What do you think?
Rate this book
Tsukumodo Antique Shop #7
付喪堂骨董店 7―“不思議”取り扱います [Tsukumodō Kottōten: Fushigi Toriatsukaimasu]
咲と刻也、二人は予期せぬ形で出会い、物語は始まりました。ですが、それは本当に偶然だったのでしょうか？ 出会い、想いを育み、共に歩んできた今まで。そこに大きな偽りがあったとしたら──。この出会いは許されぬものだったのです。 都和子は決断します。大きな偽りによって歪んでしまった世界を正すことを。──自らの手で咲の命を奪うことを。 咲を守りたい刻也、殺さなければならない都和子。二人の哀しくも激しい戦いが幕を開けます。大きな偽り――咲と刻也の秘密とは？ そして、二人を待ち受ける運命とは？ これが、二人について語る最後の物語となるでしょう。
- GenresFantasyLight Novel
400 pages, Paperback
First published March 1, 2010
2 people are currently reading
22 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
December 19, 2016
ช่วงเล่มต้นๆ มันเป็นตอนๆ นะ แต่ละเล่มมี 4 ตอน เนื้อหาแต่ละตอนไม่เกี่ยวข้องกัน มีแค่ตัวละครร่วมคือตัวละครหลักสามตัว
หนึ่ง คุรุสุ โทคิยะ เด็กชายที่ไม่เอาไหนเรื่องเรียน ไม่โดดเด่นเรื่องกีฬา บื้อเฟอะฟะก็บ่อยครั้ง หากเป็นคนที่ถ้าสนใจอะไรแล้วก็จะทุ่มเทกับมันจนถึงที่สุด จิตใจดี เป็นพนักงานพาร์ทไทม์ร้านสึคุโมะโด ~Fake~ ปกติแล้วจะไปกับระหว่างโรงเรียน ร้านสึคุโมะโดที่ทำงานพิเศษ และหอพักที่อาศัยอยู่คนเดียว
สอง ไมโนะ ซากิ เด็กสาวผมเหลือบเงิน สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เป็นเอกลักษณ์ ชอบสีดำเป็นที่สุด ชื่นชอบการอ่านหนังสือ โดยเฉพาะคู่มือต่างๆ เพราะความฝันที่ยิ่งใหญ่ของเธอคือการเป็นพนักงานต้อนรับลูกค้าที่ยอดเยี่ยม เป็นพนักงานในร้านสึคุโมะโด ~Fake~ ทั้งกะกลางวันและกลางคืน พักอยู่ชั้นบนของร้าน
และสาม เซ็ทสึ โทวาโกะ เจ้าของร้านสึคุโมะโด ชอบหายตัวไปหา 'แอนทีค' แต่มักได้ของเก๊กลับมาแทบทุกครั้ง แล้วก็นำมาวางขายไว้ในร้าน
สามตัวละครนี้จะโลดแล่นร้อยเรื่องราวเข้าด้วยกัน
ต้องอธิบายเกี่ยวกับ 'แอนทีค' ก่อนสินะ ในเรื่องนี้ 'แอนทีค' คือของต้องสาป มีอำนาจต่างๆ กันไปในแต่ละชิ้น
สมุดบันทึกที่จดสิ่งใดไว้แล้วจะไม่มีวันลืม ลูกตุ้มที่จะบันดาลความบังเอิญตามที่ผู้เป็นเจ้าของต้องการ กำไลแห่งโชคลาภต้องแลกมาด้วยเงื่อนไขต่างๆ กล่องที่เก็บรักษาสิ่งของให้ไม่มีวันเสื่อมสลาย กล้องที่สามารถ่ายภาพในอนาคตได้ตามค่าที่ปรับ หน้ากากที่สามารถสร้างตัวตนเลียนแบบเจ้าของ ฯลฯ
อำนาจที่เหนือคนธรรมดาคือสิ่งที่น่าปรารถนา แต่จะมีสักกี่คนที่ไม่ลุ่มหลงกับมัน
และแน่นอนว่าเมื่อลุ่มหลงแล้ว ก็เกิดทุกข์
แนวคิดของคุณโทวาโกะคือ ต้องการตามล่าหาซื้อแอนทีคกลับมา ไม่ให้คนปกติตกเป็นเหยื่อของมัน
และหลายๆ ครั้ง 'แอนทีค' ก็ทำให้โทคิยะและซากิที่เข้าไปพัวพันต้องเกือบเสียชีวิต
ความรู้สึกที่อ่านเล่ม 1-5 ก็คือเพลินๆ นะคะ อยากรู้ว่า 'แอนทีค' ของวิเศษต้องสาปชิ้นนั้นๆ คืออะไร ปริศนาที่ลวงหลอกเราในตอนนั้นเป็นแบบไหน คนเขียนสับขาหลอกเก่งค่ะ หลายครั้งคิดว่าตัวเองรู้แล้ว อันที่จริงที่เข้าใจน่ะมันผิด หลายครั้งที่ก็เป็นไปตามที่เข้าใจแหละ แต่ดันไม่เป็นตามที่คิด
แอนทีค ก็คล้ายๆ กับของวิเศษในเรื่องโดราเอมอน ที่สามารถทำให้ผู้ครอบครองมีสิทธิพิเศษเหนือกว่าคนปกติ แต่ในเรื่องนี้หลายๆ ตอนสื่อออกมามืดมนกว่าค่ะ
แต่ที่ทำให้ประหลาดใจคือเล่ม 6 และ 7 ค่ะ ตอนอ่านเล่ม 6 เริ่มมีเนื้อเรื่องหลักเผยออกมาให้แปลกใจแล้ว แต่เล่ม 7 เล่มสุดท้ายคือที่สุด
"โอ้!!!"
ได้แต่อุทานอยู่ในใจเป็นระยะ ตลอดระยะเวลาอ่านเล่มสุดท้าย รู้สึกโดนหลอกซ้ำๆ แล้วไม่คิดเลยแม้แต่น้อยว่าจะมาลงอีหรอบนี้
คนเขียนเก่งมากที่หยิบชิ้นส่วนที่ในสายตาโอดูเหมือนเป็นคนละเรื่องราวมาต่อกันให้เห็นภาพที่ไม่นึกฝันมาก่อน
อ่านแล้วต้องยกนิ้วให้คนเขียน เป็นคนฉลาดในการเลือกใช้และรู้จักวางแผนค่ะ แต่ละตอนที่สร้างมีความหมายและประโยชน์ในตัวของมันเอง
ฉากบู๊ในเล่มท้ายๆ ก็สนุกมาก
เพราะฉะนั้นเนื้อเรื่องในเล่มต้นๆ อาจอ่านแยกได้ แต่ทางที่ดีไม่ควรอ่านสลับหรืออ่านข้ามค่ะ เพราะแต่ละตอนจะมีจุดเชื่อมโยงกันอยู่ ยิ่งเล่มท้ายๆ ยิ่งอ่านแบบไม่เรียงไม่ได้
เรื่องลักษณะนี้ค่อนข้างยากในการแก้ปมและอุดรูรั่ว แต่โอว่าเรื่องนี้โดยรวมคนเขียนทำได้ดีมากเลย ไม่ว่าในแง่ความสัมพันธ์ตัวละคร หรือความเป็นเหตุเป็นผล
สำนวนในเรื่องโอรู้สึกว่าอ่านเข้าใจยากบ้าง แต่ก็อ่านได้ค่ะ
กลวิธีที่คนเขียนใช้บ่อยคือการเล่าซ้ำ เล่าเลียนแบบ ซึ่งบางครั้งก็น่าเบื่อ แต่หลายครั้งทำได้ออกมาน่ารักค่ะ
และอีกกลวิธีคือการตัดสลับมุมมองคนเล่าค่ะ มุมมองเรื่องหลักๆ จะอยู่ที่ตัวเอก โทคิยะ แต่บางครั้งก็อยู่ที่คนอื่น กลวิธีนี้แหละที่ทำให้การนำเสนอน่าสนใจ จนถึงคาดเดายาก ตามลักษณะการหลอกล่อของเรื่อง (สังเกตได้จากเจ้าสี่เหลี่ยมหน้าจั่ว ถ้ามาคั่นแปลว่าเปลี่ยนฉากหรือเปลี่ยนมุมมองแล้วค่ะ)
อารมณ์เรื่องค่อนข้างดราม่ามืดมนหนักอยู่พอประมาณ แต่ไม่ถึงขนาดกับหดหู่นะคะ
วัยที่น่าจะชอบน่าจะอยู่ที่วัยรุ่นขึ้นไป ส่วนเพศสามารถอ่านได้ดีทั้งชายและหญิงค่ะ
(4+4+4+4+4+4.5+5)/7 = 4.21
http://www.bloggang.com/viewdiary.php...
หนึ่ง คุรุสุ โทคิยะ เด็กชายที่ไม่เอาไหนเรื่องเรียน ไม่โดดเด่นเรื่องกีฬา บื้อเฟอะฟะก็บ่อยครั้ง หากเป็นคนที่ถ้าสนใจอะไรแล้วก็จะทุ่มเทกับมันจนถึงที่สุด จิตใจดี เป็นพนักงานพาร์ทไทม์ร้านสึคุโมะโด ~Fake~ ปกติแล้วจะไปกับระหว่างโรงเรียน ร้านสึคุโมะโดที่ทำงานพิเศษ และหอพักที่อาศัยอยู่คนเดียว
สอง ไมโนะ ซากิ เด็กสาวผมเหลือบเงิน สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เป็นเอกลักษณ์ ชอบสีดำเป็นที่สุด ชื่นชอบการอ่านหนังสือ โดยเฉพาะคู่มือต่างๆ เพราะความฝันที่ยิ่งใหญ่ของเธอคือการเป็นพนักงานต้อนรับลูกค้าที่ยอดเยี่ยม เป็นพนักงานในร้านสึคุโมะโด ~Fake~ ทั้งกะกลางวันและกลางคืน พักอยู่ชั้นบนของร้าน
และสาม เซ็ทสึ โทวาโกะ เจ้าของร้านสึคุโมะโด ชอบหายตัวไปหา 'แอนทีค' แต่มักได้ของเก๊กลับมาแทบทุกครั้ง แล้วก็นำมาวางขายไว้ในร้าน
สามตัวละครนี้จะโลดแล่นร้อยเรื่องราวเข้าด้วยกัน
ต้องอธิบายเกี่ยวกับ 'แอนทีค' ก่อนสินะ ในเรื่องนี้ 'แอนทีค' คือของต้องสาป มีอำนาจต่างๆ กันไปในแต่ละชิ้น
สมุดบันทึกที่จดสิ่งใดไว้แล้วจะไม่มีวันลืม ลูกตุ้มที่จะบันดาลความบังเอิญตามที่ผู้เป็นเจ้าของต้องการ กำไลแห่งโชคลาภต้องแลกมาด้วยเงื่อนไขต่างๆ กล่องที่เก็บรักษาสิ่งของให้ไม่มีวันเสื่อมสลาย กล้องที่สามารถ่ายภาพในอนาคตได้ตามค่าที่ปรับ หน้ากากที่สามารถสร้างตัวตนเลียนแบบเจ้าของ ฯลฯ
อำนาจที่เหนือคนธรรมดาคือสิ่งที่น่าปรารถนา แต่จะมีสักกี่คนที่ไม่ลุ่มหลงกับมัน
และแน่นอนว่าเมื่อลุ่มหลงแล้ว ก็เกิดทุกข์
แนวคิดของคุณโทวาโกะคือ ต้องการตามล่าหาซื้อแอนทีคกลับมา ไม่ให้คนปกติตกเป็นเหยื่อของมัน
และหลายๆ ครั้ง 'แอนทีค' ก็ทำให้โทคิยะและซากิที่เข้าไปพัวพันต้องเกือบเสียชีวิต
ความรู้สึกที่อ่านเล่ม 1-5 ก็คือเพลินๆ นะคะ อยากรู้ว่า 'แอนทีค' ของวิเศษต้องสาปชิ้นนั้นๆ คืออะไร ปริศนาที่ลวงหลอกเราในตอนนั้นเป็นแบบไหน คนเขียนสับขาหลอกเก่งค่ะ หลายครั้งคิดว่าตัวเองรู้แล้ว อันที่จริงที่เข้าใจน่ะมันผิด หลายครั้งที่ก็เป็นไปตามที่เข้าใจแหละ แต่ดันไม่เป็นตามที่คิด
แอนทีค ก็คล้ายๆ กับของวิเศษในเรื่องโดราเอมอน ที่สามารถทำให้ผู้ครอบครองมีสิทธิพิเศษเหนือกว่าคนปกติ แต่ในเรื่องนี้หลายๆ ตอนสื่อออกมามืดมนกว่าค่ะ
แต่ที่ทำให้ประหลาดใจคือเล่ม 6 และ 7 ค่ะ ตอนอ่านเล่ม 6 เริ่มมีเนื้อเรื่องหลักเผยออกมาให้แปลกใจแล้ว แต่เล่ม 7 เล่มสุดท้ายคือที่สุด
"โอ้!!!"
ได้แต่อุทานอยู่ในใจเป็นระยะ ตลอดระยะเวลาอ่านเล่มสุดท้าย รู้สึกโดนหลอกซ้ำๆ แล้วไม่คิดเลยแม้แต่น้อยว่าจะมาลงอีหรอบนี้
คนเขียนเก่งมากที่หยิบชิ้นส่วนที่ในสายตาโอดูเหมือนเป็นคนละเรื่องราวมาต่อกันให้เห็นภาพที่ไม่นึกฝันมาก่อน
อ่านแล้วต้องยกนิ้วให้คนเขียน เป็นคนฉลาดในการเลือกใช้และรู้จักวางแผนค่ะ แต่ละตอนที่สร้างมีความหมายและประโยชน์ในตัวของมันเอง
ฉากบู๊ในเล่มท้ายๆ ก็สนุกมาก
เพราะฉะนั้นเนื้อเรื่องในเล่มต้นๆ อาจอ่านแยกได้ แต่ทางที่ดีไม่ควรอ่านสลับหรืออ่านข้ามค่ะ เพราะแต่ละตอนจะมีจุดเชื่อมโยงกันอยู่ ยิ่งเล่มท้ายๆ ยิ่งอ่านแบบไม่เรียงไม่ได้
เรื่องลักษณะนี้ค่อนข้างยากในการแก้ปมและอุดรูรั่ว แต่โอว่าเรื่องนี้โดยรวมคนเขียนทำได้ดีมากเลย ไม่ว่าในแง่ความสัมพันธ์ตัวละคร หรือความเป็นเหตุเป็นผล
สำนวนในเรื่องโอรู้สึกว่าอ่านเข้าใจยากบ้าง แต่ก็อ่านได้ค่ะ
กลวิธีที่คนเขียนใช้บ่อยคือการเล่าซ้ำ เล่าเลียนแบบ ซึ่งบางครั้งก็น่าเบื่อ แต่หลายครั้งทำได้ออกมาน่ารักค่ะ
และอีกกลวิธีคือการตัดสลับมุมมองคนเล่าค่ะ มุมมองเรื่องหลักๆ จะอยู่ที่ตัวเอก โทคิยะ แต่บางครั้งก็อยู่ที่คนอื่น กลวิธีนี้แหละที่ทำให้การนำเสนอน่าสนใจ จนถึงคาดเดายาก ตามลักษณะการหลอกล่อของเรื่อง (สังเกตได้จากเจ้าสี่เหลี่ยมหน้าจั่ว ถ้ามาคั่นแปลว่าเปลี่ยนฉากหรือเปลี่ยนมุมมองแล้วค่ะ)
อารมณ์เรื่องค่อนข้างดราม่ามืดมนหนักอยู่พอประมาณ แต่ไม่ถึงขนาดกับหดหู่นะคะ
วัยที่น่าจะชอบน่าจะอยู่ที่วัยรุ่นขึ้นไป ส่วนเพศสามารถอ่านได้ดีทั้งชายและหญิงค่ะ
(4+4+4+4+4+4.5+5)/7 = 4.21
http://www.bloggang.com/viewdiary.php...
April 23, 2025
A wonderful ending. Takes continuity from across the 24 previous stories and shifts into a fully serialised narrative. In doing so, it brings peaks of excitement and emotion for the series. Takes full advantage of the sentiment developed for our leading characters and ends their journey in a wonderfully appropriate way. A superb closure for the Tuskumodo Antique Shop.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews