What do you think?
Rate this book
La casa di via Valadier
«Η καρδιά στις εποχές μας είναι ένα στοιχείο που αφήνεται κατά μέρος. Συνιστά κίνδυνο για το φασιστικό καθεστώς. Δες πώς ανατρέφεται η σημερινή νεολαία, τους δίνουν από ένα όπλο, έστω και ψεύτικο, από ξύλο, δεν έχει όμως σημασία, αρκεί μόνο να μαθαίνουν από μικρή ηλικία να αγαπούν τον πόλεμο…»
117 pages, Paperback
First published January 1, 1956
5 people are currently reading
46 people want to read
About the author
Carlo Cassola
108 books48 followers(Roma, 1917 - Montecarlo di Lucca, 1987)
Frequenta il Ginnasio-Liceo "Tasso" e in seguito l'"Umberto I", per poi iscriversi, nel 1935, alla Facoltà di Giurisprudenza dell’ Università di Roma. L’attività letteraria era già cominciata negli anni ’30: tra il ’37 e il ’40, egli aveva licenziato diversi racconti, (alcuni dei quali pubblicati sulle riviste “Meridiano di Roma” e “Letteratura”), in seguito riuniti nel volume “La visita” (1942). Pare evidente, negli scritti succitati, la suggestione dei “Dublinesi” di Joyce (“In Joyce scoprii il primo scrittore che concentrasse la sua attenzione su quegli aspetti della vita che per me erano sempre stati i più importanti e di cui gli altri sembravano non accorgersi nemmeno”), primo passo verso quella poetica del quotidiano avviata a divenire la sua cifra stilistica abituale. In buona misura ambientati in Toscana, nella zona compresa tra Volterra e Marina di Cecina (“Per affetto e per organica intelligenza di poesia, Cassola ne ha fatto non una provincia, e sia pure la sua provincia, ma un luogo, anzi il luogo dell’anima”, ebbe ad affermare Mario Luzi), i successivi lavori dello scrittore sembrano avvicinarsi, seppur percorrendo gli abituali sentieri lirico-intimistici, a tematiche neorealistiche e resistenziali: “Fausto e Anna” (1952), “Il taglio del bosco” (1954), “Esiliati” e “La ragazza di via Valadier” (1956), “La ragazza di Bube” (1960) son tra le sue cose più riuscite, certo quelle che gli danno il successo ed una notorietà assai vasta. Sono, anche, le opere destinate a procuragli l’ostilità di gran parte della critica, espressa tramite recensioni impietose (“La ragazza di Bube” è definito da C.Annoni “la scatola cellofanata per la società del boom”) e, a volte, feroci (Italo Calvino parla di “romanzi sbiaditi come l’acqua della rigovernatura dei piatti, in cui nuota l’unto dei sentimenti ricucinati”). Tutto ciò non muta la direzione della sua ricerca di narratore, intesa come d’uso a “squarciare il velo opaco che nasconde le cose”: c’è, filo rosso ineliminabile dell’intero suo universo, una profonda sfiducia nella storia, che mai gli verrà perdonata in tempi di accalorato dibattito ideologico. Peraltro, il prosieguo del suo discorso viene in effetti inficiato dall’insistere sull’equivalenza saggezza-rassegnazione, evidente nei vari “Un cuore arido” (1961), “Il cacciatore” (1964), “Storia di Ada” (1967), “Paura e tristezza” (1970), “Monte Mario” (1973), “Troppo tardi” (1975), “L’antagonista” (1976), “Il ribelle” (1980). Nell’ultimo decennio della sua esistenza, egli si dedica vieppiù a un’intensa attività pacifista, ecologista, antimilitarista, espressa in testi quali “La lezione della storia” e “Letteratura e disarmo” (1978), “Contro le armi” (1980), “Diritto alla sopravvivenza” (1982),“La rivoluzione disarmista” (1983).
Frequenta il Ginnasio-Liceo "Tasso" e in seguito l'"Umberto I", per poi iscriversi, nel 1935, alla Facoltà di Giurisprudenza dell’ Università di Roma. L’attività letteraria era già cominciata negli anni ’30: tra il ’37 e il ’40, egli aveva licenziato diversi racconti, (alcuni dei quali pubblicati sulle riviste “Meridiano di Roma” e “Letteratura”), in seguito riuniti nel volume “La visita” (1942). Pare evidente, negli scritti succitati, la suggestione dei “Dublinesi” di Joyce (“In Joyce scoprii il primo scrittore che concentrasse la sua attenzione su quegli aspetti della vita che per me erano sempre stati i più importanti e di cui gli altri sembravano non accorgersi nemmeno”), primo passo verso quella poetica del quotidiano avviata a divenire la sua cifra stilistica abituale. In buona misura ambientati in Toscana, nella zona compresa tra Volterra e Marina di Cecina (“Per affetto e per organica intelligenza di poesia, Cassola ne ha fatto non una provincia, e sia pure la sua provincia, ma un luogo, anzi il luogo dell’anima”, ebbe ad affermare Mario Luzi), i successivi lavori dello scrittore sembrano avvicinarsi, seppur percorrendo gli abituali sentieri lirico-intimistici, a tematiche neorealistiche e resistenziali: “Fausto e Anna” (1952), “Il taglio del bosco” (1954), “Esiliati” e “La ragazza di via Valadier” (1956), “La ragazza di Bube” (1960) son tra le sue cose più riuscite, certo quelle che gli danno il successo ed una notorietà assai vasta. Sono, anche, le opere destinate a procuragli l’ostilità di gran parte della critica, espressa tramite recensioni impietose (“La ragazza di Bube” è definito da C.Annoni “la scatola cellofanata per la società del boom”) e, a volte, feroci (Italo Calvino parla di “romanzi sbiaditi come l’acqua della rigovernatura dei piatti, in cui nuota l’unto dei sentimenti ricucinati”). Tutto ciò non muta la direzione della sua ricerca di narratore, intesa come d’uso a “squarciare il velo opaco che nasconde le cose”: c’è, filo rosso ineliminabile dell’intero suo universo, una profonda sfiducia nella storia, che mai gli verrà perdonata in tempi di accalorato dibattito ideologico. Peraltro, il prosieguo del suo discorso viene in effetti inficiato dall’insistere sull’equivalenza saggezza-rassegnazione, evidente nei vari “Un cuore arido” (1961), “Il cacciatore” (1964), “Storia di Ada” (1967), “Paura e tristezza” (1970), “Monte Mario” (1973), “Troppo tardi” (1975), “L’antagonista” (1976), “Il ribelle” (1980). Nell’ultimo decennio della sua esistenza, egli si dedica vieppiù a un’intensa attività pacifista, ecologista, antimilitarista, espressa in testi quali “La lezione della storia” e “Letteratura e disarmo” (1978), “Contro le armi” (1980), “Diritto alla sopravvivenza” (1982),“La rivoluzione disarmista” (1983).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
May 4, 2023
«Είχε αποκτήσει τη συνήθεια να πηγαίνει με τα πόδια στο γραφείο του μετά το φαγητό, πιο πολύ για καθημερινή εξάσκηση. Προτιμούσε όμως να κάνει μεγαλύτερη διαδρομή, παρά να περνά κάτω από το σπίτι της οδού Βαλαντιέ. Γιατί αν έβλεπε ποτέ κάποιον πίσω από ένα παράθυρο ή στο μπαλκόνι του σπιτιού, που άλλοτε άνηκε στην αδερφή του, θα του προκαλούσε εκνευρισμό και κάτι σαν ενοχή».
Μέσα από τη διλογία του Κάρλο Κασσόλα, ζωντανεύει το σπίτι της οδού Βαλαντιέ με κεντρικό ήρωα τον Maggiorelli, ειδικό του μαρμάρου, σοσιαλιστή και αντιφασίστα, ο οποίος αφήνει τον ήλιο της Τοσκάνης και μετακομίζει στη Ρώμη.
Το σπίτι της οδού Βαλαντιέ υπήρχε από πάντα, γεμάτο ιστορία, όπου η αφήγηση αλλά και το περιεχόμενο στέκονται ψηλά χωρίς αξιώσεις, στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Η απλότητα και το μαχαίρι στο κόκκαλο είναι τα χαρακτηριστικά που καθρεφτίζουν την υπόγεια αλλά ξεκάθαρη απογοήτευση του Κασσόλα για τη σύγχρονη και ειλικρινή εικόνα της πολιτικής πραγματικότητας που γεννήθηκε μέσα από τις στάχτες τις δικτατορίας, χωρίς να ξεριζώνει οριστικά τον φασισμό.
Οι περιγραφές του Κασσόλα, εντός και εκτός σπιτιού, είναι κοντά στην Ελλάδα και στην Χούντα. Ο καιρός, η ιεροτελεστία του φαγητού, η συντροφιά, το πώς όλοι μαζεύονται στον ίδιο χώρο και φυσικά το πολιτικό παρελθόν, φέρνει τον Έλληνα αναγνώστη να παρακολουθεί τους αριστερούς της Ιταλίας μέσα από την κλειδαρότρυπα, χωρίς να έχει ανάγκη την εκτόνωση της δράσης, έχοντας τέτοιες οικίες μορφές μέσα στα δικά μας, ιστορικά μεταπολεμικά σπίτια, που προσφέρονται εξίσου για λογοτεχνική λεπτομέρεια.
Ο φασισμός λειτουργεί ως συλλογική ενοχή μέσα στις επόμενες γενιές και το σπίτι της οδού Βαλντιέ λειτουργεί ως βάλσαμο, φωλιά, αντάρτικο λαγούμι, όπου οι ιδέες ριζώνουν στα πατώματα και στις κουπαστές, ποτίζουν στα ξύλα ως συλλογική μνήμη της διανοούμενης αντίστασης η οποία είναι μια βαθιά πολιτική ιδέα, αλλά όχι αποστειρωμένη από την καθημερινότητα των πρωταγωνιστών, οι οποίοι ξέρουν πως το να μαζεύονται στο σπίτι της οδού Βαλαντιέ είναι μια διαχρονικά πολιτική πράξη επανεξέτασης του παρελθόντος.
Μέσα από τη διλογία του Κάρλο Κασσόλα, ζωντανεύει το σπίτι της οδού Βαλαντιέ με κεντρικό ήρωα τον Maggiorelli, ειδικό του μαρμάρου, σοσιαλιστή και αντιφασίστα, ο οποίος αφήνει τον ήλιο της Τοσκάνης και μετακομίζει στη Ρώμη.
Το σπίτι της οδού Βαλαντιέ υπήρχε από πάντα, γεμάτο ιστορία, όπου η αφήγηση αλλά και το περιεχόμενο στέκονται ψηλά χωρίς αξιώσεις, στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Η απλότητα και το μαχαίρι στο κόκκαλο είναι τα χαρακτηριστικά που καθρεφτίζουν την υπόγεια αλλά ξεκάθαρη απογοήτευση του Κασσόλα για τη σύγχρονη και ειλικρινή εικόνα της πολιτικής πραγματικότητας που γεννήθηκε μέσα από τις στάχτες τις δικτατορίας, χωρίς να ξεριζώνει οριστικά τον φασισμό.
Οι περιγραφές του Κασσόλα, εντός και εκτός σπιτιού, είναι κοντά στην Ελλάδα και στην Χούντα. Ο καιρός, η ιεροτελεστία του φαγητού, η συντροφιά, το πώς όλοι μαζεύονται στον ίδιο χώρο και φυσικά το πολιτικό παρελθόν, φέρνει τον Έλληνα αναγνώστη να παρακολουθεί τους αριστερούς της Ιταλίας μέσα από την κλειδαρότρυπα, χωρίς να έχει ανάγκη την εκτόνωση της δράσης, έχοντας τέτοιες οικίες μορφές μέσα στα δικά μας, ιστορικά μεταπολεμικά σπίτια, που προσφέρονται εξίσου για λογοτεχνική λεπτομέρεια.
Ο φασισμός λειτουργεί ως συλλογική ενοχή μέσα στις επόμενες γενιές και το σπίτι της οδού Βαλντιέ λειτουργεί ως βάλσαμο, φωλιά, αντάρτικο λαγούμι, όπου οι ιδέες ριζώνουν στα πατώματα και στις κουπαστές, ποτίζουν στα ξύλα ως συλλογική μνήμη της διανοούμενης αντίστασης η οποία είναι μια βαθιά πολιτική ιδέα, αλλά όχι αποστειρωμένη από την καθημερινότητα των πρωταγωνιστών, οι οποίοι ξέρουν πως το να μαζεύονται στο σπίτι της οδού Βαλαντιέ είναι μια διαχρονικά πολιτική πράξη επανεξέτασης του παρελθόντος.
October 31, 2020
Due racconti intrecciati tra loro: Esiliati e La casa di Via Valadier.
Ambientato il primo durante l'epoca fascista e il secondo dopo la sua caduta, riletti oggi sono attualissimi, soprattutto La casa di via Valadier.
Ci pone il tema La casa di Via Valadier della rivisitazione del passato fascista, considerato, ancora oggi, stanco e ripetitivo.
Gli Esiliati mostra con l'assoluta eleganza e delicatezza di Cassola come la società prefascista fosse assolutamente fragile.
Ambientato il primo durante l'epoca fascista e il secondo dopo la sua caduta, riletti oggi sono attualissimi, soprattutto La casa di via Valadier.
Ci pone il tema La casa di Via Valadier della rivisitazione del passato fascista, considerato, ancora oggi, stanco e ripetitivo.
Gli Esiliati mostra con l'assoluta eleganza e delicatezza di Cassola come la società prefascista fosse assolutamente fragile.
October 23, 2012
Il primo racconto mi è sembrato poco incisivo,o forse troppo breve.Ma si sa,ho difficoltà con i racconti.Il secondo,che dà il titolo al libro ed è il proseguimento del primo,è impregnato di una tristezza profonda,amara,dallo scoramento che deriva dalla disillusione politica e personale e dalla presa di coscienza della meschinità e dell'opportunismo dell'animo umano.
Un libro che mi ha lasciato poco.
Un libro che mi ha lasciato poco.
June 24, 2025
Παλιομοδίτικο μυθιστόρημα, που ασχολείται με την Ιταλική αριστερά στη διάρκεια του Μεσοπολέμου μέσα από κάποιες σύντομες προσωπικές ιστορίες των ηρώων.
Διδακτισμός και πολύ παλιακός τρόπος αφήγησης, είναι δύσκολο να αγγίξει τον αναγνώστη τόσα χρόνα μετά.
Το δεύτερο μισό είναι πιο ενδιαφέρον, και δείχνει τις περίπλοκες προσωπικές ισσοροπίες στο χώρο της αντίστασης, παρόλα αυτά μοιάζει σα να κόβεται ξαφνικά στο τέλος.
Διδακτισμός και πολύ παλιακός τρόπος αφήγησης, είναι δύσκολο να αγγίξει τον αναγνώστη τόσα χρόνα μετά.
Το δεύτερο μισό είναι πιο ενδιαφέρον, και δείχνει τις περίπλοκες προσωπικές ισσοροπίες στο χώρο της αντίστασης, παρόλα αυτά μοιάζει σα να κόβεται ξαφνικά στο τέλος.
August 6, 2025
I usually struggle with short stories, but I was pleasantly surprised.
This book couldn't have been more actual.
It's about the fight against fascism, about the failure of democratic ideals.
We follow a group of socialists who try to survive and make their ideas survive too, for the hope of a better future.
I read it in one sitting because it's very short, but very intense nonetheless.
Also, the fact people give their ideals up for whatever reason (it's easier to conform than to fight / they tell themselves they are above others just because they are against it in the ideas but not in the actions / they tell themselves they're too busy to worry about it / etc) is a clear mirror to nowadays society and it's actually heartbreaking.
This book couldn't have been more actual.
It's about the fight against fascism, about the failure of democratic ideals.
We follow a group of socialists who try to survive and make their ideas survive too, for the hope of a better future.
I read it in one sitting because it's very short, but very intense nonetheless.
Also, the fact people give their ideals up for whatever reason (it's easier to conform than to fight / they tell themselves they are above others just because they are against it in the ideas but not in the actions / they tell themselves they're too busy to worry about it / etc) is a clear mirror to nowadays society and it's actually heartbreaking.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews