Ιστορίες που άρεσαν σε μερικούς ανθρώπους που ξέρω

by Ευγένιος Αρανίτσης

Το βιβλίο αυτό είναι μια μικρή "Ιστορία της λογοτεχνίας με Παραδείγματα". Το να πούμε όμως ότι απαρτίζεται, απλώς, από παρωδίες, παραφράσεις, μιμήσεις και αντίλαλους, είναι μια υπερβολικά αυστηρή κρίση, πιστεύω, διότι, στο κλαβιέ όλων αυτών των διαφορετικών τόνων, στο ρεπερτόριο των διαβαθμίσεων του ύφους, έχω επενδύσει την αγάπη μου για τα μεγάλα "συγκινησιακά" και "φιλοσοφικά" θέματα που (θα έπρεπε να) απασχολούν τη λογοτεχνία, έτσι όπως τη βλέπω εγώ σήμερα : ο Παπαδιαμάντης δεν είναι άραγε η "μορφή" που αρμόζει στο πένθος της άνοιξης, στο στεναγμό του αποχωρισμού από την παιδικότητα; Απαντάω στην κάπως ασεβή αυτή ερώτηση καταφατικά, με το αφήγημα "Θερινή καταιγίδα". Ο Κάφκα δεν είναι άραγε ο άβατος τόπος μιας απειλής που αγγίζει, ωστόσο, τη μαύρη κωμωδία; Θα απαντήσω, εδώ, γράφοντας το αφήγημα "Βήματα", το οποίο κατέληξε ταινία με πρωταγωνιστή τον Θανάση Βέγγο: ηθοποιό ιδιοφυή, αξιαγάπητο, απερίγραπτα ειλικρινή και προορισμένο, από γεννησιμιού, να αλωνίζει στο βασίλειο της τρέλας ρωτώντας πού ζει ο θάνατος. Έτσι κι εγώ. Είμαστε διχασμένοι! Το βιβλίο αυτό (ή μήπως θα 'πρεπε να πω το έργο; Ή μήπως το κείμενο;) μιλάει για το σύγχρονο χάσμα ανάμεσα στις μορφές και το νόημα, υποκρινόμενο, με τις ακροβασίες του, πως το γεφυρώνει. Αλλά τις νύχτες γίνεται ειλικρινές και φέγγει στο ράφι.

354 pages, Paperback

First published January 1, 1995

About the author

Ο Ευγένιος Αρανίτσης γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1955. Από το 1974 ζει στην Αθήνα. Από το 1978 εργάζεται στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία". Το 1976 ίδρυσε τις εκδόσεις "Άκμων", που διηύθυνε καθ' όλο το μήκος της διαδρομής τους. Έγραψε πολλά δοκίμια και άρθρα για την ελληνική και την ξένη λογοτεχνία, που αργότερα συγκεντρώθηκαν σε τρεις τόμους. Το 1986, σε συνεργασία με τον Οδυσσέα Ελύτη, εξέδωσαν το έργο "Το δωμάτιο με τις εικόνες". Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας το 2000 για το δοκίμιο του "Σε ποιον ανήκει η Κέρκυρα" (1999). Άλλα έργα του είναι: "Αφρική", 1988, "Ποιήματα και πράξεις", 1990, "Λεπτομέρειες για το τέλος του κόσμου", 1993 (στα γαλλικά από τις εκδόσεις Flammarion, 2007), "Ιστορίες που άρεσαν σε μερικούς ανθρώπους που ξέρω", 1995, "Η θάλασσα", 1998, "Orphan Drugs", 1999, "Ιψ ο Τυπογράφος: ο Ελύτης για παιδιά και ερωτευμένους", 2000, "Καλοκαίρι στον σκληρό δίσκο", 2002, "Late Antiquity", 2003.

Reviews

[pastafloraki · Rating 3 out of 5]

Σπουδή στη λογοτεχνία, ιστορίες γραμμένες με διαφορετικό ύφος η κάθε μια. Μερικές ενίοτε παραήταν φλύαρες. 3,5 αστεράκια

[Hara · Rating 3 out of 5]

"[..]να τον συμβολίζετε με τον αργό βηματισμό του επιταφίου γιατί αυτή η τεμπελιά των βημάτων είναι η έξοδος κινδύνου στην άνοιξη και δεν χρειάζεται πραγματικά καμία βιασύνη πρόσθεσε αφού μιλάμε πάντοτε για την παιδική ηλικία των πραγμάτων δηλαδή για τον έρωτα και συγκεκριμένα για κείνο τον έρωτα που οι Έλληνες θα ονομάσουν κάποτε πένθος."

[Andrew · Rating 4 out of 5]

Ο Ε. Αρανίτσης είναι ένας ευφυέστατος γραφιάς -και σοβαρός, για να μην πω ευρηματικός τεχνίτης του λέγειν. Είναι αστέρευτα εφευρετικός. Μα απ' την άλλην, το συμπίλημα των αναφορών του, από Joyce μέχρι Borges και Pynchon και την παρέα του, την γενιά του '70, βγάζει έναν υποδόριο ναρκισσισμό. Η έπαρση είναι χαρακτηριστικό της γενιάς του εβδομήντα -και όταν ο Αρανίτσης φλυαρεί ηθελημένα, ξέρει ότι το κάνει για την προσωπική του απόλαυση, και αυτό είναι αγαστό -πλην ωραιοπαθές. Πάντως, απ' αυτό το αλλόκοτο βιβλίο δεν λείπει σε ουδεμία περίπτωση η ευρηματικότητα -αναβλύζει, από κάθε επόμενη σελίδα. Εξαιρετικά ταλαντούχος, μα με πινελιές οχληρού ναρκισσισμού, που δεν μου ταιριάζει σε έναν διηγηματογράφο.