Το "Ανιμάλ" ίσως σας θυμίσει ένα από τα βιβλία της Αγκάθα Κρίστι. Ή και πολλά μαζί. Μιλά για κληρονόμους στο άνοιγμα μιας διαθήκης, κληρονόμους που μισούν ο ένας τον άλλο, και που ανάμεσά τους βρίσκεται μια αθώα, απονήρευτη παρατηρήτρια: η Μπεατρίς Φραγκονάρ. Κι ακόμη μιλά για μια χιονοθύελλα, που αποκλείει όλους αυτούς τους ανθρώπους στο ίδιο σπίτι. Το κακό φυσικά δεν αργεί να συμβεί. Ένας-ένας οι καλεσμένοι αρχίζουν να αποδημούν. Τα πτώματα αυξάνονται, οι ύποπτοι λιγοστεύουν. Όμως ανάμεσά τους υπάρχει κι ένα άλλο κακό, αόρατο. Η ηρωίδα είναι η μόνη που ίσως μπορεί να ανακαλύψει τον ένοχο. Εσείς;
Η Μπεατρίς Φραγκονάρ, μια ευκατάστατη, ηλικιωμένη αντικέρ, λαμβάνει μια επιστολή η οποία την πληροφορεί ότι είναι κληρονόμος μιας ακόμα πιο πλούσιας κυρίας την οποία ελάχιστα γνωρίζει. Όταν φτάνει στην απομακρυσμένη απ' τον πολιτισμό οικία της μακαρίτισσας γνωρίζεται και με τους υπόλοιπους κληρονόμους. Μετά το επεισοδιακό άνοιγμα της διαθήκης, κι ενώ όλοι θέλουν να φύγουν το συντομότερο από το σπίτι, ανακαλύπτουν ότι αυτό δε θα είναι τόσο εύκολο μιας και έχουν αποκλειστεί λόγω κακοκαιρίας. Και κάπου εκεί ξεκινούν οι περίεργοι θάνατοι των κληρονόμων. Ποιός είναι ο υπεύθυνος; Είναι ένας ή συνωμοτούν πολλοί μεταξύ τους; Τι μυστικά κρύβει το σπίτι και τι θα μάθει η Μπεατρίς για την αποθανούσα Κριστίν Ασμοντέ αλλά και για την οικογένειά της;
Ο Αύγουστος Κορτώ εμπνευσμένος από τα βιβλία της Άγκαθα Κρίστι έχει γράψει ένα καλογραμμένο αστυνομικό θρίλερ που σε κρατάει μέχρι την τελευταία σελίδα. Οι χαρακτήρες του είναι ένας κι ένας, όλοι απίστευτα κωμικοί, με τη λατρεμένη Μπεατρίς να ξεχωρίζει και πάλι (πρώτη φορά τη συνάντησα στις Νεράιδες του Μαν). Η υπόθεση είναι προσεγμένη μέχρι την τελευταία λέξη και όλα δένουν εξαιρετικά στο τέλος.
Το διάβασα σε μια μέρα από το λάπτοπ, αφού ο συγγραφέας είχε την ευγενή καλοσύνη να το δημοσιεύσει δωρεάν. Ήταν πολύ ευχάριστη ανάγνωση, με χιούμορ, σάτιρα διάφορων συστημάτων (εκκλησίας, οικογένειας κλπ) και πράγματι θύμιζε Αγκάθα Κρίστυ.
Το απόλαυσα και το διάβαζα αργά, για να μην τελειώσει! Ο Κορτώ καταφέρνει να συνδυάσει το μυστήριο με το χιούμορ, κάτι που κάνει το ανάγνωσμα πολύ ευχάριστο. Οι ύποπτοι εναλλάσσονται, οι συμπάθειες/αντιπάθειες επίσης, καθώς απογειώνεται η αγωνία. Για άλλη μια φορά (μετά τις Νεράιδες του Μαν) δηλώνω μεγάλη θαυμάστρια της Μπεατρίς Φραγκονάρ - την αγαπώ! Ατρόμητη (ακόμη κι εκεί που δεν πρέπει), λαίμαργη για φαγητά και υλικά αγαθά εξίσου, περίεργη (πιο πολύ δεν πάει), αλλά και αγαθή, καλοσυνάτη και με φαντασία που οργιάζει. Θα ήθελα πολύ να δω μια σειρά με πρωταγωνίστρια την Μπεατρίς!
Συναρπαστικό, καυστικό, υπέροχο. Ο Κορτώ κατά τη αποψή μου μεγαλουργεί.Καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον για 600+ σελίδες,ενώ παράλληλα χλευάζει με το γάντι τις ευκολίες του συγκεκριμένου είδους.