Lizzy is weggelopen. Na een flinke ruzie met haar moeder, heeft ze de trein genomen en is ergens in een grote stad terechtgekomen. Lizzy is boos, heel boos zelfs, omdat haar moeder een ingrijpende beslissing heeft genomen, zonder Lizzy ook maar iets te vragen. Ze is toch geen baby meer? Nee, haar moeder moet maar eens een poosje ongerust zijn. Dat is haar verdiende loon. Weglopen is alleen wel een stuk makkelijker dan wegblijven: Hoe komt je aan eten? Waar moet je 's nachts slapen? Wie kan je vertrouwen... Gelukkig komt Lizzy al snel andere zwerfkinderen tegen. Sommigen leven zelfs al maanden op straat. Zoals Wanja bijvoorbeeld. Zij leert Lizzy de wetten van de straat, maar of Lizzy ooit aan het zwerversbestaan zal wennen?
Dit was vroeger mijn favoriete kinderboek. Ik heb hem nu weer eens opnieuw gelezen. Natuurlijk niet meer zo spannend als dat ik hem vroeger vond. Maar voor een boek voor kinderen zeker echt een leuk boek. Vandaar 4 sterren.
Goed kinderboek dat het zware onderwerp van dakloosheid bij kinderen op de juiste toon weet te thematiseren. Van Hooft neemt haar lezers serieus, draait niet om de lelijke kanten heen en geeft ook geen illusies mee over dat alles altijd weer op zijn pootjes terechtkomt .Dat het boek desondanks nergens te zwaar wordt, heeft Van Hooft heel knap gedaan.
In de epiloog staat dat Van Hooft zich een jaar lang intensief met zwerfkinderen heeft beziggehouden vooraleer dit boek te schrijven. Dit weerspiegelt zich in de geloofwaardigheid van de gebeurtenissen. Enkele illustraties maken het boek nog toegankelijker.