Arjan moet voor school enkele weken stage lopen bij een verzorgingstehuis in de stad. Een opdracht die hij beslist niet ziet zitten: oude mensjes wassen en bedienen, het kan niet saaier. Maar daar heeft hij zich behoorlijk in vergist. Er vallen tijdens zijn dienst gewonden en zelfs doden. Het wordt pas echt luguber als een van de bewoners beweert dat er iemand rondloopt die het lot een handje helpt. Arjan twijfelt: oude mensen zijn toch seniel? Of spreekt de vrouw de waarheid? Op haar aandringen gaat hij op onderzoek uit, waardoor hij in een lastig parket komt. Feiten worden verdraaid en bewijzen worden verdoezeld. Wat een spannend avontuur leek, wordt een regelrechte nachtmerrie. Wie zal hem, een knaap van zeventien met een niet al te beste reputatie, geloven? En hij is niet de enige met een reputatie. Hij wordt met een geheim opgezadeld waar hij geen raad mee weet.
Helen Vreeswijk is geboren en getogen in Den Haag. Als kind hield ze er van om in bomen te klimmen en te voetballen met de jongens. Tijdens haar schooltijd had ze het soms moeilijk omwille van haar dyslexie. Ze moesten vaak saaie boekjes lezen. Helen begon dan maar met het schrijven van haar eigen verhalen. Ze wilde graag schrijfster of politieagente worden als ze groot was. Ze ging dan ook bij de politie werken als vingerafdrukdeskundige (dactyloscopist). Al snel werd haar hulp ingeroepen bij het schrijven van de kinderpagina van het personeelsblad en dat werd een groot succes. Ze volgde een cursus kinder- en jeugdliteratuur en als eindopdracht moest ze een scriptie schrijven. Dat werd haar debuutroman. Ze kwam regelmatig in contact met daders en slachtoffers van gedwongen prostitutie. Haar ervaringen bij de recherche heeft ze verwerkt in haar boeken, waarin misdaad tegen en door jonge volwassenen een grote rol speelt. Haar werk blijft de grootste inspiratiebron voor haar boeken. Ze begon met schrijven als uitlaatklep. Door haar werk bij de politie maakt ze ook vervelende dingen mee en dan is een hobby erg belangrijk. Helen Vreeswijk woont nu in een klein dorpje in Gelderland. Ze is getrouwd en heeft twee dochters.
Helen Vreeswijk schrijft misdaadverhalen voor jongeren. Deze misdaadverhalen zijn vaak gebaseerd op waar gebeurde verhalen over ontvoeringen, jeugdbendes, sektes, loverboys, stalkers en drugs. Natuurlijk zit er ook steeds een groot deel fictie in de verhalen om ze spannend en begrijpelijk te houden. En soms combineert Helen Vreeswijk meerdere zaken in een boek zodat ze het thema van verschillende kanten kan belichten. Helen Vreeswijk wil met haar misdaadverhalen jongeren bewust maken en hen waarschuwen voor de gevaren van de hedendaagse maatschappij.
Dit boek begon wat ongeloofwaardig voor mij. Ik heb zelf jaren als verpleegkundige gewerkt en ik heb nog nooit mee gemaakt dat mensen die al overleden zijn met een ambulance opgehaald werden. Daarna begint het verhaal van Arjan die stage gaat lopen in een verzorgingshuis en mw Drenth ontmoet. De twee krijgen een band doordat mw Drenth vermoedt dat er rare dingen in het huis gebeuren. Daarnaast vertelt ze haar verleden. Het lijkt op een gegeven moment wel een wildwest verhaal te worden. Uiteindelijk komen er een aantal plottwisten wat maakt dat het verhaal toch weer wat geloofwaardiger is. Voor mijn gevoel is het einde wat afgeraffeld.
Een leuk en makkelijk te lezen boek. Maar om eerlijk te zijn zou ik hem zelf plaatsen bij de leeftijdscategorie 12-14 jaar. Ik vond het boek erg voorspelbaar, maar moet zeggen dat ik het ondanks dat toch door bleef lezen.
'Zwijgplicht' was weeral een fantastische roman van de Nederlandse auteur Helen Vreeswijk. Met dit boek schreef ze opnieuw een aangrijpend en hard verhaal neer; deze keer over Arjan, een zeventienjarige jongen. Hij is even oud als ik; een gemeenschappelijke factor waardoor ik me meteen verwant voelde met het hoofdpersonage. Bij hem thuis gaat het niet op z'n best; zijn broer Stein liep in het verleden weg van huis en kwam nooit meer terug en zijn vader is een ware brompot die alles en iedereen tegenwerkt. Arjan verveelt zich op school en krijgt een stageplek aangewezen in een rusthuis. Eenmaal aangekomen in ‘de Waterlelie’ realiseert hij zich meteen dat er dingen gebeuren die niet pluis zijn; hij ziet een bebloede man en krijgt wat later te horen dat er regelmatig doden worden afgevoerd. ’Normaal‘ zou je denken in een bejaardentehuis, maar Arjan heeft een vreemd voorgevoel. Samen met Joke Drenth, een lichte paranoïde bewoonster in het woonzorgcentrum, gaat hij op onderzoek en probeert hij te ontdekken dat ‘de ongelukken’ die gebeuren misschien niet zo ‘ongelukkiglijk’ gebeuren als het lijkt en er misschien een helpende hand aan te pas komt … Ik vond het plaatje van deze roman echt compleet; het taalgebruik was fris en ook de structuur waarop het verhaal verteld werd, verveelde niet. Persoonlijk had ik nog nooit een roman gelezen die zich ‘in dit milieu’ afspeelde; de kijk inzake het bestuur van een rustoord was iets nieuw voor mij en boeide me meer dan ik aanvankelijk dacht. Het was net een detectivezoektocht, maar dan zonder echte detectives, heel origineel. Ook kwam het boek absoluut geloofwaardig over; je krijgt een gedetailleerde omschrijving van alle omstandigheden waardoor je je de scènes levendig kan voorstellen. Ook liet het verhaal me nadenken over enkele dingen; hoe kan men nu bijvoorbeeld de intentie hebben om onschuldige mensen die bijna op het einde van hun dagen zijn, opzettelijk kwaad te doen? Wat drijft daders ertoe om mensonterende acties te ondernemen (zoals bijvoorbeeld schadelijke stoffen toedienen via injecties) naar medemensen toe. Is dat wat de maatschappij van hen gemaakt heeft? Niettegenstaande de frustratie voor dergelijke voorvallen vond ik het lezen van dit boek een verrijkend avontuur, een ware aanrader als je houdt van een detectivekarakter, spanning en verbijstering in een verhaal …
Lekker makkelijk Young Adult boek om in een middagje te lezen. 10 jaar geleden vond ik dit geweldig, maar nu was het toch wel iets te gemakkelijk en simpel verhaal.
Was a good book, just went a little slow for me. Only started to get invested around the 50 last pages. Liked how she wrote, but was confused at how many times she changed from characters. + there were so many characters that you didnt even have time to meet them or remember who is who. 😒
Stars: ⭐️⭐️⭐️ Smut: 🚫 (It was thriller, so didnt need it.) Quote: Nothing special. Read it again? Mehhh
Het boek leest zeer vlot het is makkelijk geschreven. Er zit niet veel spanning in het boek. En het verhaal is in het begin voorspelbaar waneer je op het einde komt is de uitkomst nog verassend. Het verhaal bouw zich mooi op en op het einde gaat het zeer snel in het verhaal en gebeurd alles in de laste 30pagina's.
Wauw wauw wauw!!! Wat een verhaal die je overal heel slingert. Vanaf het begin tot het einde heeft het in mijn greep gehouden. Met 24 uur heb ik het boek uitgelezen en met ingehouden adem uitgelezen kon haast niet stoppen 🙈 Was al gewaarschuwd er voor 😅
Zwijgplicht vertelt het verhaal van de 17-jarige Arjan de Haan. Hij is erg populair op school. Hij heeft moeite met het vinden van een stageplek. Via een docent weet hij toch een stageplaats te bemachtigen in een verzorgingstehuis. Daar gebeuren de gekste dingen. Heeft een oogje op de bloedmooie Yvette. Maar Giel claimt dat hij iets heeft met haar Arjen wordt jaloers. Giel is volgens hem een nicht. Hij vraagt zich daarbij af waarom Giel wel interesse wekt op Yvette maar hijzelf niet. Thuis is de sfeer ook niet bepaald beter. Zijn ouders ruziën de hele tijd. Zijn broer Stein is het huis uit gevlucht. Alle woede en agressie wordt geuit op Arjan door zijn vader. Hij vindt zijn zoon maar bijdehand. Zijn moeder begint een stukje bij beetje te drinken. Uiteindelijk wordt het haar allemaal te veel en verlangt naar een scheiding. Die ze niet krijgt. Ze besluit maar weg te gaan van huis en laat Arjan en haar man aan haar lot over.
‘Rina? Waar is dat verdomd mens?’ Zijn voetstappen dreunen richting de slaapkamer. Arjan veegt zijn tranen weg en liep met de brief in zijn handen de gang in. ‘Ze is weg.’ ‘Weg?’bulderde zijn vader verontwaardigd. ‘Hoezo, weg? Op een doordeweekse dag? Hoe zit het dan met het eten? Ze heeft niets klaargezet?’ ‘Je begrijpt het niet. Je zult een andere dienstmeid moeten zoeken, want ma heeft er de brui aan geven. Ze woont hier niet meer.’Hij stak de brief in de lucht en begon meewarig te lachen toen hij het verbaasde gezicht van zijn vader zag. ‘Ik had je toch gewaarschuwd.’Arjans woede borrelde omhoog. ‘Ze was niet gelukkig. Er waren genoeg signalen, maar je deed alsof er niets aan de hand was. Ze is kilo’s afgevallen, was dagen aan het huilen en ze dronk. Kijk dan in de keuken, de fles gin staat nog op tafel.’ ‘Wat lul je voor onzin?’Jan trok de brief uit zijn hand. ‘Je moeder zou ons nooit…’Mompelend las hij de inhoud en probeerde zijn gezicht neutraal te houden, maar Arjan had de schrik in zijn ogen wel gezien. ‘Ze is niet bij haar volle verstand’, concludeerde zijn vader na het lezen van de brief. ‘Ze heeft gewoon last van een midlifecrisis. Ik bel haar wel even. Ze zit waarschijnlijk bij een vriendin te huilen’ ‘Welke vriendin? Heeft ze met jou wel eens over haar vriendinnen gesproken? Ze heeft niemand.’Zijn vader leek niet te luisteren. Driftig drukte hij een telefoonnummer in en wachtte op de kiestoon. De telefoon ging over en na een paar seconden kwam de mededeling dat er een boodschap kon worden ingesproken. ‘Rina, met Jan. Wat is dit voor gekkigheid? Je zoon zit hier te wachten op het eten. Kom onmiddellijk naar huis.’Hij drukte het gesprek weg en knalde d telefoon op tafel. ‘Waar haalt ze die onzin vandaan.’Arjan keek zijn vader donker aan en balde zijn handen tot vuisten. ‘Denk je nou echt dat ze na jouw telefoontje alsnog naar huis komt? Het was ook echt begripvol en aardig.’Hij schudde zijn hoofd. ‘Je maakt het alleen maar erger. Dringt het dan nog steeds niet tot je botte hersenen door?’Hij schudde zij hoofd. ‘Je maakt het alleen maar erger. Dringt het dan nog steeds niet tot je botte hersenen door?’Zijn ogen vulde zich opnieuw met tranen, maar hij wist ze te bedwingen. ‘Zeg, hou jij je een beetje in’, reageerde zijn vader verontwaardigd. ‘Ik zit niet bij je in de klas.’Hij keek zijn zoon niet in de ogen toen hij in de verdediging schoot. ‘Ze komt heus wel terug. Ze komt altijd terug. Het zijn haar hormonen. ‘Dat maak jij jezelf wijs. Ik weet wel beter. Jij jaagt iedereen weg.’Met een snik draaide Arjan zich om en beende de kamer uit. ‘Ga jij nou huilen? Mietje!’riep zijn vader hem na. lees verder op http://vbnow.nl/2014/06/25/recensie-z...
Helen Vreeswijk is een van mijn favoriete schrijfsters. Al vanaf haar eerste Young adult boek ben ik verkocht. Door haar werk als rechercheur heeft ze veel ervaring op gedaan en veel van de boeken bevatten een kern van waarheid.
In Zwijgplicht gaat het over Arjan. Arjan is 17 jaar en moet voor school stage gaan lopen in een verzorgingstehuis. Daar ontmoet hij mevrouw Drenth. Een oud vrouwtje dat denkt dat er mensen in het verzorgingstehuis zijn die de oude mensen om het leven willen brengen. Maar is dit waar? Of is het zoals het personeel beweert: de fantasie van mevrouw Drenth slaat op hol en is Arjan gewoon erg beïnvloedbaar nu zijn ouders in scheiding liggen.
Het boek is spannend en vlot. Geen moment langdradig. Mevrouw Drenth was echt een geweldig personage en stiekem had ik ook een zwak voor de jongen met zijn grote mond maar zijn kleine hartje. Helen Vreeswijk schrijf erg fijn en probeert niet bewust jeugdig te klinken. Wat ik ook erg leuk vind in deze boeken, is dat het altijd over deze rechercheurs gaat (van Buren!) en hierdoor zijn de boeken toch een soort van serie. Je leert de rechercheurs zo goed kennen, maar je bent niet verplicht om de boeken in deze volgorde te lezen. Ik ben erg benieuwd naar haar nieuwste boek: Promille!
Zwijgplicht is een leuk, spannend en snel boek. Ik vloog door de bladzijden heen, omdat de letters redelijk groot zijn en de schrijfstijl pakkend en snel is. Ik hou er wel van! Het verhaal vond ik ook leuk, omdat er niet vaak bejaarden een hoofdpersoon in een boek spelen. Ik vond mevrouw Drenth schattig. Ook Arjan was een leuke knul.
Toch vond ik Zwijgplicht minder leuk en spannend dan andere boeken die ik van Helen Vreeswijk heb gelezen. Het was mij al vrij snel duidelijk wat er aan de hand was in het verzorgingstehuis, en de hints die je op het verkeerde spoor zetten ontbraken een beetje. Maar goed, ik heb wel plezier gehad met lezen.
Weer een nieuw boek van Helen Vreeswijk. Wel een minder boek dan de andere boeken van haar. Ik had meer verwacht toen ik de achterkant las en zag dat er een heel mysterie was rondom een bejaardentehuis. Ik vond dat het iets te veel focuste op Mevr. Drenth (?) en te weinig op de rest.
De conclusie van het boek was voorspelbaar (jammer), maar toch moet ik zeggen dat het een leuk boek was. Toch hoop ik dat haar volgende boek beter is en meer spanning heeft.
Zwijgplicht is een heerlijk spannend tussendoortje. Het leest erg lekker weg dankzij de schrijfstijl van Helen Vreeswijk. Het verhaal is goed opgebouwd en tot de laatste bladzijde verassend, je kunt én wilt het boek niet wegleggen. Doordat er karakters in het boek zitten die veel verschillen qua leeftijd spreekt dit boek een grotere doelgroep aan dan alleen young-adults. Helen Vreeswijk is erin geslaagd een meeslepend boek te schrijven dat je in zijn greep houdt tot de laatste zin.
Het eerste hoofdstuk was meteen raak; het verhaal werd perfect ingeleid en ik was meteen geïntrigeerd door het mysterie. Alles viel al in het water bij hoofdstuk twee toen ons hoofdpersonage Arjan verscheen, wat een irritant personage! Ik had nog hoop dat hij een zekere character development zou doormaken, maar dat was natuurlijk niet het geval. Een gigantische domper op een boek waar het mysterie al wat wankel was.
Ik ben al heel lang fan van Helen Vreeswijk. Ze schrijft op zo'n geweldige manier dat je niet anders kan dan doorlezen. Ook dit was weer een boek waar je doorheen vliegt door de heerlijke schrijfstijl van Helen. Het verhaal op zich vond ik iets minder dan haar overige boeken maar dat is persoonlijk natuurlijk.
weer een topper! een fantastisch boek over een jongen die stage (moet) lopen in een verzorgingstehuis. daar gebeuren allerlei vreemde dingen, een een bewoonster denkt dat een van de verpleegsters erachter zit.
Op een gegeven moment werd het we een beetje saai, het werd een cliché, toch was er wel een verrassend lot!
Om eerlijk te zijn ergerde ik me echt dood aan de personages en aan de schrijfstijl. Ik had de clue eigenlijk al meteen door, hoewel het einde nog wel een verrassing was. Het kwam nogal out of the blue, en daardoor vond ik die twist niet echt logisch. Vermakelijk, maar ik kan hem echt niet meer dan drie sterren geven.
Het was een heel mooi verhaal, je kon je goed inleven in Arjan het hoofdpersonage. Spanning zat er niet meteen in, maar dat stoorde mij niet zo. Eens de spanning er in zat ging het heel vlot. Er zit ook een leuke plottwist in. Grote spoiler!! Niet openen als je het einde niet wil weten