Νύχτες με ουρά

by Αντώνης Σουρούνης, Antonis Sourounis

Μια φορά κι έναν καιρό μπορεί να είχαν και οι άνθρωποι ουρά, γιατί άκουγα πολλές φορές τους μεγάλους να λένε «Πονάει η ουρά μου», «Με χτύπησε στην ουρά», αλλά τη δική μου δεν την είδα ποτέ, όσο και να έψαχνα στον καθρέφτη. Το λέω αυτό γιατί μου φαίνεται παράξενο να έχουν ουρά τα πράγματα και να μην έχει ο ίδιος ο άνθρωπος που τα φτιάχνει. Μπορεί όμως να φοβάται πως, έτσι κι αποκτήσει κάτι τέτοιο, θα γίνει αυτός ζώο, τώρα που τα έχει εξοντώσει όλα κι έχει κρατήσει μερικά σε μάντρες για να ξεγελάει τα παιδάκια. Άλλωστε ποτέ δε συμπάθησε τις ουρές, εκτός κι αν επρόκειτο για «Λεφτά με ουρά», «Παράδες με ουρά», «Λίρες με ουρά». Κανείς δεν έδωσε σημασία στο άλλο, που έλεγε «Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά».

Συνήθως κοιμάμαι νωρίς και συνήθως με ξυπνάει γύρω στις τέσσερις κάποιο όνειρο, που ώσπου να το εξηγήσω δε σηκώνομαι από το κρεβάτι. Σκάλιζα σήμερα το μυαλό μου απορημένος μ’ αυτό που πέρασε από πάνω μου. Τη λέξη «ουρά» είχα να τη δω ή να την ακούσω χρόνια κι έβλεπα για πρώτη φορά κάτι τέτοιο στον ύπνο μου. Και μάλιστα παρέα με μια άλλη λέξη, που είχα ξεχάσει ότι υπήρχε. «Λεφτά με ουρά», αυτό έγραφε στο πλακάτ που κρατούσε το όνειρό μου και γέλασα με το πόσο γρήγορα έλυσα το γρίφο. «Νύχτες με ουρά λοιπόν», είπα δυνατά και σηκώθηκα να συνεχίσω το γράψιμο από κει που το άφησα χθες.

248 pages, Paperback

First published March 1, 2010

About the author

English: Antonis Sourounis

Το 1960, με την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών, εγκαταστάθηκε στη Γερμανία, όπου είχαν ήδη μεταναστεύσει συγγενείς του. Σπούδασε κοινωνιολογία και πολιτικές επιστήμες στα πανεπιστήμια της Κολωνίας, του Σααρμπρύκεν και του Ίνσμπρουκ στην Αυστρία. Στη συνέχεια εργάστηκε σε ποικίλα επαγγέλματα: από τραπεζικός υπάλληλος μέχρι ναυτικός και από ξενοδοχειακός υπάλληλος μέχρι επαγγελματίας παίκτης ρουλέτας.

Reviews

[Makis Dionis · Rating 3 out of 5]

Σ' ένα λεπτό η αμαξοστοιχία Αθήνα- Θεσσαλονίκη- Φρανκφούρτη αναχωρεί:
Υπάρχει τίποτα πιο ωραίο από το να βρέχει κ εσύ στεγνός στο κουπέ να χαίρεσαι την μοναξιά σου?

Ατμοσφαιρικός, αφηγητής της πόλης και του δρόμου . Από την οδό Αθηνάς στο Καπάνι και από την αγορά Μοδιάνο στην πλατεία Romerberg , και πάλι πίσω

Ωστόσο λίγο παραπάνω φλύαρος από όσα ήθελα.

[Yiota Vasileiou · Rating 4 out of 5]

3,5*

Σε audiobook μέσω του Jukebooks

Μια νουβέλα που υφαίνει μια ατμοσφαιρική αφήγηση με σουρεαλιστικά στοιχεία και υπαρξιακούς προβληματισμούς. Ο ήρωας, ένας συγγραφέας που βασανίζεται από την αϋπνία, περιπλανιέται στις νυχτερινές ώρες της Θεσσαλονίκης, συναντώντας παράξενους χαρακτήρες και βιώνοντας αλλόκοτες καταστάσεις.
Ο Σουρούνης, με ποιητική γλώσσα και πλούσιες εικόνες, δημιουργεί έναν κόσμο ονειρικό και αμφίσημο, όπου η πραγματικότητα διαπλέκεται με το φανταστικό. Η αίσθηση της αποξένωσης, η αναζήτηση νοήματος και η φύση της μνήμης είναι μερικά από τα κεντρικά θέματα που θίγονται στις σελίδες του βιβλίου.
Το «Νύχτες με ουρά» είναι ένα ιδιαίτερο και απαιτητικό από τον αναγνώστη έργο, που αφήνει μια έντονη αίσθηση μετά την ανάγνωσή του. Δεν ξέρω αν είναι θετική ή αρνητική η αίσθηση, πάντως έντονη σίγουρα είναι. Προσωπικά ξεχώρισα κάποιες από τις ιστορίες, ωστόσο οι περισσότερες, δυστυχώς, δεν κατάφεραν να με διαπεράσουν.

[R.L. · Rating 4 out of 5]

Συλλογή μικρών άρθρων/χρονογραφημάτων που δημοσίευσε κατά κύριο λόγο ο Αντώνης Σουρούνης στην Ελευθεροτυπία. Για να είμαι ειλικρινής τα περισσότερα από αυτά μου ήταν κάπως αδιάφορα, κάποια ωστόσο με άγγιξαν περισσότερο και κάποια είναι επίκαιρα (δυστυχώς) ακόμα και σήμερα...
Αφού πρόκειται για συλλογή μικρών κειμένων, το Νύχτες με ουρά είναι ότι πρέπει για να το διαβάζει κανείς χαλαρά ή και αποσπασματικά για να περάσει την ώρα του, ενίοτε να ταυτιστεί και ενίοτε να διαφωνήσει με τον συγγραφέα, να νοσταλγήσει παλιές εποχές ή να πάρει μία γεύση από εποχές και μέρη που δεν γνώρισε ο ίδιος, καθώς και να πάρει μία μικρή ιδέα για την ζωή του συγγραφέα.

Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι έχω διαβάσει κάποιο από τα άλλα βιβλία του Σουρούνη, αλλά δεν το θυμάμαι και θα ήθελα να ρίξω μια ματιά σε ένα πιο ολοκληρωμένο του έργο. Φαίνεται να ήταν άνθρωπος με ήθος και ευαισθησίες και παλιάς κοπής με τα καλά του και τα κακά του.

Από μικρή ηλικία διάβαζα με κριτική ματιά και δίψα για ενημέρωση 2-3 εφημερίδες την εβδομάδα, συχνά διαφορετικής ιδεολογίας/φιλοσοφίας μεταξύ τους και το βιβλίο εκτός των άλλων μου άφησε μία νοσταλγία για την παλιά, καλή Ελευθεροτυπία που διάβαζα κυρίως το Κυριακάτικο φύλλο της...

Δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσα να προσθέσω σε αυτή την κριτική. Όχι κάτι το ιδιαίτερο, όχι κι άσχημο ανάγνωσμα γενικά...

[Anastasia Danali · Rating 4 out of 5]

Μια εξαιρετική πρώτη γνωριμία με τον Σουρουνη. Γλαφυρό και ευχάριστο το γράψιμο του. Μικρές βιωματικές ιστορίες , σε κάποιες ένιωσα ότι κάτι λείπει και ότι θα ήθελα να μάθω και τι γίνεται παρακάτω. Επίσης επειδή ήταν αυτοτελή διηγήματα , σε κάποια υπήρχαν επαναλήψεις και αυτό δεν ηταν τόσο λειτουργικό για το κείμενο. Ήταν όμως μια πρώτη γνωριμία με τον κόσμο του και σίγουρα θα διαβάσω κι αλλά δικά του.

[Natasha Anastasiou · Rating 3 out of 5]

Μια συλλογή ιστοριών που κάποτε θα τις έβρισκες δημοσιευμένες στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» γίνονται βιβλίο και φτάνουν σε όλα τα σπίτια.

Εποχές που πέρασαν, εμπειρίες των ανθρώπων της καθημερινότητας, οι αδυναμίες τους, και καταστάσεις που μένουν επίκαιρες έως και σήμερα, όλα αυτά βρίσκονται στα χρονογραφήματα του. Η γραφή είναι άμεση, προσωπική, με νοσταλγικό τόνο και κοινωνικό προβληματισμό.

Κάποια κείμενα με άγγιξαν κάποια άλλα ήταν αδιάφορα. Όμως είναι ένα βιβλίο που αξίζει μια προσπάθεια, διαβάζεται χαλαρά, αποσπασματικά και χωρίς να χρειαστεί να ακολουθήσεις κάποιον ειρμό.

Την αξία του βιβλίου τη βρήκα κατά βάση στην προσωπική ματιά του Σουρουνη, και στον τρόπο του να περιγράφει αξίες και καταστάσεις. Άλλες φορές συμφώνησα, άλλες διαφώνησα, και είδα αλλες οπτικές γωνίες και διαφορετικούς τρόπους ζωής και σκέψης. Συνολικά είναι ευχάριστο χωρίς όλα τα κείμενα να έχουν την ίδια δύναμη, όμως τώρα θέλω να διαβάσω και κάτι άλλο από το συγγραφέα και αυτη είναι η θετική γεύση που αφήνει στο τέλος!

[Mengrelaos · Rating 4 out of 5]

Όπως θα περίμενε κανείς, δεν είναι όλες οι ιστορίες επιτυχημένες, πρόκειται για δημοσιεύσεις σε εφημερίδα. Μερικές πάντως είναι απλώς απολαυστικές και αντιπροσωπευτικές του γιατί αγαπάμε τον Σουρούνη.