What do you think?
Rate this book
เคหวัตถุ
"หากความรักของคุณเริ่มต้นด้วยความหวาน มันย่อมไม่อาจรักษาความหวานตลอดไป มันย่อมต้องผ่านการเปลี่ยนแปลงของรสขม รสจืดจางและไร้รส นี่คือสิ่งที่คนไม่เคยผ่านชีวิตคู่ตระหนักรู้มาก่อน...รวมถึงผมด้วย"
จากเรื่อง น้ำตาล
รวมเรื่องสั้น 8 เรื่อง ผลงานของ อนุสรณ์ ติปยานนท์ ผู้เขียน ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ ,8 1/2 ริคเตอร์ การตามหาหัวใจที่สาบสูญ, H2O ปรากฎการณ์แตกตัวของน้ำบนแผ่นกระดาษ ฯลฯ
จากเรื่อง น้ำตาล
รวมเรื่องสั้น 8 เรื่อง ผลงานของ อนุสรณ์ ติปยานนท์ ผู้เขียน ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ ,8 1/2 ริคเตอร์ การตามหาหัวใจที่สาบสูญ, H2O ปรากฎการณ์แตกตัวของน้ำบนแผ่นกระดาษ ฯลฯ
136 pages, Paperback
First published October 1, 2007
1 person is currently reading
31 people want to read
About the author
อนุสรณ์ ติปยานนท์
47 books118 followersอนุสรณ์ ติปยานนท์ เป็นนักเขียน นักแปลผู้น่าจับตามองในยุคปัจจุบัน โดยเขามีผลงานรวมเรื่องสั้นเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรท์ถึง 2 สมัย ได้แก่ รวมเรื่องสั้น เคหวัตถุ (พ.ศ. 2551) และนิมิตต์วิกาล (พ.ศ. 2554)
อนุสรณ์เข้าเรียนที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (พ.ศ. 2526) ไปพร้อมๆกับ เข้าเรียนที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และตัดสินใจไม่ศึกษาต่อที่ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร แต่ยังคงตัดสินใจเรียนต่อเฉพาะที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จนจบการศึกษาระดับปริญญาตรี
เมืองเย็นเป็นผลงานเขียนเล่มแรกของเขา ผลงานที่สร้างชื่อให้กับอนุสรณ์ส่วนใหญ่เป็นงานเขียนทั้งสิ้น อาทิ เมืองเย็น (บทกวี พ.ศ. 2534), ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ (นวนิยาย พ.ศ. 2547),H2O-ปรากฏการณ์แตกตัวของน้ำบนแผ่นกระดาษ (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2548),Soul Stimulate-ใจออกเริงร่ายไม่หยุดหย่อน (ความเรียงและเรื่องสั้น พ.ศ. 2548), 8 1/2 ริกเตอร์ การตามหาหัวใจที่สาบสูญ (นวนิยาย พ.ศ. 2549),เคหวัตถุ (Household Objects) และล่าสุดกับนิมิตต์วิกาล (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2554).
เขาได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อหลายฉบับว่า เริ่มต้นจับปากกาด้วยการเป็นนักแปล แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อเพื่อนสนิทของเขาจากไปในเหตุการณ์ 11 กันยายน อนุสรณ์ก็เลยมีความคิดอยากเขียนหนังสือเล่มเล็กๆ สักเล่มหนึ่งเพื่อรำลึกถึงเพื่อน แต่พอเขียนขึ้นมันกลับเพิ่มจำนวนยาวขึ้น
อนุสรณ์เข้าเรียนที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (พ.ศ. 2526) ไปพร้อมๆกับ เข้าเรียนที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และตัดสินใจไม่ศึกษาต่อที่ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร แต่ยังคงตัดสินใจเรียนต่อเฉพาะที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จนจบการศึกษาระดับปริญญาตรี
เมืองเย็นเป็นผลงานเขียนเล่มแรกของเขา ผลงานที่สร้างชื่อให้กับอนุสรณ์ส่วนใหญ่เป็นงานเขียนทั้งสิ้น อาทิ เมืองเย็น (บทกวี พ.ศ. 2534), ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ (นวนิยาย พ.ศ. 2547),H2O-ปรากฏการณ์แตกตัวของน้ำบนแผ่นกระดาษ (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2548),Soul Stimulate-ใจออกเริงร่ายไม่หยุดหย่อน (ความเรียงและเรื่องสั้น พ.ศ. 2548), 8 1/2 ริกเตอร์ การตามหาหัวใจที่สาบสูญ (นวนิยาย พ.ศ. 2549),เคหวัตถุ (Household Objects) และล่าสุดกับนิมิตต์วิกาล (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2554).
เขาได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อหลายฉบับว่า เริ่มต้นจับปากกาด้วยการเป็นนักแปล แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อเพื่อนสนิทของเขาจากไปในเหตุการณ์ 11 กันยายน อนุสรณ์ก็เลยมีความคิดอยากเขียนหนังสือเล่มเล็กๆ สักเล่มหนึ่งเพื่อรำลึกถึงเพื่อน แต่พอเขียนขึ้นมันกลับเพิ่มจำนวนยาวขึ้น
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
October 27, 2018
เรื่องเล่าจากเหล่าวัตถุสิ่งของในบ้านผู้เขียน ซึ่งก็เลือกมาหลายอย่างต่างประเภทกัน ตั้งแต่ตู้เย็น ร่ม ปิ่นโต น้ำตาล ไปจนถึงกระโหลก และยาย (?)
เปิดเรื่องมาด้วยความเร่าร้อนของตู้เย็น พร้อมบทอัศจรรย์หน้าตู้ เอิ่ม ส่วนตัวชอบเรื่องปิ่นโต และร่ม ปิ่นโตให้อารมณ์ของเล่ม 8 1/2 ริกเตอร์จางๆ + มนัส จรรยงค์ ที่เพิ่งอ่านไปเมื่อปลายปี ก่อนจะปิดท้ายด้วยมวลของลอนดอนหน่อยๆ / ร่มนึกถึง แฟนฉัน ซึ่งทั้งสองเรื่องเป็นการนึกถึงแบบถูกชี้นำอย่างชัดเจน
แค่ปิ่นโตก็คุ้มละ เรื่องอื่นอ่านได้เรื่อยๆ
เปิดเรื่องมาด้วยความเร่าร้อนของตู้เย็น พร้อมบทอัศจรรย์หน้าตู้ เอิ่ม ส่วนตัวชอบเรื่องปิ่นโต และร่ม ปิ่นโตให้อารมณ์ของเล่ม 8 1/2 ริกเตอร์จางๆ + มนัส จรรยงค์ ที่เพิ่งอ่านไปเมื่อปลายปี ก่อนจะปิดท้ายด้วยมวลของลอนดอนหน่อยๆ / ร่มนึกถึง แฟนฉัน ซึ่งทั้งสองเรื่องเป็นการนึกถึงแบบถูกชี้นำอย่างชัดเจน
แค่ปิ่นโตก็คุ้มละ เรื่องอื่นอ่านได้เรื่อยๆ
April 4, 2015
ไม่บ่อยนักที่บ้านของผมจะได้ทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดีคอยต้อนรับผู้มาเยือนจากต่างถิ่น
ครั้งนี้ผู้มาเยือนของผมหน้าตาออกแบนๆ ไม่บางมาก และไม่หนาจนน่ากลัว เขามีสีขาวค่อนข้างจะออกไปทางสีเหลืองด้วยกาลเวลา มีคราบเปื้อนหน่อยๆ และรอยปากกาที่จดจารถึงวันเวลาที่เจ้าของรับเขาเข้ามาอยู่ร่วมในชีวิต และดูน่าประหลาดใจที่มีกลุ่มหน้าที่เข้าเล่มสลับแปลกแยกกับหน้าอื่นๆ
ฟังดูแปลก ผู้มาเยือนของผมก็คือหนังสือในกิจกรรมออกเดทกับหนังสือแปลกหน้า
เพียงแต่สำหรับผมนี่ไม่ใช่หนังสือที่แปลกหน้า เราต่างเคยทำความรู้จักกันมาๅช่วงเวลาหนึ่งแล้ว
เคหวัตถุ คืองานรวมเรื่องสั้นของ อนุสรณ์ ติปยานนท์ ที่พาเราไปทำความรู้จักกับเรื่องราวผ่านวัตถุที่รายรอบตัว เราได้รู้จักเสียงที่ดังประหลาดออกมาจากตู้เย็น ร่มที่ย้อนไปหาความทรงจำในวันเด็ก ทุกสิ่งทุกอย่างถูกเชื่อมโยงเรื่องราวเสมือนกุญแจไขความทรงจำที่ซ่อนอยู่ลึกให้ออกมาโดยง่าย ทุกอย่างถ่ายทอดผ่านเรื่องสั้นทั้ง 8 เรื่องนี้
ใช่ เราเคยพบกันมาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อสมัยเรียน ซึ่งผมได้ลืมไปแล้วว่าเคยพบเจอกับผู้มาเยือนจนกระทั่งมาเจอกันครั้งนี้ ผู้มาเยือนพาผมเดินทางไปสู่พบกับความทรงจำหลายอย่างที่เรานั้นหลงลืมไปแล้ว บรรยากาศของการอ่านครั้งนั้น ความรู่้ครั้งนั้นยังจำได้ดีว่าเธอคนนั้นนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะยามที่เรานั่งในห้องสมุด สองเราต่างเงียบไปกับตัวอักษรที่อยู่เบื้องหน้า นั่นเป็นความทรงจำบางๆ ที่เราได้นึกถึงเธอ
เมื่อเปิดอ่าน ผู้มาเยือนจูงมือผมให้หวนกลับไปนึกถึงสิ่งของที่ผมเลยมี นึกถึงตุลาคม ไพรำ นิตยสารรายเดือนที่ก่อตั้งโดย’รงค์ วงษ์สวรรค์ ซึ่งมีบาโหย เรื่องสั้นของมนัส จรรยงค์ที่ตีพิมพ์ในปี 2512 ซึ่งพบเจอกับผมที่ร้านหนังสือมือสองแห่งหนึ่ง บาโหยสร้างบรรยากาศความเงียบลึกลับในป่าลึกในเรื่องสั้นปิ่นโต ผู้มาเยือนชวนผมไปสัมผัสบรรยากาศร้านกาแฟในเรื่องสั้นของน้ำตาล ที่ทำให้ผมนึกถึงบรรยากาศร้านกาแฟอีกร้านในเรื่องสั้นของกล้า สมุทวณิช และเขากลับมาย้อนไปยังเหตุการณ์ที่ดูซ้ำซากถอยหลัง การรัฐประหารที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดสถิติลงในเมืองไทย ผมเคยคิดแบบตลกๆ ว่าถ้าอยากเขียนงานเขียนร่วมสมัย ไม่ต้องคิดเรื่องยาก เพียงแค่คุณบอกเล่าเรื่องรัฐประหารในไทย มันจะกลายเป็นงานที่ทันสมัย และไม่มีทีท่าจะล้าสมัยลงไปเลย
สุดท้ายก่อนผู้มาเยือนจะลาจาก เขาได้เล่าเรื่องตลกให้ผมฟัง
เขาเล่าว่าเมื่อก่อนเขาไม่เคยกินของที่แปลกประหลาดเลย เรียกได้ว่าไม่ให้มันล่วงล้ำเข้าไปในปาก จนกระทั่งได้เจอกับรถขายแมลงทอด จริงๆ เขาก็ไม่อยากกินหรอก เพียงแต่เขาเข้าใจผิดคิดว่ามันเป็นรถขายขนมหวาน
หลังจากนั้นเขาก็เสพติดแมลงทอดเสียแล้ว
ในวันหนึ่งที่เขาอยากกินแมลงทอด เขาพบว่าแมลงทอดได้หายไป หายไปพร้อมกับประชาธิปไตยที่โดนรัฐประหาร เขาได้พบกับคนขายแมลงทอดที่นอนมองท้องฟ้าอยู่
“คุณไม่ขายแมลงแล้วหรือ”
“ไม่…”
“ทำไม”
“ผมคิดว่าในสถานการณ์บ้านเมืองขณะนี้ ผู้คนคงไม่อยากกินแมลงที่แปลกประหลาด เขาควรกินอะไรที่ซ้ำซากมากกว่า”
----
เคหวัตถุ
อนุสรณ์ ติปยานนท์
ครั้งนี้ผู้มาเยือนของผมหน้าตาออกแบนๆ ไม่บางมาก และไม่หนาจนน่ากลัว เขามีสีขาวค่อนข้างจะออกไปทางสีเหลืองด้วยกาลเวลา มีคราบเปื้อนหน่อยๆ และรอยปากกาที่จดจารถึงวันเวลาที่เจ้าของรับเขาเข้ามาอยู่ร่วมในชีวิต และดูน่าประหลาดใจที่มีกลุ่มหน้าที่เข้าเล่มสลับแปลกแยกกับหน้าอื่นๆ
ฟังดูแปลก ผู้มาเยือนของผมก็คือหนังสือในกิจกรรมออกเดทกับหนังสือแปลกหน้า
เพียงแต่สำหรับผมนี่ไม่ใช่หนังสือที่แปลกหน้า เราต่างเคยทำความรู้จักกันมาๅช่วงเวลาหนึ่งแล้ว
เคหวัตถุ คืองานรวมเรื่องสั้นของ อนุสรณ์ ติปยานนท์ ที่พาเราไปทำความรู้จักกับเรื่องราวผ่านวัตถุที่รายรอบตัว เราได้รู้จักเสียงที่ดังประหลาดออกมาจากตู้เย็น ร่มที่ย้อนไปหาความทรงจำในวันเด็ก ทุกสิ่งทุกอย่างถูกเชื่อมโยงเรื่องราวเสมือนกุญแจไขความทรงจำที่ซ่อนอยู่ลึกให้ออกมาโดยง่าย ทุกอย่างถ่ายทอดผ่านเรื่องสั้นทั้ง 8 เรื่องนี้
ใช่ เราเคยพบกันมาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อสมัยเรียน ซึ่งผมได้ลืมไปแล้วว่าเคยพบเจอกับผู้มาเยือนจนกระทั่งมาเจอกันครั้งนี้ ผู้มาเยือนพาผมเดินทางไปสู่พบกับความทรงจำหลายอย่างที่เรานั้นหลงลืมไปแล้ว บรรยากาศของการอ่านครั้งนั้น ความรู่้ครั้งนั้นยังจำได้ดีว่าเธอคนนั้นนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะยามที่เรานั่งในห้องสมุด สองเราต่างเงียบไปกับตัวอักษรที่อยู่เบื้องหน้า นั่นเป็นความทรงจำบางๆ ที่เราได้นึกถึงเธอ
เมื่อเปิดอ่าน ผู้มาเยือนจูงมือผมให้หวนกลับไปนึกถึงสิ่งของที่ผมเลยมี นึกถึงตุลาคม ไพรำ นิตยสารรายเดือนที่ก่อตั้งโดย’รงค์ วงษ์สวรรค์ ซึ่งมีบาโหย เรื่องสั้นของมนัส จรรยงค์ที่ตีพิมพ์ในปี 2512 ซึ่งพบเจอกับผมที่ร้านหนังสือมือสองแห่งหนึ่ง บาโหยสร้างบรรยากาศความเงียบลึกลับในป่าลึกในเรื่องสั้นปิ่นโต ผู้มาเยือนชวนผมไปสัมผัสบรรยากาศร้านกาแฟในเรื่องสั้นของน้ำตาล ที่ทำให้ผมนึกถึงบรรยากาศร้านกาแฟอีกร้านในเรื่องสั้นของกล้า สมุทวณิช และเขากลับมาย้อนไปยังเหตุการณ์ที่ดูซ้ำซากถอยหลัง การรัฐประหารที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดสถิติลงในเมืองไทย ผมเคยคิดแบบตลกๆ ว่าถ้าอยากเขียนงานเขียนร่วมสมัย ไม่ต้องคิดเรื่องยาก เพียงแค่คุณบอกเล่าเรื่องรัฐประหารในไทย มันจะกลายเป็นงานที่ทันสมัย และไม่มีทีท่าจะล้าสมัยลงไปเลย
สุดท้ายก่อนผู้มาเยือนจะลาจาก เขาได้เล่าเรื่องตลกให้ผมฟัง
เขาเล่าว่าเมื่อก่อนเขาไม่เคยกินของที่แปลกประหลาดเลย เรียกได้ว่าไม่ให้มันล่วงล้ำเข้าไปในปาก จนกระทั่งได้เจอกับรถขายแมลงทอด จริงๆ เขาก็ไม่อยากกินหรอก เพียงแต่เขาเข้าใจผิดคิดว่ามันเป็นรถขายขนมหวาน
หลังจากนั้นเขาก็เสพติดแมลงทอดเสียแล้ว
ในวันหนึ่งที่เขาอยากกินแมลงทอด เขาพบว่าแมลงทอดได้หายไป หายไปพร้อมกับประชาธิปไตยที่โดนรัฐประหาร เขาได้พบกับคนขายแมลงทอดที่นอนมองท้องฟ้าอยู่
“คุณไม่ขายแมลงแล้วหรือ”
“ไม่…”
“ทำไม”
“ผมคิดว่าในสถานการณ์บ้านเมืองขณะนี้ ผู้คนคงไม่อยากกินแมลงที่แปลกประหลาด เขาควรกินอะไรที่ซ้ำซากมากกว่า”
----
เคหวัตถุ
อนุสรณ์ ติปยานนท์
Displaying 1 - 2 of 2 reviews