This psychological novel, with metaphysical and science fiction elements, starts with a description of the hereafter. This is done by a deceased biologist sending telepathical messages to earth from a situation where no space, no sight, no other sensory perception exists; only thoughts exist. The story develops by introducing an element which disturbs the more or less peaceful order. Further on we get to know about the reception of the messages.
Born in the small town of Harlingen, Vestdijk studied medicine in Amsterdam, but turned to literature after a few years as a doctor. He became one of the most important 20th-century writers in the Netherlands. His prolificity as a novelist was legendary, but he was at least as important as an essayist on e.g., literature, art, music and religion. He also wrote poetry and short stories. His work has been translated into most Western European languages.
Het boek lijkt wel een aanklacht tegen onze huidige social media, waar iedereen ongebreideld kan en mag roep toeteren wat hem of haar belieft. Zo ook in deze zielenwereld van het hiernamaals, vanwaaruit een signaal naar de aarde wordt gestuurd. Aanvankelijk een aanbod tot hulp, veranderend in een roep om hulp omdat de zielen in deze wereld dreigen te verdwijnen. Waartoe? Vanwaar?
Deze metafysische roman laat zich lastig lezen juist omdat het hiernamaals zich niet aan ons levenden openbaart. Daarmee is het een wollig gedachten experiment dat in zichzelf goed slaagt, maar wel de juiste lezer moet vinden. Ik betwijfel of ik die lezer ben geweest.
Simon Vestdijk schrijft sciencefiction, met heel veel science en heel weinig fiction. Bericht uit het Hiernamaals bestaat voornamelijk uit lange monologen over metafysica, waterstofwolken en postmortale manifesten, allemaal verteld door ’s hemels meest oninteressante verteller. Veel saaier dan dit wordt sci-fi niet.
Een bijzonder boek. Een uitgebreid metafysisch gedachte-experiment over een hiernamaals met louter gedachten-van-personen, mét individualiteit en contact, zónder fysische elementen en "ruimte". Vestdijk toont indrukwekkend dat hij dit kan denken.
Door de abstracte inhoud leest het soms behoorlijk lastig weg, maar het is zo uniek geschreven dat het een hoge beoordeling verdient. Als de drie pagina's essentialistische, mysogiene man/vrouw-dichotomie geschrapt waren, werden het vijf sterren.
Deze roman van Simon Vestdijk uit 1964 is een bekwame proeve van metafysica. Er zijn zielen in het hiernamaals, zonder de op aarde gebruikelijke stoffelijke componenten. Vestdijk slaagt er wonderwel in om de berichtgever literair tot leven te brengen. Wel moet hij telkens de lezer het besef bijbrengen hoe het in die materieloze constellatie in z’n werk gaat. De niet-bestaande ruimte is vol gedachten, die elk hun weg vinden naar andere hiernamaals-zielen. Later blijkt dat het bericht ook de aarde heeft bereikt - daarom beschikken wij dus sinds 1964 over een papieren versie van Het bericht :) De auteur ziet kans zijn vertelling op een tamelijk laconieke toon te doen. Daardoor klinkt de roman niet verheven, eerder luchtig (ja ja). Wellicht zou het Vestdijk hebben aangesproken dat wij heden ten jare veel van onze informatie en berichtgeving laten verlopen via ‘the cloud’, ook al is dat verschijnsel van een geheel andere orde. Ik vind het boek een geslaagd gedachte-experiment. JM
Goed idee dat technisch gezien erg goed uitgewerkt is en erg realistisch leest ondanks de behandelde materie. Magisch realisme ten top dus. Maar Vestdijks taal is evenwel onleesbaar voor een hedendaags publiek. Bovendien doet hij er nog een 'realistisch' schepje bovenop aangezien de verteller van dit boek stierf in 1910. Dit boekje telt 141 pagina's. Ik heb er een maand over gedaan. Mooi kunstwerkje, maar niet voor iedereen.