Οι κάτοικοι ενός χωριού ζουν επί σειρά ετών μια γαλήνια ζωή, σε έναν τόπο που ποτέ δεν έχει αγγίξει ο πόνος και η δυστυχία. Όμως ξαφνικά, αυτή η αρμονία διαταράσσεται, καθώς μια ανεξήγητη κατάρα χτυπάει το χωριό και σταδιακά η αρρώστια και ο θάνατος γίνονται ένα με την καθημερινότητά τους.
Έντρομοι και βουτηγμένοι στην απελπισία, αναζητούν τη σωτηρία και τη λύτρωση από αυτό το ανεξήγητο κακό, όμως τίποτα δε φαίνεται λογικό μέσα σε αυτόν τον απρόσμενο εφιάλτη που ξετυλίγεται βασανιστικά μπροστά στα μάτια τους.
Μέσα από την αγωνιώδη προσπάθειά τους να ξεδιαλύνουν αυτό το μυστήριο, αναζητώντας μια λύση για όσα τούς συμβαίνουν, οι άνθρωποι αυτού του παράξενου τόπου θα βιώσουν τον παραλογισμό και τον αδιανόητο τρόμο του αφανισμού τους.
Ένα μυθιστόρημα για την παραδοξότητα της ανθρώπινης φύσης και των αοράτων νημάτων που κατευθύνουν τη ροή της ζωής μας.
Γεννήθηκε το 1973 στην Αθήνα. Σπούδασε μουσική στο Λονδίνο. Το πρώτο του μυθιστόρημα, Το Σπίτι, εκδόθηκε το 1997. Τα έργα Η Πράσινη Πόρτα (2002), Έντεκα Ερωτικοί Θάνατοι (2004), Ο Θόρυβος (2005) και Ο Άνθρωπος από την Αίγυπτο (2007) έλαβαν θετικές κριτικές, μεταφράστηκαν σε άλλες γλώσσες και απέσπασαν βραβεία. Το 2010 τιμήθηκε με το Βραβείο Λογοτεχνίας Athens Prize for Literature και το 2011 με το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Το Θαύμα της Αναπνοής, που κυκλοφόρησε το 2009, καθιέρωσε τον Σωτάκη ως έναν από τους σημαντικούς συγγραφείς της εποχής του.
1973’te Atina’da doğdu. Londra’da müzik eğitimi aldı. İlk romanı Ev 1997’de yayımlandı. Yeşil Kapı (2002) ve On Bir Erotik Ölüm (2004), Gürültü (2005), Mısır Adam (2007) başlıklı çalışmaları olumlu eleştiriler aldı, başka dillere çevrildi, ödüller kazandı. Yazar, 2010’da Vincitore dell’ Athens Edebiyat Ödülü’nü, 2011’de de Avrupa Birliği Edebiyat Ödülü’nü aldı. 2009 yılında yayımlanan Soluğun Mucizesi ise Sotakis’i çağının önemli yazarlarından biri haline getirdi.
Μια ενδιαφέρουσα αν και όχι ιδιαίτερα πρωτότυπη ιδέα στηρίζει τον κορμό του καινούργιου μυθιστορήματος του Δημήτρη Σωτάκη. Η ιδέα δεν μας αποκαλύπτεται παρά μόνον στο τέλος, αν και νομίζω πως οι περισσότεροι αναγνώστες θα την έχουν μαντέψει νωρίτερα. Ο Μάριος ζει σε ένα προστατευμένο χωριό, τη Θάλχη, όπου όλοι είναι χαρούμενοι, ευτυχισμένοι και μονιασμένοι. Τα πάντα γίνονται αρμονικά, οι σχέσεις όλων είναι εξαιρετικές, το χωριό είναι το μοναδικό που κρατά τους νεαρούς κατοίκους του και διοικείται από τη γενική του συνέλευση, όπου όλα αντιμετωπίζονται δίκαια. Ώσπου κάποια μέρα, κάποιοι αρχίζουν να αρρωσταίνουν. Το βιβλίο είναι καλογραμμένο, αν και με κούρασαν κάποιες επαναλήψεις στα στοιχεία της πλοκής, ό,τι είχαμε ήδη μάθει από περιγραφές το ξαναμαθαίναμε από τους διαλόγους, χωρίς πολύ νόημα στην επανάληψη. Ο Μάριος είναι ένας γοητευτικός χαρακτήρας, και το χωριό η Θάλχη ένα τρομακτικό μέρος μες στην τελειότητά του. Νιώθω πως λείψαν κάπως οι ιδέες, κάτι που δε συμβαίνει συχνά στα βιβλία του Σωτάκη, χρειαζόταν κάτι παραπάνω από το τελικό ξάφνιασμα για να μπορέσει να κουρδιστεί σωστότερα η ιστορία. Παρ’ όλα αυτά, οι σκέψεις για το ποιος και τι είναι αυτό που καθορίζει τη ζωή μας είναι σημαντικές και σπάνια απαντώνται σε λογοτεχνικά έργα της χώρας μας.
Ένα εξαιρετικό βιβλίο που είχα στο ράφι με τα αδιάβαστα για αρκετό καιρό. Έφθασε η ώρα του και είμαι πολύ χαρούμενος για αυτό. Είναι το πρώτο βιβλίο του Δημήτρη Σωτάκη που διαβάζω και νομίζω ότι θα φτιάξω ένα ξεχωριστό ραφάκι με τα βιβλία του στη προσωπική μου βιβλιοθήκη. "Ο θάνατος των ανθρώπων" είναι ένα βιβλίο με πολύ ωραία πλοκή, απλό λόγο που ρέει και έντονο φιλοσοφικό περιεχόμενο που εμφανίζεται τόσο κατά τη διάρκεια της ιστορίας όσο και στο τέλος.
Γιατί 4 και όχι 5; Σε αυτό ευθείνεται αποκλειστικά το τετευταίο κεφάλαιο του βιβλίου. Παρά το ότι το τέλος ήταν δυνατό και πλούσιο σε νόημα, έκλεισε λίγο βίαια όσο αφορά την ιστορία αυτή καθαυτή. Θεωρώ ότι 5 ακόμα σελίδες ήταν απαραίτητες για το κλείσιμο. Όπως και να 'χει στο σύνολο έμεινα πολύ ευχαριστημένος και το συνιστώ ανεπιφύλακτα!
Ο Δημήτρης Σωτάκης είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες σύγχρονους συγγραφείς. Επιλέγει πάντα διαφορετικά και πρωτότυπα θέματα, χωρίς να επαναλαμβάνεται. Στο 'Θάνατο Των Ανθρώπων" διηγείται μία ιστορία απλή σαν παιδικό παραμύθι, που πίσω της, όμως, κρύβει μία δυστοπία. Η απόλυτη ευτυχία των κατοίκων, οι "τέλειες σχέσεις" μεταξύ τους και -τελικά- η ιδανική κοινωνία στην οποία σχεδόν ευθέως παραπέμπει το παραμύθι σίγουρα επιδέχεται κοινωνικές και πολιτικές ερμηνείες. Ευκολοδιάβαστο αλλά και αντικείμενο προβληματισμού, με αναπάντεχο τέλος αξίζει σίγουρα την προσοχή όλων.
Με καθήλωσε. Κυριολεκτικά δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Γρήγορη πλοκή, ωραίος απλός λόγος και ένα τέλος απόλυτα ανατρεπτικό. Σίγουρα είχα καιρό να ενθουσιαστω τόσο με βιβλίο.