Γοτθικές Ιστορίες από Βικτωριανές Συγγραφείς

by Elizabeth Gaskell, Amelia B. Edwards, Rhoda Broughton

Το παρελθόν που στοιχειώνει, ο έρωτας που ξεπερνάει το θάνατο, βασανισμένες οπτασίες και ένοχα μυστικά, οι νεκροί που αφυπνίζουν τους ζωντανούς, ήρωες που πέφτουν θύματα του σκοτεινού εαυτού τους, η έλξη για το υπερφυσικό και το παράδοξο, η κατάρα της τέχνης, εμμονές και απαγορευμένες επιθυμίες· όλα μέρος είτε της φαντασίας, είτε της πραγματικότητας της συγγραφέως και γυναίκας της βικτοριανής εποχής...

Με ονειρική απόκοσμη ατμόσφαιρα και υποβλητικό πνεύμα, άλλοτε με τη νοσηρότητα ενός υπόγειου τρόμου και άλλοτε με ξεχωριστή ευαισθησία για τις κρυφές πτυχές του ανθρώπινου ψυχισμού, με διάχυτη μελαγχολία αλλά και πινελιές φρίκης κι εκκεντρικότητας, από διάσημες συγγραφείς όπως η Ήντιθ Ουόρτον, η Σάρλοτ Μπροντέ και η Ελίζαμπεθ Γκάσκελ και φημισμένες προσωπικότητες του 19ου αιώνα όπως η Σάρλοτ Πέρκινς Γκίλμαν και η Βέρνον Λη, δεκαοκτώ κλασικές ιστορίες μυστηρίου και υπερφυσικού που ξετυλίγουν τα γοητευτικά μα και ζοφερά μονοπάτια του βικτοριανού κόσμου...

Genres: Horror, Gothic

447 pages, Paperback

First published January 1, 2009

About the author

Elizabeth Cleghorn Gaskell, née Stevenson (29 September 1810 – 12 November 1865), often referred to simply as Mrs. Gaskell, was an English novelist and short story writer during the Victorian era. Her novels offer a detailed portrait of the lives of many strata of society, including the very poor, and as such are of interest to social historians as well as lovers of literature.

AKA:
Елізабет Гаскелл (Ukrainian)

Reviews

[Nikoleta · Rating 5 out of 5]

Το «Γοτθικές ιστορίες από Βικτωριανές Συγγραφείς» είναι πραγματικά, μία πάρα πολύ καλή ανθολογία, με διηγήματα του είδους. Θεωρώ ότι έκαναν εξαιρετική επιλογή διηγημάτων, καθώς εξαιρετική επίσης είναι η και μετάφρασή τους.
Στην ανθολογία παρελαύνουν μεγάλα ονόματα της εποχής, σε διηγήματα που ο χρόνος τα έχει λησμονήσει˙ ευτυχώς όμως για εμάς η ars nocturna τα ξέθαψε και μας τα παρουσιάζει.
Μας παρουσιάζονται με χρονολογική σειρά από το παλαιότερο στο νεότερο με εξαίρεση το «ο Ναπολέων και η οπτασία» της Σάρλοτ Μπροντέ, που εύστοχα μπήκε στο τέλος, καθώς δεν είναι χαρακτηριστικό δείγμα του είδους και έχει μια ελαφρώς σατυρική διάθεση. Τα υπόλοιπα 17 διηγήματα όμως είναι χαρακτηριστικά κείμενα του γοτθικού είδους, μέσα σε όλη τους την ζοφερότητα και την μελαγχολία τους.
Τα βρήκα υπέροχα και τα απόλαυσα (με εξαίρεση το «Φωνή διαβολική» της Βέρνον Λή που έκοψα φλέβες μέχρι να το ολοκληρώσω).
Το βιβλίο το ίδιο όσον αφορά την βιβλιοδεσία, θεωρώ ότι είναι άριστης ποιότητας, τα φύλλα του λεία, η γραμματοσειρά μεγάλη και καθαρή, με μία όμορφη μπορντούρα στην πάνω γωνία του κειμένου ενώ κάθε νέα ιστορία που ξεκινάμε μας έρχεται σετάκι με την αντίστοιχη όμορφη ζωγραφιά του (οι πίνακες είναι και αυτοί επίσης της βικτωριανής περιόδου. Υπάρχει παράθεμα στο τέλος του βιβλίου με περισσότερες πληροφορίες για αυτούς).
Πρέπει να πω επίσης κάτι που μου έκανε εντύπωση, η ράχη του δεν έκανε τσάκιση όσο και να το λύγιζα κατά την ανάγνωση.
Τώρα όσον αφορά την εισαγωγή… αρκετά καλή δουλειά η οποία χωρίζεται σε τέσσερις ενότητες: «Βικτωριανή εποχή: ένας κόσμος γεμάτος κραυγαλέες αντιθέσεις», «η βικτωριανή γυναίκα ίνδαλμα και αντικείμενο ιδιοκτησίας», «ο φεμινισμός των βικτωριανών: τα πρώτα βήματα για τη χειραφέτηση» και τέλος « γοτθικές ιστορίες από βικτωριανές συγγραφείς».
Η εισαγωγή στο σύνολο και των 30 σελίδων της είναι αρκετά καλή, μας παρουσιάζει ένα μεγάλο όγκο πληροφοριών που βρήκα αρκετά ενδιαφέρουσες, αν και να πω ότι θα μπορούσαν να έχουν παρουσιαστεί με πολύ καλύτερο αφηγηματικά τρόπο. Στην πρώτη ενότητα το κείμενο κυλούσε συνεχώς επιγραμματικά «νέες αποικίες, την προσάρτηση της Νέας Ζηλανδίας το 1840, τη μαζική μετανάστευση στην Αυστραλία, την ίδρυση του Καναδά…». Δεν ήταν τόσο ευχάριστο. Το πρόβλημα αυτό το συνάντησα μόνο στην πρώτη ενότητα, στην συνέχεια νομίζω ότι η συγγραφέας του, βρήκε το στυλ της και η ροή της αφήγησης κύλησε καλά.
Επίσης, χμ... κάτι άλλο που έκανε δυσάρεστη εντύπωση (και δεν ξέρω πως να το εξηγήσω) στην τελευταία ενότητα στην οποία πολύ σωστά συνοδεύει η πρόταση «Το παρακάτω κείμενο συνιστάται να διαβαστεί μετά την ανάγνωση των ιστοριών» (είναι γεμάτο spoilers), η Μαρία Γιακανίκη μας κάνει μια πολύ ωραία παρουσίαση των συγγραφέων των οποίων τα διηγήματα έχουν βάλει στο βιβλίο λέγοντας λίγα λόγια και για το κάθε διήγημα. Στην παράγραφο της συγγραφέως Μαίρη Ελίζαμπεθ Μπράντον για το διήγημα ο «Ίσκιος» κάνει μία μικρή ανάλυση, στην οποία μας εξηγεί ότι η συγγραφέας με πλάγιο τρόπο κατακρίνει το δόγμα της βικτωριανής επιστήμης και μας εξηγεί ότι αυτό προκύπτει διότι «ο τάδε» φταίει διότι έκανε το «το τάδε» (δεν μπορώ φυσικά να αναφέρω κανένα τέλος στην κριτική μου). Έλα όμως που το επιχείρημα δεν στέκει καθώς αυτος που αναφέρεται στην ανάλυση ως φταίχτης στην ανάλυση, στο διήγημα δικαιώνεται και δεν συμπεριφέρθηκε ποτέ με με τον τρόπο που αναφέρεται στο κείμενο της εισαγωγής οπότε… Αυτό τώρα πραγματικά δεν ξέρω πώς να το εκλάβω…
Πρέπει πριν κλείσω, να πω όμως, ότι τα «αρνητικά» που μπορείτε να βρείτε σε αυτό το βιβλίο, είναι ψήγματα σε σχέση με τα χαρίσματα του, η εισαγωγή σε βάζει στο κατάλληλο πνεύμα και στην εποχή τόσο όμορφα, που πριν μπω στα διηγήματα, ήδη προχωρούσα στους γκρίζους ομιχλώδης δρόμους του Λονδίνου με στενό κορσέ και στολισμένη με δαντέλα!
4,5/5 αστεράκια

[Νόρα · Rating 5 out of 5]

Λατρεύω την βικτωριανή εποχή.Αν είχα μια χρονομηχανή,εκεί θα ήθελα να ταξιδέψω.Ομίχλη και καταχνιά, στοιχειωμένα γοτθικά σπίτια,με όλα εκείνα τα όμορφα φορέματα τα οποία πολύ μου αρέσουν(να τα χαζεύω όχι να τα φοράω),τους κήπους,τα λουλούδια,τους κισσούς,τα τοπία..ιδιαιτέρα όταν είναι νυχτερινά με ανατριχιάζουν ευχάριστα.Θεωρώ τη βικτοριανή Αγγλία ιδανικό σκηνικό για μεταφυσικές ιστορίες.
Πάντα ψάχνω για βιβλία που διαδραματίζονται σε αυτή την εποχή.Σερφάροντας μια μέρα στο διαδίκτυο προς αναζήτηση άλλων τέτοιων λογοτεχνικών αναγνωσμάτων,τυχαία έπεσα πάνω σε αυτό το βιβλίο,που ομολογώ ότι δεν γνώριζα καν την ύπαρξη του.Ήταν ότι ακριβώς χρειαζόμουνα.Πρόκειται για εξαιρετική συλλογή!Δεκαοκτώ κλασικές ιστορίες μυστηρίου και υπερφυσικού από διάσημες συγγραφείς όπως η Ήντιθ Ουόρτον,η Σάρλοτ Μπροντέ και η Ελίζαμπεθ Γκάσκελ.
Αξίζει να διαβαστεί και η εισαγωγή.Εμπεριστατωμένη έρευνα για τη ζωή του 19ου αιώνα τις συνθήκες,τη δουλεία,τη θέση των γυναικών στη κοινωνία,με σκοπό να σε βάλει στο κλίμα του βιβλίου.
Αξίζουν συγχαρητήρια στις εκδόσεις Ars Nocturna,πρώτα για την ιδέα του να συγκεντρώσουν αυτές τις ιστορίες,απ' όσο γνωρίζω δεν είχαν μεταφραστεί στα ελληνικά παλιότερα,αλλά και γιατί δημιούργησαν μια πολύ φροντισμένη καλαίσθητη έκδοση φτιαγμένη με μεράκι.Από το αποτέλεσμα μπορείς να διακρίνεις τη μελέτη που έγινε για τη δημιουργία αυτού του εξαιρετικού τόμου,κοσμημένο με πίνακες και γκραβούρες του 19ου αιώνα που δένουν υπέροχα με το κείμενο.

[elpida_la_blue · Rating 5 out of 5]

Θα 'κοβα μισό αστεράκι γιατί με ξενίζει αρκετά το εξώφυλλο, αλλά είπα να μην το ρίξω. Ξεπερνώντας αυτή την κακή, κατά τη γνώμη μου πάντα, επιλογή της πρώτης -οπτικής- επαφής με τη συλλογή και μπαίνοντας στον κόσμο του βιβλίου, συνειδητοποιείς ότι πρόκειται για ιδιαίτερα αξιόλογη και πολύ προσεγμένη δουλειά. Αντί εισαγωγής, διαβάζουμε πληροφορίες σχετικά με τη βικτωριανή εποχή, τη θέση της γυναίκας και δη της γυναίκας επαγγελματία συγγραφέως τότε, και μια ωραία παρουσίαση των ιστοριών που περιλαμβάνονται στη συλλογή, μαζί με ένα μικρό βιογραφικό της εκάστοτε συγγραφέα. Ωραίες ιστορίες, ποικίλλων τύπων, πολύ ατμοσφαιρικές και αυθεντικά γοτθικές. Οι μεταφράσεις είναι πολύ καλές (αν και μια πιο γερή διόρθωση γενικά δε θα έβλαπτε) και κάθε ιστορία συνοδεύεται στην αρχή της από έναν ωραίο πίνακα.
Προσωπικές αγαπημένες: Η Απελευθέρωση και η Λουέλλα Μίλλερ.

[Maria Papadaki · Rating 4 out of 5]

Ίσως από τις πιο όμορφες και προσεγμένες βιβλιοδεσίες που έχω πιάσει στα χέρια μου. Οι ιστορίες του όλες προσεχτικά διαλεγμένες αλλά δεν με κάλυψαν κάποιες.

[Lilly · Rating 3 out of 5]

Βικτωριανή εποχή, γοτθικό ρεύμα, ρομαντισμός, ρεαλισμός, αισθητισμός…Μια περίοδος περασμένη εδώ και 150 χρόνια που εξακολουθεί να αγγίζει τον σύγχρονο αναγνώστη αλλά και τον σύγχρονο συγγραφέα. Κάτι έγινε, κάτι «μαγειρεύτηκε» με τέτοιο τρόπο που έμεινε στην ιστορία και είναι πρόσφορο έδαφος στην δημιουργικότητα και την έρευνα των σύγχρονων ακαδημαϊκών.

Η τάση προς το γοτθικό ξεκίνησε μέσα από το κίνημα του ρομαντισμού σε Βρετανία και Γερμανία. Ο έρωτας και ο θάνατος συνδέθηκαν με τρόπο μοναδικό και το γοτθικό αποσπάστηκε σαν το μυστηριώδες, το ανεξιχνίαστο, το υπερ/μεταφυσικό. Γνωστό σε όλους μας το «Κοράκι», ο «Φρανκενστάιν» και τόσα άλλα κλασικά έργα. Τι γίνεται όμως με τα υπόλοιπα; Τις ιστορίες που γράφτηκαν και δεν γνώρισαν την δόξα και τη φήμη των προαναφερθέντων. Σίγουρα δεν εξαφανίστηκαν. Σίγουρα, σήμερα αποτελούν αντικείμενο μελέτης στα ξένα πανεπιστήμια σε μαθήματα που ειδικεύονται σε εκείνη την περίοδο.
Το βιβλίο των εκδόσεων Ars Nocturna συγκεντρώνει κάποιες απ’ αυτές τις ιστορίες. Όλες ατόφιες γοτθικές, με αδιάσπαστο μυστήριο, με την ανεπανάληπτη aftertaste που αφήνουν όλες οι γνήσιες ιστορίες μυστηρίου. Αλλά δεν είναι μόνο το μυστήριο, σωστά; Είναι και η υποψία φρίκης, το χτυποκάρδι κατά την αναγνώστη, το προφανές-σήμερα που έχουμε καταπιεί ένα σωρό παρόμοιες ιστορίες σύγχρονών μας- τέλος. Τι είναι αυτό που κάνει ακόμα να έχουν επιτυχία; Τι είναι αυτό που τις επαναφέρει στο προσκήνιο; Απλά, η εποχή.
Η Βικτωριανή εποχή δεν είναι απλά μια περίοδος που ονομάστηκε έτσι εξαιτίας της βασίλισσας. Είναι ο κολοφώνας της λογοτεχνίας. Μια από τις παραγωγικότερες περιόδους της παγκόσμιας ιστορίας. Πολιτισμός, πολιτική, ήθη και έθιμα, όλα παίζουν στο ίδιο ταμπλό και σήμερα οι επιρροές τους είναι παντού. Ένα εξασκημένο μάτι μπορεί να τις αναγνωρίσει εύκολα. Ένα όχι και τόσο, δεν έχει την ανάγκη να το κάνει. Στο κάτω-κάτω και η σημερινή εποχή είναι, θεωρώ, από τις παραγωγικότερες στη σύγχρονη ιστορία. Η Βικτωριανή όμως έχει, τουλάχιστον στον τομέα της λογοτεχνίας, τα εξής ονόματα: Ώστεν, Ντίκενς, Σέλλεϋ, Μπροντέ, Ουάιλντ, Μπάρι και πολλά άλλα. Αυτά όμως αρκούν για να συγκεντρώσουν την προσοχή πάνω τους. Την προσοχή που κάποιες από τις συγγραφείς του βιβλίου ίσως δεν γνώρισαν ποτέ.
Η φόρμουλα είναι γνωστή. Η ιστορία είναι πάντα σκοτεινή, με ψήγματα ανατριχιαστικών λεπτομερειών. Τα υπονοούμενα παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξή της. Ο αναγνώστης μπορεί να φανταστεί πού μπορεί να οδηγεί το καθένα τους αλλά δεν θέλει γιατί ήδη είναι πολύ φρικιαστικά. Στο τέλος όμως, αποδεικνύεται ότι οι ιστορίες είναι πέρα για πέρα ιστορίες που χαράζουν το σημάδι τους στην ψυχή και στο νου του.
Όπως σε κάθε συλλογή ιστοριών, παραμυθιών, διηγημάτων, έτσι κι εδώ, υπάρχουν κάποιες που γίνονται αγαπημένες όπως «Η άμαξα φάντασμα». Όπως και όλες αυτές που έχουν συγκεντρωθεί στο βιβλίο αυτό. Νομίζω ότι ο μόνος τρόπος να επιλέξεις είναι να καταλάβεις σε ποια απ’ όλες αναδομήθηκαν τα ερεθίσματα και οι αισθήσεις. Οράματα και σκοτάδι. Ιστορίες καθημερινές, χωρίς κάποια ιδιαιτερότητα πέρα απ’ αυτό το μεταφυσικό στοιχείο που διαθέτουν. Η ιστορία, π.χ. ενός πατέρα που δεν εγκρίνει τον γάμο της κόρης του και την διώχνει, ούτε άγνωστη είναι, ούτε πρωτάκουστη. Είναι όμως, τραγική, όταν αυτή η κόρη θα τον στοιχειώσει μια για πάντα. Ερημικά τοπία, νύχτες χωρίς αστέρια και φεγγάρι. Εικόνες που σήμερα μπορεί να έχουν παραποιηθεί από ένα σωρο παραφιλολογικά ρεύματα και ανοησίες που παρερμηνεύουν την ουσία και κρατάνε τα μοτίβα για ίδιους σκοπούς, κι όμως, αυτές οι ιστορίες τότε έμπαιναν στα φύλλα των εφημερίδων, πουλούσαν σαν την σύγχρονη chic literature που έχει κατακλύσει την σύγχρονη λογοτεχνική τάση, και μερικές φορές, οι δημιουργοί τους για να μπορέσουν να αντιμετωπιστούν σοβαρά, υπόγραφαν με αντρικά ψευδώνυμα.
Η δουλειά που έγινε για το βιβλίο αυτό είναι από τις σημαντικότερες. Από τη βιβλιογραφία και τα εισαγωγικά σημειώματα των συντελεστών γίνεται αντιληπτό ότι το βιβλίο δεν έγινε ελαφρά την καρδία. Δεν αφουγκράστηκαν απλώς την επαναφορά της μόδας στο βικτωριανό και συνέθεσαν ένα βιβλίο με διηγήματα. Μελέτησαν, επέλεξαν και δημιούργησαν έναν εξαιρετικό τόμο για τους υποστηρικτές της εποχής και της λογοτεχνίας της. Κι αυτή είναι μόνο η αρχή.
Το γεγονός ότι ο προσδιορισμός ότι οι ιστορίες είναι γραμμένες από «Βικτωριανές συγγραφείς» είναι στον τίτλο του βιβλίου δεν λειτουργεί μόνο αναφορικά αλλά και «μαρκετιστικά» είναι κατανοητό. Οι γοτθικές ιστορίες ανήκουν σε μία εποχή, έχουν μια φιλοσοφική διάθεση που δεν αντιγράφεται πλέον ούτε μπορεί να μιμηθεί. Ο λόγος που υπάρχει αυτός ο προσδιορισμός είναι για να καταδείξει την αυθεντία, να ξεχωρίσει απ’ όλα αυτά τα παρακλάδια που έχουν δημιουργηθεί σήμερα. Η επιφανειακή γοτθική κουλτούρα που συναντάται σήμερα δεν είναι αντίστοιχή. Αυτό το βιβλίο δεν είναι ένα κατάλοιπο του Twilight.
Το μόνο που μένει πλέον να ανατριχιάσει δεν είναι η μόδα, που ξαναγύρισε πίσω, ούτε τα κοράκια στις προτομές της Αθηνάς. Είναι ότι μια ολόκληρη εποχή αντικατοπτρίζεται μέσα από έναν Φρανκενστάιν. Ή, τουλάχιστον αυτό υπάρχει στο μυαλό κάποιου που ίσως να μην γνωρίζει τι άλλο υπήρχε. Γελάμε οι περισσότεροι στην ιδέα ότι στη Βικτωριανή εποχή, κάθε απόγευμα στις πέντε έπιναν το τσάι με λίγο γάλα ή λεμόνι. Πόσοι όμως γνωρίζουν πραγματικά πώς αποκτήθηκε η συνήθεια ή τι υπήρχε στο μυαλό αυτών των γυναικών που ακολουθούσαν χωρίς διαμαρτυρία κάθε μέρα αυτή τη ρουτίνα; Κάποιες σκέφτονταν «γοτθικές ιστορίες», κάποιες άλλες «ρομαντικές». Είναι η ειρωνεία τους που δεν διακρίνεται και τόσο εύκολα. Δεν είναι κι αυτό ανατριχιαστικό;

Η κριτική δημοσιεύτηκε στο: http://www.critique.gr/index.php?&...

[Theofilos · Rating 4 out of 5]

Απίστευτα καλή ανθολογία!!! Το μόνο αρνητικό είναι το απαράδεκτο και κακόγουστο εξωφύλλο, εκεί στην nocturna πάρτε κανέναν graphics designer, τα εξώφυλλα σας είναι στην συντριπτική πλειοψηφία πολύ άσχημα, τρομερή αντίθεση με το πραγματικά καλό περιεχόμενο και την δουλειά που φενετε ότι έχει γίνει με μεράκι... Κρυφό διαμάντι της χρονιάς για εμένα, (διάβασα την καινούργια έκδοση με τις έξτρα ιστορίες)

[Marianna N. · Rating 4 out of 5]

Πολύ ωραία συλλογή από ιστορίες που παρουσιάζουν την βικτωριανή εποχή σε διάφορες εκφάνσεις της. Ανταποκρίνεται σε όλες τις αναγνωστικές προτιμήσεις ( ρομαντικό στυλ, σαρκαστικό στυλ, πιο περιγραφικές ή λιγότερο περιγραφικές).
Η εισαγωγή με εντυπωσίασε καθώς δίνει τόσες πολλές πληροφορίες για τη Βικτωριανή εποχή και τη θέση της γυναίκας που προετοιμάζει τον αναγνώστη να μπει μέσα σε κάθε διήγημα.
Επιπλέον, το κείμενο-σχολιασμός των ιστοριών που παρέχει πληροφορίες για το υπόβαθρο κάθε συγγραφέα, βοηθά πιστεύω να καταλάβει κανείς ακόμα περισσότερο την αισθητική κάθε ιστορίας.
Προσωπικά, έχω την γ' έκδοση του βιβλίου, με το εξώφυλλο να είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που υπάρχει εδώ. Η εικονογράφηση στο εξώφυλλο καθώς και μέσα στο βιβλίο μου άρεσε πάρα πολύ και ταίριαζε με το ύφος του βιβλίου.
Είναι ένα βιβλίο που τόσο απ'την επιλογή των ιστοριών όσο και από τις δομικές επιλογές του (εισαγωγή, εικονογράφηση, χαρτί, γραμματοσειρά κ.λπ.) αποπνέει μελέτη και ενδιαφέρον για ένα τόσο όμορφο αποτέλεσμα.
Συγχαρητήρια στις εκδόσεις Ars Nocturna.

[Evelyn Doe · Rating 4 out of 5]

Πολύ ωριαίες ιστορίες γενικά. Μόνο 2-3 δεν με άγγιξαν τόσο, αλλά κατά βάση το απόλαυσα αρκετά. Κάποιες ιστορίες με άφησαν λίγο με την απορία βέβαια, θα ήθελα περισσότερη ανάπτυξη αλλά τι να κάνεις ^*^

[Αφροδίτη Καριοφύλλη · Rating 5 out of 5]

Καταπληκτικη συλλογη. Εξαιρετικη επιλογη διηγηματων. Αδικειται πολυ απο το εξωφυλλο!

[Alexis · Rating 3 out of 5]

***1/2
Ghost stories by women writers from the Victorian Era:
1.Elizabeth Gaskell - The Old Nurse's Story, 1852
2.Amelia Edwards - The Phantom Coach, 1864
3.Rhoda Broughton - The Man with the Nose, 1872
4.Mary Elizabeth Braddon - The Shadow in the Corner, 1879
5.Mary Cholmondeley - Let Loose, 1890
6.Vernon Lee - A Wicked Voice, 1890
7.Rosa Mulholland - The Haunted Organist of Hurly Burly, 1891
8.Edith Nesbit - From the Dead, 1893
9.Charlotte Perkins Gilman - The Rocking Chair, 1893
10.Lettice Galbraith - The Trainer's Ghost, 1893
11.Charlotte Riddell - Hertford O' Donnell's Warning, 1894
12.Louisa Baldwin - Sir Nigel Otterburne's Case, 1894
13.Margaret Oliphant - The Library Window, A Story of the Seen and the Unseen, 1896
14.Mary Louisa Molesworth - The Man with the Cough, 1896
15.Edith Warton - The Lady Maid's Bell, 1902
16.Mary E. Wilkins Freeman - Luella Miller, 1902
17.Charlotte Brontë - Napoleon and the Spectre, 1833

These are all useful in acquainting oneself with the (women) writers of the era - to be frank, I didn't know most of these names and some of them are apparently quite significant.
As for the stories, this is a good collection in the sense that none of the stories are bad - the closest to that is actually Charlotte Brontë's (also the shortest of the bunch), written when she was 17. There is, regrettably but expectedly, very little room for surprise - anything that sounds like a Victorian cliche is probably somewhere in here: ghastly mansions, eerie door sounds, sickly depressed ladies, haunted organs and coaches, etc. Where there is an occasional fresh (well, "still fresh" to be fair) idea it seems either bizarre (6.) or somewhat underdeveloped (16.). There is a number of stories that might have achieved greatness had they been written a few decades later (f.e. 12. seems to have had the ingredients for a much spookier tale) - but arguably they wouldn't be Victorian at all. As it is, wear your lace, grab a fan, and breathe a sigh of regret for a long dead romance and an unforgiven, unforgotten sin.

By the way, the first two of them have the most victorian atmosphere, 5. is a "might have been" (bad choice for a 'monster'), 9, 12 & 13 were my favourites, and 14. earns a "frankenstein" award (seems to be made up from mismatching elements).

[Αφροδίτη Μανουσάκη · Rating 3 out of 5]

Οι ιστορίες αυτές έχουν γραφεί από γυναίκες συγγραφείς της Βικτοριανής εποχής που θέλησαν να γράψουν ιστορίες μυστηρίου, τρόμου, ιστορίες με φαντάσματα, κατάρες και άλλες ανεξήγητες υπερφυσικές καταστάσεις που διεγείρουν την φαντασία. Το πρόβλημα είναι ότι όλες σχεδόν οι ιστορίες αυτές είναι πολύ σύντομες και όταν ολοκληρ��νονται σε αφήνουν με την απορία του τι τελικά ήταν αυτό που συνέβη. Δεν δίνουν ούτε μια λογική εξήγηση, αν θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε έτσι, γιατί εμφανίστηκε το τάδε φάντασμα και τι ζητούσε από τον ήρωα. Απλά έρχονται και φεύγουν μυστηριώδεις υπάρξεις, παράξενα και ανεξήγητα πράγματα συμβαίνουν και τρομάζουν τον βασικό ήρωα, που συνήθως είναι ο "αφηγητής" και καταλήγει στο συμπέρασμα πως ούτε εκείνος που τα έζησε γνωρίζει γιατί συνέβησαν όσα συνέβησαν...
Προσωπικά πιστεύω ότι αξίζουν μόνο από την μεριά της μελέτης του φαινομένου των Γοτθικών ιστοριών ή μυθιστορημάτων που εκείνη την εποχή είχαν μεγάλη άνθιση.