What do you think?
Rate this book
Help me herinneren
Gino Stratella werkt als kok in New York. Zijn oude moeder heeft hij achtergelaten in zijn geboortedorp in Italië. Ze schrijven elkaar lange brieven: Gino doet verslag van zijn dagen, zijn moeder vertelt vergeten verhalen uit zijn jeugd. Ze is analfabeet; een vriendin tekent haar verhalen op. Dan gebeurt er iets waardoor de moeder niet meer kan praten. Maar Gino blijft de brieven met jeugdherinneringen ontvangen. Wat voor herinneringen zijn dit? Valse? Geleende? En maakt het uit?
237 pages, Hardcover
First published January 1, 2012
2 people are currently reading
41 people want to read
About the author
J. Bernlef
137 books85 followersBernlef (previously J. Bernlef) is the pseudonym of Dutch writer, poet, and translator Hendrik Jan Marsman. He occasionally used the nom de plume: Henk Bernlef.
Between 1959 and 2012 Bernlef wrote a large number of novels, stories and poems. Amongst others he received the Constantijn Huygens prijs (1984), the AKO Literatuurprijs (1987) and the PC Hooftprijs (1994). His work is characterized by a sober language and an unflagging fascination with the workings of the human memory. His most famous novel is Hersenschimmen (1984) and describes the process of dementia from the point of view of the sufferer, Maarten Klein. (Source: de Volkskrant 29/10/2012)
Between 1959 and 2012 Bernlef wrote a large number of novels, stories and poems. Amongst others he received the Constantijn Huygens prijs (1984), the AKO Literatuurprijs (1987) and the PC Hooftprijs (1994). His work is characterized by a sober language and an unflagging fascination with the workings of the human memory. His most famous novel is Hersenschimmen (1984) and describes the process of dementia from the point of view of the sufferer, Maarten Klein. (Source: de Volkskrant 29/10/2012)
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
February 24, 2013
Vrijwel iedereen herinnert zich gebeurtenissen en mensen. Vrijwel niemand beseft dat herinneringen geen opgeslagen films zijn die iedere keer weer op dezelfde manier worden afgedraaid, maar dat elke herinnering steeds opnieuw wordt gecre���erd. Het is moeilijk om je voor te stellen dat een herinnering aan iemand of iets een verzameling aaneengeregen fragmenten is die iedere keer opnieuw (en anders) wordt samengesteld, omdat we dat niet zo beleven. Bernlef beseft het echter terdege en laat het in deze verhalenbundel in allerlei verhalen en op diverse manieren zien.
Zo is daar het verhaal over de man die na twintig jaar een oude klasgenoot tegenkomt. Het gesprek komt op Tamara, een meisje waar ze beiden mee aan de rol zijn geweest. Ze blijkt al op jonge leeftijd te zijn omgekomen. Na dat gesprek kan de hoofdpersoon Tamara niet meer uit zijn gedachten krijgen. Vrijwel iedereen die hij tegenkomt doet hem denken aan Tamara: de neusvleugel van het ene meisje, de ge���pileerde wenkbrauwen van een ander, de geeuwende mond van weer een ander. Zo herschept de verteller Tamara in zijn herinnering. Na mijn begrafenis is een Calvino-achtig verhaal, waarin Bernlef speelt met de gedachte dat je blijft leven zolang er mensen zijn die aan je denken. Het sterkste verhaal is het titelverhaal Help me herinneren waarin de pas ge���migreerde Gino brieven vol herinneringen leest van zijn moeder. Maar zijn dat wel haar herinneringen? De brieven worden geschreven door iemand anders uit het dorp, want zelf kan Gino's moeder net haar naam schrijven, maar meer niet. Hoe waarheidsgetrouw zijn de herinneringen van zijn moeder en hoeveel heeft de schrijfster daar aan veranderd of toegevoegd? "Sneeuwwitje herinner ik mij nog vaag. Ze had lange vieze nagels waar ik bang voor was. [...] Haar gezicht, op de snor na, herinner ik me niet meer, net zomin als die soldaatjes. Maar nu MoeMoe het me verteld heeft wordt het toch ook een beetje mijn herinnering."
Help me herinneren staat vol met heerlijke verhalen die nog lang na lezing in je hoofd ronddwalen. Hoe betrouwbaar deze recensie echter is, geschreven n��� lezing van de verhalen, is maar de vraag. Er zit dus niets anders op dan het boek zelf te lezen.
Zo is daar het verhaal over de man die na twintig jaar een oude klasgenoot tegenkomt. Het gesprek komt op Tamara, een meisje waar ze beiden mee aan de rol zijn geweest. Ze blijkt al op jonge leeftijd te zijn omgekomen. Na dat gesprek kan de hoofdpersoon Tamara niet meer uit zijn gedachten krijgen. Vrijwel iedereen die hij tegenkomt doet hem denken aan Tamara: de neusvleugel van het ene meisje, de ge���pileerde wenkbrauwen van een ander, de geeuwende mond van weer een ander. Zo herschept de verteller Tamara in zijn herinnering. Na mijn begrafenis is een Calvino-achtig verhaal, waarin Bernlef speelt met de gedachte dat je blijft leven zolang er mensen zijn die aan je denken. Het sterkste verhaal is het titelverhaal Help me herinneren waarin de pas ge���migreerde Gino brieven vol herinneringen leest van zijn moeder. Maar zijn dat wel haar herinneringen? De brieven worden geschreven door iemand anders uit het dorp, want zelf kan Gino's moeder net haar naam schrijven, maar meer niet. Hoe waarheidsgetrouw zijn de herinneringen van zijn moeder en hoeveel heeft de schrijfster daar aan veranderd of toegevoegd? "Sneeuwwitje herinner ik mij nog vaag. Ze had lange vieze nagels waar ik bang voor was. [...] Haar gezicht, op de snor na, herinner ik me niet meer, net zomin als die soldaatjes. Maar nu MoeMoe het me verteld heeft wordt het toch ook een beetje mijn herinnering."
Help me herinneren staat vol met heerlijke verhalen die nog lang na lezing in je hoofd ronddwalen. Hoe betrouwbaar deze recensie echter is, geschreven n��� lezing van de verhalen, is maar de vraag. Er zit dus niets anders op dan het boek zelf te lezen.
May 30, 2023
Ik heb niet zoveel met Nederlandse literatuur, dus ik ben misschien wat bevooroordeeld.
Deze verhalen uit 2012 voelen voor mij allemaal wat braaf en oubollig aan. Ongetwijfeld goed geschreven, maar emotieloos en meer in de jaren '70 passend dan in de 21e eeuw. Geen enkel verhaal had werkelijk iets verrassends voor me.
Deze verhalen uit 2012 voelen voor mij allemaal wat braaf en oubollig aan. Ongetwijfeld goed geschreven, maar emotieloos en meer in de jaren '70 passend dan in de 21e eeuw. Geen enkel verhaal had werkelijk iets verrassends voor me.
June 10, 2025
Een boek met verhalen die allemaal los van elkaar staan maar allemaal gaan over herinneringen. De verhalen zijn vaak verrassend, soms grappig, vaak ook verdrietig. Bernlef schrijft mooi. Ik ben blij dat ik dit boek gelezen heb.
December 5, 2017
Prettig geschreven. Verzameling van te korte verhalen.
August 19, 2022
Hele sterke verhalen over herinneringen en eenzaamheid. Prachtige zinnen en beklijvende beelden. Bernlef op zijn best.
January 22, 2015
Bernlef heeft zijn fantasie aangesproken over het (zich) herinneren. Daarover verhaalt hij. De literaire verwerking van het thema ‘geheugen’ in verhalen is Bernlef wederom toevertrouwd.
Het gaat om geurgeheugen, klankgeheugen, visueel geheugen, emotiegeheugen en zo meer, een breed spectrum aan (soorten) herinneringen. Dat geldt ook voor de emotionele gevolgen van het zich herinneren. Melancholie overheerst in de toon, Bernlef eigen. De personages raken verward of mentaal opgefrist of genegenheid oproepend voor iemand die je nooit hebt gezien, van vroeger of onlangs. Sommige verhalen spraken mij minder aan, de meeste zijn prachtig. Een voorbeeld van hoe iemand in de vertelde werkelijkheid op zoek naar iemand en waarin het toch uiteindelijk de lezer blijkt dat de fantasie dat personage parten speelt in het werkelijkheidsgehalte van zijn mijmeringen annex onderzoekstocht, is het verhaal ‘De regieassistent’. Er zijn nog andere juweeltjes bij. Een zeer ruime drie sterren.
[En nu een variant op wat Prowisorio schreef:] Of dit een aanbeveling tot lezen betekent? Jazeker, vooral als je de kans wilt lopen, bij elke lezing van elk verhaal je er weer iets anders van te herinneren. JM
Het gaat om geurgeheugen, klankgeheugen, visueel geheugen, emotiegeheugen en zo meer, een breed spectrum aan (soorten) herinneringen. Dat geldt ook voor de emotionele gevolgen van het zich herinneren. Melancholie overheerst in de toon, Bernlef eigen. De personages raken verward of mentaal opgefrist of genegenheid oproepend voor iemand die je nooit hebt gezien, van vroeger of onlangs. Sommige verhalen spraken mij minder aan, de meeste zijn prachtig. Een voorbeeld van hoe iemand in de vertelde werkelijkheid op zoek naar iemand en waarin het toch uiteindelijk de lezer blijkt dat de fantasie dat personage parten speelt in het werkelijkheidsgehalte van zijn mijmeringen annex onderzoekstocht, is het verhaal ‘De regieassistent’. Er zijn nog andere juweeltjes bij. Een zeer ruime drie sterren.
[En nu een variant op wat Prowisorio schreef:] Of dit een aanbeveling tot lezen betekent? Jazeker, vooral als je de kans wilt lopen, bij elke lezing van elk verhaal je er weer iets anders van te herinneren. JM
April 30, 2015
Verhalen over herinneren. Hoe herinner je je bepaalde dingen? De verhalen van Bernlef gaan over herinneringen die opgeroepen worden door geuren, verhalen, beelden, smaken, muziek, etc.
Boeiend om te lezen wat gebeurtenissen uit het verleden kunnen oproepen. Met plezier gelezen.
Boeiend om te lezen wat gebeurtenissen uit het verleden kunnen oproepen. Met plezier gelezen.
April 3, 2015
Ik ken weinig schrijvers die constant boeiend zijn om te lezen. Bernlef is er een van.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews