La Malédiction du chat hongrois

by Irvin D. Yalom, Dominique Letellier (Traduction)

Après Le Bourreau de l’amour (Galaade, 2005), Irvin Yalom convoque une nouvelle fois tous ses talents de conteur pour explorer l’âme humaine et le lien entre patients et thérapeutes.

Six récits, six patients attachants et surprenants, tels que Paula, la « courtisane de la mort » qui se bat contre le cancer, Irene, le talentueux chirurgien aux peurs irrationnelles, Magnolia, à qui Irvin Yalom rêve de confier ses propres tourments, ou encore Momma, mère dominatrice et gardienne de l’inconscient du thérapeute.

C’est aussi l’occasion pour Irvin Yalom – qui n’a jamais eu peur, pour le meilleur et pour le pire, de s’impliquer auprès de ses patients – de se révéler comme jamais. Plongeant au cœur de l’expérience thérapeutique, Irvin Yalom exorcise brillamment nos angoisses communes face à l’existence.

Genres: Psychology, Nonfiction, Short Stories, Philosophy, Audiobook, Mental Health, Counselling

360 pages, Mass Market Paperback

First published August 1, 1999

About the author

Irvin David Yalom, M.D., is an author of fiction and nonfiction, Emeritus Professor of Psychiatry at Stanford University, an existentialist, and accomplished psychotherapist.

Born in a Jewish family in Washington DC in 1931, he grew up in a poor ethnic area. Avoiding the perils of his neighborhood, he spent most of his childhood indoors, reading books. After graduating with a BA from George Washington University in 1952 and as a Doctor of Medicine from Boston University School of Medicine in 1956 he went on to complete his internship at Mount Sinai Hospital in New York and his residency at the Phipps Clinic of Johns Hopkins Hospital in Baltimore and completed his training in 1960. After two years of Army service at Tripler General Hospital in Honolulu, Yalom began his academic career at Stanford University. He was appointed to the faculty in 1963 and then promoted over the next several years and granted tenure in 1968. Soon after this period he made some of his most lasting contributions by teaching about group psychotherapy and developing his model of existential psychotherapy.

In addition to his scholarly, non-fiction writing, Yalom has produced a number of novels and also experimented with writing techniques. In Everyday Gets a Little Closer Yalom invited a patient to co-write about the experience of therapy. The book has two distinct voices which are looking at the same experience in alternating sections. Yalom's works have been used as collegiate textbooks and standard reading for psychology students. His new and unique view of the patient/client relationship has been added to curriculum in Psychology programs at such schools as John Jay College of Criminal Justice in New York City.

The American Psychiatric Association awarded Irvin Yalom the 2000 Oskar Pfister Award (for important contributions to religion and psychiatry).

Yalom has continued to maintain a part-time private practice and has authoried a number of video documentaries on theapeutic techniques. Yalom is also featured in the 2003 documentary Flight From Death, a film that investigates the relationship of human violence to fear of death, as related to subconscious influences.

source: Colibri Bookstore

Reviews

[Shervin R]

اين كتاب به شكل غيرمنتظره اى به ليست كتاب هاى مورد علاقم اضافه شد ، در حالى كه حتى در ابتدا دودل بودم براى خوندنش.
دوستى دارم كه اكثر كتاب هاى يالوم رو خونده و هميشه فكر ميكردم كتاب هاى بسيار سنگين و پيجيده اى بايد باشن كه ابدا اينطور نيست.
كتاب تشكيل شده از مجموعه ٦ داستان واقعى و تخيلى از تجريبات نويسنده كه به شكل بسيار هنرمندانه اى روايت شده و تاثير عجيبى بر روى خواننده داره.

[Petra's Kitchen invaded by snack-seeking fowl]

This is my favourite book by Dr. Irv Yalom. He is a wonderful writer and teller of stories, but there are many books I enjoy for those reasons, what distinguishes this author? I enjoy reading Dr. Yalom because of the philosophical elements he wraps around the real-life stories of his patients. He makes their problems not only easily understandable, but you sympathise, you identify with their angst.

Each chapter is a story of therapy that begins with his identification with his patient as being-all-of-us-in-it-together and ends with the solving of an existential problem and an easing, if not a cure, of the problem that led the person to Yalom in the first place. He doesn't promise cures, his role is to help the person see clearly their problem and how they can move forward from it. He listens and brings himself and his life to his patients and his books.

One of the reasons I like Yalom so much is that he makes sense. He addresses issues that we all will have to confront in our lives. As an existentialist he doesn't hark back to the dark meanderings of Freud or the archetypes of Jung. He deals with the here-and-now, the as-we-are. Contrasting with him is another modern therapist, Dr. M. Scott Peck, another story-telling author, but one who analyses people and their problems from a spiritual point of view, specifically from a strongly Christian viewpoint. He firmly believes in the existence of evil and the devil. His last book dealt with an exorcism he performed which has to be unique among practising psychiatrists.

I believe that from a viewpoint in the distant future, we will probably look back on today's religions as quaint and interesting myths and folklore, much as we do the various Egyptian, Roman and Greek cults, but the existential problems will still be with us in the same ways as they are today. Birth, death, love, children, friendship, hatred, disease and lack of resources will always be sources of problems. The insights gained from reading Yalom's talk solutions to his patients' problems are equally timeless and universal and that's why I like reading his books so much.

[Bekhradaa]

۴۱۴
کودکانی که مورد بدرفتاری قرار میگیرند، اغلب به سختی از خانواده ناکارآمدشان جدا می‌شوند. درحالیکه کودکان والدین خوب و مهربان، با تعارض کمتری از آنها فاصله می‌گیرند. اصلا مگر یکی از وظایف والدین، قادر ساختن کودک به ترک خانه نیست؟

۴۱۸
من و مادرم، گرچه عاشق هم بودیم، هرگز با صراحت از ته دل مثل دو نفر که نسبت به هم احساس گناه و تقصیری ندارند، با هم صحبت نکردیم. همیشه یکدیگر را "مهار کرده بودیم": میان حرف هم می دویدیم، هر کدام می خواستیم آن یکی را بترسانیم، کنترل کنیم و فریب دهیم

۴۲۶
زندگی کردن با مرگ فوایدی هم دارد. می‌دانم که گرچه حقیقت (نفس) مرگ نابودمان می‌سازد، تصور مرگ نجاتمان می‌دهد. این همان حکمت قدماست، به همین دلیل قرن‌ها راهبان در حجره‌هایشان از جمجمه‌ها نگهداری میمیکردند مونتنی سفارش کرده در اتاقی زندگی کنید که مشرف به گورستان باشد

۴۳۰
آنهایی که بیش از بقیه از مرگ می‌ترسند، کسانی هستند که با حجم زیادی از زندگی نزیسته به مرگ نزدیک می‌شوند

۴۳۶
دکترها چه‌شان است؟ چرا نمی‌فهمند حضور بی‌ریا و صمیمانه‌شان برای بیمار چقدر مهم است؟ چرا متوجه نیستند درست همان لحظه‌ای که دیگر کاری ازشان ساخته ‌نیست، بیش از هر زمانی به وجودشان احتیاج هست؟

۴۴۹
یادگرفته‌ام که اگر موضوع بزرگی بین دو نفر وجود داشته باشد و درباره‌اش حرف نزنند، درباره هیچ موضوع مهم دیگری هم نمی‌توانند صحبت کنند

۴۶۲
هراسی که فرد هنگام اطلاع از ابتلا به یک بیماری کشنده تجربه می‌کند، با کناره‌گیری اطرافیان چند برابر می‌شود. انزوای بیمار رو به موت، با روش ابلهانه کسانی که می‌کوشند نزدیکی مرگ را پنهان کنند، تشدید می‌شود. ولی مرگ را نمی‌توان مخفی کرد. نشانه‌ها همه جا هست؛ پرستاران آرام آرام پچ پچ می‌کنند، پزشکان معالج به بخشهای دیگر بدن توجه می‌کنند. دانشجویان پزشکی با نوک پنجه به اتاق بیمار وارد می‌شوند، اعضای خانواده با شجاعت لبخند می‌زنند و بازدیدکنندگان تظاهر به نشاط می‌کنند

[Sara Kamjou]

کتاب مامان و معنای زندگی به بررسی نکات مربوط به درمان سوگ در قالب داستانی، لحن غیرتخصصی و با محتوای مراجع‌محور می‌پردازه و حتی از همین حیث هم یالوم، اگزیستانسیالیست بودن خودش رو به رخ می‌کشه.
یالوم در این کتاب شما رو به دنیای اسرارآمیز ذهن یک درمانگر راه می ده که در اون با تعارضات گسترده ای که یه درمانگر حین درمان هر مراجعی گاهی کمتر و گاهی بیشتر با اون ها مواجه میشه آشنا می کنه.
کتاب با معرفی چند مراجع واقعی و چند مراجع خیالی، یک سری موضوعات پایه‌ای و اساسی مربوط به سوگ رو که فکر می‌کنم نیاز هست هر درمانگری از اون‌ها مطلع باشه رو مطرح می‌کنه. گرچه خود یالوم در این کتاب تمرکزش رو روی مبحث فقدان گذاشته، اما شما با خوندن این کتاب و از لابه‌لای تجارب واقعی و ذهنی یالوم به خیلی مسائل دیگه از جمله عشق، ایمان، مذهب، پوچی، دلبستگی، اثرات والدین و خیلی چیزهای دیگه برمی‌خورید که توجه به اون‌ها خالی از لطف نیست.
همون‌طور که خود یالوم این کتاب رو مادر همه کتاب‌هاش می‌دونه، خیلی ساده، فکر می‌کنم هر درمانگری یک بار باید این کتاب رو بخونه و تو محتوای داستان‌ها عمیق بشه تا مفاهیم ضمنی براش روشن بشن و بتونه تو کارش ازش بهره ببره.
----------------------------------
جملات ماندگار کتاب:
--------برای همه---------
هیچ خدایی در سنگر نیست. خدای مسیحی، خدای یهودی، خدای چینی، هر خدای دیگری، بالاخره یک خدایی لازمه! بدون خدا نمی‌شه جنگید.
...
می‌پذیرم ایمان مذهبی، سرچشمه نیرومند آرامش است و تا وقتی چیز بهتری ندارم که جایگزینش کنم، هرگز تضعیفش نخواهم کرد.
...
ما موجوداتی در جستجوی معنا هستیم که باید با دردسر پرتاب شدن به درون دنیایی که خود ذاتا بی معناست کنار بیاییم.
...
با آنکه شب زود فرا می‌رسد
ما بی‌شمار بعدازظهر پیش رو داریم.
...
اگر راهی به سوی بهترین باشد، همانا دیدن تمام و کمال بدترین است.
...
هرگز از دانستن اینکه زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند به هیجان نیا؛ آن‌ها برای تو می‌نوازند.
...
--------برای روانشناسان------------
اگر چیز بهتری برای پیشکش و جایگزینی ندارید دفاع‌های روانی بیمار را از او نگیرید.
...
درمان کسی که باهاش معاشرت کردی، همیشه درهم برهم از آب درمی‌آید. بهترین کمکی که از دستم برمی‌آید، این است که مناسب‌ترین درمانگر را برایش پیدا کنم و به ارجاعش دهم؛ کسی که این خانواده را نشناسد.
...
بیوه‌هایی که بهترین ازدواج‌ها را داشته‌اند، فرآیند سوگ و جدا شدن را ساده‌تر از کسانی پشت سر می‌گذارند که تعارض‌های عمیقی در زندگی زناشویی داشته‌اند.
...
تو نمی‌توانی حقیقت را به چهره مراجعت پرتاب کنی: تنها حقیقت راستین، حقیقتی است که خودمان کشفش کنیم.

[Natalie]

Recently I've been thinking a lot about Yalom's titular story in Love's Executioner, particularly this one line I keep circling back to: “Perhaps the function of the obsession was simply to provide intimacy: it bonded her to another—but not to a real person, to a fantasy.”

So wanting to bask again in the author's wisdom, I took the plunge and started Momma and the Meaning of Life. In six enthralling stories drawn from his own clinical experience, Irvin D. Yalom once again proves himself an intrepid explorer of the human psyche as he guides his patients--and himself--toward transformation. With eloquent detail and sharp-eyed observation Yalom introduces us to a memorable cast of characters. Drifting through his dreams and trampling through his thoughts are Paula, Yalom's "courtesan of death"; Myrna, whose eavesdropping gives new meaning to patient confidentiality; Magnolia, into whose ample lap Yalom longs to pour his own sorrows, even as he strives to ease hers; and Momma--ill-tempered, overpowering, and suffocating her son with both love and disapproval.

I knew I'd picked the right time to read this when it opened up with the titular story Momma and the Meaning of Life, recounting a dream of Irvin Yalom discussing with his late mother. Exploring dreams and the message behind them is my Achilles' heel. What took my breath away was their earnest conversation about motherhood by making him understand that his mother is human and him not seeing her as such by upholding too many unrealistic expectations is hurting both of them.

“The way I what? Go ahead. You started—say it—I know what you’re going to say.”
“What am I going to say?”
“No, Oyvin, you say it. If I tell you, you’ll change it.”
“It’s the way you don’t listen to me. The way you talk about things you don’t know anything about.”
“Listen to you? I don’t listen to you? Tell me, Oyvin, you listen to me? Do you know about me?”
“You’re right, Momma. Neither of us has been good at listening to the other.”
“Not me, Oyvin, I listened good. I listened to the silence every night when I came home from the store and you don’t bother to come upstairs from your study room. You don’t even say hello. You don’t ask me if I had a hard day. How could I listen when you didn’t talk to me?”

Oh, what last lines. She knows how to hold her argument; the final comment completely shifted my perspective.

And as I continued my reading of the tales in this collection, I came to realize that his grief for his mother lies at the heart of the following stories. The strong-willed women that followed, all with a formidable presence, left a lasting impact on me.

I took many notes of the conversations shared throughout my reading because it not only made me think and try to understand my own life, but certain phrases were “too important to me to be entrusted to memory.”

I think these stories are so readable and therapeutic to me because, as Yalom put it: “Perhaps they had benefited from spectator therapy: watching someone else work effectively in therapy often primes a patient for good therapeutic work in the future.”

As well as this line that captures it all: “Most of all, I had shown them that there is no such thing as a boring or empty patient—or group. Within every patient, and within every clinical situation, lies the chrysalis of a rich human drama. The art of psychotherapy lies in activating that drama.”

Each story, featuring a strong and multifaceted woman that reverberates off the page, had something show-stopping to say. From Paula's grandiose faith through her terminal illness in Travels with Paula (“I remember once telling you that a compromise cannot exist alone: it breeds, and before long you have lost what you most dearly believe.”), to Irene's grief-stricken state of loss and rage, where I took to heart her deeply specific point about connecting with people. I felt a little off-kilter in the best of ways when I read it:

“When I started seeing you, I was not going to take the risk of losing someone important to me again. I couldn’t go through that. So I had only two choices—”
As she so often did, Irene stopped, as though I should be able to divine the rest of her statement. Although I didn’t want to prompt her, it was best, for now, to keep the flow going.
“And those two choices were?”
“Well, not to let you matter to me—but that was impossible. Or not to see you as a real person with a narrative.”
“A narrative?”
“Yes, a life narrative—proceeding from a beginning to an end. I want to keep you outside of time.”
“Today, as usual, you walked into my office and straight to your chair, without looking at me. You always avoid my eyes. That what you mean by ‘outside of time’?”
She nodded. “Looking at you would make you too real.”
“And real people have to die.”
“Now you’ve got it.”

My head reeled. The point she made on holding eye contact struck a hidden chord in me. Really, truly, with all of my heart, I was awestruck that someone I'll never meet could describe something within me so precisely with one phrase. It's like this article conveyed, "where I fully understood the power of words and their ability to bring about a strange sort of comfort through shared experience."

It was worth saving this insightful, revealing, painful book to read at the right time, though, the hours passed all too quickly with this to consume. Of course, not all the stories were revolutionary, but each contained something wholesome and uniquely kind that made for a healing and enriching reading experience.

I do have to note, though, that the last two stories dissatisfied me in comparison to the preceding tales, mainly because it wasn't with Yalom as the therapist, rather a random (and fictional) Dr. Lash inserted with no prior introduction. The only thing that doctor made me realize was the fact that having Irvin D. Yalom in our story was a central point in the therapist-patient interactions. Before the out-of-nowhere insert of Dr. Lash, I was under the impression that the patients were the ones that made the story so worthy. But after reading Dr. Lash's average therapy with his patients, it made me appreciate and look at Yalom's approach through new eyes. Dr. Lash feels like the therapist you’d meet in real life, whereas Irvin D. Yalom is the one you want to read about in books; the therapist that challenges your thought process and goes out of his way to make sure you’re both on the same page. It just goes to show that sometimes you got to see the bad to know that the good is underappreciated. But it still threw me off that we didn't receive a warning that the story was fictional until the afterword at the very end. A little heads-up that we were about to explore “the boundary between fiction and nonfiction” would've been much appreciated before I got into the story feeling confused as to who this Ernest Lash was.



On a more positive note, the shortest tale talking to his mother's ghost in his dream and the longest tale describing Irene's raw grief and laments is where I feel this collection really flourishes. I got answers to a questions I didn't even know I had. It’s what I hoped Yalom's writing would evoke out of me, as it did in his previous collection. He has my everlasting admiration in the Nonfiction area.

Lastly, the central theme of disentangling dreams and trying to make sense of them through analyzing every corner was an added bonus for me.



Note: I'm an Amazon Affiliate. If you're interested in buying Momma and the Meaning of Life, just click on the image below to go through my link. I'll make a small commission!


Support creators you love. Buy a Coffee for nat (bookspoils) with Ko-fi.com/bookspoils

[Maziyar Yf]

کتاب مامان و معنای زندگی اثر متوسط یا حتی ضعیفی بود از دکتر یالوم معروف ، کتاب به نظر من سردرگم و مغشوش بود و پیام نویسنده یا هدف نگارش کتاب را به خواننده منتقل نمی کرد . دکتر یالوم در این اثر سعی کرده است تجربه های خود را به شکل داستان وار برای خواننده بازگو کند . پس در حقیقت آقای پالوم هم نویسنده هست و هم استاد . او سعی می کند مفاهیم روانشناسی را به زبانی ساده برای خواننده بیان کند اما به نظر من کتاب نمی تواند یک اثر جهان شمول باشد ، در حقیقت کتاب مناسب مخاطب آمریکایی و اروپایی ایست که به هنگام روبروشدن با مشکلات روحی ، معمولا به روان شناس یا روان پزشک مراجعه می کنند ، شاید بهترین مثال آنتونی سوپرانو در سریال معروف سوپرانو باشد که برای حل مشکلات جسمی و روحی و به روان شناس مراجعه می کند و بیننده می تواند متوجه شود که روان شناس چگونه با نقب زدن به خاطرات گذشته فرد ، میتواند ریشه های ترس او را پیدا کرده و آن ها را با بیمار رودررو کند . آقای یالوم هم در کتاب به دلهره های اساسی زندگی مانند : ترس از مرگ ، انکار مرگ ، تنهایی ، پوچی ، مواجهه با سوگواری می پردازد و قاعدتا خواننده می بایست که خود را جای بیمار گذاشته و جواب سوالات خود را از دکتر می گرفت ، که در مورد من صادق نبود ، نه سوالات ، سوال های من بود و پاسخ ها نیز ،برای من روشن ، واضح و مفهوم نبود و کمی هم حالت مصنوعی و کلیشه ای در سوال و جواب ها وجود داشت و به نظر من فاقد عناصر لازم برای اثر گذاری بر مخاطب بود .

[Mahsa]

این کتاب رو بهتون پیشنهاد میدم.
به شما که از مرگ می‌ترسین و مرگ براتون مقوله دور و وحشتناکیه.
به شما که اهل کمک کردن هستین و به خودتون که میاین می‌بینین کمک گرفتن رو بلد نیستین، بلد نیستین به دیگران اجازه بدین کمکتون کنن.
این کتاب رو به شمایی پیشنهاد می‌کنم که احساس می‌کنین یه زنجیر دردناک و ناگسستنی با مادرتون دارید و این زنجیر فقط داره آزارتون میده.
و‌ پیشنهادش می‌کنم به کسانی که از کنکاش درون‌شون لذت می‌برند.

خیلی‌ها میگن این کتاب‌ها که روایت داستان های روان‌درمانی هستن، مناسب خواننده معمولی نیستن اما من مخالفم. من میگم لازم نیست حتما مراجع و درمانگر باشی تا بخوای یاد بگیری از رابطه گرفتن، از همدلی، از اهمیت دادن، از گوش کردن و بازخورد دادن.
هر رابطه ای که تجربه می‌کنیم، هر گفتگویی که در اون حضور داریم، به نوعی احتیاج به کمک داره... کمک برای پیشرفت اون گفتگو، پیشرفت اون رابطه‌. و برای من خوندن از داستان ‌های روان درمانی، خیلی میتونه کمک کنه به این هدف برسم.
یه مثال بگم؟ جمله پایین رو بخونید:

من یکی از قوانین بنیادین روان درمانی را زیر پا گذاشته بودم، اگر چیز بهتری برای پیشکش و جایگزینی ندارید، دفاع‌های روانی بیمار را از او نگیرید.

به نظر من دونستنش اهمیت داره، مهمه که بدونی و حتی در رابطه با دوستت، این کار رو انجام ندی. که دفاع‌های آدم‌ها ارزش‌شون بیشتر از چیزیه که تصور می‌کنی. چرا؟ چون یاد گرفتم همه آدم‌ها هرلحظه توی جنگ به سر می‌برن، و من نباید اوضاع رو براشون خراب‌تر بکنم. نباید به خودم اجازه بدم که به سمت پرت‌گاه هل‌شون بدم. و شاید عملی کردن همین کار کوچیک، برای همه‌مون قدم بزرگی باشه...

در کارم یاد گرفته ام آن هایی که بیش از بقیه از مرگ می ترسند، کسانی هستند که با حجم زیادی از زندگی نزیسته به مرگ نزدیک می‌شوند. بهتر است از همه زندگی استفاده کنیم. برای مرگ چیزی جز تفاله باقی نگذاریم، هیچ چیز جز یک قلعه سوخته.

به وقت بیست و یکم اردی‌بهشت هزار و چهارصد

[Ali.Deris]

✔️ دغدعه ی اصلی کتاب رو تاثیر نقش مادر و اثری که مادر بر فرزند میذاره رو میدونم .

✔️ بهمون یاد میده که ساده و سالم گفتگو کنیم و در بحث ها به حرف طرف مقابل دقیق گوش کنیم و اگر داره به سمت پرتگاه میره ما دیگه بیشتر هلش ندیم .

✔️ سوالات و بحث هایی که در جلسات درمانگری یالوم مطرح میشه از نظر کلی مفید هستن اما اگه بخوایم واقع بین باشیم خیلی از این مباحث و سوالات با جامعه ی ما سازگاری ندارن!

✔️ ارتباط گیری با کتاب زیاد راحت نیست . هر چند که داستان ها به صورت پرسش و پاسخ طراحی شدن اما همچنان گیرایی لازم رو ندارن .

📖 بریده ای از کتاب :
انسان بیش از آنکه از مرگ بهراسد ، از انزوای محضی که مرگ را همراهی می کند می‌ترسد. ما می کوشیم زندگی را دو نفری تجربه کنیم ولی هریک از ما مجبوریم تنها بمیریم. کسی قادر نیست با ما یا به جای ما بمیرد. تصوری که یک انسان زنده از مردن دارد به‌خود رهاشدنی مطلق و بی‌چون‌ و چراست.

🗯 پ.ن : ابتدای کتاب برام جذابیت بیشتری داشت . کتاب رو بیشتر برای درمانگران مفید و کارا میدونم و برای افراد عالی به نظر من زیاد مثبت نمیتونه باشه . ریتم بسیار کندی داره و نگاه شدیدا آموزشی . کتاب رو از آثار درجه دو یالوم میدونم و اصلا قابل مقایسه با #وقتی_نیچه_گریست و یا #درمان_شوپنهاور
نیست .

🗓 02/06/31

[Amin]

رویکرد یالوم در داستانهای این مجموعه، رویکرد متفاوت و به نظرم پرریسکی است. توجه اصلی به یادگیری درمان گر، در فرآیند درمان معطوف است؛ یعنی آنچه بیمار می تواند به درمان گرش بیاموزد. ریشه اصلی این طرزفکر هم در موخره آشکار می شود که یالوم می خواهد در برابر قرائت ارتودکس و مکانیکی از روان درمانی بایستد و روشی دینامیک تر عرضه کند. خطر بزرگ هم زیر سوال رفتن اعتبار روان درمانی، و غیرعلمی شمردن آن است؛ مسئله ای که حتی در اواخر کتاب به آن اشاره می شود. با این حال، یالوم تلاش کرده تا واقعیت ها را بگوید و هم درس و هم داستانی برای خواننده روایت کند

فارغ از ریتم کند و نگاه آموزشی داستانهای ابتدایی، گرچه حتی طولانی ترین آنها در میانه کتاب هم نکات زیادی برای یادگیری داشت، دو داستان خیالی انتهای کتاب برایم جذابیت بیشتری داشتند. بویژه داستان علمی تخیلی نهایی که مسیر فکری جالب و متفاوتی داشت و شاید حتی برای من شنیدنش از زبان یالوم غیرمنتظره بود. به نوعی یالوم اثبات کرد که شاید توانایی بیشتری در خلق صحنه های روان درمانی و بیان پیچیدگی های آنها در قالب داستانهای تخیلی دارد، تا در روایت ماجراهای واقعی. و شاید معروفیت داستانهایش درباره نیچه و شوپنهاور هم به این دلیل باشد

[Peiman]

کتاب مامان و معنای زندگی شامل ۶ داستان هست که تعدادی واقعی و تعدادی حاصل تخیل نویسنده هستند. داستانها راجع به موضوعات مختلف مثل سوگ، جدایی و مرگ و روند درمان و چیزهایی از این قبیل‌اند. واقعیت اینکه من خیلی با این کتاب ارتباط برقرار نکردم و اون میزانی که انتظار داشتم قوی نبود چه از منظر روایی چه از منظر روانشناسی. البته اینکه من خیلی سخت با داستان کوتاه ارتباط برقرار میکنم هم بی تاثیر نبوده احتمالاً.ه

[گیل آوا]

چند تا داستان کوتاه روانشناسی که واقعی هم هستند از نویسنده روان درمانگر

«ما موجوداتی در جستجوی معنا هستیم که باید با دردسر پرتاب شدن به درون دنیایی که خود ذاتا بی معناست کنار بیاییم.»

«انسان بیش از آنکه از مرگ بهراسد، از انزوای محضی که مرگ را همراهی می کند، می ترسد. ما می کوشیم زندگی را دو نفری تجربه کنیم، ولی هر یک از ما مجبوریم تنها بمیریم. کسی قادر نیست با ما یا به جای ما بمیرد.»

[EMMA]

نمیدونم چرا برخلاف کتابایی که از یالوم خونده بودم نتونستم با این ارتباط برقرار کنم.شاید موضوعش برام تکراری بود یا شاید ترجمه خوبی نداشت یا شاید اصلا من تو موقعیت خوبی نبودم برای خوندن این کتاب.
واقعا ناراحت شدم از اینکه هیچ ارتباطی نتونستم بگیرم با این کتاب و خوندنش برام اتلاف وقت بود.

[M&A Ed]

همانطور که از نام کتاب مشخص است یالوم به تاثیر نقش مادر و ارتباط با وی در زندگی اش اشاره می کند. در این مجموعه داستان آنچه که بیشتر برای من جالب بود بعد شفافیت و واقع گرایی یالوم است گویی داستان نمی نویسد و یک ماجرای واقعی را شرح می دهد. کاری که یالوم خوب بلد است بیان دغدغه ها و اضطراب های شخصی اش می باشد که در این اثر به عنوان یک انسان نه صرفا یک روان درمانگر به آن می پردازد. رگه های مولفه های اگزیستانسیالیسم در داستان به وضوح مشهود است.
نکته جالب دیگر این است که فرزندانی که رابطه بهتری با والدین خود دارند در صورت مرگ آنان کمتر دچار تعارض و ناراحتی می شوند.
تمرکز بر اکنون، دلواپسی های غایی انسان ها، پوچی و تنهایی از مضامین مهم کتاب است.
نحوه ی مواجه با مرگی که یالوم مطرح می کند به نظر قابل تامل است زمانی که می فهمی داری می میری سعی می کنی از زمان حال بیشتر لذت ببری.
به نظرم در آثار یالوم مخاطب ناگزیر به سمت همذات پنداری با وقایع و تجارب سوق پیدا می کند.

[sAmAnE]

.
یادگرفته‌ام آن‌هایی که بیش از بقیه از مرگ می‌ترسند کسانی هستند که با حجم زیادی از زندگی نزیسته به مرگ نزدیک می شوند. بهتر است از همه زندگی استفاده کنیم. برای مرگ چیزی جز تفاله باقی نگذاریم، هیچ چیز جز یک قلعه‌ی سوخته.
#مامان_و_معنی_زندگی
#اروین_یالوم#سپیده_حبیب
📝 .
کتاب مامان و معنی زندگی،کتاب درسنامه‌ی روانپزشکی،روان‌درمانی،اخلاق،آموزش و شناخت همه‌ی ابعاد وجودی،یعنی چهار بعد بیولوژیک،روانی،اجتماعی و معنوی،انسان است که شالوده‌ی رویکرد نوین روان‌پزشکی است.این کتاب بیانگر شش قصه‌ی روان‌درمانی است که بنا به گفته‌ی خود نویسنده تعدادی واقعی و تعدادی تخیلی هستند.هدف او از نگارش کتاب رسیدن به ایده‌آل‌هایش و دستیابی به هدف در عین سرگرم‌کننده بودن برای خوانندگان است.متن کتاب بسیار ساده و روان و قابل فهم است،که این قطعا هنر دکتر یالوم در نوشتن است❤️در کتاب شاهد تجربیاتی هستیم که در آن‌ها روان‌درمان هرگز خودش رو جدا از بیمار نمی‌بیند و برای حل مشکلات بیمار تلاش میکند. کتاب بر اساس روان‌درمانی اگزیستانسیالیسم نوشته شده،که نوعی روش فلسفی بر درمان است که بر این باور عمل می‌کند که کشمکش درونی در درون یک فرد ناشی از مواجه اشخاص با مفروضات مسلمی از هستی است.دکتر یالوم از پایه‌گذاران این روش هست.این دومین کتابی بود که از ایشون خوندم و قطعا بقیه رو هم میخونم ☺️بعد این کتاب بهتره درمان شوپنهار خونده بشه

[Narcissus]

اولش فکر کردم شاید تعداد کم ستاره ای که در نظر گرفتم به طور غیرمنصفانه ای وابسته و در قیاس با کتاب های دیگه ایه که از یالوم خوندم واگه میخواستم کتاب رو به طور مستقل بررسی کنم شاید به خاطر مفاهیم و دغدغه های ارزشمندش در باب مواجهه با مرگ و سوگ و معنی زندگی بهش سه ستاره میدادم اما کمی که از خوندنش گذشت دیدم همون احساس اولیه من حین خوندن کتاب در مورد ستاره ها بر من غالبه و حتی بدون قیاس با کتابهای دیگه یالوم هم معتقدم پرداخت ها، شخصیت ها، روند درمان و بن بست های مطرح شده حین درمان چندان عمیق، تاثیرگذار، پرداخت شده و ملموس نیست و روایتها بیشتر شبیه به ماکتی از مدل اصلی و خیلی تصنعی و ناملموسن. در نتیجه به همین دو ستاره اکتفا میکنم یالوم عزیزم

[Azar Dokht]

متاسفانه، خوشحالم که تموم شد. حتی چند صفحه ی آخر رو هم نخوندم دیگه!
اول از همه بابت اسم کتاب دچار گمراهی شدم. فکر میکردم قراره که حول و حوش عنوان کتاب بحث بشه، که خب کمتر چیزی در این باره بود!
دوم این که احساس میکنم اروین یالوم جوهره ی افکار، سبک و مکتبش رو مفصلا توی کتاب رواندرمانی اگزیستانسیال گفته و بقیه ی کتاب هاش انگاری مشتقات همون هستند.
سوم این که اشتباه از خودم هم بود. زیادی رو دور مسائل روان گیر افتاده ام. نباید با فاصله ی کوتاه کتاب دیگه ای تو این سبک و همین نویسنده انتخاب میکردم. به خصوص که اخیرا درگیر روان درمانی بی فرجامی شدم و مدام در حال نشخوار هستم!
و چیزهای دیگه که توی ذهنم بددلم کرده ان به مسائل روان...

[Leyla Shahbazi]

این سومین کتابی هست که از یالوم میخوانم و هر بار انگشت به دهان شیفته ذهن زیبا و روشن نویسنده میشم. کتاب‌های یالوم برای من همیشه فقط یک کتاب نیست با اونها تونستم خودم رو عمیقتر بشکافم و جالبه برای ترس از مرگ همسر و دخترم به جلسات روان درمانی میرفتم ولی عاقبت مشکل رو با کتابهای یالوم حل کردم من از عملکرد خودم نسبت به اونها راضی نبودم و این نارضایتی و ترس از تمام شدن فرصت به شکل یک فوبیا در ناخودآگاهم لانه کرده بود.

همیشه با خودم میگم چرا برخی ها میتونند انقد خوب بنویسند و به نظرم بخاطر اینکه آنقدر عمیق زندگی می‌کنند که وجودشان پر از گنجینه های گرانبهاست و خوشا به حال آنانکه این گنجینه ها رو دریافت می‌کنند و تجربه نزیسته خودشان را تجربه می‌کنند.

زندگی جرقه درخشانی است بین دو پهنه تاریکی یکسان،تاریکی پیش از تولد و تاریکی پس از مرگ.
وقتی من هستم مرگ نیست وقتی مرگ هست من نیستم.
می‌پذیرم که ایمان مذهبی سرچشمه نیرومند آرامش است و تا وقتی چیزی بهتر ندارم که جایگزین کنم آن را تضعیف نمیکنم.
بعضی وام زندگی را نمی‌پذیرند تا مجبور نشوند بدهی مرگ را بپردازند.

[Parisa]

اگه واقعا پروسه روان‌درمانی انقد سطحی و مسخره‌س مطابق این کتاب، من به شخصه هیچ‌وقت به یک روان‌درمانگر مراجعه نمی‌کنم.

[Zahraa Hussin.]

"يجب علىٰ المعالج الجيد أن يخلق علاجاً جديداً لكل مريض. إنهُ موقفٌ متطرف، أكثر تطرفاً من اقتراح يونغ منذ سنوات طويلة بأننا نستحدث لغة علاجية جديدة لكل مريض".

إنهُ الكتاب الأحب ليّ من الكُتب التي قرأتها ليالوم، أعجبني جداً. عميقٌ في طرحهِ. حتىٰ لشعرتُ في نهايتهِ بشيءٍ من الأرهاق من كل هذا الإيغال في النفس البشرية وسبر لأغوارها.
أستمعتُ لحلقات الموسم الثالث من بودكاست ونس، وكانت حلقات هذا الموسم عبارة عن مناقشات ورؤىٰ لدكتور عماد رشاد عثمان للقصص في هذا الكتاب، أغنتْ تجربتي القرائية لهذا العمل.وأحببت التزامن الذي حدث، أن أقرأ العمل وأستمعُ لآخرين يحللون العمل(وأي تحليلِ رائع!) ذاته، كانتْ تجربة مُثرية بحق.

[Farzaneh]

یالوم با سخاوت و فروتنی، تجربه هایش به عنوان یک روان‌درمانگر را در قالب داستان هایی پر کشش به خواننده ارائه می‌کند و از اینکه اعتراف کند گاهی در روند درمانِ مراجعانش اشتباهاتی انجام داده، ابایی ندارد. او در کمال فروتنی آنچه که از مراجعانش یاد گرفته را بیان می‌کند.
یالوم در این کتاب بیشتر از هرچیزی درباره ی ترس از مرگ صحبت کرده. من هر وقت به مرگ فکر می‌کردم، یاد جمله ای از هوشنگ ابتهاج می افتادم که در مصاحبه ای در جواب این که آیا از مرگ می‌ترسی؟ گفته بود: جایی که من هستم، مرگ نیست و جایی که مرگ هست، دیگر منی وجود ندارد.. چرا باید بترسم؟
موقع خواندن کتاب فهمیدم این جمله را فیلسوفی به نام لوکرتیوس گفته.
خلاصه که از کتاب لذت بردم :))

[Roya S]

بهش پنج ستاره رو میدم. ریویو هم بعدا براش می‌نویسم. چون الان روحم تاریکه :(
Ended: 00.07.21

[Maryam Shahriari]

این کتاب اولین کتابی بود که در این ژانر خوندم. برای من از این بعد جذاب بود که روایت‌ها و تجربیات یک روانشناس رو در مواجهه با بیمارانش بیان می‌کرد، و از این جهت گیج کننده بود که گاهی اوقات نمی‌تونستم متوجه بعضی اتفاقات روایت‌ها بشم که البته برای سطح سواد من در این زمینه باید طبیعی باشه. به جز اینکه از خوندن این کتاب فهمیدم که روانشناسی و مشاوره باید یکی از سخت‌ترین کارهای دنیا باشه چون هیچ وقت دقیقاً نمیشه فهمید چی پشت پرده ذهن آدمیه که روبرومون نشسته، فهمیدم که چه کار خوبی هم کردم که به وسوسه نوجوانیم گوش ندادم و روانشناس نشدم چون گویا دنیای پراسترس و کسل‌کننده‌ای دارن!‌

خوندن این کتاب باعث نوشته شدن یک پست اینستاگرامی هم شد که متن زیر بخشی از اون پست هست:

داستان اول این کتاب شرح گفتگوی نویسنده با مادر مرحومش در خواب بود. داستانی که وقتی بار اول خوندمش به نظرم سطحی و تکراری اومد، ولی بعد که دیدم ذهنم بیشتر از بقیه داستان‌ها درگیر همین داستان مونده، فهمیدم چقدر خوندنش برام لازم بوده، چون هر کدوم از ما در ناخودآگاهمون حرف‌های نزده و گره‌های باز نشده‌ای نسبت به والدین‌مون داریم که اگر حواسمون نباشه ممکنه تا آخر عمر مثل وزنه‌هایی روی دل و ذهن و البته رفتار ما سنگینی کنن.
‌
خوندن این کتاب و حرف زدن با خواهرم که اون هم به تازگی مطالب روانشناسی خاصی رو خونده و به شناخت جدیدی نسبت به رفتارهای ناخودآگاه ما تحت تاثیر کنش‌های والدین‌مون رسیده، باعث شد که این روزها مدام در حال مچ گیری از خودم و رفتارهاییم باشم که بدون اینکه خودم حواسم باشه، نشات گرفته از اخلاق و رفتار پدر و مادرمه.
‌
و باید بگم که واقعاً از این حجم تاثیرپذیری ناخودآگاه و این همه واکنش‌های مشابه و ترس‌ها و ارزش‌های یکسان غافلگیر شدم! انگار با نمونه‌ای مینیاتوری از پدر و مادرم به نام مریم مواجه شدم. مریمی که با نگاهش پدر و مادرش رو ضبط کرده و حتی الان هم رفتارها و آموزه‌های اونا رو به صورت ناخودآگاه برای خودش تکرار و ارزش‌آفرینی می‌کنه. و نکته عجیب اینجاست که گاهی این بازآفرینی‌ها در واقع مورد پسند و تایید ما هم نبوده و ازش ضربه خوردیم، ولی انگار راه و روش دیگه‌ای برای این کار نمی‌شناسیم که تن به این تکرار ناخودآگاه میدیم. ‌

خلاصه که گاهی اوقات، کتاب‌ها به ما یاد میدن که چقدر نابلدیم. و کتاب‌هایی که این چیزها رو به ما یاد میدن بهترین کتاب‌ها هستند، چون باعث تلاش ما برای فکر کردن بیشتر و اقدام برای یاد گرفتن بعدهایی جدید از زندگی میشن.



زمستان ۹۷
تهران

[°H∆di§°]

یالوم استاد بزرک روانشناسی و همچنین نویسنده ی خوبی هست . این کتاب هم در خصوص تجربه های درمانگریش و سرگذشت بیمارانش هست که در بستر مرگ یا بیماری هستن و دارن با مشکلات روحی دستو
پنجه نرم میکنند . میتونید به جواب یه سری از سوالاتتون در خصوص مرگ و زندگی و حل کردن مشکلات روحی برسید ولی من نرسیدم چون متن کتاب هرچه قدر هم که روون باشه با نگرش و جامعه ایرانی منطبق نیست اینجا هنوز اونطور که باید و شاید مراجعه به روان شناس جزوی از روتین زندگی افراد نشده و به نظر من سوالات اون سوالاتی نیست که بتونه با سبک جامعه ی ما سازگار باشه و در بر بگیرنش .

[BAHAR]

خوندن این کتاب بعد از درمان شوپنهاور باعث شد از جذابیت و مهم بودش کم شه چون تقریبا در همون فضا نوشته شده . در نتیجه خوندن سالی یک کتاب از آروین د.یالوم فکر می‌کنم توصیه خوبی باشه .

[ثمین پذیرائی]

برای بار دوم خوندمش و البته نصفش رو گروهی خوندیم با همکلاسی هام ولی خب گروه منحل شد و ادامش رو تنهایی خوندم.

[Rêbwar]

در روان‌درمانی، جمله‌ای هست که می‌گوید: «بیمار، هم آینه است و هم زخمش.» یالوم در مامان و معنی زندگی نه فقط درمانگر است، نه فقط راوی؛ او انسانی‌ست که بارها درون آینهٔ بیمارانش نگاه کرده و زخمش را دیده. و همین، راز تأثیرگذاری این مجموعه‌داستان‌هاست.

کتاب با تمام کم‌و‌کاستی‌هایش، از درون انسانی‌ترین لایه‌های روان عبور می‌کند و تجربه‌ای صادقانه، قابل لمس و گاه آزاردهنده از مواجهه با حقیقت، مرگ، مادر، و روان‌درمانی به دست می‌دهد. این کتاب نه صرفاً از روان‌درمانی می‌گوید، نه فقط قصه است، و نه تنها روایت خاطرات یک روان‌پزشک؛ بلکه تکه‌هایی از خودکاوی، مواجهه با رنج و معنا، و عبور از ترس‌های ریشه‌دار انسان است که در قالب داستان، با نثری ساده و نگاهی انسانی بیان شده‌اند.




این کتاب شش داستان دارد؛ اما چیزی که آن‌ها را به‌هم وصل می‌کند نه موضوع، نه فرم روایی، و نه حتی شخصیت‌هاست. وجه مشترک همهٔ داستان‌ها، حضورِ زندگی‌ست در آستانهٔ مرگ، حضور معنا در دل آشفتگی، و مواجهه‌ای بی‌پرده با عمیق‌ترین ترس‌های بشری.

در داستان اول، یالوم رؤیایی دارد که در آن با مادر مُرده‌اش روبه‌رو می‌شود. مادری سلطه‌گر، پرخاش‌گر و خفه‌کننده که حتی پس از مرگ، هنوز هم زنده است در ذهن پسرش. این داستان، فراتر از یک روایت شخصی‌ست. سفر یک روان‌درمانگر است به ناخودآگاه خودش. گرهی که باید گشوده شود، این‌بار درون خودِ درمانگر است، نه مراجعش. تقابل مرگ و عشق، نفرت و وابستگی، بخشش و خشم، در این داستان چنان پررنگ است که می‌توان آن را یک روان‌درامِ خالص دانست.

در داستان‌های دیگر، مثل روی تخت روان‌درمانی یا سفر با پائولا، با آدم‌هایی روبه‌رو می‌شویم که هرکدام زخمی متفاوت دارند. از سرطان تا داغ از دست دادن، از فقدان‌های عاطفی تا دروغ‌های پنهان در دل زندگی روزمره. یالوم در مواجهه با این افراد، نه همچون یک نجات‌دهنده، بلکه مثل کسی عمل می‌کند که می‌خواهد با بیمار هم‌سفر شود. این نگاه «همراهی» در روان‌درمانی، در تمام داستان‌ها جاری‌ست. او به ما نشان می‌دهد که درمان، همیشه نجات نیست؛ گاهی فقط نگاه کردن به رنج است، بدون فرار.

اما بیش از همه، داستان آینه‌های فروپاشیده می‌درخشد؛ جایی که یالوم درگیر مرزهای اخلاقی روان‌درمانی می‌شود. رابطه‌اش با بیمار مرزی می‌شود؛ خط‌ها محو می‌شوند؛ و خواننده وارد قلمرویی می‌شود که در آن روان‌درمانگر، نه برتر، نه دانا، که انسانی گرفتار و مردد است. این صداقت در روایت، یکی از قوی‌ترین ویژگی‌های کتاب است.

از منظر ادبی، نثر یالوم ساده و روان است؛ نه شاعرانه، نه فخیم، اما شفاف و صادق. چیزی که در نوشته‌های او مهم است، نه زیبایی فرم، بلکه صداقت در محتواست. داستان‌ها گاهی کش‌دار می‌شوند، گاهی پایان‌هایشان چنان که باید قوی نیست، اما در مجموع، همگی حامل چیزی هستند که کمتر در متون روانشناسی دیده می‌شود: حس انسان بودن.

شاید بشود گفت یالوم در این کتاب، هم‌زمان نقش تحلیل‌گر، راوی و بیمار را بازی می‌کند. او می‌نویسد، اما خودش هم تحلیل می‌شود. به زندگی بیمارانش گوش می‌دهد، اما ما نیز از خلال همین گوش سپردن، زندگی خودِ او را می‌شنویم.


در نهایت مامان و معنی زندگی کتابی‌ست برای آن‌هایی که به روان آدم‌ها علاقه دارند، برای آن‌هایی که از حقیقت نمی‌ترسند، و برای آن‌هایی که به جای فرار از تاریکی، جرئتِ نشستن در آن را دارند.
این کتاب، بیشتر از آن‌که یک راهنما برای شناخت روان باشد، تجربه‌ای‌ست از دیدن، شنیدن، و درک انسان‌هایی که با مرگ، با رنج، و با مادران‌شان درگیرند.

اگر دنبال جواب‌ هستی، این کتاب چیزی به تو نمی‌دهد.
اما اگر دنبال زیستنِ پرسش‌ها هستی،
یالوم همراه خوبی‌ست.

و شاید، در انتهای یکی از این داستان‌ها، بفهمی که گاهی خودِ زخم، همان معنایی‌ست که دنبالش بودی.

[Zahra Dashti]

در مورد داستان «طلسم گربه مجار» باید بگم هیچ وقت فکر نمی کردم یکی با تفکر و نگرش یالوم، داستانی تا این حد تخیلی بنویسه :))
همه اش منتظر بودم ته اش یه اتفاقی بیفته معلوم بشه همه چی خواب و خیال بوده :)))

[Sadjad Abedi]

بسیار بسیار لذت بردم و بسیار بسیار آموختم، پیش به سوی مطالعه ی سایر آثار دکتر یالوم.

[Amin Dorosti]

این کتاب از شش داستان کوتاه که در واقع روایت تجربه های بالینی این روانکاو در درمان بیماران است تشکیل شده است. از این رو در کتاب «مامان و معنای زندگی» آن چه که بر فضای کار حاکم است «روایت» است، روایتی که یک روانکاو از تجربیات بالینی خود از جلسات روان درمانی با بیماران مختلف ارائه میکند. شکی نیست که این روایت جذاب است و خواننده را با خود همراه میکند اما از نظر نظریه و تئوری روانکاوی، کتاب چندان پربار نیست و جز یکی دو مورد، اشاره ای به تئوری ها نمیکند و بیشتر بر روایت کردنِ تجربه بالینی روانکاو تکیه دارد.
از این جهت شاید این کتاب برای روانشناسان جوان و دانشجویان روانشناسی بسیار سودمند باشد، چرا که آنها را با تجربیات یک روانکاو بزرگ در جلسات روان درمانی آشنا می سازد. درواقع اگر چه از عنوان کتاب چنین بر می آید که در این کتاب با مساله «معنای زندگی» روبه رو خواهیم بود، اما این موضوع در کتاب پیگیری نمی شود و خواننده به جز در آخرین بخش (طلسم گربه مجاری) چندان با این پرسش درگیر نمی شود.
اما افزون بر این، خود ِ روایت ها نیز از نظر جذابیت داستانی به خوبی ساخته و پرداخته شده اند و به تعبیری این کتاب از نظر ادبی هم حرفی برای گفتن دارد و خواننده را جذب میکند.
ترجمه کتاب نیز خوب و روان و خواندنی است و خواننده را آزار نمیدهد.

[fคrຊคຖ.tຖ]

دوتا داستان آخر (رویارویی دوجانبه و طلسم گربه مجار) که واقعی نبودن رو بیشتر دوست داشتم مخصوصا گربهه ☺