What do you think?
Rate this book
เกลือศรัทธา
ท่ามกลางความธรรมดาสามัญ จำนวนมากเมื่อขุดลึกลงไป เรากลับพบกว่ามันแฝงเร้นด้วยสิ่งที่ทำให้เราตื่นตะลึง
172 pages, Paperback
First published May 1, 2023
20 people want to read
About the author
อนุสรณ์ ติปยานนท์
47 books118 followersอนุสรณ์ ติปยานนท์ เป็นนักเขียน นักแปลผู้น่าจับตามองในยุคปัจจุบัน โดยเขามีผลงานรวมเรื่องสั้นเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรท์ถึง 2 สมัย ได้แก่ รวมเรื่องสั้น เคหวัตถุ (พ.ศ. 2551) และนิมิตต์วิกาล (พ.ศ. 2554)
อนุสรณ์เข้าเรียนที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (พ.ศ. 2526) ไปพร้อมๆกับ เข้าเรียนที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และตัดสินใจไม่ศึกษาต่อที่ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร แต่ยังคงตัดสินใจเรียนต่อเฉพาะที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จนจบการศึกษาระดับปริญญาตรี
เมืองเย็นเป็นผลงานเขียนเล่มแรกของเขา ผลงานที่สร้างชื่อให้กับอนุสรณ์ส่วนใหญ่เป็นงานเขียนทั้งสิ้น อาทิ เมืองเย็น (บทกวี พ.ศ. 2534), ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ (นวนิยาย พ.ศ. 2547),H2O-ปรากฏการณ์แตกตัวของน้ำบนแผ่นกระดาษ (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2548),Soul Stimulate-ใจออกเริงร่ายไม่หยุดหย่อน (ความเรียงและเรื่องสั้น พ.ศ. 2548), 8 1/2 ริกเตอร์ การตามหาหัวใจที่สาบสูญ (นวนิยาย พ.ศ. 2549),เคหวัตถุ (Household Objects) และล่าสุดกับนิมิตต์วิกาล (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2554).
เขาได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อหลายฉบับว่า เริ่มต้นจับปากกาด้วยการเป็นนักแปล แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อเพื่อนสนิทของเขาจากไปในเหตุการณ์ 11 กันยายน อนุสรณ์ก็เลยมีความคิดอยากเขียนหนังสือเล่มเล็กๆ สักเล่มหนึ่งเพื่อรำลึกถึงเพื่อน แต่พอเขียนขึ้นมันกลับเพิ่มจำนวนยาวขึ้น
อนุสรณ์เข้าเรียนที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (พ.ศ. 2526) ไปพร้อมๆกับ เข้าเรียนที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และตัดสินใจไม่ศึกษาต่อที่ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร แต่ยังคงตัดสินใจเรียนต่อเฉพาะที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จนจบการศึกษาระดับปริญญาตรี
เมืองเย็นเป็นผลงานเขียนเล่มแรกของเขา ผลงานที่สร้างชื่อให้กับอนุสรณ์ส่วนใหญ่เป็นงานเขียนทั้งสิ้น อาทิ เมืองเย็น (บทกวี พ.ศ. 2534), ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ (นวนิยาย พ.ศ. 2547),H2O-ปรากฏการณ์แตกตัวของน้ำบนแผ่นกระดาษ (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2548),Soul Stimulate-ใจออกเริงร่ายไม่หยุดหย่อน (ความเรียงและเรื่องสั้น พ.ศ. 2548), 8 1/2 ริกเตอร์ การตามหาหัวใจที่สาบสูญ (นวนิยาย พ.ศ. 2549),เคหวัตถุ (Household Objects) และล่าสุดกับนิมิตต์วิกาล (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2554).
เขาได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อหลายฉบับว่า เริ่มต้นจับปากกาด้วยการเป็นนักแปล แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อเพื่อนสนิทของเขาจากไปในเหตุการณ์ 11 กันยายน อนุสรณ์ก็เลยมีความคิดอยากเขียนหนังสือเล่มเล็กๆ สักเล่มหนึ่งเพื่อรำลึกถึงเพื่อน แต่พอเขียนขึ้นมันกลับเพิ่มจำนวนยาวขึ้น
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
May 29, 2024
ชอบมากๆ มันทั้งเหนือจริงทั้งจริง ทั้งเปรียบเปรยแต่ก็ไม่ได้มากเกินไปจนผู้อ่านเอียน รุ่มรวยด้วยเกร็ดความรู้ทั้งสถานที่ประวัติศาสตร์ ตำนาน รากเหง้าของเกลือ ของกิน (เช่น ฮามอน แฮมตากแห้งที่ผลิตจากส่วนขาของหมูสเปน) และเปรียบเปรยเบลนเข้ากันกับเรื่องราวของตัวละคร บทสนทนา ที่กลายเป็นเรื่องเล่าแบบมีจังหวะจะโคน เป็นดั่งสูตรลับลับเฉพาะที่ผู้เขียนที่จัดเจนเท่านั้นที่ประกอบ-เขียน จนเป็นนิยายขนาดสั้นที่มีเสน่ห์อันสะท้อนความไม่สมประกอบ เหว้าแหว่ง ติดหล่มของตัวละครในเรื่อง ซึ่งก็เป็นการสะท้อนแก่นแท้ของผู้คนในชีวิตจริงอีกที
ผู้เขียนปรุงออกมาได้พอดีมากๆ ซึ่งความพอดีแต่ส่งกลิ่นทะเลที่เจือความลึบลับอยากรู้เรื่องราวต่อ (ตอนอ่านคิดถึงท้องทะเลตอนใกล้พลบคล่ำ มันลึกลับแต่ยังมีแสงลอดงดงามเป็นประกายแบบนั้นเลย) รวมถึงยังอยู่ในสาร สื่อถึงแก่นของเรื่องมาเป็นระลอกของการกระทำหรือการเล่าหรือห้วงความคิดของตัวเองละคร ขณะเดียวกันก็สะท้อนสิ่งที่เป็นร่องรอย เช่น ความเศร้า การสูญเสีย (เช่น หย่าร้าง การหายไปของคนสำคัญในครอบครัว) อันเป็นสิ่งที่คนสามัญอย่างเราต้องเคยประพบพบพานได้อย่างลงตัว ลงตัวแบบไม่ลงล็อค
แต่พอเหมาะแบบเลือนๆ ดังรสของเกลือที่จะทิ้งความเค็มฝาดๆ ไว้ ยามได้ลิ้มรส นวนิยายขนาดสั้นเล่มนี้ทำให้เราคิดถึงผัสสะหม่นๆ ในเรื่องราวจำเพาะของตนเอง ร่องรอยของอดีตระหว่างอ่าน และพาเราก้าวข้ามบาดแผลของตัวเองไปพร้อมกับตัวละคร ซึ่งเมื่ออ่านจบ มานั่งนึกถึงเรื่องราวในเรื่องก็เหมือนย้อนระลึกรสเกลือที่ลิ้น ที่นึกเท่าไรก็เป็นเพียงแค่ความคิดคำนึง หาได้เป็นรสสัมผัสเหมือนครั้นตอนกำลังละเลียดอ่าน ละม้ายคล้ายนึกย้อนถึงเรื่องราวของนิทานปรัมปรา ทั้งที่ตอนอ่านไม่คิดถึงความเป็นนิทานตำนาน ไม่ได้นึกถึงรสนี้เลย
ผู้เขียนปรุงออกมาได้พอดีมากๆ ซึ่งความพอดีแต่ส่งกลิ่นทะเลที่เจือความลึบลับอยากรู้เรื่องราวต่อ (ตอนอ่านคิดถึงท้องทะเลตอนใกล้พลบคล่ำ มันลึกลับแต่ยังมีแสงลอดงดงามเป็นประกายแบบนั้นเลย) รวมถึงยังอยู่ในสาร สื่อถึงแก่นของเรื่องมาเป็นระลอกของการกระทำหรือการเล่าหรือห้วงความคิดของตัวเองละคร ขณะเดียวกันก็สะท้อนสิ่งที่เป็นร่องรอย เช่น ความเศร้า การสูญเสีย (เช่น หย่าร้าง การหายไปของคนสำคัญในครอบครัว) อันเป็นสิ่งที่คนสามัญอย่างเราต้องเคยประพบพบพานได้อย่างลงตัว ลงตัวแบบไม่ลงล็อค
แต่พอเหมาะแบบเลือนๆ ดังรสของเกลือที่จะทิ้งความเค็มฝาดๆ ไว้ ยามได้ลิ้มรส นวนิยายขนาดสั้นเล่มนี้ทำให้เราคิดถึงผัสสะหม่นๆ ในเรื่องราวจำเพาะของตนเอง ร่องรอยของอดีตระหว่างอ่าน และพาเราก้าวข้ามบาดแผลของตัวเองไปพร้อมกับตัวละคร ซึ่งเมื่ออ่านจบ มานั่งนึกถึงเรื่องราวในเรื่องก็เหมือนย้อนระลึกรสเกลือที่ลิ้น ที่นึกเท่าไรก็เป็นเพียงแค่ความคิดคำนึง หาได้เป็นรสสัมผัสเหมือนครั้นตอนกำลังละเลียดอ่าน ละม้ายคล้ายนึกย้อนถึงเรื่องราวของนิทานปรัมปรา ทั้งที่ตอนอ่านไม่คิดถึงความเป็นนิทานตำนาน ไม่ได้นึกถึงรสนี้เลย
June 13, 2023
หากพูดถึงเกลือ เรามักนึกถึงสุภาษิตของไทย
.... เหมือนเกลือรักษาความเค็ม
สุภาษิตนี่มักถูกใช้เมื่อต้องการเปรียบเทียบความมั่นคงไม่เเปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เหมือนเกลือที่ยังคงความเค็มไว้อยู่เสมอ เเต่จริงๆเเล้วมีเพียงเเต่เกลือเท่านั้นหรือไม่ ที่ถูกกล่าวถึงเมื่อพูดถึงสิ่งที่กาลเวลาไม่อาจทำให้เปลี่ยนเเปลงไปได้
ผมนึกถึงอีกสิ่ง
ผมนึกถึงความทรงจำ……
ความทรงจำ คือ การเล่นตลกของสมองเเละพระเจ้าที่บางครั้งกาลเวลาก็เหมือนกับมือที่กวนให้ความทรงจำเปลี่ยนเเปลงรูป แปรเปลี่ยนรสให้ออกมาไม่เหมือนเดิม เเต่ในอีกช่วงเวลาหนึ่ง กาลเวลาก็ดูเหมือนจะทำอะไรไม่ได้ต่อความทรงจำที่ฝังเเน่นอยู่ในหัว
ความทรงจำทั้งสองรูปเเบบนี้ ที่อาจเปรียบได้ดังเกลือสองชนิด ปรากฎออกมาเป็นคนสองคน ที่บังเอิญพบกันที่เหมืองเกลืองเเห่งหนึ่งในโปเเลนด์
คนหนึ่งคือ ผู้ที่ความทรงจำฝังเเน่น เป็นดังหอกที่ทิ่งเเทงอยู่ตลอดเวลา ทำให้เกิดบาดเเผลที่ไม่อาจหายได้ เหมือนกับความเค็มของเกลือที่ไม่เคยหายจากไปไหน ยังติดอยู่ ณ ปลายลิ้นตลอดเวลา
อีกคนหนึ่ง คือ ผู้ที่ความทรงจำกลับไม่ได้ฝังเเน่นลงในส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกาย เเต่กลับคว้านเอาทุกสิ่งจนร่างกายเเทบไม่เหลือสิ่งใด ว่างปล่าว ไร้ความหมาย เปรียบดังร่ายกายที่ถูกความเข้มข้นของเกลือ ดูดกลืนทุกสิ่งให้หายไป
คนสองคน เกลือสองเเบบ มาเจอกันในช่วงเวลาที่บังเอิญแต่พอเหมาะพอเจาะ
เหมืองเกลือ ค่ายกักกัน บาดเเผลของความรักที่ไม่อาจเติมเต็มจะนำพาพวกเขาไปบรรจบที่ไหน จะสลาย “เกลือ” ในจิตใจของพวกเขาได้มากน้อยเพียงใด
ติดตามได้ในหนังสือเล่มเล็กๆสีขาวดังเกลือเล่มนี่ครับ
.... เหมือนเกลือรักษาความเค็ม
สุภาษิตนี่มักถูกใช้เมื่อต้องการเปรียบเทียบความมั่นคงไม่เเปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เหมือนเกลือที่ยังคงความเค็มไว้อยู่เสมอ เเต่จริงๆเเล้วมีเพียงเเต่เกลือเท่านั้นหรือไม่ ที่ถูกกล่าวถึงเมื่อพูดถึงสิ่งที่กาลเวลาไม่อาจทำให้เปลี่ยนเเปลงไปได้
ผมนึกถึงอีกสิ่ง
ผมนึกถึงความทรงจำ……
ความทรงจำ คือ การเล่นตลกของสมองเเละพระเจ้าที่บางครั้งกาลเวลาก็เหมือนกับมือที่กวนให้ความทรงจำเปลี่ยนเเปลงรูป แปรเปลี่ยนรสให้ออกมาไม่เหมือนเดิม เเต่ในอีกช่วงเวลาหนึ่ง กาลเวลาก็ดูเหมือนจะทำอะไรไม่ได้ต่อความทรงจำที่ฝังเเน่นอยู่ในหัว
ความทรงจำทั้งสองรูปเเบบนี้ ที่อาจเปรียบได้ดังเกลือสองชนิด ปรากฎออกมาเป็นคนสองคน ที่บังเอิญพบกันที่เหมืองเกลืองเเห่งหนึ่งในโปเเลนด์
คนหนึ่งคือ ผู้ที่ความทรงจำฝังเเน่น เป็นดังหอกที่ทิ่งเเทงอยู่ตลอดเวลา ทำให้เกิดบาดเเผลที่ไม่อาจหายได้ เหมือนกับความเค็มของเกลือที่ไม่เคยหายจากไปไหน ยังติดอยู่ ณ ปลายลิ้นตลอดเวลา
อีกคนหนึ่ง คือ ผู้ที่ความทรงจำกลับไม่ได้ฝังเเน่นลงในส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกาย เเต่กลับคว้านเอาทุกสิ่งจนร่างกายเเทบไม่เหลือสิ่งใด ว่างปล่าว ไร้ความหมาย เปรียบดังร่ายกายที่ถูกความเข้มข้นของเกลือ ดูดกลืนทุกสิ่งให้หายไป
คนสองคน เกลือสองเเบบ มาเจอกันในช่วงเวลาที่บังเอิญแต่พอเหมาะพอเจาะ
เหมืองเกลือ ค่ายกักกัน บาดเเผลของความรักที่ไม่อาจเติมเต็มจะนำพาพวกเขาไปบรรจบที่ไหน จะสลาย “เกลือ” ในจิตใจของพวกเขาได้มากน้อยเพียงใด
ติดตามได้ในหนังสือเล่มเล็กๆสีขาวดังเกลือเล่มนี่ครับ
June 2, 2023
'เกลือศรัทธา' หนึ่งในงานของอนุสรณ์ที่ตัวเองชอบมากที่สุด เรื่องเล่ากลมกล่อมและค่อนข้างลงตัว มีความเป็นอนุสรณ์อย่างเต็มเปี่ยม ครบทุกองค์ประกอบ: ความเหงา ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น และเมจิคัลเรียลลิสม์ แน่นอนหากใครเป็นแฟนหนังสือของนักเขียนผู้นี้ คุณจะต้องชอบตั้งแต่ได้อ่านย่อหน้าแรก หากจะมีเรื่องให้ติบ้าง ก็คงเป็นการพยายามเอาเรื่องที่ตัวเองอยากเล่ายัดใส่ปากตัวละคร บางครั้งมันทำให้คนอ่าน (อย่างผม) รู้สึกเบื่อ อยากจะอ่านข้าม แนะนำว่าถ้ามี บก. งานอาจจะเนี๊ยบกว่านี้ (หรือว่ามี แค่ผมไม่รู้เอง ไม่มีระบุไว้ในรายละเอียดการพิมพ์นะ)
June 16, 2025
เกลือศรัทธา เล่าถึงชายคนหนึ่งที่เพิ่งเลิกกับภรรยาที่อยู่กันมานานกว่า 10 ปี
หลังจากหย่าร้างเขาตัดสินใจไปเที่ยวที่ค่ายกักกันชาวยิวเอาช์วิทซ์ในโปแลนด์ แต่เหมืองเกลือวีลิชก้าที่อยู่ใกล้เคียงกลับนำพาบางอย่างที่สูญหายกลับคืนสู่ชีวิตของเขาอีกครั้ง
<<< จากนี้ไปเปิดเผยเนื้อหาสำคัญ ไม่ควรอ่านก่อนอ่านนิยาย >>>
จากเนื้อเรื่องเราจะพบว่า เมื่อชายผู้เป็นตัวละครหลักของเรื่องถูกภรรยาบอกเลิกเขาก็สูญสิ้นศรัทธาต่อทุกสิ่ง
เราไม่แน่ใจว่าทำไมชายคนนี้เลือกไปค่ายกักกันชาวยิวเอาช์วิทซ์ในโปแลนด์ (อาจเพียงแค่เพราะเป็นสถานที่มีชื่อเสียงที่คนทั่วไปรู้จัก) แต่แน่นอนว่าสถานที่แห่งการพรากชีวิตย่อมไม่สามารถคืนชีวิตให้กับชายคนนี้ได้
ในทางกลับกันเหมืองเกลือวีลิชก้า อันเป็นเหมือนของแถมในทัวร์นี้ กลับให้ความหวังและชีวิตของเขาคืนมา
เหมือนที่ตัวละครบรรยายเอาไว้ในเรื่อง เกลือคือส่วนประกอบสำคัญในการทำอาหาร และการกินอาหารคือองค์ประกอบสำคัญของความเป็นครอบครัว
นอกจากนี้เหมืองเกลือยังเป็นจุดหมายให้ผู้คนมารวมตัว เป็นชุมชน มาตั้งแต่โบราณ
ดังนั้นเกลือคือสิ่งที่ทำให้ผู้คนมาพบปะและสานสัมพันธ์กัน
เกลือ = สื่อสัมพันธ์
พล็อตรองว่าด้วยตัวละครสาวชาวสเปน 'ดาเนียลลา' หญิงสาวในครอบครัวผู้ทำ 'ฮามอน' (แฮมที่ทำจากขาหมู) ซึ่งการทำฮามอนต้องใช้เกลือเป็นวัตถุดิบสำคัญ
การที่พ่อของเธอซึ่งเป็นนักทำฮามอนหายไปจากบ้าน ได้สร้างความเปลี่ยนแปลงต่อตัวเธอและแม่ของเธอ
แม่ไม่สามารถสัมผัสเกลือได้อีก
[แม่เธอไม่สามารถสื่อสัมพันธ์กับใครได้อีก]
ดาเนียลลาไม่สามารถรับรสเค็มได้อีกต่อไป
[ไม่สามารถสื่อสัมพันธ์กับพ่อได้อีก]
ดาเนียลลาจึงมาที่เหมืองเกลือนี้เพื่อขอพรให้แม่เธอสัมผัสเกลือได้อีกครั้ง
ในแง่ตัวละครเราจะพบความเหมือนและความต่างของ 'เขา' และ 'ดาเนียลลา' ดังนี้
- เหมือนกัน
เขา = สูญเสียคนในครอบครัว
ดาเนี���ลลา = สูญเสียคนในครอบครัว
- ต่างกัน
เขา = สูญเสียศรัทธา
ดาเนียลลา = ไม่สูญเสียศรัทธา
การสูญเสียศรัทธาคือการขาดที่ยึดเหนี่ยวทางใจ จิตใจของเขาจึงเคว้งคว้างไร้จุดหมาย ดังนั้นสิ่งที่เยียวยาจิตใจเขาได้คือการพยายามสร้าง 'จุดมุ่งหมายเทียม' อย่างการท่องเที่ยว เพื่อให้จิตใจมีเป้าหมายชั่วคราว
ในอีกมุมหนึ่งการท่องเที่ยว อาจหมายถึงการออกเดินทางเพื่อตามหาศรัทธาที่หายไปของเขาอีกด้วย
ดังนั้น
การมีศรัทธา = การมีที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ
แต่สถานที่ไม่ใช่ศรัทธา เหมือนที่วัดและโบสถ์ไม่ใช่สิ่งที่คนศรัทธา
คำสอนในศาสนา หรือตำนานของศาสดาต่างหาก คือสิ่งที่ทำให้ผู้คนศรัทธา
เช่นกัน เหมืองเกลือเป็นแค่สถานที่ แต่สิ่งที่สร้างศรัทธาคือเรื่องราวเกี่ยวกับมัน เหมือนที่เรื่องราวอันข้องเกี่ยวระหว่างเหมืองเกลือและดาเนียลลาที่ค่อย ๆ สร้างศรัทธาให้กับเขา
ดังนั้นสิ่งที่ทำให้เราศรัทธา คือ 'เรื่องราว'
และจากที่เขียนไปข้างต้นว่าเหมืองเกลือเป็นแหล่งรวมผู้คนซึ่งทำให้เกิดความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์จนกลายเป็นครอบครัว และขยายตัวต่อจนกลายเป็นชุมชน
ดังนั้น 'บ่อเกลือ' เหล่านี้ก็คือ 'บ่อเกิดของเรื่องราว'
เมื่อ
บ่อเกลือ = บ่อเกิดของเรื่องราว
และ
เรื่องราว = ศรัทธา
ฉะนั้น
บ่อเกลือ = บ่อเกิดของศรัทธา
ดาเนียลลา ถ่ายทอดเรื่องราวของความสัมพันธ์กับพ่อให้ เขาฟัง
[ดาเนียลลา ถ่ายทอดศรัทธาในเกลือให้ เขาฟัง]
เขาที่หมกมุ่นในเรื่องราวการหายตัวไปของพ่อดาเนียลลา จึงมีศรัทธาในเกลือขึ้นมาในท้ายที่สุด
เธอส่งต่อเรื่องราว (ศรัทธา) ให้เขาผ่านเรื่องราวของเกลือที่มีอิทธิพลต่อชีวิตของเธอ
กระทั่งการมีความสัมพันธ์ทางเพศ เกลือที่มาในรูปแบบของกลิ่นจากดาเนียลลา ก็ถูกส่งต่อมาให้เขาได้รับรู้
นี่เองที่เป็นสัญญะเน้นย้ำให้เห็นถึงความหมายของเกลือ ในฐานะสื่อกลางในความสัมพันธ์
คำถามคือ แล้วทำไมเขาถึงศรัทธาเกลือ ?
นั่นก็เพราะเขาเรียนรู้จากเรื่องราวของดาเนียลลาว่า เกลือคือองค์ประกอบสำคัญในการสร้างความสัมพันธ์
และในฐานะคนที่เพิ่งถูกตัดขาดความสัมพันธ์อย่างเขา เกลือคือการนำมาซึ่งเรื่องราวของความสัมพันธ์ ซึ่งมันช่วยเยียวยาจิตใจที่โหยหาความสัมพันธ์ครั้งเก่าให้กับเขา
ถ้าสรุปสัญลักษณ์ ดังต่อไปนี้
เกลือ = สื่อสัมพันธ์
ศรัทธา = เครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ
สิ่งที่ศรัทธา = เรื่องราว
เหมืองเกลือ/บ่อเกลือ = บ่อเกิดของเรื่องราว = บ่อเกิดของศรัทธา
เรื่องราวโดยสรุปของเกลือศรัทธาคือ
เขาขาดเป้าหมายในการมีชีวิตจากการหย่าร้าง
[เขาขาดศรัทธาจากการถูกตัดขาดความสัมพันธ์]
เขาจึงตัดสินใจเดินทางมาท่องเที่ยว
[เขาเดินทางค้นหาศรัทธาที่หายไป]
ที่เหมืองเกลือ เขาได้รับการถ่ายทอดเรื่องราวจากดาเนียลลา
[ที่บ่อเกิดของเรื่องราว เขาได้รับการถ่ายทอดศรัทธาจากดาเนียลลา]
จนเขามีเป้าหมายในชีวิตอีกครั้ง
[จนเขามีศรัทธาอีกครั้ง]
ซึ่งศรัทธาของเขาคือการศรัทธาในเรื่องราวของเกลืออันเป็นสัญญะของการสื่อสัมพันธ์ อันหมายถึงการส่งต่อเรื่องราว
เราจะพบว่าเขามีศรัทธาขึ้นมาเพราะเรื่องราวของผู้อื่น
จากประโยคด้านล่างในหน้า 133
- ผมจะมีชีวิตใหม่นับจากนี้ มีชีวิตใหม่จากเรื่องเล่าของคุณ
และเราจะพบว่าเขามีเป้าหมายในชีวิตอีกครั้ง ซึ่งเป้าหมายที่ว่าคือการ 'ส่งต่อเรื่องราว (ศรัทธา)' ต่อให้ผู้อื่น จากประโยคสุดท้ายของนวนิยาย หน้า 139
- "ผมกลับมาแล้ว ผมอยากพบคุณ มีหลายสิ่งเหลือเกินที่ผมอยากบอกกับคุณ"
เกลือศรัทธาว่าด้วยศรัทธาในเรื่องเล่าและการส่งต่อเรื่องเล่านี้ต่อไป โดยมีเกลือเป็นสัญญะในฐานะตัวกลางของการส่งต่อ
ผมคิดว่าโดยทั่วไปแล้วผู้ที่เป็นนักเขียนย่อมหลงใหลและศรัทธาในเรื่องราวและการถ่ายทอดเรื่องราวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เพราะงานเขียนก็คือการถ่ายทอดเรื่องราว
ดังนั้นผลงานชิ้นนี้จึงเปรียบเสมือนการแสดงความคารวะถึงความศรัทธาในเรื่องราวต่าง ๆ ทั้งในแง่ของเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่ตามประวัติศาสตร์ (อย่างเหมืองเกลือวีลิซก้า) และในแง่ของเรื่องราวปัจเจกเล็ก ๆ (เรื่องของครอบครัวดาเนียลลา)
แต่ในเชิงคุณภาพแล้ว ไม่ว่าเรื่องราวนั้นจะเล็กหรือใหญ่ มันต่างก็สร้างศรัทธาที่ยิ่งใหญ่ได้เหมือนกัน
หลังจากหย่าร้างเขาตัดสินใจไปเที่ยวที่ค่ายกักกันชาวยิวเอาช์วิทซ์ในโปแลนด์ แต่เหมืองเกลือวีลิชก้าที่อยู่ใกล้เคียงกลับนำพาบางอย่างที่สูญหายกลับคืนสู่ชีวิตของเขาอีกครั้ง
<<< จากนี้ไปเปิดเผยเนื้อหาสำคัญ ไม่ควรอ่านก่อนอ่านนิยาย >>>
จากเนื้อเรื่องเราจะพบว่า เมื่อชายผู้เป็นตัวละครหลักของเรื่องถูกภรรยาบอกเลิกเขาก็สูญสิ้นศรัทธาต่อทุกสิ่ง
เราไม่แน่ใจว่าทำไมชายคนนี้เลือกไปค่ายกักกันชาวยิวเอาช์วิทซ์ในโปแลนด์ (อาจเพียงแค่เพราะเป็นสถานที่มีชื่อเสียงที่คนทั่วไปรู้จัก) แต่แน่นอนว่าสถานที่แห่งการพรากชีวิตย่อมไม่สามารถคืนชีวิตให้กับชายคนนี้ได้
ในทางกลับกันเหมืองเกลือวีลิชก้า อันเป็นเหมือนของแถมในทัวร์นี้ กลับให้ความหวังและชีวิตของเขาคืนมา
เหมือนที่ตัวละครบรรยายเอาไว้ในเรื่อง เกลือคือส่วนประกอบสำคัญในการทำอาหาร และการกินอาหารคือองค์ประกอบสำคัญของความเป็นครอบครัว
นอกจากนี้เหมืองเกลือยังเป็นจุดหมายให้ผู้คนมารวมตัว เป็นชุมชน มาตั้งแต่โบราณ
ดังนั้นเกลือคือสิ่งที่ทำให้ผู้คนมาพบปะและสานสัมพันธ์กัน
เกลือ = สื่อสัมพันธ์
พล็อตรองว่าด้วยตัวละครสาวชาวสเปน 'ดาเนียลลา' หญิงสาวในครอบครัวผู้ทำ 'ฮามอน' (แฮมที่ทำจากขาหมู) ซึ่งการทำฮามอนต้องใช้เกลือเป็นวัตถุดิบสำคัญ
การที่พ่อของเธอซึ่งเป็นนักทำฮามอนหายไปจากบ้าน ได้สร้างความเปลี่ยนแปลงต่อตัวเธอและแม่ของเธอ
แม่ไม่สามารถสัมผัสเกลือได้อีก
[แม่เธอไม่สามารถสื่อสัมพันธ์กับใครได้อีก]
ดาเนียลลาไม่สามารถรับรสเค็มได้อีกต่อไป
[ไม่สามารถสื่อสัมพันธ์กับพ่อได้อีก]
ดาเนียลลาจึงมาที่เหมืองเกลือนี้เพื่อขอพรให้แม่เธอสัมผัสเกลือได้อีกครั้ง
ในแง่ตัวละครเราจะพบความเหมือนและความต่างของ 'เขา' และ 'ดาเนียลลา' ดังนี้
- เหมือนกัน
เขา = สูญเสียคนในครอบครัว
ดาเนี���ลลา = สูญเสียคนในครอบครัว
- ต่างกัน
เขา = สูญเสียศรัทธา
ดาเนียลลา = ไม่สูญเสียศรัทธา
การสูญเสียศรัทธาคือการขาดที่ยึดเหนี่ยวทางใจ จิตใจของเขาจึงเคว้งคว้างไร้จุดหมาย ดังนั้นสิ่งที่เยียวยาจิตใจเขาได้คือการพยายามสร้าง 'จุดมุ่งหมายเทียม' อย่างการท่องเที่ยว เพื่อให้จิตใจมีเป้าหมายชั่วคราว
ในอีกมุมหนึ่งการท่องเที่ยว อาจหมายถึงการออกเดินทางเพื่อตามหาศรัทธาที่หายไปของเขาอีกด้วย
ดังนั้น
การมีศรัทธา = การมีที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ
แต่สถานที่ไม่ใช่ศรัทธา เหมือนที่วัดและโบสถ์ไม่ใช่สิ่งที่คนศรัทธา
คำสอนในศาสนา หรือตำนานของศาสดาต่างหาก คือสิ่งที่ทำให้ผู้คนศรัทธา
เช่นกัน เหมืองเกลือเป็นแค่สถานที่ แต่สิ่งที่สร้างศรัทธาคือเรื่องราวเกี่ยวกับมัน เหมือนที่เรื่องราวอันข้องเกี่ยวระหว่างเหมืองเกลือและดาเนียลลาที่ค่อย ๆ สร้างศรัทธาให้กับเขา
ดังนั้นสิ่งที่ทำให้เราศรัทธา คือ 'เรื่องราว'
และจากที่เขียนไปข้างต้นว่าเหมืองเกลือเป็นแหล่งรวมผู้คนซึ่งทำให้เกิดความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์จนกลายเป็นครอบครัว และขยายตัวต่อจนกลายเป็นชุมชน
ดังนั้น 'บ่อเกลือ' เหล่านี้ก็คือ 'บ่อเกิดของเรื่องราว'
เมื่อ
บ่อเกลือ = บ่อเกิดของเรื่องราว
และ
เรื่องราว = ศรัทธา
ฉะนั้น
บ่อเกลือ = บ่อเกิดของศรัทธา
ดาเนียลลา ถ่ายทอดเรื่องราวของความสัมพันธ์กับพ่อให้ เขาฟัง
[ดาเนียลลา ถ่ายทอดศรัทธาในเกลือให้ เขาฟัง]
เขาที่หมกมุ่นในเรื่องราวการหายตัวไปของพ่อดาเนียลลา จึงมีศรัทธาในเกลือขึ้นมาในท้ายที่สุด
เธอส่งต่อเรื่องราว (ศรัทธา) ให้เขาผ่านเรื่องราวของเกลือที่มีอิทธิพลต่อชีวิตของเธอ
กระทั่งการมีความสัมพันธ์ทางเพศ เกลือที่มาในรูปแบบของกลิ่นจากดาเนียลลา ก็ถูกส่งต่อมาให้เขาได้รับรู้
นี่เองที่เป็นสัญญะเน้นย้ำให้เห็นถึงความหมายของเกลือ ในฐานะสื่อกลางในความสัมพันธ์
คำถามคือ แล้วทำไมเขาถึงศรัทธาเกลือ ?
นั่นก็เพราะเขาเรียนรู้จากเรื่องราวของดาเนียลลาว่า เกลือคือองค์ประกอบสำคัญในการสร้างความสัมพันธ์
และในฐานะคนที่เพิ่งถูกตัดขาดความสัมพันธ์อย่างเขา เกลือคือการนำมาซึ่งเรื่องราวของความสัมพันธ์ ซึ่งมันช่วยเยียวยาจิตใจที่โหยหาความสัมพันธ์ครั้งเก่าให้กับเขา
ถ้าสรุปสัญลักษณ์ ดังต่อไปนี้
เกลือ = สื่อสัมพันธ์
ศรัทธา = เครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ
สิ่งที่ศรัทธา = เรื่องราว
เหมืองเกลือ/บ่อเกลือ = บ่อเกิดของเรื่องราว = บ่อเกิดของศรัทธา
เรื่องราวโดยสรุปของเกลือศรัทธาคือ
เขาขาดเป้าหมายในการมีชีวิตจากการหย่าร้าง
[เขาขาดศรัทธาจากการถูกตัดขาดความสัมพันธ์]
เขาจึงตัดสินใจเดินทางมาท่องเที่ยว
[เขาเดินทางค้นหาศรัทธาที่หายไป]
ที่เหมืองเกลือ เขาได้รับการถ่ายทอดเรื่องราวจากดาเนียลลา
[ที่บ่อเกิดของเรื่องราว เขาได้รับการถ่ายทอดศรัทธาจากดาเนียลลา]
จนเขามีเป้าหมายในชีวิตอีกครั้ง
[จนเขามีศรัทธาอีกครั้ง]
ซึ่งศรัทธาของเขาคือการศรัทธาในเรื่องราวของเกลืออันเป็นสัญญะของการสื่อสัมพันธ์ อันหมายถึงการส่งต่อเรื่องราว
เราจะพบว่าเขามีศรัทธาขึ้นมาเพราะเรื่องราวของผู้อื่น
จากประโยคด้านล่างในหน้า 133
- ผมจะมีชีวิตใหม่นับจากนี้ มีชีวิตใหม่จากเรื่องเล่าของคุณ
และเราจะพบว่าเขามีเป้าหมายในชีวิตอีกครั้ง ซึ่งเป้าหมายที่ว่าคือการ 'ส่งต่อเรื่องราว (ศรัทธา)' ต่อให้ผู้อื่น จากประโยคสุดท้ายของนวนิยาย หน้า 139
- "ผมกลับมาแล้ว ผมอยากพบคุณ มีหลายสิ่งเหลือเกินที่ผมอยากบอกกับคุณ"
เกลือศรัทธาว่าด้วยศรัทธาในเรื่องเล่าและการส่งต่อเรื่องเล่านี้ต่อไป โดยมีเกลือเป็นสัญญะในฐานะตัวกลางของการส่งต่อ
ผมคิดว่าโดยทั่วไปแล้วผู้ที่เป็นนักเขียนย่อมหลงใหลและศรัทธาในเรื่องราวและการถ่ายทอดเรื่องราวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เพราะงานเขียนก็คือการถ่ายทอดเรื่องราว
ดังนั้นผลงานชิ้นนี้จึงเปรียบเสมือนการแสดงความคารวะถึงความศรัทธาในเรื่องราวต่าง ๆ ทั้งในแง่ของเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่ตามประวัติศาสตร์ (อย่างเหมืองเกลือวีลิซก้า) และในแง่ของเรื่องราวปัจเจกเล็ก ๆ (เรื่องของครอบครัวดาเนียลลา)
แต่ในเชิงคุณภาพแล้ว ไม่ว่าเรื่องราวนั้นจะเล็กหรือใหญ่ มันต่างก็สร้างศรัทธาที่ยิ่งใหญ่ได้เหมือนกัน
December 26, 2023
ชอบป่าน้ำผึ้งมากกว่า
February 2, 2025
ศีกษาความต่างกันของเกลือจากแหล่งที่่มาต่างกัน จึงมีรสชาติต่างกัน เข้าใจความสัมพันธ์ของความต่างนี้ทำให้มีความผูกพันกันมากขึ้น
Displaying 1 - 6 of 6 reviews