What do you think?
Rate this book
The significance of borders
For almost three-quarters of a century, the countries of Western Europe have abandoned national sovereignty as an ideal. Nation states are being dismantled: by supranationalism from above, by multiculturalism from below. This book explains why supranationalism and multiculturalism are in fact irreconcilable with representative government and the rule of law. It challenges one of the most central beliefs in contemporary legal and political philosophy, which is that borders are bound to disappear.
300 pages, Paperback
First published May 25, 2012
18 people are currently reading
252 people want to read
About the author
Thierry Baudet
18 books56 followersDutch sovereignist politician, historian and jurist. Baudet was the founder of the Forum for Democracy party that was elected into the Dutch parliament in 2017
Thierry Baudet (1983) studied law and history and the University of Amsterdam.
Thierry Baudet has published multiple books and novels and has also been active as a columnist for the Dutch newspaper NRC Handelsblad.
In 2015 Baudet established the Forum for Democracy (FvD) as a thinktank, the thinkthank was transformed into a political party with Thierry Baudet as its leader in 2016. In 2017 the party was elected to office and won two seats in the Dutch parliament.
In the national elections of March 17, 2021 Thierry and his party FVD won with 8 seats, which made him the highest climber in terms of percentage of all political parties in the Netherlands.
Thierry Baudet (1983) studied law and history and the University of Amsterdam.
Thierry Baudet has published multiple books and novels and has also been active as a columnist for the Dutch newspaper NRC Handelsblad.
In 2015 Baudet established the Forum for Democracy (FvD) as a thinktank, the thinkthank was transformed into a political party with Thierry Baudet as its leader in 2016. In 2017 the party was elected to office and won two seats in the Dutch parliament.
In the national elections of March 17, 2021 Thierry and his party FVD won with 8 seats, which made him the highest climber in terms of percentage of all political parties in the Netherlands.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 20 of 20 reviews
May 26, 2020
3.5 sterren
Nooit gedacht dat ik zo zou genieten van een boek van Thierry Baudet. Ondanks dat ik het lang niet met alles eens ben, kan ik me ook wel vinden in enkele standpunten die Baudet inneemt. Het blijft uiteindelijk ook een politiek boek en zeker een boek over het belang van soevereiniteit is gebaseerd op filosofische aannames. Het boek bestaat uit drie delen.
Het eerste deel (wat ik vrij overbodig en vrij langdradig vond) gaat over het historische aspect van de Natiestaat. Baudet betoogt het historische belang van de natiestaten en geeft zijn definities van begrippen als soevereiniteit, autoriteit en legitimiteit. Erg boeiend om dit op historisch filosofisch gebied te bekijken, maar het zou fijn zijn als het iets minder uitgebreid was. Oja, en dat buitensporige gebruik van Latijnse termen is vrij supervacius (wat dan weer overbodig betekent in het Latijn volgens Google). Even serieus, er zijn tijden dat hij eerst een heel normaal Nederlands woord typt, maar er dan achter tussen haakjes nog even het zelfde zegt in vertaling (in transliatone). Je snapt wel wat ik bedoel.
Het tweede deel beschrijft de daadwerkelijke aanval op de natiestaat. Baudet stelt dat de natiestaat wordt bedreigd door supranationalistische organisaties en immigratie. Zeker bij zijn omschrijving van supranationalistische gerechtshoven (International Crime Court/Europese Hof van de Rechten van de Mens etc.) leek het even of ik naar een wel héle elitaire aflevering van Zondag met Lubach keek. Dat bedoel ik dan wel als compliment in dit geval. Het is een proefschrift after all, dus het elitaire hoort er ergens wel bij. En het Zondag met Lubach gehalte haal ik er vooral bij, omdat hij wel écht een punt heeft wat betreft de gerechtshoven. Ik bespaar jullie de details overigens wel even. Zijn punt dat immigratie voor rechtspluralisme zorgt vind ik overigens minder sterk, aangezien hij echt moest graven om hier bewijs van moest vinden. Fact-picking. Bovendien is dit gewoon met nationale wetten te regelen.
Dan is er een derde deel waar Baudet prima het filosofische belang van natiestaten betoogt. Hij maakt sterke punten, al leef ik zelf wel in de notie dat mensen verbonden worden door Universele waarden die niet cultuurgebonden zijn. Maar hé, onenigheden zijn enkel leuk.
Nooit gedacht dat ik zo zou genieten van een boek van Thierry Baudet. Ondanks dat ik het lang niet met alles eens ben, kan ik me ook wel vinden in enkele standpunten die Baudet inneemt. Het blijft uiteindelijk ook een politiek boek en zeker een boek over het belang van soevereiniteit is gebaseerd op filosofische aannames. Het boek bestaat uit drie delen.
Het eerste deel (wat ik vrij overbodig en vrij langdradig vond) gaat over het historische aspect van de Natiestaat. Baudet betoogt het historische belang van de natiestaten en geeft zijn definities van begrippen als soevereiniteit, autoriteit en legitimiteit. Erg boeiend om dit op historisch filosofisch gebied te bekijken, maar het zou fijn zijn als het iets minder uitgebreid was. Oja, en dat buitensporige gebruik van Latijnse termen is vrij supervacius (wat dan weer overbodig betekent in het Latijn volgens Google). Even serieus, er zijn tijden dat hij eerst een heel normaal Nederlands woord typt, maar er dan achter tussen haakjes nog even het zelfde zegt in vertaling (in transliatone). Je snapt wel wat ik bedoel.
Het tweede deel beschrijft de daadwerkelijke aanval op de natiestaat. Baudet stelt dat de natiestaat wordt bedreigd door supranationalistische organisaties en immigratie. Zeker bij zijn omschrijving van supranationalistische gerechtshoven (International Crime Court/Europese Hof van de Rechten van de Mens etc.) leek het even of ik naar een wel héle elitaire aflevering van Zondag met Lubach keek. Dat bedoel ik dan wel als compliment in dit geval. Het is een proefschrift after all, dus het elitaire hoort er ergens wel bij. En het Zondag met Lubach gehalte haal ik er vooral bij, omdat hij wel écht een punt heeft wat betreft de gerechtshoven. Ik bespaar jullie de details overigens wel even. Zijn punt dat immigratie voor rechtspluralisme zorgt vind ik overigens minder sterk, aangezien hij echt moest graven om hier bewijs van moest vinden. Fact-picking. Bovendien is dit gewoon met nationale wetten te regelen.
Dan is er een derde deel waar Baudet prima het filosofische belang van natiestaten betoogt. Hij maakt sterke punten, al leef ik zelf wel in de notie dat mensen verbonden worden door Universele waarden die niet cultuurgebonden zijn. Maar hé, onenigheden zijn enkel leuk.
May 7, 2015
Sur les plateaux de Canal Plus et de France 2, dans les colonnes du Figaro (où Eric Zemmour lui consacre une recension élogieuse), de L’Express (où son interview est toutefois précédé d’un avertissement précisant que sa voix est « contraire à la ligne éditoriale de L’Express ») ou du Point, on fait grand cas du livre de Thierry Baudet. Néerlandais (comme son nom ne l’indique pas), professeur de droit public à l’université de Leyde, il est l’auteur d’un ouvrage roboratif de près de 600 pages qui constitue une impressionnante démonstration en faveur du souverainisme, qui nourrit – même si l’auteur professe une neutralité prudente – la droite nationaliste, à rebours du discours dominant humaniste et internationaliste.
Il ne s’agit pas d’un pamphlet populiste mais d’une rigoureuse démonstration juridique. Avec une belle audace, ce jeune professeur de 32 ans à peine entend se placer sur le même terrain que les grands penseurs de l’État de droit dont il critique systématiquement les constructions : le contrat social de Rousseau, l’universalisme de Sieyès, la théorie de la justice de Rawls, le patriotisme constitutionnel de Habermas …
L’État-nation est au centre de sa démonstration et à la base de sa philosophie. Il s’est forgé aux XVIème et XVIIème siècles contre l’universalisme impérial et chrétien en bornant ses frontières et en imposant sa loi sur son territoire. Il constitue, selon Baudet, le lieu où s’exprime la souveraineté et où se forge l’identité. La première est menacée par le supranationalisme, la seconde par le multiculturalisme. Indispensables frontières est moins un procès en réhabilitation des frontières – qu’instruisait avec plus d’efficacité Régis Debray – qu’une charge argumentée contre ces deux phénomènes qui, le premier par le haut, le second par le bas, mettrait l’État nation en péril.
Thierry Baudet fait remonter l’origine du supranationalisme à la pensée des Lumières. Cousin de l’universalisme, il se nourrit de la croyance d’un humain transcendant les particularismes que Thierry Baudet récuse. Avec Joseph de Maistre et avec les philosophes anti-Lumières, l’auteur estime en effet que « il n’y a point d’Homme dans le monde » (p. 112). Reprenant à son compte la distinction ami/ennemi qui structure la pensée de Carl Schmitt, il professe la nécessaire séparation entre « nous » et « eux ». Il présente trois cours supranationales (la Cour pénale internationale, la Cour européenne des droits de l’homme et la Cour internationale de justice) et trois organisations supranationales (l’Organisation mondiale du commerce, le Conseil de sécurité des Nations unies et l’Union européenne) en leur reprochant d’imposer aux États leur autorité sans être elles-mêmes soumises à aucun contre-pouvoir. Il prône un « cosmopolitisme souverain » c’est-à-dire le retour à une coopération inter-gouvernementale sans transfert de souveraineté.
Après le supranationalisme, le multiculturalisme est la seconde menace existentielle qui pèse sur l’État-nation. Il a pourtant des origines philosophiques radicalement divergentes : il provient du romantisme allemand et d’une réaction à l’universalisme des Lumières. Il professe le respect des cultures et véhiculerait l’illusion que leur coexistence pacifique serait possible. Thierry Baudet n’est pas cet avis. Il considère que nos loyautés ne sauraient être plurielles. Dans les frontières d’un Etat, la loi doit s’imposer à tous et ne pas varier en fonction des cultures et des croyances de chacun. Thierry Baudet n’ose pas aller jusqu’à recommander l’éradication des cultures minoritaires (il prône assez confusément l’avènement d’un « nationalisme multiculturel ») mais estime que, parmi les différentes cultures existantes au sein d’un État, existe une culture dominante (Leitkultur) dont les valeurs fondamentales doivent primer lorsqu’elles rentrent en conflit avec celles de cultures minoritaires.
La charge menée contre le supranationalisme vise souvent juste. La Cour européenne des droits de l’homme donne parfois l’impression de défendre une culture droits-de-lhommiste désincarnée ignorante des réalités locales. Les mêmes reproches sont régulièrement adressés aux « technocrates bruxellois » de la Commission européenne. Mais ces deux institutions n’usurpent pas leur mandat qu’elles tiennent du transfert librement consenti par les États-membres d’une part de leur souveraineté. Surtout, ces procès en usurpation oublient les réalités d’organisations qui sont conscientes de devoir défendre leur légitimité. L’Union européenne tente, sans toujours y parvenir, de lutter contre son « déficit démocratique » en renforçant les pouvoirs du Parlement européen ou en encourageant la subsidiarité par exemple. La Cour européenne des droits de l’homme laissent aux États-membres une large « marge d’appréciation » dans la mise en œuvre des valeurs qu’elle défend : l’Italie a le droit d’accrocher des crucifix dans ses salles de classe (affaire Lautsi c./ Italie), la France a le droit de prohiber le port du voile intégral dans l’espace public (affaire SAS c./ France)
La récusation du multiculturalisme est une réponse simpliste à une réalité autrement complexe. Le cosmopolitisme de nos sociétés est un fait acquis, héritage de notre histoire, qu’il faut accommoder plutôt que nier. Il n’est pas certain que les recettes du melting pot américain fonctionnent encore. La devise américaine (« E pluribus unum ») est belle ; mais elle participe peut-être d’un volontarisme hors d’âge. La devise européenne (« Unis dans la diversité ») est sans doute moins ambitieuse ; elle n’est pas moins belle ni moins réaliste.
Il ne s’agit pas d’un pamphlet populiste mais d’une rigoureuse démonstration juridique. Avec une belle audace, ce jeune professeur de 32 ans à peine entend se placer sur le même terrain que les grands penseurs de l’État de droit dont il critique systématiquement les constructions : le contrat social de Rousseau, l’universalisme de Sieyès, la théorie de la justice de Rawls, le patriotisme constitutionnel de Habermas …
L’État-nation est au centre de sa démonstration et à la base de sa philosophie. Il s’est forgé aux XVIème et XVIIème siècles contre l’universalisme impérial et chrétien en bornant ses frontières et en imposant sa loi sur son territoire. Il constitue, selon Baudet, le lieu où s’exprime la souveraineté et où se forge l’identité. La première est menacée par le supranationalisme, la seconde par le multiculturalisme. Indispensables frontières est moins un procès en réhabilitation des frontières – qu’instruisait avec plus d’efficacité Régis Debray – qu’une charge argumentée contre ces deux phénomènes qui, le premier par le haut, le second par le bas, mettrait l’État nation en péril.
Thierry Baudet fait remonter l’origine du supranationalisme à la pensée des Lumières. Cousin de l’universalisme, il se nourrit de la croyance d’un humain transcendant les particularismes que Thierry Baudet récuse. Avec Joseph de Maistre et avec les philosophes anti-Lumières, l’auteur estime en effet que « il n’y a point d’Homme dans le monde » (p. 112). Reprenant à son compte la distinction ami/ennemi qui structure la pensée de Carl Schmitt, il professe la nécessaire séparation entre « nous » et « eux ». Il présente trois cours supranationales (la Cour pénale internationale, la Cour européenne des droits de l’homme et la Cour internationale de justice) et trois organisations supranationales (l’Organisation mondiale du commerce, le Conseil de sécurité des Nations unies et l’Union européenne) en leur reprochant d’imposer aux États leur autorité sans être elles-mêmes soumises à aucun contre-pouvoir. Il prône un « cosmopolitisme souverain » c’est-à-dire le retour à une coopération inter-gouvernementale sans transfert de souveraineté.
Après le supranationalisme, le multiculturalisme est la seconde menace existentielle qui pèse sur l’État-nation. Il a pourtant des origines philosophiques radicalement divergentes : il provient du romantisme allemand et d’une réaction à l’universalisme des Lumières. Il professe le respect des cultures et véhiculerait l’illusion que leur coexistence pacifique serait possible. Thierry Baudet n’est pas cet avis. Il considère que nos loyautés ne sauraient être plurielles. Dans les frontières d’un Etat, la loi doit s’imposer à tous et ne pas varier en fonction des cultures et des croyances de chacun. Thierry Baudet n’ose pas aller jusqu’à recommander l’éradication des cultures minoritaires (il prône assez confusément l’avènement d’un « nationalisme multiculturel ») mais estime que, parmi les différentes cultures existantes au sein d’un État, existe une culture dominante (Leitkultur) dont les valeurs fondamentales doivent primer lorsqu’elles rentrent en conflit avec celles de cultures minoritaires.
La charge menée contre le supranationalisme vise souvent juste. La Cour européenne des droits de l’homme donne parfois l’impression de défendre une culture droits-de-lhommiste désincarnée ignorante des réalités locales. Les mêmes reproches sont régulièrement adressés aux « technocrates bruxellois » de la Commission européenne. Mais ces deux institutions n’usurpent pas leur mandat qu’elles tiennent du transfert librement consenti par les États-membres d’une part de leur souveraineté. Surtout, ces procès en usurpation oublient les réalités d’organisations qui sont conscientes de devoir défendre leur légitimité. L’Union européenne tente, sans toujours y parvenir, de lutter contre son « déficit démocratique » en renforçant les pouvoirs du Parlement européen ou en encourageant la subsidiarité par exemple. La Cour européenne des droits de l’homme laissent aux États-membres une large « marge d’appréciation » dans la mise en œuvre des valeurs qu’elle défend : l’Italie a le droit d’accrocher des crucifix dans ses salles de classe (affaire Lautsi c./ Italie), la France a le droit de prohiber le port du voile intégral dans l’espace public (affaire SAS c./ France)
La récusation du multiculturalisme est une réponse simpliste à une réalité autrement complexe. Le cosmopolitisme de nos sociétés est un fait acquis, héritage de notre histoire, qu’il faut accommoder plutôt que nier. Il n’est pas certain que les recettes du melting pot américain fonctionnent encore. La devise américaine (« E pluribus unum ») est belle ; mais elle participe peut-être d’un volontarisme hors d’âge. La devise européenne (« Unis dans la diversité ») est sans doute moins ambitieuse ; elle n’est pas moins belle ni moins réaliste.
January 14, 2015
Scherpzinnig en moedig boek, baken in tijden van politiek-correcte aanvallen op de natiestaat. Of deze nu als nachtwakersstaat of verzorgingsstaat - of ergens tussenin - fungeert.
Baudet stelt dat de aanval vanuit twee hoeken wordt ingezet: enerzijds via supranationale organisaties (VN, EU,...) en anderzijds via het multiculturalisme. De eerste tast de soevereiniteit aan van de rechtsstaat, het democratisch gehalte en heeft onvoldoende "checks and balances" om onafhankelijk en legitiem te handelen. Het multiculturalisme is dan weer de nieuwe heilsleer van een links-liberale elite de etnie, cultuur en bij uitbreiding de natiestaat niet nodig vindt. Juridische verdeeldheid en zelfs aantasting van eeuwenlange christelijke en Europese tradities staan op het spel. Schokkend was de recente aankondiging dat moslims in de Schilderswijk (Den Haag - NL) de sharia wil invoeren. Vrouwenbewegingen en mensenrechtenorganisaties bleven oorverdovend stil. Wie "De aanval op de natiestaat" leest, weet vanwaar deze wind komt. Aanbevolen lectuur, 100%!
PS: voor de Vlaams-nationalisten onder ons, Baudet houdt een pleidooi voor grenzen, maar legt niet vast waar deze moeten komen (Heel-Nederland, Vlaanderen, Benelux, België). Zowel een Vlaming als Nederlander kan het werk met evenveel sympathie lezen en onderschrijven.
Baudet stelt dat de aanval vanuit twee hoeken wordt ingezet: enerzijds via supranationale organisaties (VN, EU,...) en anderzijds via het multiculturalisme. De eerste tast de soevereiniteit aan van de rechtsstaat, het democratisch gehalte en heeft onvoldoende "checks and balances" om onafhankelijk en legitiem te handelen. Het multiculturalisme is dan weer de nieuwe heilsleer van een links-liberale elite de etnie, cultuur en bij uitbreiding de natiestaat niet nodig vindt. Juridische verdeeldheid en zelfs aantasting van eeuwenlange christelijke en Europese tradities staan op het spel. Schokkend was de recente aankondiging dat moslims in de Schilderswijk (Den Haag - NL) de sharia wil invoeren. Vrouwenbewegingen en mensenrechtenorganisaties bleven oorverdovend stil. Wie "De aanval op de natiestaat" leest, weet vanwaar deze wind komt. Aanbevolen lectuur, 100%!
PS: voor de Vlaams-nationalisten onder ons, Baudet houdt een pleidooi voor grenzen, maar legt niet vast waar deze moeten komen (Heel-Nederland, Vlaanderen, Benelux, België). Zowel een Vlaming als Nederlander kan het werk met evenveel sympathie lezen en onderschrijven.
January 16, 2020
Ik denk dat ik nog nooit zo'n onsamenhangend en tendentieus boek heb gelezen.
January 8, 2021
Unlike like other eurosceptics Baudet doesn't think the EU will become a federal state, that exchanges the sovereignty of the member states to an European federal state. He even writes that he doesn't oppose it per se but says it's an impossibility.
He sees supranational courts as more of a threat to sovereignty. Due to the lack of accountability to the national communities. Multiculturalism is also a treat to the cohesion and the acceptance of truths that can be seen as self-evident. The book sticks to the basics of sovereignty and supranationalism, treating them pretty abstract.
He sees supranational courts as more of a threat to sovereignty. Due to the lack of accountability to the national communities. Multiculturalism is also a treat to the cohesion and the acceptance of truths that can be seen as self-evident. The book sticks to the basics of sovereignty and supranationalism, treating them pretty abstract.
October 24, 2019
Interessant boek van rechtsfilosoof en politicus Thierry Baudet. Zijn these is dat de natiestaat een voorwaarde is voor de democratische rechtstaat, omdat ze zowel soevereiniteit als legitimiteit/sociale cohesie bewerkstelligt. Baudet concludeert dat met het einde van WO2 er een nieuwe wereldorde is ontstaan, onder leiding van de VS, waarin supranationalisme - of multilevel bestuur, waarbij de soevereiniteit van staten wordt verbrokkeld en allerlei supranationale organisaties deze delen van soevereiniteit overnemen - en multiculturalisme - het erkennen en promoten van het parallelle bestaan van meerdere culturen door de leidende cultuur af te breken - de boventoon voeren.
Baudet claimt dat het supranationalisme van bovenaf, en het multiculturalisme van onderaf, de natiestaat, en daarmee de voorwaarde voor de democratische rechtstaat eroderen. Zijn pleidooi is een bescherming van zowel democratie als rechtstaat, door de natie met haar grondgebied, cultuur en soevereiniteit te koesteren. Dit is een inclusieve, maar niet per se voor iedereen even toegankelijke entiteit.
Je kunt kritiek leveren op Baudet of het conservatisme dat hij aanhangt, maar zijn stellingnames zijn een welkom tegengif in een door progressief-liberalisme doordrenkte cultuur, die uitgaat van ultieme maakbaarheid van de mens en een absoluut relativisme van alles (behalve de eigen aannames). Progressieven hebben de neiging de mens als natuurlijk goed te beschouwen en abstracte beginselen als mensenrechten boven particuliere mensen te plaatsen. Dit klinkt erg deugdelijk, maar in de praktijk betekent het willekeur van degenen die bepalen wat 'rechtvaardig' of wat 'eerlijk' is. Progressieven, of links, ontkennen het bestaan van diepe maatschappelijke verschillen en verhullen deze diepe kloven met een dikke saus van technocratie.
Wanneer het diversiteitsdenken vordert - en we zitten inmiddels al in dit stadium - worden universele beginselen als mensenrechten aangegrepen om de belangen en waarden van groepen ten koste van andere groepen te promoten. De moslim (bijvoorbeeld) beroept zich op zijn mensenrechten om te pleiten voor zijn vrijheid een polygaam huwelijk aan te gaan of eerwraak te plegen - rechters worden antropologen die culturen moeten gaan duiden.
Links heeft de samenleving uitgehold en getransformeerd in allerlei strijdende facties - alle sociale cohesie verdwijnt, en daarmee ook de legitimiteit van instituties, zoals de rechtspraak en de democratie, die het samenleven in goede banen moeten leiden. Over het algemeen gaan conservatieven uit van de feilbare, zwakke mens, die een systeem van 'checks and balances' nodig heeft en die gedwongen moet worden om in het alledaags bestaan compromissen aan te gaan en offers te brengen. Door burgerschap - oftewel de toegang tot de groep - kostbaar te maken, door voorwaarden te stellen en dus te discrimineren, wordt de sociale cohesie en daarmee de vrede en veiligheid beschermd.
Ik kan mij eigenlijk grotendeels vinden in Baudet's betoog. Ik zie met lede ogen aan hoe onze mooie landen vervallen tot massa's individuen die overal slachtofferschap en onderdrukking zien, en anderen logischerwijs aanwijzen als schuldigen. Het westen verkeert in tijden van nihilisme en ressentiment, zoals Nietzsche al voorspelde eind negentiende eeuw. Omdat iedereen tot individu is vervallen, en continu de boodschap krijgt dat hij/zij 'het waard is', moet men zich continu valideren door zich af te zetten tegen anderen. De Engelse term 'victimhood culture' is treffend.
Maar hoewel ik mij geheel kan vinden in Baudet's pleidooi, vraag ik me tegelijkertijd af in hoeverre je iets kunt creëren dat organisch moet groeien. Een nationaal gevoel, patriottisme, mag dan wel een belangrijke voorwaarde zijn voor sociale cohesie en soevereiniteit, en daarmee voor de democratische rechtstaat, het feit dat dit sinds WO2 is verwoest moet ons waarschuwen niet kunstmatig iets dat verloren is gegaan te doen herleven. De wereld is te complex en mensen zijn te individueel opgegroeid, om zich vrijwillig te onderwerpen, zelfs al zou iedereen rationeel inzien dat dit het beste is. Ik vraag me dan ook af hoe realistisch en haalbaar Baudet's oplossingen zijn, alsook de wenselijkheid om terug te grijpen op iets dat was. Ik denk persoonlijk dat de komende eeuw uitdagingen gaat brengen die nog nooit eerder in de menselijke geschiedenis zijn vertoond, en dat onze manier van samenleven zó anders wordt (en eigenlijk al is) dan ooit tevoren. De vraag lijkt mij gerechtvaardigd in hoeverre zaken als natiestaat, maar ook religie, kunnen dienen als middelen in deze nieuwe tijd, die om nieuwe oplossingen vraagt.
Desondanks is het pleidooi voor soevereiniteit terugvoeren naar natiestaten en stoppen met massamigratie gewoon gezond verstand. Onze manier van samenleven, gefundeerd in de democratie, verzorgingsstaat en rechtspraak, functioneert niet met open grenzen. Punt.
Baudet claimt dat het supranationalisme van bovenaf, en het multiculturalisme van onderaf, de natiestaat, en daarmee de voorwaarde voor de democratische rechtstaat eroderen. Zijn pleidooi is een bescherming van zowel democratie als rechtstaat, door de natie met haar grondgebied, cultuur en soevereiniteit te koesteren. Dit is een inclusieve, maar niet per se voor iedereen even toegankelijke entiteit.
Je kunt kritiek leveren op Baudet of het conservatisme dat hij aanhangt, maar zijn stellingnames zijn een welkom tegengif in een door progressief-liberalisme doordrenkte cultuur, die uitgaat van ultieme maakbaarheid van de mens en een absoluut relativisme van alles (behalve de eigen aannames). Progressieven hebben de neiging de mens als natuurlijk goed te beschouwen en abstracte beginselen als mensenrechten boven particuliere mensen te plaatsen. Dit klinkt erg deugdelijk, maar in de praktijk betekent het willekeur van degenen die bepalen wat 'rechtvaardig' of wat 'eerlijk' is. Progressieven, of links, ontkennen het bestaan van diepe maatschappelijke verschillen en verhullen deze diepe kloven met een dikke saus van technocratie.
Wanneer het diversiteitsdenken vordert - en we zitten inmiddels al in dit stadium - worden universele beginselen als mensenrechten aangegrepen om de belangen en waarden van groepen ten koste van andere groepen te promoten. De moslim (bijvoorbeeld) beroept zich op zijn mensenrechten om te pleiten voor zijn vrijheid een polygaam huwelijk aan te gaan of eerwraak te plegen - rechters worden antropologen die culturen moeten gaan duiden.
Links heeft de samenleving uitgehold en getransformeerd in allerlei strijdende facties - alle sociale cohesie verdwijnt, en daarmee ook de legitimiteit van instituties, zoals de rechtspraak en de democratie, die het samenleven in goede banen moeten leiden. Over het algemeen gaan conservatieven uit van de feilbare, zwakke mens, die een systeem van 'checks and balances' nodig heeft en die gedwongen moet worden om in het alledaags bestaan compromissen aan te gaan en offers te brengen. Door burgerschap - oftewel de toegang tot de groep - kostbaar te maken, door voorwaarden te stellen en dus te discrimineren, wordt de sociale cohesie en daarmee de vrede en veiligheid beschermd.
Ik kan mij eigenlijk grotendeels vinden in Baudet's betoog. Ik zie met lede ogen aan hoe onze mooie landen vervallen tot massa's individuen die overal slachtofferschap en onderdrukking zien, en anderen logischerwijs aanwijzen als schuldigen. Het westen verkeert in tijden van nihilisme en ressentiment, zoals Nietzsche al voorspelde eind negentiende eeuw. Omdat iedereen tot individu is vervallen, en continu de boodschap krijgt dat hij/zij 'het waard is', moet men zich continu valideren door zich af te zetten tegen anderen. De Engelse term 'victimhood culture' is treffend.
Maar hoewel ik mij geheel kan vinden in Baudet's pleidooi, vraag ik me tegelijkertijd af in hoeverre je iets kunt creëren dat organisch moet groeien. Een nationaal gevoel, patriottisme, mag dan wel een belangrijke voorwaarde zijn voor sociale cohesie en soevereiniteit, en daarmee voor de democratische rechtstaat, het feit dat dit sinds WO2 is verwoest moet ons waarschuwen niet kunstmatig iets dat verloren is gegaan te doen herleven. De wereld is te complex en mensen zijn te individueel opgegroeid, om zich vrijwillig te onderwerpen, zelfs al zou iedereen rationeel inzien dat dit het beste is. Ik vraag me dan ook af hoe realistisch en haalbaar Baudet's oplossingen zijn, alsook de wenselijkheid om terug te grijpen op iets dat was. Ik denk persoonlijk dat de komende eeuw uitdagingen gaat brengen die nog nooit eerder in de menselijke geschiedenis zijn vertoond, en dat onze manier van samenleven zó anders wordt (en eigenlijk al is) dan ooit tevoren. De vraag lijkt mij gerechtvaardigd in hoeverre zaken als natiestaat, maar ook religie, kunnen dienen als middelen in deze nieuwe tijd, die om nieuwe oplossingen vraagt.
Desondanks is het pleidooi voor soevereiniteit terugvoeren naar natiestaten en stoppen met massamigratie gewoon gezond verstand. Onze manier van samenleven, gefundeerd in de democratie, verzorgingsstaat en rechtspraak, functioneert niet met open grenzen. Punt.
August 21, 2017
Duidelijk betoog voor het belang van een collectieve identiteit / leitcultuur voor het behoud van de rechststaat en het rechtelijk gezag. Goede voorbeelden uit de praktijk die de stellingname onderbouwen waarbij de aanval van boven (supranationale- en daarmee souvereiniteitsimperkende instanties) en van onderen (het splijtende en verschillen-benaderukkende multiculturalisme) een gezicht krijgt.
Het is een duidelijk opmaat naar de praktische invulling van de filosofie van de heer Baudet (zoals nu terug te lezen is in het partijprogramma van het Forum voor Democratie) aangaande de EU en de verlammende werking van overige supranationale instellingen. Als men wil doorgronden waar de retoriek van de heer Baudet omtrent de noodzakelijkheid van grenzen, het belang van een nationale identiteit (Wet BNW) en de roep om de terugkeer van soevereiniteit zijn oorsprong vindt, dan is dit boek een goede ingang voor de geinteresseerde lezer.
Het is een duidelijk opmaat naar de praktische invulling van de filosofie van de heer Baudet (zoals nu terug te lezen is in het partijprogramma van het Forum voor Democratie) aangaande de EU en de verlammende werking van overige supranationale instellingen. Als men wil doorgronden waar de retoriek van de heer Baudet omtrent de noodzakelijkheid van grenzen, het belang van een nationale identiteit (Wet BNW) en de roep om de terugkeer van soevereiniteit zijn oorsprong vindt, dan is dit boek een goede ingang voor de geinteresseerde lezer.
August 2, 2015
Het belang van grenzen en de natiestaat wordt uitstekend beargumenteerd. Je zou er bijna nationalist van worden.
July 10, 2021
Misschien is het mijn mood, ik weet niet precies wat het is. Van elk boek van Baudet genoten, maar ik kom er niet doorheen deze keer.
October 16, 2019
Nationalisme is het besef van het individu loyaal te zijn aan een begrensde groep mensen (‘het volk’: mensen met dezelfde taal, geschiedenis, tradities, symbolen) op een begrensd grondgebied (‘het land’: een gebied met een volkstaal, een belastingdienst, een algemene dienstplicht, een buitenlands beleid, een vlag, een volkslied) waardoor hij bereid is inspanningen te leveren die zijn eigen belang overstijgen (soms zelfs schaden) om in harmonie de openbare ruimte te delen.
Omdat de waarden als beschreven in de ‘Universele Verklaring van de Rechten van de Mens’ niet echt universeel zijn hebben we de natiestaat nodig om rechtvaardigheid te organiseren, per staat. Regeringen van soevereine nationale staten die hun volk legitiem vertegenwoordigen (d.w.z. met de instemming van het overgrote deel van de bevolking) zijn het best in staat internationaal te onderhandelen om het beste resultaat op een vredelievende wijze te behalen, resulterend in een rechtsstaat (‘de rechtsstaat’: heeft een grondgebied, een bevolking, een effectief gezagsapparaat, het vermogen om betrekkingen aan te gaan met andere staten, en last but not least: een scheiding der machten – trias politica).
Supranationale organisaties (zoals Het Internationaal Strafhof, Europees Hof voor de Rechten van de Mens, Het Internationaal Gerechtshof en De Wereldhandels Organisatie, De VN-veiligheidsraad, De Europese Unie) zijn niet onderhavig aan het trias politica-principe, en daarmee oncontroleerbaar. Hun toenemende macht holt die van de Natiestaat uit.
Dat is een kwalijke zaak want de natiestaat is de ideale vorm om recht te doen aan alle mensen over de hele wereld, omdat alleen de natiestaat rekening houdt met de uniciteit van het eigen ‘volk’, op een wijze die geborgd is in de nationale wetten en rechtsspraak.
En dáárom is Baudet, onder meer, tégen De Europese Unie, en vóór het referendum.
Baudet toont zich een conservatief denker die zich niet kan voorstellen dat er ooit een alternatief voor de natiestaat kan ontstaan. Alle supranationale organisaties zijn slecht, alleen de natiestaat is goed.
Als lezer vond ik het boek pas ‘op gang komen’ van af bladzijde 247. In de voorgaande bladzijden neemt de schrijver al wel een standpunt in dat pas van af blz. 247 onderbouwd wordt. Dat had beter gekund. Al met al een aparte leeservaring over een onderwerp waar ik weinig van wist en door de gepresenteerde kennis toch de moeite waard om dit boek te lez…- te bestuderen.
Omdat de waarden als beschreven in de ‘Universele Verklaring van de Rechten van de Mens’ niet echt universeel zijn hebben we de natiestaat nodig om rechtvaardigheid te organiseren, per staat. Regeringen van soevereine nationale staten die hun volk legitiem vertegenwoordigen (d.w.z. met de instemming van het overgrote deel van de bevolking) zijn het best in staat internationaal te onderhandelen om het beste resultaat op een vredelievende wijze te behalen, resulterend in een rechtsstaat (‘de rechtsstaat’: heeft een grondgebied, een bevolking, een effectief gezagsapparaat, het vermogen om betrekkingen aan te gaan met andere staten, en last but not least: een scheiding der machten – trias politica).
Supranationale organisaties (zoals Het Internationaal Strafhof, Europees Hof voor de Rechten van de Mens, Het Internationaal Gerechtshof en De Wereldhandels Organisatie, De VN-veiligheidsraad, De Europese Unie) zijn niet onderhavig aan het trias politica-principe, en daarmee oncontroleerbaar. Hun toenemende macht holt die van de Natiestaat uit.
Dat is een kwalijke zaak want de natiestaat is de ideale vorm om recht te doen aan alle mensen over de hele wereld, omdat alleen de natiestaat rekening houdt met de uniciteit van het eigen ‘volk’, op een wijze die geborgd is in de nationale wetten en rechtsspraak.
En dáárom is Baudet, onder meer, tégen De Europese Unie, en vóór het referendum.
Baudet toont zich een conservatief denker die zich niet kan voorstellen dat er ooit een alternatief voor de natiestaat kan ontstaan. Alle supranationale organisaties zijn slecht, alleen de natiestaat is goed.
Als lezer vond ik het boek pas ‘op gang komen’ van af bladzijde 247. In de voorgaande bladzijden neemt de schrijver al wel een standpunt in dat pas van af blz. 247 onderbouwd wordt. Dat had beter gekund. Al met al een aparte leeservaring over een onderwerp waar ik weinig van wist en door de gepresenteerde kennis toch de moeite waard om dit boek te lez…- te bestuderen.
August 28, 2024
Interessant om te zien hoe supranationale staten inderdaad meer en meer macht krijgen over naties en deze steeds meer kracht verliezen.
Zeker niet met alles akkoord maar niettemin interessant boek.
Multicultureel nationalisme, waarbij multiculturele samenleving omarmt word maar met een nationaal gevoel is een interessant standpunt. Weet niet of de Thierry Baudet van nu dit nog steeds verdedigd.
Al bij al, ok en helder boek, anders dan de complottheorieën die hij nu primeert in discussies.
Zeker niet met alles akkoord maar niettemin interessant boek.
Multicultureel nationalisme, waarbij multiculturele samenleving omarmt word maar met een nationaal gevoel is een interessant standpunt. Weet niet of de Thierry Baudet van nu dit nog steeds verdedigd.
Al bij al, ok en helder boek, anders dan de complottheorieën die hij nu primeert in discussies.
August 2, 2022
Langdradig en niet zo spannend als de titel doet geloven
February 17, 2020
Een boek dat sterk vertrekt vanuit een conservatief 19de eeuw Romantisch nationalisme en daarom alles uit de kast trekt om aan te illustreren dat het Nationalisme de enige correct vorm van bestuur (en dat die niet moet worden ondermijnd door wat dan ook) en dat deze geen blaam treft aangaande wat voor geweldpleging dan ook. Jammer genoeg alleen is dat eigenlijk nergens echt goed uiteen wordt gezet wat de natiestaat is (en dat lijkt me wel zo belangrijk als je vertrekt vanuit het idee dat een natiestaat belangrijk is) en wordt er nergens ook uiteengezet waarom dat is. Alles wordt in principe afgedaan met een het schetsen van een historische ontwikkeling. Echter is dat niet hetzelfde als het analyseren van een probleemstelling. Daarnaast vraag ik me ten sterkste af of Baudet weet wat een drogreden is. Hij kondigt in het laatste deel aan dat hij drie drogredenen gaat illustreren. Echter wordt nergens duidelijk gemaakt wat die drogredenen zijn en hoe die precies worden overtreden. Dit wordt wederom aangedaan met het schetsen van een historische situatie.
Verder is het boek buitengewoon slecht beargumenteerd, tegenargumenten worden structureel vermeden en alleen dat wat zijn claims ondersteund wordt uitgelicht. Dat dit soort boeken nog mogen worden gepubliceerd, laat staat door kunnen doorgaan voor een Ph.D. is mij een raadsel.
En toen Baudet een poging deed om te illustreren dat de NSDAP niet nationalistisch was, was ik echt helemaal compleet de weg kwijt.
Verder is het boek buitengewoon slecht beargumenteerd, tegenargumenten worden structureel vermeden en alleen dat wat zijn claims ondersteund wordt uitgelicht. Dat dit soort boeken nog mogen worden gepubliceerd, laat staat door kunnen doorgaan voor een Ph.D. is mij een raadsel.
En toen Baudet een poging deed om te illustreren dat de NSDAP niet nationalistisch was, was ik echt helemaal compleet de weg kwijt.
September 10, 2013
Ik heb dit boek moeten lezen voor mijn studie (algemene cultuurwetenschappen). Op zich is het een erg interessant boek en de feiten die erin gepresenteerd worden vond ik toch wel schokkend. Ik wist bijv. niet hoeveel macht de WTO eigenlijk had, om maar wat te noemen. In die zin was het dus wel een eye-opener. Ik moet echter wel opmerken dat ik dit boek als studieboek beduidend minder geschikt vind. Het is niet opgebouwd als studieboek en daardoor merkte ik dat informatie amper bleef hangen, wat erg onhandig is.
January 2, 2022
Een zeer informatief boek en bovenal bijzonder verduidelijkend over de standpunten van Forum voor Democratie. Buiten dat het een grondig analyse is en men zeker kan zijn meer op te steken over de huidige gang van zaken in de Europese Unie. Is het boek zeker ook een aanrader voor elke stemmer en niet stemt van FvD. Juist omdat in zijn boek de zeer betwiste standpunten over Europa en de multiculturele samenleving uitgelegd worden en op zo'n manier dat men de standpunten niet anders kan zien dan dat ze zijn. Een echte aanrader in deze roerige tijd.
February 15, 2021
Zeer sterk pleidooi voor een inclusief nationalisme dat een gedeelde leitkultur nastreeft, in tegenstelling tot een etnisch nationalisme (de gruwel!) of een 'all-inclusive' multiculturalisme (de horror!). Woorden zijn belangrijk, maar daden soms ook - benieuwd wat 17 maart in Nederland zal teweegbrengen. Overigens kan dit boek een perfecte intellectuele ruggesteun zijn voor Vlaams-nationalisten die een confederaal/onafhankelijk, maar geen enggeestig Vlaanderen willen uitdenken.
January 22, 2022
It is impossible to understand the political foundation and motivation of Thierry Baudet without having read this, his PhD. thesis. Deep reading, but worth every minute. Educational, thought-provoking, and erudite.
May 11, 2016
Alhoewel Baudet in TV-programma's vaak anders doet vermoeden, kan hij getuige dit boek wel degelijk een coherent essay over juridische kwesties van groot maatschappelijk belang schrijven. De geschetste problematiek omtrent de groeiende invloed van het supranationalisme en multiculturalisme in de (vooralsnog) Europese natiestaten wordt hierin uitgebreid besproken. Deze ontwikkelingen schetst hij aan de hand vele hedendaagse kwesties die de afgelopen jaren gepaard gingen met de acties van supranationale gerechtshoven en instanties als het EHRM, de WTO, de VN Veiligheidsraad en natuurlijk de Europese Unie.
Alhoewel hij hierover zelf een conservatief standpunt inneemt en die ook niet onder stoelen of banken schuift, weet hij het debat en de historie die het begeleidt neutraal weer te geven waardoor het aan de lezer over wordt gelaten om hier een opinie over te vormen. Het boek zou zelfs beschouwd kunnen worden als een betoog vóór Europees federalisme, want dit is waar Baudet op aanstuurt: het maken van een keuze tussen een Europese soevereine staat met dus wél democratische invloeden en mogelijkheid tot controle door het volk, of weer intensievere samenwerking op nationale schaal en het terugbrengen van de juridische volmacht (m.a.w. soevereiniteit zoals helder gedefinieerd in het boek) bij de Europese staten. Het supranationalisme en multiculturalisme ondermijnen echter beide opties en zullen mogelijk leiden tot verschrikkingen als het nu al in kleine mate voorkomende rechtspluralisme en het compleet eroderen van gedeelde nationale waarden, die op hun beurt wederom burgeroorlogen tot gevolg kunnen hebben zoals de geschiedenis vaak heeft uitgewezen .
Het boek eindigt dus met een betoog vóór de soevereine natiestaat, maar is omwille van de grote verscheidenheid van de besproken historische/juridische stof (ook blijkens de ruim 100 pagina's kanttekeningen waarmee het boek vergezeld wordt) te beschouwen als een diepgaande uiteenzetting.
Het boek zet je aan het denken, en ondanks de controverse die het boek omgeeft, zal je na het lezen niet om de verontrustende conclusie dat de Europese bestuurslagen bezig zijn terug te bewegen naar de politieke structuren zoals die bestonden in het feodale stelsel heen kunnen.
Alhoewel hij hierover zelf een conservatief standpunt inneemt en die ook niet onder stoelen of banken schuift, weet hij het debat en de historie die het begeleidt neutraal weer te geven waardoor het aan de lezer over wordt gelaten om hier een opinie over te vormen. Het boek zou zelfs beschouwd kunnen worden als een betoog vóór Europees federalisme, want dit is waar Baudet op aanstuurt: het maken van een keuze tussen een Europese soevereine staat met dus wél democratische invloeden en mogelijkheid tot controle door het volk, of weer intensievere samenwerking op nationale schaal en het terugbrengen van de juridische volmacht (m.a.w. soevereiniteit zoals helder gedefinieerd in het boek) bij de Europese staten. Het supranationalisme en multiculturalisme ondermijnen echter beide opties en zullen mogelijk leiden tot verschrikkingen als het nu al in kleine mate voorkomende rechtspluralisme en het compleet eroderen van gedeelde nationale waarden, die op hun beurt wederom burgeroorlogen tot gevolg kunnen hebben zoals de geschiedenis vaak heeft uitgewezen .
Het boek eindigt dus met een betoog vóór de soevereine natiestaat, maar is omwille van de grote verscheidenheid van de besproken historische/juridische stof (ook blijkens de ruim 100 pagina's kanttekeningen waarmee het boek vergezeld wordt) te beschouwen als een diepgaande uiteenzetting.
Het boek zet je aan het denken, en ondanks de controverse die het boek omgeeft, zal je na het lezen niet om de verontrustende conclusie dat de Europese bestuurslagen bezig zijn terug te bewegen naar de politieke structuren zoals die bestonden in het feodale stelsel heen kunnen.
December 4, 2014
Interessant leerzaam boek. Helemaal eens met zijn constatering dat de EU te weinig democratisch is maar het blijft onduidelijk waarop hij baseert dat de huidige natiestaten van Europa veel democratischer zouden zijn. Nederland is nu ook maar op weinig aspecten souverein. Ook is de samenhang van de huidige naties die Baudet veronderstelt volstrekt onduidelijk. Het zij ook maar door de grillige historie ontstane "eenheden" waarvan de interne verschillen binnen de naties vaak minstens zo groot zijn als de verschillen tussen de staten. Denk aan de Randstad/Holland, Nederland beneden de grote rivieren, Baskenland, Catalonie, Schotland, Wales, Ierland etc. De huidige zogenaamde eenheid is een product van recente propaganda voor de natie. Vooral om patriotten te kweken die eventueel voor het vaderland willen sterven. Een andere pragmatische ordening (Voorstel Heineken?) zou veel kunnen verbeteren aan de onderlinge samenhang van de eenheden en de onevenwichtigheden binnen de EU kunnen verkleinen.
Read
January 29, 2016Étonnant succès international pour un livre dont le contenu est en fait assez pauvre et n'apporte pas grand chose - si ce n'est quelques réflexions de bon sens et des notions juridiques sur les institutions supra nationales du niveau de première année de licence en droit.
Mais ce succès donne la mesure de l'exaspération des peuples européens face au discours dominant sur l'Europe, l'effacement des frontières, la négation des identités nationales.
En ce sens, ce livre n'a pas d'intérêt pour ce qu'il dit, mais pour la manière dont il est reçu.
Mais ce succès donne la mesure de l'exaspération des peuples européens face au discours dominant sur l'Europe, l'effacement des frontières, la négation des identités nationales.
En ce sens, ce livre n'a pas d'intérêt pour ce qu'il dit, mais pour la manière dont il est reçu.
Displaying 1 - 20 of 20 reviews