مادموازل اولمپ

by Alexandre Dumas, ناصر ایراندوست (Translator)

خلاصه‌ی داستان
زمان: ۱۷۲۷ میلادی
مکان: فرانسه، شهر آوینیون
در یكی از مراكز آموزش كیش‌های ژوزیت، كه شاخه‌ای از مسیحیت هستند و به خالص كردن زندگی از طریق كمك به دیگران اعتقاد دارند، كارآموز جوانی به جای آن كه توجهش معطوف به فراگیری دروس مذهبی باشد، علاقه‌ی زیادی به تئاتر دارد. او پنهان از اولیای كلیسا، نمایش‌نامه‌ها را مطالعه می‌كند و در حین این مطالعات با بازیگری، كه نوه‌ی یكی از كمدین‌های مشهور است، آشنا می‌شود و همین امر، علاقمندی او را به تئاتر تا جایی افزایش می‌دهد كه از كلیسا می‌گریزد و اگرچه به این دلیل با مشكلات زیادی روبه‌رو می‌شود، اما آشنایی وی با زنی با نام “مادام اولمپ” كه یكی از بازیگران معروف است، راه را برای رسیدن به آرزویش هموار می‌كند… ؛

Genres: France, Classics

389 pages, Hardcover

First published January 1, 1852

About the author

This note regards Alexandre Dumas, père, the father of Alexandre Dumas, fils (son). For the son, see Alexandre Dumas fils.

Alexandre Dumas père, born Alexandre Dumas Davy de la Pailleterie, was a towering figure of 19th-century French literature whose historical novels and adventure tales earned global renown. Best known for The Three Musketeers, The Count of Monte Cristo, and other swashbuckling epics, Dumas crafted stories filled with daring heroes, dramatic twists, and vivid historical backdrops. His works, often serialized and immensely popular with the public, helped shape the modern adventure genre and remain enduring staples of world literature.
Dumas was the son of Thomas-Alexandre Dumas, a celebrated general in Revolutionary France and the highest-ranking man of African descent in a European army at the time. His father’s early death left the family in poverty, but Dumas’s upbringing was nonetheless marked by strong personal ambition and a deep admiration for his father’s achievements. He moved to Paris as a young man and began his literary career writing for the theatre, quickly rising to prominence in the Romantic movement with successful plays like Henri III et sa cour and Antony.
In the 1840s, Dumas turned increasingly toward prose fiction, particularly serialized novels, which reached vast audiences through French newspapers. His collaboration with Auguste Maquet, a skilled plotter and historian, proved fruitful. While Maquet drafted outlines and conducted research, Dumas infused the narratives with flair, dialogue, and color. The result was a string of literary triumphs, including The Three Musketeers and The Count of Monte Cristo, both published in 1844. These novels exemplified Dumas’s flair for suspenseful pacing, memorable characters, and grand themes of justice, loyalty, and revenge.
The D’Artagnan Romances—The Three Musketeers, Twenty Years After, and The Vicomte of Bragelonne—cemented his fame. They follow the adventures of the titular Gascon hero and his comrades Athos, Porthos, and Aramis, blending historical fact and fiction into richly imagined narratives. The Count of Monte Cristo offered a darker, more introspective tale of betrayal and retribution, with intricate plotting and a deeply philosophical core.
Dumas was also active in journalism and theater. He founded the Théâtre Historique in Paris, which staged dramatizations of his own novels. A prolific and energetic writer, he is estimated to have written or co-written over 100,000 pages of fiction, plays, memoirs, travel books, and essays. He also had a strong interest in food and published a massive culinary encyclopedia, Le Grand Dictionnaire de cuisine, filled with recipes, anecdotes, and reflections on gastronomy.
Despite his enormous success, Dumas was frequently plagued by financial troubles. He led a lavish lifestyle, building the ornate Château de Monte-Cristo near Paris, employing large staffs, and supporting many friends and relatives. His generosity and appetite for life often outpaced his income, leading to mounting debts. Still, his creative drive rarely waned.
Dumas’s mixed-race background was a source of both pride and tension in his life. He was outspoken about his heritage and used his platform to address race and injustice. In his novel Georges, he explored issues of colonialism and identity through a Creole protagonist. Though he encountered racism, he refused to be silenced, famously replying to a racial insult by pointing to his ancestry and achievements with dignity and wit.
Later in life, Dumas continued writing and traveling, spending time in Belgium, Italy, and Russia. He supported nationalist causes, particularly Italian unification, and even founded a newspaper to advocate for Giuseppe Garibaldi. Though his popularity waned somewhat in his final years, his literary legacy grew steadily. He wrote in a style that was accessible, entertaining, and emotionally reso

Reviews

[Armin · Rating 3 out of 5]

Drei Sterne aufgerundet, selten über so ein dummes Liebespaar gelesen, andererseits ist die Parallelhandlung über die Einführung der Mätressenwirtschaft am Hof des bislang allzu tugendhaften jungen Königs Ludwig XV., für dessen Libido ja später ein ganzer Hirschpark unterhalten wurde, ein nicht unwesentliches Mosaikstück in Dumas Großprojekt. Der überaus fruchtbare Betreiber einer Romanfabrik vefolgte ja das Vorhaben die Geschichte Frankreichs vom ausgehenden Mittelalter bis in die die unmittelbare Gegenwart in Einzelromanen zu erzählen.
Olympia von Clèves ist so etwas wie ein nachgeschobenes Bindeglied zum Régency-Diptychon (Chevalier d'Hammenthal) und dem Revolutionsquintett Aufzeichnungen eines Arztes, das in der Schlussphase der Ära von Louis Quinze einsetzt. Hauptmitarbeiter Maquet, zu dessen Régency-Romanen der Großmeister nur das verkaufsfördernde Etikett beigesteuert hat, war auch daran beteiligt, aber wohl eher für die schwächeren Partien verantwortlich, wenn man die Qualität der Werke aus Dumas dritten Frühling zum Vergleich heran zieht.
Ohne das Einleitungskapitel mit der Schilderung von Avignon hätte ich mich wohl nie darauf eingelassen, denn danach handelt es sich immer mal wieder um eine sehr langes Prosaposse mit effektvollen Szenen, deren Verdienste aber durch allzu viel Zeilenschinderei getrübt wird. Die Erbsünde des Roman feuilleton und seines Honorarmodells.
Für den zuletzt wegen seiner Desertion bzw. fehlendem Urlaubsscheins erschossenen Bannière gibt es wohl ein historisches Vorbild, eine großmäuligen Gascogner, der nie lange bei einer Tätigkeit bleiben konnte und allerlei damit verbundene Zumutungen schnell floh. Die Titelheldin hat sich Dumas ausgedacht, auch den Sprung Bannières aus dem Jesuitenkarzer auf die Bühne, sowie allerlei andere Verlegenheiten, die sich aus kaum glaublichen Narreteien eines Monomanen ergeben haben. Ich will hier nicht groß spoilern, nur so viel: Banniére hat zwei reichere Rivalen, von denen einer ältere Rechte hat und auch wieder geltend machen kann, nachdem sich die vom König befohlene ständische Pflichtheirat als nicht allzu befriedigend heraus gestellt hat. Allerdings stößt sein absoluter Besitzanspruch, den das Interesse des Königs an Olympia noch weiter anstachelte, bei ihr auf wenig Gegenliebe.
Die drei Sterne bilden einen Kompromiss aus brillantem Anfang und den höfischen Intrigen, in denen sich allerlei Günstlinge darum bemühen, dass sich der König nicht länger wegen seiner gleichgültigen Frau langweilen muss, bzw. die Alternativunterhaltung nicht zu teuer für Frankreich wird. Brillant des Bonmot über die Hauptmätressen von Louis Quatorze und ihre Kostenbilanz, für Frau von Maintenon musste sich der König nicht in Unkosten stürzen, aber die Mätresse, die finanziell nichts von ihm verlangte, war der Ruin Frankreichs, bzw. die von ihr diktierte Politik.
Amour fou-Liebesgeschichten, in denen ein Mann derart in eine Frau vernarrt ist, dass er lieber sein und ihr Leben ruiniert, haben bei mir von je her einen schweren Stand, allerdings lässt Dumas, der sich beim Ende keine Freiheiten gegenüber der Historie nimmt, nicht Gnade vor Recht walten, sondern die Liebenden in die Falle ihrer eigenen Dummheit oder Nachlässigkeit gehen. Etliche von Bannières exzessiven Liebesbeweisen sind eine Zumutung für spätere Lesergenerationen, aber das Ende entschädigt auch in dieser Hinsicht.

[ناصر سليم · Rating 3 out of 5]

این کتاب از سه داستان تشکیل شده
نام داستان اول این کتاب برگرفته از شخصیت اصلی این داستان به نام مادموازل اولمپ، این خانم زیبا یک بازیگر تئاتر که بعداز چند سال بازیگری به روی صحنه مورد علاقه شخصی به نام «کنت الکساندر دومایی» قرار میگیره! و این رابطه چند سالی ادامه پیدا می‌کنه تا اینکه کنت دومایی که یکی از فرمانده های یزرگ ارتش به دستور پادشاه به پاریس خونده می‌شه و بعداز رفتن کنت اتفاقاتی برای مادموازل اولمپ رخ میده و...

داستان دوم خاطره‌ایی از الکساندر دوماست که این خاطره به دورانی بر میگرده که ایشون ۲۱ سال داشته و دوستی صمیمی با یک پیرمرد کلکسیون دار که عاشق جمع کردن کتب نفیس و نامه‌های اشخاص بلندمرتبه فرانسه است، داره که یک روز این پیرمرد یکی از خاطرات مهم زندگی‌اش رو که مربوط به لویی پانزدهم و یکی از نزدیکانش به نام شالوون رو برای دوما تعریف میکنه...

داستان سوم هم چون کشش و جذابیت خاصی برام نداشت نیمه تمام رهاش کردم
این کتاب برخلاف کتابهایی بود که از الکساندر دوما خونده بودم انگار که این داستانها نوشته نویسنده بزرگ فرانسه نیست!
و تنها دلیلی که باعث شد این کتاب رو مطالعه کنم تنها و تنها به خاطر نام الکساندر دوما بود

[elaheh · Rating 1 out of 5]

سه داستان مجزا که هیچ ارتباطی بین داستانها پیدا نکردم

[Lyre Dans Les Étoiles · Rating 2 out of 5]

Dumas dans ses romans historiques d'aventures : génie imbattable.
Dumas dans tout autre registre : à ch*er.

[Fanfan · Rating 4 out of 5]

Dumas est trop fort pour mettre en scène la fatalité