Meer dan twintig jaar heeft hij haar niet gezien. Dan komt Peter Hemel in de trein zijn grote liefde uit zijn studietijd tegen: Wende.
Peter is na een krankzinnige gebeurtenis in Berlijn ten tijde van de val van de Muur in een zelfverkozen isolement geraakt. Zijn hernieuwde contact met Wende brengt de herinneringen tot leven, over zijn jeugd met zijn bijzondere vriend Wolf tot en met de bizarre apotheose in november 1989. Wat was er nu precies gebeurd, al dan niet bij toeval? Is ieder mens een speelbal van de geschiedenis of van zijn eigen fantasie?
Wende is een sprankelende roman over vriendschap, verlangen en de ongrijpbaarheid van herinneringen. Tegen de achtergrond van de Koude Oorlog, de val van de Muur en 9/11 ontspint zich een spannend en ontroerend verhaal, geschreven in een onweerstaanbare stijl.
Het verhaal bouwde zich mooi op en tot op driekwart dacht ik dat dit een redelijk geniaal boek zou kunnen worden. Helaas stelde het laatste deel teleur en werd de ontknoping eerder vager dan duidelijker. De schrijfstijl was wat apart, maar dat kon ik wel waarderen.
Middelmatig werk. Er wordt te geforceerd geprobeerd om belangrijke vormende ankerpunten uit de recente geschiedenis (Berlijnse Muur, Koude Oorlog, 9/11) te koppelen aan jeugdherinneringen van het hoofdpersonage. Deze geforceerd allegorische lading leidt af van het persoonlijke van de herinneringen, maar tegelijkertijd weet het weinig van diepgang te zeggen over de gebeurtenissen waar het naar verwijst. Dit levert vooral een statisch werk op dat zijn eigen hoogdravende pretenties niet waar kan maken.