Nooit eerder samengebundeld, maar toch bepaald geen vreemden van elkaar: het veelgelezen Mijn kleine oorlog, de jazzy evocatie van een kapotgebombardeerde wereld, en het onterecht veel minder bekende filmscenario De atoombom en het mannetje met den bolhoed, naar de woorden van de schrijver niets minder dan ‘een grootsch opgevatte jazz’. ‘Zonder echter symphonisch te worden’, zo voegde Boon aan die laatste omschrijving toe. Symfonie is immers samenklank, eenheid in veelstemmigheid. Zoveel harmonie gaf geen pas na een tweede allesverwoestende oorlog in een kwarteeuw tijd. De atoombom en het mannetje met den bolhoed en Mijn kleine oorlog waren een klap in het gelaat van de burger die na het massale geweld de draad gewoon weer oppakte. Alsof de vooroorlogse beschaving niet aan gruzelementen lag. Alsof niet de finale ondergang wenkte. Bij wijze van waarschuwing voor het ondenkbare wordt de burger aan het slot van Boons scenario toegedekt met een fijn laagje radioactief zand:
Atoombom niets – duisternis – langzaam te voorschijn komen van een woestijn – eindigend voetspoor van een voor de helft onder het zand bedolven bolhoedje – zand dat afritselt – bolhoedje dat bedekt wordt –
Van Mijn kleine oorlog wordt hier de eerste druk gepresenteerd, de meest ruwe, onfatsoenlijke en dus beklijvende versie:
En ik schijt op adrianus schoonevorm, pseudoniem van andré gatlikker, die een intellektueel is en verzen schrijft, peins eens – en er over piekert of SCHRIJVEN wel het juiste woord is, zou het niet BAREN moeten zijn?
Meneer Boon mag zich kronen tot eerste Vlaamse auteur in mijn boekenkast en ik moet zeggen dat het wel degelijk was. Een nostalgisch taalgebruik dat cru en chaotisch is, net zoals het dat is in mijn coté waar ik woon, en logisch want die fucker woonde er ook. Het boek durfde op vele ogenblikken mijn Vlaamse leesvaardigheid in vraag stellen en duidelijk moet er nog aan gesleuteld worden, maar als ik iets heb geleerd over de Vlaamse taal is dat ze toch wel schoon kan zijn
Ik begrijp zeker waarom dit in de literaire canon staat. Alles werd zo levendig verteld; lees het dus luidop! Anders verlies je de weg in de woorden want er staan er heel veel (natuurlijk; het is een boek, maar zo bedoelde ik het niet). Het leek wel alsof een grootvader mij allerlei verhalen vertelde over de oorlog. PS: EINDELIJK HALVE STERREN🕺🏻
I mostly love to read in complete silence, but 'Mijn kleine oorlog' just begged me to be read aloud so that is what I did and I really liked it. I really wished I read more of his early work! I liked that the book was fragmentary and really dark, written in an almost poëtical language. So far, this is my favorite book of Boon!
Dit boek heeft zijn plaats in de literatuurgeschiedenis meer dan verdiend! Stilistisch is het exceptioneel, het is een geslaagd tijdsdocument en de maatschappijkritiek is snedig, maar ... Colleen Hoover is nog meer genietbaar. Zelden heb ik een boek met minder plezier gelezen.
"en 2 soldaten die aan het albertkanaal waren gaan loopen werden door de gendarmen-die-ook-waren-gaan-loopen opgepikt en op een kerkpleintje voor een krijgsraad gebracht, voor een generaal die riep en van zijn klooten maakte en op zijn sloefen was, en almeteens kwamen er duitsche vliegers en de generaal-op-zijn-sloefen sprong in een auto en reed weg zeggend DAT ZIJ LATER VOOR DEN KRIJGSRAAD ZOUDEN TE KOMEN HEBBEN" ... "en andré-met-zijn-paardenpoot + een hoop wijven die cognak drinken en in hun blooten loopen en de cognak over elkander gieten + nog enkele anderen werden gevangen genomen om valsche zegeltjes te maken en een agent omver te schieten - en het volk dat sympathiek tegenover hen staat omdat zij zoogezegd 'tot de witte bende' behooren - zoodat ge nu al moogt agenten omver schieten om u te kunnen bedrinken maar ge moet er bijzeggen dat ge van de witte bende zijt" ... "en italië heeft gekapituleerd nu zal het niet lang meer duren - daar komt het altijd op neer: ze hebben dingen ingenomen en nu zal het niet lang meer duren en de rus heeft zijn winteroffensief ingezet en nu zal het niet lang meer duren en finland heeft dit en turkije heeft dat en nu zal het niet lang meer duren - en straks zijn we allemaal dood en dan zal het vaneigens niet lang meer duren, dan is het subiet gedaan" ... "ik weet niet wat gij onder god verstaat maar voor mij beteekent het: l'age d'or de toekomstwereld de gouden eeuw de zaterdagavond het sprookje de zon de nieuwe mensch" ... "en philomène-die-in-duitschland-heeft-gewerkt en teruggekomen is met een kind, vaneigens van een duitscher, en die met canadeezen gaat dansen terwijl hun vliegers overhangen om berlijn te bombarderen, zegt dat men TOCH NIET EEUWIG KAN BLIJVEN TREUREN" ... "charlot richtte eens een prijskamp in wie er best kon charlot nabootsen en hij deed zelf mee en hij kreeg den 7den prijs" ... "en het verhaal van nico rost, met zijn doek over zijn kop om zijn zweeren te bedekken, over dachau waar ze een lijk-met-een-pul-in-de-hand voortduwden en in de rij lieten mee aanschuiven om wat meer soep te hebben"
Dit boek deed mij eraan herinneren dat louis paul boon één van mijn favoriete nederlandstalige schrijvers is Hij heeft zijn eigen manier van formuleren, van schrijven waar misschien niet iedereen fan van is, maar ik zeker wel! Het leuke aan deze uitgave is dat er nog een hele uitleg over het boek erbij staat (welke kritiek hij heeft gekregen, de verschillende uitgaven en drukken,...). Echt een aanrader dus!
Hoe kan ik anders dan dit boek 5 sterren geven. Voor mijn scriptie heb ik elk woord gewogen, herbekeken en geanalyseerd. Het was het waard: een film, als groots opgevatte jazz (zonder echter symphonisch te worden). Dat kon alleen Boon.