What do you think?
Rate this book
Ο φύλακας του χρόνου
Σε νεκρό χρόνο...
Αρχαία σύμβολα, φόνοι, απαγωγές, μαύρες τρύπες, κβάντα, όλα μαζί συνθέτουν ένα παζλ μυστηρίου. Όποιος το λύσει πρώτος, κρατάει στα χέρια του την τύχη της ανθρωπότητας...
"Ο Βασίλης κοντοστάθηκε για λίγο έξω από τη μεταλλική πόρτα. Ήταν όπως την είχε δει μέσα στο μυαλό του Λουκά. Ένα ρίγος τον διαπέρασε.
Πίσω απ' αυτή την πόρτα βρίσκεται η μηχανή του χρόνου κι εγώ έχω το κλειδί, είπε στον εαυτό του και πήρε μια βαθιά ανάσα. Δεν μπορούσε να καθυστερήσει άλλο. Πληκτρολόγησε έναν τετραψήφιο κωδικό που ήξερε ενστικτωδώς από την επικοινωνία του με τον Λουκά και τα δύο φύλλα της θύρας απομακρύνθηκαν μεταξύ τους. Ο Βασίλης πέρασε το κορμί του στριμωχτά, πριν ανοίξει τελείως η πόρτα. Τότε την είδε μπροστά του: η μηχανή του χρόνου".
Αρχαία σύμβολα, φόνοι, απαγωγές, μαύρες τρύπες, κβάντα, όλα μαζί συνθέτουν ένα παζλ μυστηρίου. Όποιος το λύσει πρώτος, κρατάει στα χέρια του την τύχη της ανθρωπότητας...
"Ο Βασίλης κοντοστάθηκε για λίγο έξω από τη μεταλλική πόρτα. Ήταν όπως την είχε δει μέσα στο μυαλό του Λουκά. Ένα ρίγος τον διαπέρασε.
Πίσω απ' αυτή την πόρτα βρίσκεται η μηχανή του χρόνου κι εγώ έχω το κλειδί, είπε στον εαυτό του και πήρε μια βαθιά ανάσα. Δεν μπορούσε να καθυστερήσει άλλο. Πληκτρολόγησε έναν τετραψήφιο κωδικό που ήξερε ενστικτωδώς από την επικοινωνία του με τον Λουκά και τα δύο φύλλα της θύρας απομακρύνθηκαν μεταξύ τους. Ο Βασίλης πέρασε το κορμί του στριμωχτά, πριν ανοίξει τελείως η πόρτα. Τότε την είδε μπροστά του: η μηχανή του χρόνου".
371 pages, Paperback
First published January 1, 2008
10 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
November 6, 2015
Ας ξεκινήσω με το εντυπωσιακό του θέματος.
Το βιβλίο το ξεκίνησα χτες το βράδυ στις 12 η ώρα κι είπα ότι μιας και δουλεύω σήμερα, κατά τις 12:30 θα το αφήσω. Η ώρα πήγε μία κι ακόμη έλεγα, ε, ας διαβάσω άλλες δέκα σελιδούλες. Στις 2:30, είδα ότι είχα ακόμη 80 από τις 370 σελίδες, κοίταξα να σιγουρευτώ ότι τα ρούχα μου ήταν έτοιμα (γιατί δε θα είχα κουράγιο να τα ετοιμάσω το πρωί) και το τελείωσα.
Αυτό θα πρέπει από μόνο του να είναι κάποιο είδους κομπλιμέντο για τον Παπαχρήστου. Σπάνια κάτι με κάνει να μην το αφήσω από τα χέρια μου, εις βάρος του ύπνου μου. Στην αρχή θέλησα να ξεγελάσω τον εαυτό μου λέγοντας ότι φταίει που δεν έχει ξεχωριστά κεφάλαια, για να μπορέσω να θέσω ένα όριο και μετά να το αφήσω για την επόμενη μέρα. Αλλά τελικά αυτοχαστουκίστηκα (για να μάθω να λέω βλακείες) και παραδέχτηκα πρώτα στον εαυτό μου κι ύστερα στην ομήγυρη, ότι είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο.
Η κατάλληλη λέξη για την πλοκή υπάρχει μόνο στα αγγλικά: snappy. Γρήγορη, χωρίς να είναι καταιγιστική (άρα και ασφυκτικά επιβαλλόμενη). Προειδοποίηση για όσους δεν το έχουν διαβάσει ακόμη, δε θα καταφέρετε να το αφήσετε εύκολα από τα χέρια σας. Ακόμη κι αν τελικά σας φανέι κλισέ ή απλοϊκό ή πολύ κινηματογραφικό για να είναι βιβλίο, απλά δε θα μπορέσετε να το αφήσετε από τα χέρια σας. Ακόμη κι ο όγκος του είναι εκεί για να σας ξεγελάσει, είναι τυπωμένο σε χοντρό χαρτί και θα τελειώσει γρηγορότερα απ' όσο υπολογίζατε.
Στα κακά νέα τώρα:
Μέτρια πλοκή, περιορισμένη αληθοφάνεια (αν το είχε τοποθετήσει μερικές δεκαετίες μπροστά στο χρόνο, τότε θα ήταν αρκετά πιο πειστικό, ακόμη και για το θέμα του επιταχυντή). Το εύρημα του δίσκου και του αρχαίου μύθου έπρεπε να πατάει πιο γερά στα πόδια του. Οι χαρακτήρες έμοιαζαν αρκετά ρηχοί, επιφανειακοί και χωρίς κίνητρα ισχυρά για να κάνουν ό,τι έκαναν. Θα ήθελα όμως να ήταν και κάπως λιγότεροι. Μέχρι τη σελίδα 120 ακόμη εισάγονται καινούργιοι χαρακτήρες, που παίζουν κι έναν κάποιο ρόλο στην τελική εξέλιξη. Δεν είναι απαραίτητο να είναι όλοι ήρωες, μπορούν να υπάρχουν και κομπάρσοι, όπως το ζευγάρι των αστυνομικών κι ο ιατροδικαστής, ή ακόμη κι οι ερευνητές στο εργαστήριο. Ο χώρος (κι ο χρόνος, μιας και ασχολούμαστε με αυτόν) που σπαταλήθηκε στις περιγραφές και το background των δευτερευόντων αυτών χαρακτήρων θα μπορούσε να αφιερωθεί στην ανάπτυξη των χαρακτήρων των πραγματικών ηρώων.
Όλα τα παραπάνω είναι μέρη ενός στοιχήματος που λέγεται πλοκή-χαρακτήρες-δράση. Σε ένα τέτοιας θεματικής βιβλίο αυτό είναι το στοίχημα που θα πρέπει να κερδηθεί. Όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα. Αν αυτό το τρίπτυχο είναι στέρεα χτισμένο, όποιες άλλες ατέλειες είτε στη γλώσσα είτε στην αληθοφάνεια, μπορούν να παραβλεφθούν. Όμως αυτή τη στιγμή μόνο το ένα τρίτο του στοιχήματος έχει κερδηθεί, εκείνο που αφορά τη δράση. Γι' αυτό και φαίνονται κι άλλες του ατέλειες.
Για του λόγου το αληθές, εδώ κι εκεί έχει διαφορες αφέλειες στο λόγο του, ελαφρά πομπώδες θα έλεγα κι ίσως κι ελαφρά μελοδραματικό, αλλά δε με πολυπείραξε, περισσότερο γιατί οι αφέλειες αυτές ήταν μέρος του λόγου των χαρακτήρων κι όχι της αφήγησης. Η ίδια η αφήγηση μου φάνηκε ότι είχε την κατάλληλη γλώσσα, στρωτή και χωρίς φιοριτούρες. Τώρα σχετικά με τις μαύρες τρύπες και τα κβάντα... κάποιες φορές ό,τι και να μου σερβίρεις (παρεκτός κι αν βγάζει εντελώς μάτι, ακόμη και το δικό μου που δεν έχω και πολλές γνώσεις φυσικής) θα το χάψω. Και το έχαψα. Για την ακρίβεια δε με πολυενδιέφερε η τεκμηρίωση, όσο η δράση, δράση, δράση.
Συμπέρασμα.
Αγαπητέ κ. Παπαχρήστου, αναμένω το επόμενο βιβλίο σας. Να είστε σίγουρος ότι στην πρώτη εβδομάδα της "ζωής" του θα βρίσκεται στη βιβλιοθήκη μου. Κι αυτή τη φορά δε θα κάνω τόσον καιρό για να το διαβάσω. Κάντε όμως τον κόπο και δώστε ζωή στους ήρωές σας, δώστε τους βάθος. Τότε θα έχετε κερδίσει τα δύο τρίτα του στοιχήματος.
Το βιβλίο το ξεκίνησα χτες το βράδυ στις 12 η ώρα κι είπα ότι μιας και δουλεύω σήμερα, κατά τις 12:30 θα το αφήσω. Η ώρα πήγε μία κι ακόμη έλεγα, ε, ας διαβάσω άλλες δέκα σελιδούλες. Στις 2:30, είδα ότι είχα ακόμη 80 από τις 370 σελίδες, κοίταξα να σιγουρευτώ ότι τα ρούχα μου ήταν έτοιμα (γιατί δε θα είχα κουράγιο να τα ετοιμάσω το πρωί) και το τελείωσα.
Αυτό θα πρέπει από μόνο του να είναι κάποιο είδους κομπλιμέντο για τον Παπαχρήστου. Σπάνια κάτι με κάνει να μην το αφήσω από τα χέρια μου, εις βάρος του ύπνου μου. Στην αρχή θέλησα να ξεγελάσω τον εαυτό μου λέγοντας ότι φταίει που δεν έχει ξεχωριστά κεφάλαια, για να μπορέσω να θέσω ένα όριο και μετά να το αφήσω για την επόμενη μέρα. Αλλά τελικά αυτοχαστουκίστηκα (για να μάθω να λέω βλακείες) και παραδέχτηκα πρώτα στον εαυτό μου κι ύστερα στην ομήγυρη, ότι είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο.
Η κατάλληλη λέξη για την πλοκή υπάρχει μόνο στα αγγλικά: snappy. Γρήγορη, χωρίς να είναι καταιγιστική (άρα και ασφυκτικά επιβαλλόμενη). Προειδοποίηση για όσους δεν το έχουν διαβάσει ακόμη, δε θα καταφέρετε να το αφήσετε εύκολα από τα χέρια σας. Ακόμη κι αν τελικά σας φανέι κλισέ ή απλοϊκό ή πολύ κινηματογραφικό για να είναι βιβλίο, απλά δε θα μπορέσετε να το αφήσετε από τα χέρια σας. Ακόμη κι ο όγκος του είναι εκεί για να σας ξεγελάσει, είναι τυπωμένο σε χοντρό χαρτί και θα τελειώσει γρηγορότερα απ' όσο υπολογίζατε.
Στα κακά νέα τώρα:
Μέτρια πλοκή, περιορισμένη αληθοφάνεια (αν το είχε τοποθετήσει μερικές δεκαετίες μπροστά στο χρόνο, τότε θα ήταν αρκετά πιο πειστικό, ακόμη και για το θέμα του επιταχυντή). Το εύρημα του δίσκου και του αρχαίου μύθου έπρεπε να πατάει πιο γερά στα πόδια του. Οι χαρακτήρες έμοιαζαν αρκετά ρηχοί, επιφανειακοί και χωρίς κίνητρα ισχυρά για να κάνουν ό,τι έκαναν. Θα ήθελα όμως να ήταν και κάπως λιγότεροι. Μέχρι τη σελίδα 120 ακόμη εισάγονται καινούργιοι χαρακτήρες, που παίζουν κι έναν κάποιο ρόλο στην τελική εξέλιξη. Δεν είναι απαραίτητο να είναι όλοι ήρωες, μπορούν να υπάρχουν και κομπάρσοι, όπως το ζευγάρι των αστυνομικών κι ο ιατροδικαστής, ή ακόμη κι οι ερευνητές στο εργαστήριο. Ο χώρος (κι ο χρόνος, μιας και ασχολούμαστε με αυτόν) που σπαταλήθηκε στις περιγραφές και το background των δευτερευόντων αυτών χαρακτήρων θα μπορούσε να αφιερωθεί στην ανάπτυξη των χαρακτήρων των πραγματικών ηρώων.
Όλα τα παραπάνω είναι μέρη ενός στοιχήματος που λέγεται πλοκή-χαρακτήρες-δράση. Σε ένα τέτοιας θεματικής βιβλίο αυτό είναι το στοίχημα που θα πρέπει να κερδηθεί. Όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα. Αν αυτό το τρίπτυχο είναι στέρεα χτισμένο, όποιες άλλες ατέλειες είτε στη γλώσσα είτε στην αληθοφάνεια, μπορούν να παραβλεφθούν. Όμως αυτή τη στιγμή μόνο το ένα τρίτο του στοιχήματος έχει κερδηθεί, εκείνο που αφορά τη δράση. Γι' αυτό και φαίνονται κι άλλες του ατέλειες.
Για του λόγου το αληθές, εδώ κι εκεί έχει διαφορες αφέλειες στο λόγο του, ελαφρά πομπώδες θα έλεγα κι ίσως κι ελαφρά μελοδραματικό, αλλά δε με πολυπείραξε, περισσότερο γιατί οι αφέλειες αυτές ήταν μέρος του λόγου των χαρακτήρων κι όχι της αφήγησης. Η ίδια η αφήγηση μου φάνηκε ότι είχε την κατάλληλη γλώσσα, στρωτή και χωρίς φιοριτούρες. Τώρα σχετικά με τις μαύρες τρύπες και τα κβάντα... κάποιες φορές ό,τι και να μου σερβίρεις (παρεκτός κι αν βγάζει εντελώς μάτι, ακόμη και το δικό μου που δεν έχω και πολλές γνώσεις φυσικής) θα το χάψω. Και το έχαψα. Για την ακρίβεια δε με πολυενδιέφερε η τεκμηρίωση, όσο η δράση, δράση, δράση.
Συμπέρασμα.
Αγαπητέ κ. Παπαχρήστου, αναμένω το επόμενο βιβλίο σας. Να είστε σίγουρος ότι στην πρώτη εβδομάδα της "ζωής" του θα βρίσκεται στη βιβλιοθήκη μου. Κι αυτή τη φορά δε θα κάνω τόσον καιρό για να το διαβάσω. Κάντε όμως τον κόπο και δώστε ζωή στους ήρωές σας, δώστε τους βάθος. Τότε θα έχετε κερδίσει τα δύο τρίτα του στοιχήματος.
March 7, 2013
καλούλι
το ξεκίνημα του με προίδέασε για διαφορετική συνέχεια είναι η αλήθεια, περίμενα οτι θα κινηθεί στο παρελθόν
το ξεκίνημα του με προίδέασε για διαφορετική συνέχεια είναι η αλήθεια, περίμενα οτι θα κινηθεί στο παρελθόν
June 28, 2013
Πολύ ωραία υποθέση
Displaying 1 - 3 of 3 reviews