Démasqué der Schoonheid

by Menno ter Braak

Démasqué der schoonheid was in de bewoording van Ter Braak 'een soort essayistische recapitulatie van de roman Hampton Court (...) met eenige praeludiën op een volgend boek erin verwerkt'. Waarschijnlijk zweefde hem hier Politicus zonder partij (1934) voor ogen, zijn meest persoonlijke essay waarin hij de humoristische 'honnête homme' zou introduceren.

In Démasqué der schoonheid klinken nog enkele anti-esthetische denkbeelden door uit Het carnaval der burgers, waarin Ter Braak o.a. was ingegaan op de engere betekenis van het woord 'schoonheid'. In tegenstelling tot de verheven gevoelens van de Tachtigers (en hun epigonen) vatte hij schoonheid namelijk louter op in termen van verlies en winst, wat het Démasqué der schoonheid tot een lofzang op de schoonheid van het verlies maakt.

105 pages, Paperback

First published January 1, 1932

About the author

Menno ter Braak was a Dutch writer and literary critic, considered the Netherlands’ most important essayist and cultural critic during the Interbellum period. His shrewd intellect and challenging of preciousness in art earned him the title of the ‘conscience of Dutch literature’.

Together with friend and collaborator Edgar du Perron he founded the influential literary magazine “Forum”, which called for a rejection of contemporary aestheticism, as well as the Committee of Vigilance of anti-National Socialist Intellectuals.

In 1937, Ter Braak wrote what today stands as one of the most scathingly perceptive indict­ments of the Nazi movement, “National Socialism as a Doctrine of Rancour”, in which he expressed his urgent concern for the growing popular­ity of National Socialism. Upon the German invasion in 1940, he took his own life within hours after the Dutch surrender.

See for a full list of essays, publications and fiction (and often freely available to download or read online): http://dbnl.nl/auteurs/auteur.php?id=...

Reviews

[Tom Wijgert · Rating 3 out of 5]

Alleszins een curieus werk van Ter Braak. Fulminerend tegen Kunst en Schoonheid de eigen subjectiviteit ironiseren. Ach, wellicht is essayistiek toch niet le “bon genre.”

[Frank Keizer · Rating 3 out of 5]

Bespreking in Links Richten.