Die wrede zoete koorts

by Fyodor Sologub, Patrick Boerlage (translator), Raya Lichanskij (translator)

Genres: Russia

163 pages, Paperback

First published January 1, 1909

About the author

Fyodor Sologub (Russian: Фёдор Сологуб, born Fyodor Kuzmich Teternikov, Russian: Фёдор Кузьмич Тетерников; 1 March 1863 – 5 December 1927) was a Russian Symbolist poet, novelist, playwright and essayist. He was the first writer to introduce the morbid, pessimistic elements characteristic of European fin de siècle literature and philosophy into Russian prose.

Reviews

[Ashley · Rating 5 out of 5]

Een bundel bestaande uit louter geweldige verhalen, die van zijn Nederlandse vertalers alleen spijtig genoeg een volstrekt ongelukkig gekozen, want oversentimentalistisch, titel heeft meegekregen. Laat je daardoor echter niet afschrikken. De bundel lees je in één ruk uit, want hoewel de verhalen vaak morbide en mistroostig zijn, zitten ze evenzeer vol met satire en impliciete humor. Ze zetten aan tot denken en vermaken tegelijkertijd. De schrijver, Sologub, is vergeleken met andere Russische auteurs - onterecht - wat onbekend gebleven in Nederland, maar deze bundel is een geweldige kennismaking met zijn werk.

[Luca · Rating 5 out of 5]

Prachtige droevige creatieve meesterwerkjes, deze korte verhalen van Sologoeb. Een echte meester verteller.

[Gijs Grob · Rating 3 out of 5]

Bloemlezing uit het verhalende oeuvre van Sologoeb, met zes even sensitieve als pessimistische verhalen van 1894 tot 1909, waaruit een sterke obsessie met de dood blijkt. Het langste verhaal, 'Troost' (1899), gaat over de scholier Mitja, die het vierjarige meisje Rajetsjka dood ziet vallen en daarmee nog meer dan daarvoor op de wreedheid van het bestaan wordt gewezen. Uiteindelijk volgt hij haar voorbeeld, geleid door een waanbeeld van haar als engel dat hij voor zich ziet.

In 'De bedroefde verloofde' (1908) doet een meisje net alsof ze de verloofde is van een jongeman die zelfmoord heeft gepleegd met als gevolg dat ze er zelf in begint te geloven.

In het sterke 'Schaduwen' (1894) raken een jongen en zijn moeder in de ban van schaduwfiguren dat even merkwaardig als schijnbaar logisch tot hun waanzin leidt.

Maar het is het ultrakorte 'Lammetje' (1898) dat met zijn pure horror van twee kleuters die de slachting van een lam nadoen, het meest beklijft en nog regelmatig na het lezen koude rillingen blijft bezorgen.