόπος που τέλειωσε δεν με ικανοποίησε πλήρως αφού είχα μεγάλες προσδοκίες έτσι όπως πήγαινε η ιστορία, ήθελε νομίζω 20-30 σελίδες ακόμα για να κλείσουν κάποιες τρύπες όσον αφορά την πλοκή και τον ψυχισμό κάποιων ηρώων. Αλλά όπως και να 'χει ήταν ένα πολύ καλό και πρωτότυπο βιβλίο.

[Despina · Rating 5 out of 5]

Δηλώνω σούπερ γκρουπι της Μπουραζοπουλου. Απορώ που την ανακάλυψα τόσο αργά (μόλις φέτος επί καραντίνας και έχω ήδη διαβάσει 3 βιβλία της). Η γυναίκα του Λωτ ως τώρα για μένα αριστούργημα αλλά και αυτό όπως και τα προηγούμενα μια πάρα πολύ καλογραμμένη ιστορία που εκεί που αναρωτιέσαι που θέλει να το πάει ξετυλίγεται το νήμα και σε παρασέρνει μαζί του! Σε βαθμό να μην το αφήνεις από τα χέρια σου.

[Leontini · Rating 5 out of 5]

Τι να πω για αυτή την συγγραφέα! Κάθε βιβλίο της είναι μια βουτιά σε ένα άλλο σύμπαν! Το 5ο κατά σειρά βιβλίο της που διαβάζω και χάνομαι κυριολεκτικά στους κόσμους που ακροβατούν ανάμεσα στο τώρα και στο πάλαι ποτέ, στο πραγματικό και το Φαντασιακό! Και για όσους/ες διάβασαν το βιβλίο... ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ (κλείσιμο του ματιού!)

[Melina · Rating 4 out of 5]

Άλλο ένα υπέροχο βιβλίο από την Ιωάννα Μπουραζοπούλου που όχι μόνο γράφει υπέροχη λογοτεχνία του ��ανταστικού στα ελληνικά αλλά καταφέρνει να το κάνει με ένα μοναδικά δικό της και άμεσα αναγνωρίσιμο τροπο που μοιάζει να μη δανείζεται τίποτα από τη δυτική παράδοση. Τα βιβλία της είναι γρίφοι, μυστήρια και οι κόσμοι που δημιουργεί μοναδικοί με στοιχεία γκροτεσκου. Στο μυστικό νερό το μυστήριο του νησιού της Σαντανας στήνεται υπέροχα, και αν και χάνει λίγο από το βιαστικό τέλος τίποτα δεν μπορεί να χαλάσει την καθαρή απόλαυση που είναι η ανάγνωση κάθε βιβλίου της Μπουραζοπούλου.