De Hollandse consul, Ida van Mastrigt, bereidt zich voor op het bezoek van koningin Beatrix, kroonprins Willem-Alexander en Maxima aan de Hollandse kolonie van Tres Arroyos, vijfhonderd kilometer ten zuiden van Buenos Aires. Zesenvijftig jaar geleden, als verweesd meisje van tien, belandde Ida hier met haar zusje Miep. De twee kinderen werden liefdevol opgevangen door de gereformeerde nazaten van Hollandse en Friese landverhuizers . Ida trouwde met een van hen en werd boerin.
Hieraan vooraf ging een wonderlijk avontuur van haar vader. In het jaar 1937 besloot Rinus van Mastrigt naar Nederlands-Indië te fietsen om daar werk te zoeken. Hij trouwde in Batavia, en kort daarna werd Ida geboren. De oorlog sloeg het gezin uiteen. Na de Jappenkampen zocht Rinus zijn geluk in booming Argentinië en liet zijn dochters nakomen.
Argentijnse avonden is het verhaal van een vader en zijn twee dochters, emigranten in Argentinië, en hun gespannen verhouding - het verhaal van een gezin op drift, maar ook een ode aan generaties Nederlanders die een nieuw bestaan opbouwden in een onbekende wereld.
Carolijn Visser (Leiden, 5 september 1956) is een Nederlandse schrijfster van reisverhalen. Ze bracht een groot deel van haar jeugd door in Middelburg, waar ze de hbs bezocht. Ze reist al jarenlang over de wereld; haar belangstelling gaat vooral uit naar communistische en postcommunistische samenlevingen als Vietnam, Nicaragua, Estland, China en Tibet. Ze schrijft over mensen die zich onder moeilijke omstandigheden staande weten te houden. In 2019 werd haar een eredoctoraat van de Open Universiteit toegekend.
Carolijn Visser schrijft boeiend over landgenoten die elders een nieuw bestaan opbouwen. Een beetje verdrietig verhaal over conflicten en tegenslagen en pogingen om de eigen identiteit staande te houden.
Carolijn Visser schrijft met dit boek een verhaal over Nederlanders die emigreren naar Argentinië. Het gaat hier speciaal om hoofdpersoon Rinus van Mastrigt die na de Tweede Wereldoorlog afreist naar Argentinië om daar een nieuw bestaan op te bouwen.
Rinus is gescheiden van zijn vrouw en zijn beide dochters wonen bij zijn ouders in Rotterdam. Na een paar jaar reizen de meisjes ook naar Argentinië. Zij gaan naar school en wonen daar op het internaat. Hun vader bemoeit zich weing met hen. Later wonen zij als familie in één huis, maar dat gaat moeizaam. Rinus is geestelijk beschadigd door alles wat hij in de oorlog heeft meegemaakt. Wellicht werd dat toen niet onderkend, maar het resultaat is wel dat de verhouding met de dochters een lastige is.
De omslag van het boek laat de oudste dochter van Rinus zien met haar kinderen. Zij heeft zich goed door alles heengeslagen .
Het boek las erg vlot en het geeft ook een mooi beeld van het leven van Nederlandse migranten in Argentinië. Aan de hand van diverse brieven van de nog in leven zijnde Ida heeft de schrijfster een waargetrouw beeld geschetst van de avonturen van Rinus en zijn gezin. Helaas komt Rinus wel over als een tiran, zijn wil is wet, waarschijnlijk gekomen door de trauma’s in de kampen..
Het verhaal in Argentinië was interessant om te lezen, stukje geschiedenis van het land en het geeft een mooi beeld van Nederlandse gemeenschap in Argentinië. Boek is zeker een aanrader, zeker als je van geschiedenis houdt of als bijvoorbeeld interesse hebt om naar Argentinië te emigreren.
Carolien Visser zou bekend staan om haar reisverhalen. Daar had ik toch iets anders bij verwacht. Dit was eigenlijk een biografie over een familie die naar Indië/Argentinië emigreert.
Ik vond het boek soms zeer gedetailleerd over families of familieleden vertellen en als daar dan een belangrijke gebeurtenis plaatsvond werd dat afgedaan met maximaal twee zinnen. ‘Hij ging vreemd.’ Of ‘oma was dood.’ Dat vond ik erg kort door de bocht.
Ik heb ook best lang over gedaan totdat ik het boek uit had. Het was niet spannend waardoor ik niet maar door wilde lezen. Maar! Ik heb hem wel uitgelezen.
De laatste 5 pagina’s gaan over het koninklijke bezoek. De eerste 100 pagina’s vond ik interessant: hoe Rinus op de fiets naar Indonesië vertrok. En in een jappenkamp verblijf en uiteindelijk weer in Nederland terug kwam. Hij kon niet aarde en vertrok naar Argentinië. Dan krijg je een emigranten verhaal zoals je wel vaker hebt gelezen oa Canada etc
Het is een prettig boek om te lezen met bovendien een interessant gegeven. Je beseft weer eens hoe moeilijk het geweest is zo na de oorlog met alle mannen en vrouwen die vreselijke dingen hadden meegemaakt en toch verder moesten met hun leven.
Interessant thema: immigratie (of emigratie, het ligt eraan hoe je het bekijkt) Het levensverhaal van Rinus van Mastrigt: van Rotterdam op de fiets naar Nederlands-Indië. In een jappenkamp na de Japanse verovering van onze grootste kolonie; weer terug naar Nederland en uiteindelijk emigratie naar Argentinië. Geschiedenis van een flink deel van de 20e eeuw verweven met de geschiedenis van Rinus en zijn familie maar ook van de Hollandse kolonie in Tres Arroyos in Argentinië. Het moet me van het hart: zelden zo'n onsympathieke hoofdfiguur in een non-fictiewerk tegengekomen. Wat een egocentrische kerel. Er moet dan wel direct bijgezegd worden dat Rinus ongetwijfeld getraumatiseerd uit het jappenkamp kwam. Arme dochters en verdere familie. Een onverdeeld gunstig beeld van de Hollandse kolonie geeft het boek ook niet. Uitermate hardwerkende mensen maar gevoelsarm (streng calvinistisch daarbij) en met maar 1 doel: de Hollandse gemeenschap in tact houden. Over integratie van immigranten in een nieuwe samenleving gesproken... Mooi onderwerp maar Carolijn Visser had wat mij betreft regelmatig wat minder uitvoerig mogen zijn waardoor het boek regelmatig weinig interessante passages bevat.
Wat een indrukwekkend begin van het boek. Je duikt direct het verhaal in. Het boeide me zo dat ik ben gaan kijken naar welke boeken deze auteur nog meer schreef en haar nu volg op goodreads.
Het boek begint in Rotterdam in 1937. Rinus is afgestudeerd. De nederlandse economie draait niet goed. Er is sprake van woningnood en Rinus kan geen baan vinden. Hij hoort dat er in Indonesië werk is en stapt op de fiets. Vanuit het perspectief van de verteller volg je de fietstocht van Rinus en zijn eerste ervaringen in Indonesië.
En dat is wat er wat mij betreft ook wat misgaat in het boek. Het boek blijft wat afstandelijk door het gekozen perspectief en de karakters blijven wat vlak. Aan de andere kant als je je beseft dat het boek gebaseerd is op ware gebeurtenissen en het verhaal opgebouwd is op basis van briefwisselingen dan maakt het ook indruk. Indruk om wat in een familie in 2 generaties kan afspelen. Al met al een plezierig boek om te lezen.
Het uitgangspunt is boeiend, maar gaandeweg vind ik het verhaal verslappen en vraag ik me steeds meer af wat nu precies het doel van het boek is. Het lijkt of de schrijfster bij het laatste deel erge haast heeft gekregen. Iedereen moet even aangestipt worden maar niet meer dan dat. Sommige personages hadden er uit kunnen worden gelaten. Bv het stuk over zoon Huib. Aan de andere kant krijgen we nauwelijks iets te horen over haar ontmoeting met Daniel. Het boek hinkt te veel op twee gedachten: een historische schets en het portret van een vrouw.
Ik las dit boek in deze maand, januari dus, '15. Ik schreef er hier al eerder wat over. Kan dat echter niet meer terugvinden. Maar ik las al meer van deze schrijfster. Zij gaat als het ware voor mij op reis. Leuk hoe ze met mensen steeds in contact komt en over hen verteld. Door deze boeken verruimt mijn wereld zich en komt mijn eigen leven in een wat genuanceerder perspectief te staan.
Ik vond dit een zeer boeiend en erg goed geschreven boek. Er zijn ook veel foto’s in het boek opgenomen, wat helpt om een beeld te vormen van hoe het was. Wat een avonturen hebben die mensen meegemaakt en wat een moed hebben ze gehad om toch steeds door te zetten.
Een aardig vlot geschreven boek over een bijzondere familie (Ida is een schat) Het geeft ook een mooi beeld van het leven van Nederlandse migranten in Argentinie. De Bob-den-Uylprijs is dan ook meer dan terecht.