Πέρυσι τον Αύγουστο ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με το έργο του Τζον Ντος Πάσος, διαβάζοντας το καταπληκτικό "Manhattan Transfer", που μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις όσον αφορά τη γραφή, τη δομή της αφήγησης, την ίδια την ιστορία και την όλη ατμόσφαιρα. Ε, το ίδιο μπορώ να πω ότι συνέβη και με τούτο το βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε φέτος για πρώτη φορά στα ελληνικά, από τις εκδόσεις Ηριδανός. Υποτίθεται ότι τα περισσότερα ή πολλά απ' όσα περιγράφονται και διαδραματίζονται στο βιβλίο αυτό, αποτελούν προσωπικές εμπειρίες του Τζον Ντος Πάσος τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στον Ισπανικό Εμφύλιο, όντας ένας έντονα πολιτικοποιημένος Αριστερός (αν και μετά απ' όσα είδε και έζησε, το άλλαξε και έγινε πιο συντηρητικός). Είναι ένα αρκετά πολιτικοποιημένο μυθιστόρημα που όμως καταφέρνει να είναι ισορροπημένο στην κριτική του και την απομυθοποίηση ορισμένων εννοιών και αξιών πολιτικής χροιάς, με πολύ καλή σκιαγράφηση του βασικού χαρακτήρα, ιδιαίτερο ρεαλισμό στις περιγραφές, τους διαλόγους και τις σκέψεις των χαρακτήρων, και με τέλεια ατμόσφαιρα. Ο συγγραφέας με την υπέροχη γραφή του κατάφερε να με μεταφέρει στην εποχή του βιβλίου, να με φέρει σε επαφή με την κοινωνική, οικονομική και πολιτική πραγματικότητα εκείνων των ταραγμένων χρόνων (δεκαετία του '30) και να αναδείξει τα διλήμματα, τους αγώνες, τα αδιέξοδα και όλα αυτά που αντιμετώπιζαν οι άνθρωποι που ήταν "μέσα στα πράγματα", που είχαν διάφορες ανησυχίες ιδεολογικής φύσεως. Επίσης, αφηγηματικά είναι πιο στρωτό και πιο απλό σε σχέση με το "Manhattan Transfer", όπου ο συγγραφέας χρησιμοποιούσε ένα κολάζ αφηγήσεων πηγαίνοντας μπρος-πίσω στον χρόνο και από τον έναν χαρακτήρα στον άλλο. Γενικά, είναι ένα βιβλίο που μου άρεσε πολύ, που με κράτησε δέσμιό του, και που σε διάφορα σημεία κατάφερε να με καθηλώσει κιόλας. Ίσως και να μην είναι για όλα τα γούστα ή για όλες τις ώρες, εμένα όμως με κέρδισε.