Ik kijk altijd uit naar de nieuwe boeken van Mark Tijsmans. Zijn boeken zijn een mengeling van humor, eerlijkheid, oprechtheid, leuke karakters en spanning. Bij dit boek ontbrak dat laatste wat mij betreft een beetje, een beetje heel erg. Het boek was niet zo spannend als de andere boeken die hij geschreven heeft en voelde daardoor bij vlagen een beetje gezapig aan. Daardoor heb ik er ook zo verdomd lang over gedaan om het boek eindelijk uit te lezen.
Wel bevat het boek al het andere wat Mark Tijsmans zo'n geweldige schrijver maakt. Hij vertelt niks te veel of te weinig, weet zijn personages op te bouwen en te creëren en wat ik het allerbelangrijkste vind: Hij schuwt niks. Wat gebeuren moet, moet gebeuren, ook de gruwelijke dingen die kinderen misschien liever helemaal niet zouden lezen. In de boeken van Mark Tijsmans hebben mensen pijn en verdriet, gaan mensen op afschuwelijke en mooie manier dood en eindigt niet alles voor iedereen lang en gelukkig. Het is realistisch en daardoor voelt het ook heel echt en aangrijpend. Daarnaast is de humor echt de grote kracht van Mark Tijsmans. Zonder aan dramatiek of emotionele diepgang in te boeten, weet hij altijd de luchtige sfeer toch een beetje te behouden om het een kinderboek te maken. Hij schrijft in taal die ook daadwerkelijk gesproken wordt en zijn grapjes zijn ook voor volwassenen leuke knipogen.
Al met al dus best vermakelijk leesmateriaal, maar niet de pageturner en niet de spanning die zijn andere boeken ook zo kenmerkten.