Ik heb alleen het eerste boek gelezen, het tweede boek heb ik gelaten voor wat het was. Bij het eerste boek heb ik alleen maar de finish gehaald, omdat het plot me nog wel enigszins intrigeerde en het makkelijk weg las.
Waarom ben ik afgehaakt bij deze schrijfster? Hoewel het plot dus wel aardig is, is de schrijfstijl matig. We zitten continu in de gedachten en meningen van de hoofdpersonen, de actiemomenten zijn summier en bij elk hoofdstuk dacht ik meerdere keren: doe nou eens show don't tell in plaats van al deze omschrijvingen. Het plot had ook een aaneenschakeling van spannende scènes op kunnen leveren, waar we volledig opgingen in het leven op een walvisvaarder en de spanning ons bijna teveel werd hoe alles af zou gaan lopen. Ik had mee willen voelen met Adelaides liefde en wanhoop, ik had mee willen voelen hoe Josiah in God ging geloven, ik wilde hun passie voor elkaar voelen. Maar in een oogwenk had de schrijfster al omschreven wat er gebeurde, en daarmee hield ze mij als lezer op afstand van de personages. Jammer!