Ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους στον χώρο της φανταστικής λογοτεχνίας δίνει με συναρπαστικό τρόπο το κλίμα του παράδοξου, του τρόμου και του μακάβριου. Το σκηνικό των ιστοριών, από τις παγωμένες ερήμους της Ανταρκτικής μέχρι τη σκοτεινή σοφίτα στην τρομακτική πόλη, έχει μόνιμο φόντο τη φρίκη, που στην ομίχλη της βυθίζονται ο χώρος και ο νους. Άνθρωποι, ζώα, παράδοξα πλάσματα, προσωποποιημένες δυνάμεις του Καλού και του Κακού, κάτω από το απόκρυφο φως δαιμονολογικών πηγών και απαγορευμένων βιβλίων, συνθέτουν έναν ζοφερό χορό που ακροβατεί στο όριο αλήθειας και εφιαλτικού ονείρου.
Howard Phillips Lovecraft, of Providence, Rhode Island, was an American author of horror, fantasy and science fiction.
Lovecraft's major inspiration and invention was cosmic horror: life is incomprehensible to human minds and the universe is fundamentally alien. Those who genuinely reason, like his protagonists, gamble with sanity. Lovecraft has developed a cult following for his Cthulhu Mythos, a series of loosely interconnected fictions featuring a pantheon of human-nullifying entities, as well as the Necronomicon, a fictional grimoire of magical rites and forbidden lore. His works were deeply pessimistic and cynical, challenging the values of the Enlightenment, Romanticism and Christianity. Lovecraft's protagonists usually achieve the mirror-opposite of traditional gnosis and mysticism by momentarily glimpsing the horror of ultimate reality.
Although Lovecraft's readership was limited during his life, his reputation has grown over the decades. He is now commonly regarded as one of the most influential horror writers of the 20th Century, exerting widespread and indirect influence, and frequently compared to Edgar Allan Poe. See also Howard Phillips Lovecraft.
Επιτέλους συνειδητοποίησα γιατί ξεκίνησα να διαβάζω Λάβκραφτ: Για τη "σκιά πάνω από το Ίνσμουθ" και για την "αναζήτηση του Ίρανον." Ουάου. Major flashback στα είκοσί μου χρόνια...
Μέσα στην άβυσσο του χρόνου: 3/5 (κουραστικά εκτενής με ανακύκλωση και παλιλλογίες στο μεγαλύτερο μέρος της, το κομμάτι ωστόσο με την επιστροφή από τα ερείπια σε ανταμείβει) Η σκιά του Ίνσμουθ: 3.5/5 (το κομμάτι με την απόδραση, ενώ ξεκίνησε καλά και κατέληξε καλά, στη μέση με κούρασε αφάνταστα) Από πέρα: 5/5 (τόσες εικόνες σε λίγες μόνο σελίδες - η αγαπημένη μου. Μου θύμισε αδρά το Άλεφ του Μπόρχες) Η αναζήτηση του Ιρανόν: 2.5/5 (δεν θα 'πρεπε να περιληφθεί σε βιβλίο με ιστορίες τρόμου - κατά τα άλλα όμορφη και διδακτική ιστορία) Η κατάρα: 1/5 (ένας σωρός από περιγραφές και μονότονες ιστορικές αναδρομές, για να καταλήξει σε κάτι εντελώς αναμενόμενο. Κρίμα που πάρθηκε ο τίτλος της συλλογής από μια τέτοια ιστορία)
Ο H.P Lovecraft είναι από εκείνες τις παράδοξες μορφές της λογοτεχνίας που, ενώ έζησε στο περιθώριο, καθόρισε εκ των υστέρων έναν ολόκληρο τρόπο να φανταζόμαστε τον τρόμο και το άγνωστο. Το έργο του θεμελίωσε αυτό που σήμερα ονομάζουμε «κοσμικό τρόμο»: την ιδέα ότι ο τρόμος δεν πηγάζει απλώς από φαντάσματα, δαίμονες και προσωπικές ενοχές, αλλά από την ίδια τη θέση του ανθρώπου μέσα σε ένα σύμπαν απέραντο και ασύλληπτο για τον νου.
Στον τέταρτο τόμο από τα Άπαντα από τις Εκδόσεις Κάκτος, με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η κατάρα », συγκεντρώνονται πέντε διηγήματα που αναδεικνύουν διαφορετικές όψεις της ίδιας αυτής κοσμοθεωρίας.«Μέσα στην άβυσσο του χρόνου», «Η σκιά πάνω από το Ίνσμουθ», «Από πέρα», «Η αναζήτηση του Ιρανόν» και «Η Κατάρα». Μαζί συνθέτουν κάτι παραπάνω από μια απλή ανθολογία: μοιάζουν με πέντε διαδοχικές πύλες, πέντε τρόπους με τους οποίους ο άνθρωπος επιχειρεί να αγγίξει το ανείπωτο ,άλλοτε μέσω της επιστήμης, άλλοτε μέσω του ταξιδιού, άλλοτε μέσω της νοσταλγίας για έναν χαμένο, ονειρικό κόσμο, κι άλλοτε μέσω μιας κατάρας .Κάθε κείμενο φωτίζει ένα κομμάτι του λαβκραφτικού σύμπαντος: την έννοια του χρόνου, της άλλης διάστασης, του ονείρου και της ηθικής τιμωρίας.
Το «Μέσα στην άβυσσο του χρόνου» είναι ένα κείμενο όπου ο χρόνος παύει να είναι γραμμικός και μετατρέπεται σε μια τεράστια, κυματοειδή θάλασσα μνήμης και μπορούμε να πούμε ότι το διήγημα παίζει με το μοτίβο της απώλειας ταυτότητας, του κενού στη μνήμη και της υποψίας ότι κάτι «ξένο» ίσως κατοίκησε μέσα μας. Ο ήρωας βιώνει μια σειρά από ανησυχητικές ενδείξεις ότι ένα διάστημα της ζωής του έχει διαγραφεί ή αλλοιωθεί και αυτή η διαταραχή δεν μένει σε ψυχολογικό επίπεδο, αλλά ανοίγει σε κάτι πολύ ευρύτερο, που σχετίζεται με αρχαίους πολιτισμούς και ασύλληπτες διανοητικές δυνάμεις.
Αν η «Άβυσσος του χρόνου» αποδομεί τον χρόνο και την ταυτότητα, «Η σκιά πάνω από το Ίνσμουθ» αποδομεί τον χώρο και την καταγωγή. Εδώ ο Lovecraft μεταφέρει τον τρόμο σε ένα συγκεκριμένο γεωγραφικό σημείο: μια παραθαλάσσια κωμόπολη, σφραγισμένη από την αποσύνθεση, τη μούχλα και ένα αδιόρατο μυστικό που μοιάζει να έχει διαποτίσει τους δρόμους, τις προσόψεις, ακόμα και τα βλέμματα των κατοίκων. Η ιστορία παρακολουθεί έναν επισκέπτη που, ωθούμενος από περιέργεια, αποφασίζει να εξερευνήσει αυτό το κλειστό, μισοξεχασμένο μέρος, και πολύ γρήγορα αντιλαμβάνεται ότι το Ίνσμουθ είναι σαν μια πληγή στο σώμα της πραγματικότητας. Το διήγημα επεξεργάζεται την έννοια της κληρονομιάς.
Το «Από πέρα» στρέφει το βλέμμα στην επιστήμη ή, μάλλον, στην ύβρη μιας επιστήμης που θέλει να δει τα πάντα. Ένας εκκεντρικός επιστήμονας, μέσα από μια συσκευή, επιχειρεί να αποκαλύψει εκείνο που, υπό κανονικές συνθήκες, οι αισθήσεις μας δεν μπορούν να συλλάβουν. Το διήγημα κινείται πάνω σε μια λεπτή γραμμή. Από τη μία, η γοητεία της αποκάλυψης, η συστολή του κόσμου καθώς θεωρείς ότι μπορείς να τον κατανοήσεις πλήρως. Από την άλλη, η τρομακτική ιδέα ότι ο κόσμος δεν γίνεται απλώς πλουσιότερος, αλλά πιο επικίνδυνος, πιο πυκνοκατοικημένος, πιο εχθρικός. Ο Lovecraft εδώ θίγει μια από τις κεντρικές του εμμονές: ότι η άγνοια είναι ίσως το μόνο μας καταφύγιο. Μόλις δεις «από πέρα», δεν υπάρχει επιστροφή στην παλιά, καθησυχαστική πραγματικότητα.
«Η αναζήτηση του Ιρανόν» ανήκει σε μια άλλη πλευρά του Lovecraft .Την ονειρική, λυρική, σχεδόν ποιητική του φλέβα.
«Η Κατάρα» θυμίζει αρχαίο θρύλο ή βιβλική παραβολή.Η ιστορία διαδραματίζεται στη φανταστική χώρα Μναρ, όπου οι άνθρωποι έχτισαν τη μεγαλοπρεπή πόλη Σάρναθ κοντά σε μια λίμνη. Το διήγημα βασίζεται στο κλασικό μοτίβο της ύβρεως και της νέμεσης. Οι άνθρωποι της Σάρναθ τιμωρούνται για την αλαζονεία τους να θεωρούν τον εαυτό τους ανώτερο από κάθε άλλη μορφή ζωής και για τη βεβαιότητά τους ότι το παρελθόν έχει ξεχαστεί.
Διαβάζοντας αυτά τα πέντε διηγήματα νιώθει κανείς ότι ο Lovecraft στήνει ένα είδος ιδιότυπου «χάρτη» του τρόμου. Κοινό νήμα σε όλα είναι η διαρκής, επίμονη αίσθηση ότι ο άνθρωπος, ό,τι κι αν κάνει, παραμένει εκτεθειμένος σε μια υπέρτερη τάξη πραγμάτων , είτε το καταλαβαίνει ως κοσμική διάσταση, είτε ως ψυχική, είτε ως ηθική.
Όταν κλείνει το βιβλίο, ο κόσμος γύρω σου μοιάζει, επιφανειακά, ίδιος, όμως κάτι έχει ραγίσει στην εμπιστοσύνη σου προς αυτόν και αυτό που μένει, τελικά, δεν είναι ο φόβος , αλλά μια αίσθηση ότι ο άνθρωπος είναι ένα τρεμάμενο φως στην άκρη ενός απύθμενου σκοταδιού , κι όμως, αυτό το φως επιμένει να κοιτάζει μέσα στην άβυσσο.
My first read by Lovecraft and it did not disappoint. Considering horror is way out of my comfort zone, I expected long paragraphs of all sorts of horrids but thankfully, that was not the case. The author does an incredible job at conveying a feeling of horror and anxiety through the characters, without once describing gore or inappropriate scenes. The characters come more and more alive as the pages pass and the suspense builds slowly but steadily. By the end of each story, I was left craving for more, more action, more revelations, more angst. I will definitely continue with the author's other works and, if you have a taste for the strange and the unusual, this is the book for you.
Άκουγα πολλά για τον Lovecraft ώσπου διάβασα αυτή τη συλλογή και βαρέθηκα τη ζωή μου. Χτίζει ωραία ατμόσφαιρα αλλά η πλοκή είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Όλο μέλι-μέλι και από τηγανίτα τίποτα.