What do you think?
Rate this book
Βολική αναισθησία
Όταν ήρθε μια εποχή που το τυρί άρχισε να λιγοστεύει επικίνδυνα, μαζεύτηκαν ως συνήθως όλες οι γάτες μαζί για να βρούνε λύση στο πρόβλημα. Τα πράγματα ήταν ακόμη πιο δύσκολα γιατί εν τω μεταξύ είχαν σηκώσει κεφάλι και τα ποντίκια και ζητούσαν το μερίδιο που τους αντιστοιχούσε από τα αποθέματα. Στη μεγάλη αίθουσα των συνεδριάσεων υπήρχε μεγάλη αναταραχή, αντεγκλήσεις, νυχιές, δαγκώματα, χαμός. "Κάτω τα χέρια από τα ποντίκια! Είμαστε όλοι ζώα!" νιαούριζαν ακίνδυνα όσοι κάθονταν στα αριστερά. "Τα θεμελιώδη δικαιώματα των ποντικών είναι άμεση συνάρτηση των γατίσιων συμφερόντων", πετούσαν την φαντεζί αρλούμπα τους, όπως πάντα, οι γάτες του κέντρου. "Εδώ δεν έχουμε να φάμε εμείς, θα ταΐζουμε και τα ποντίκια τώρα; Να φύγουνε, να πάνε αλλού!" ούρλιαζαν τα κωλόγατα από τη δεξιά πλευρά της αίθουσας. Το προεδρείο κοιτούσε με απάθεια. Έτσι κι αλλιώς, οι αποφάσεις ήταν ήδη ειλημμένες: Τα ποντίκια φυσικά δεν είχαν καμία ελπίδα. Με τα νέα μέτρα, όμως, θα έμεναν και ένα σωρό γάτες ξεκρέμαστες, και αυτό μπορεί να οδηγούσε σε γενικότερες αναταραχές. Ο κεραμιδόγατος δημόσιας τάξης κοίταξε τον πρόεδρο της συνέλευσης και, από το βλέμμα που εισέπραξε, κατάλαβε ότι είχε έρθει η ώρα να ενεργοποιηθεί για άλλη μια φορά η προαιώνια, κατάπτυστη, ανίερη συμμαχία. Σήκωσε το τηλέφωνο, κάλεσε τον αριθμό, και μια τραχιά φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής απάντησε: "Γαβ;"
224 pages, Paperback
First published January 1, 2012
7 people are currently reading
231 people want to read
About the author
Κωστάκης Ανάν
5 books111 followersΟ Κωστάκης Ανάν (πραγματικό όνομα Αργύρης Ταλέκουρδας; English: Kostakis Anan) ζει στην Αθήνα. Χόμπι του η ψηφασκία και η εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 27 of 27 reviews
January 31, 2019
Δεν έχω να σχολιάσω πολλά γι' αυτό το βιβλιο, εκτός του ότι ήδη ψάχνω τα βιβλία του Ανάν για άμεση ανάγνωση των υπολοίπων! Αναρωτιέμαι πού ζούσα τόσα χρόνια και δεν τον είχα καν ακουστά!
December 7, 2014
Αυτό το βιβλίο μην το διαβάσετε σε παραλία , σε μετρό η σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο. Ακόμα καλό θα ήταν να μην το διαβάσετε βράδυ με τον σύντροφό σας η αν είστε κάτοικός πολυκατοικίας Και ό λόγος είναι ότι θα ενοχλείται οποιοσδήποτε είναι κοντά σας , διότι θα γελάτε ασταμάτητα διαβάζοντας ατάκες του τύπου :
-Πιάνω δουλειά στο επιπλάδικο του πατέρα μου. Το πτυχίο της ΑΣΟΕΕ στον κώλο μου με ενοχλεί λίγο όταν κάθομαι , αλλά ευτυχώς τις περισσότερες ώρες της ημέρας είμαι όρθιος οπότε τα ψιλοβολεύω .
-Το καλοκαίρι στη Ζάκυνθο η γυναίκα μου γλυκοκοιτάζει ένα μωρό που παίζει με το κουβαδάκι του στην διπλανή ξαπλώστρα και μου λέει με νάζι ‘’ δεν θα θελες να είχαμε και εμείς ένα τέτοιο ; ‘’ και εγώ απαντάω ‘’ να σου πάρω , μωρό μου , όσα κουβαδάκια θές’’
-Ήμουν 33 χρονών και η Λένα ένα χρόνο μικρότερη μου όταν παντρευτήκαμε .Αυτή σκορπιός , έγω αγάμητος, ένα ζώδιο που ταιριάζει αδιακρίτως με όλα τα υπόλοιπα.
-Πατάς ένα αυτοκόλλητο στο δρόμο και σου κολλάει στη σόλα. Το πατάς με το άλλο πόδι , ξεκολλάει μεν από το ένα , αλλά κολλάει στο άλλο. Επαναλαμβάνεις την ίδια διαδικασία ξανά και ξανά , τσαντίζεσαι , μουρμουρίζει ‘’ ξεκόλλα ρε μπουρδέλο ’’ βρίζεις θεούς και δαίμονες αλλά το αυτοκόλλητο εκεί. Αυτή πάνω – κάτω ήταν η πεθερά μου.
Το βιβλίο του Ανάν βγάζει πολύ γέλιο. Την καλύτερη ατάκα ‘’ ωχ καινούργιος Χρηστίδης μας βρήκε ‘’την είπε ο άνθρωπός που βρισκόταν δίπλα μου την περίοδο που το διάβαζα και δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Δύο άνθρωποι θα μπορούσαν να γράψουν κάτι τέτοιο και δεν είμαι σίγουρος αν είναι όντως δύο διαφορετικοί Πέρα από αυτό ,το βιβλίο θίγει πολύ σοβαρά θέματα, που απασχολούν τους Έλληνες του 2012, με το καλύτερο τρόπο. Με πολύ και καλό χιούμορ. Πολιτική , σχέσεις , κρίση , αξίες , στάση ζωής ,ενδιαφέροντα , όλα αυτά μέσα σε ένα άναρχο κείμενο που οι περισσότεροι θα λατρέψουν.
-Πιάνω δουλειά στο επιπλάδικο του πατέρα μου. Το πτυχίο της ΑΣΟΕΕ στον κώλο μου με ενοχλεί λίγο όταν κάθομαι , αλλά ευτυχώς τις περισσότερες ώρες της ημέρας είμαι όρθιος οπότε τα ψιλοβολεύω .
-Το καλοκαίρι στη Ζάκυνθο η γυναίκα μου γλυκοκοιτάζει ένα μωρό που παίζει με το κουβαδάκι του στην διπλανή ξαπλώστρα και μου λέει με νάζι ‘’ δεν θα θελες να είχαμε και εμείς ένα τέτοιο ; ‘’ και εγώ απαντάω ‘’ να σου πάρω , μωρό μου , όσα κουβαδάκια θές’’
-Ήμουν 33 χρονών και η Λένα ένα χρόνο μικρότερη μου όταν παντρευτήκαμε .Αυτή σκορπιός , έγω αγάμητος, ένα ζώδιο που ταιριάζει αδιακρίτως με όλα τα υπόλοιπα.
-Πατάς ένα αυτοκόλλητο στο δρόμο και σου κολλάει στη σόλα. Το πατάς με το άλλο πόδι , ξεκολλάει μεν από το ένα , αλλά κολλάει στο άλλο. Επαναλαμβάνεις την ίδια διαδικασία ξανά και ξανά , τσαντίζεσαι , μουρμουρίζει ‘’ ξεκόλλα ρε μπουρδέλο ’’ βρίζεις θεούς και δαίμονες αλλά το αυτοκόλλητο εκεί. Αυτή πάνω – κάτω ήταν η πεθερά μου.
Το βιβλίο του Ανάν βγάζει πολύ γέλιο. Την καλύτερη ατάκα ‘’ ωχ καινούργιος Χρηστίδης μας βρήκε ‘’την είπε ο άνθρωπός που βρισκόταν δίπλα μου την περίοδο που το διάβαζα και δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Δύο άνθρωποι θα μπορούσαν να γράψουν κάτι τέτοιο και δεν είμαι σίγουρος αν είναι όντως δύο διαφορετικοί Πέρα από αυτό ,το βιβλίο θίγει πολύ σοβαρά θέματα, που απασχολούν τους Έλληνες του 2012, με το καλύτερο τρόπο. Με πολύ και καλό χιούμορ. Πολιτική , σχέσεις , κρίση , αξίες , στάση ζωής ,ενδιαφέροντα , όλα αυτά μέσα σε ένα άναρχο κείμενο που οι περισσότεροι θα λατρέψουν.
November 17, 2019
"Μην ψάχνετε σε οργανώσεις, γιάφκες κ πυρήνες. Η επόμενη επανάσταση θα ξεκινήσει μεσα στις τράπεζες, και οι επαναστάτες αντί για όπλο θα κρατούν χαρτάκι προτεραιότητος."
_________________
Ευφυολογήματα κ εξυπνακισμοί, με εμπνευσμένα λογοπαίγνια κ κάποιες καλές στιγμές ° ωραιες παραβολές για την Ελλάδα, το Τώρα, το Εμεις.
Αλλά δε ξέρω, δε με κράτησε.
Κουραστηκα μ' αυτή την υπεραυτάρεσκη γραφή.
Ισως το ξαναπιάσω άλλη φορα, που δε θα με πιέζουν στο κομοδινο μου ντάνες αριστουργημάτων που ξεφυσάνε ανυπόμονα
_________________
Ευφυολογήματα κ εξυπνακισμοί, με εμπνευσμένα λογοπαίγνια κ κάποιες καλές στιγμές ° ωραιες παραβολές για την Ελλάδα, το Τώρα, το Εμεις.
Αλλά δε ξέρω, δε με κράτησε.
Κουραστηκα μ' αυτή την υπεραυτάρεσκη γραφή.
Ισως το ξαναπιάσω άλλη φορα, που δε θα με πιέζουν στο κομοδινο μου ντάνες αριστουργημάτων που ξεφυσάνε ανυπόμονα
May 8, 2015
Αυτή είναι η πρώτη μου επαφή με το γράψιμο του Κ. Α. κ μπορώ να πω ότι το καταχάρηκα!
Το γράψιμο είναι καυστικότατο κ δίνει την ελληνική κοινωνία του σήμερα με έναν τρόπο έξυπνο, εύγλωττο, κάφρικο, χιουμοριστικό κ αυτοσαρκαστικό ταυτόχρονα. Κάθε τρεις κ λίγο, θα μπορούσες άνετα να μονολογείς "ναι, ρε μαλάκα, έτσι είναι!" και "την πουτάνα μου να πούμε".
Μην περιμένετε ακριβώς συνοχή σε αυτό το βιβλίο. Είναι πιο πολύ στο μοτίβο του 'meanwhile..." με φόντο την παράνοια της πραγματικότητας -και μη- του 40άρη-με-κρίση-μέσης-ηλικίας πρωταγωνιστή. Που βέβαια, δεν με χάλασε καθόλου. Διαβάζεται μονορούφι κ στο τέλος επιβάλλεται να ρουφήξεις ενοχλητικά δυνατά κ για ώρα το καλαμάκι μέχρι να σου κοπεί η ανάσα.
Για τους γλωσσο-εραστές, ετοιμαστείτε για πολύ πορνό, ο τρόπος που χρησιμοποιεί τη γλώσσα είναι μάλλον φετιχιστικός.
Μετά από αυτό, στάνταρ θα κυνηγήσω με το δίκανο κ τα υπόλοιπα συγγράματα του ιδίου κ ο θεός βοηθός!
Το γράψιμο είναι καυστικότατο κ δίνει την ελληνική κοινωνία του σήμερα με έναν τρόπο έξυπνο, εύγλωττο, κάφρικο, χιουμοριστικό κ αυτοσαρκαστικό ταυτόχρονα. Κάθε τρεις κ λίγο, θα μπορούσες άνετα να μονολογείς "ναι, ρε μαλάκα, έτσι είναι!" και "την πουτάνα μου να πούμε".
Μην περιμένετε ακριβώς συνοχή σε αυτό το βιβλίο. Είναι πιο πολύ στο μοτίβο του 'meanwhile..." με φόντο την παράνοια της πραγματικότητας -και μη- του 40άρη-με-κρίση-μέσης-ηλικίας πρωταγωνιστή. Που βέβαια, δεν με χάλασε καθόλου. Διαβάζεται μονορούφι κ στο τέλος επιβάλλεται να ρουφήξεις ενοχλητικά δυνατά κ για ώρα το καλαμάκι μέχρι να σου κοπεί η ανάσα.
Για τους γλωσσο-εραστές, ετοιμαστείτε για πολύ πορνό, ο τρόπος που χρησιμοποιεί τη γλώσσα είναι μάλλον φετιχιστικός.
Μετά από αυτό, στάνταρ θα κυνηγήσω με το δίκανο κ τα υπόλοιπα συγγράματα του ιδίου κ ο θεός βοηθός!
October 16, 2016
Όλη η απαραίτητη παράνοια μαζεμένη σε ένα βιβλίο που - ω ναι - τόσο πολύ χρειαζόμουν αυτές τις μέρες.
August 18, 2023
"Έτσι λοιπόν είχαν τα πράγματα. Αν έξω, στον πραγματικό κόσμο, στον κόσμο των "άλλων ", γινόταν της πουτανας, θα σε γελάσω. Στον δικό μου μικρό κόσμο τίποτα δεν είχε αλλάξει. Και να άλλαζε απ' έξω, από ανώτερα βία, εγώ μετά πάλι θα έβγαινα στο σεργιάνι ζητιανευοντας ένα"ρ" εδώ, ένα "τ" εκεί, ένα "ν" παραπέρα, γιατί η ρουτίνα είναι πρέζα τρελή και όποιος έχει πει όχι ας κρατάει στα χέρια του και αποδείξεις, θεωρημένες από το τελευταίο πραγματικά διαφορετικό πράγμα που έκανε."
June 10, 2021
Έχει μερικά καλά σημεία ,κατά τα άλλα βαρετό.
2,5/5
2,5/5
April 23, 2013
Αν η αίσθηση χιούμορ που διαθέτετε είναι τύπου "ανέκδοτα του ημερολογίου" ή "οικογενειακές σειρές του Μπέζου", τότε ΜΗ διαβάσετε τη "Βολική Αναισθησία", ούτε και κανένα άλλο του Κωστάκη Ανάν.
Αντίθετα, αν σας αρέσει η καφρίλα, ο αυτοσαρκασμός, το τελείως άναρχο χιούμορ (α λα Μόντυ Πάιθον), με δόσεις πίκρας, τότε η γραφή του Κωστάκη είναι για εσάς.
Από τα βιβλία που ή θα τα μισείς ή θα τα γουστάρεις. Μέση οδός δεν υπάρχει.
Αντίθετα, αν σας αρέσει η καφρίλα, ο αυτοσαρκασμός, το τελείως άναρχο χιούμορ (α λα Μόντυ Πάιθον), με δόσεις πίκρας, τότε η γραφή του Κωστάκη είναι για εσάς.
Από τα βιβλία που ή θα τα μισείς ή θα τα γουστάρεις. Μέση οδός δεν υπάρχει.
March 6, 2017
Σουρρεαλιστικό παραμύθι. Καυστική αίσθηση του χιούμορ που σου καίει απολαυστικά τις νευρικές απολήξεις του εγκεφάλου. Παίρνει περισσότερο χρόνο να διαβαστεί, γιατί πολλές φορές χρειάζεται να διακόψει κανείς την ανάγνωση από τα τρανταχτά γέλια.
February 28, 2018
Αν το είχα διαβάσει πριν δεκαπέντε χρόνια στα Κουφονήσια μαζί με τα βιβλία του Χρηστίδη (που όντως διάβασα), ίσως να μου άρεσε. Τώρα δεν. Ο λόγος που βάζω δύο αστέρια αντί για ένα, είναι ότι μου έδωσε ιδέα για το τι να γίνω όταν μεγαλώσω - κι άλλο: σιχτιριστής έργων τέχνης. Αυτό.
November 12, 2015
Μυθοπλασία - χιούμορ - κοινωνική κριτική - σουρεάλ ρυθμός στην αφήγηση.
Όπως και το
Το ουράνιο Talkshow η Βολική Αναισθησία είναι slapstick χιουμοριστική αφήγηση με κέντρο έναν πρωταγωνιστή στα 30κάτι που περιπλανιέται στην σύγχρονη Αθήνα δοκιμάζοντας την τύχη του σε διάφορα περιστατικά.
Σκοπός δεν είναι η ιστορία -πρέπει να υπάρχουν αχνά κάποιοι σπόνδυλοί της εδώ κι εκεί- σκοπός είναι τι έχει να πει ο συγγραφέας μέσα από το συνεχόμενο κοινωνικό σχόλιο που του βγαίνει πάνω στις περιστάσεις. Και ο συγγραφέας δεν πολυ-λυπάται τους γύρω του.
Ένα αρνητικό, για μένα, είναι το ότι γίνεται ευρεία χρήση αγγλικών λέξεων ως φορείς της ποπ κουλτούρας που προσπαθεί να περάσει με τη φωνή του ο αφηγητής.
Προτείνεται σε οποιονδήποτε έχει διάθεση να διαβάσει κάτι με απ'όλα τα παραπάνω. Δεν μου έρχεται συγκεκριμένη κατηγορία αναγνωστών, όρεξη να 'χετε...
Όπως και το
Το ουράνιο Talkshow η Βολική Αναισθησία είναι slapstick χιουμοριστική αφήγηση με κέντρο έναν πρωταγωνιστή στα 30κάτι που περιπλανιέται στην σύγχρονη Αθήνα δοκιμάζοντας την τύχη του σε διάφορα περιστατικά. Σκοπός δεν είναι η ιστορία -πρέπει να υπάρχουν αχνά κάποιοι σπόνδυλοί της εδώ κι εκεί- σκοπός είναι τι έχει να πει ο συγγραφέας μέσα από το συνεχόμενο κοινωνικό σχόλιο που του βγαίνει πάνω στις περιστάσεις. Και ο συγγραφέας δεν πολυ-λυπάται τους γύρω του.
Ένα αρνητικό, για μένα, είναι το ότι γίνεται ευρεία χρήση αγγλικών λέξεων ως φορείς της ποπ κουλτούρας που προσπαθεί να περάσει με τη φωνή του ο αφηγητής.
Προτείνεται σε οποιονδήποτε έχει διάθεση να διαβάσει κάτι με απ'όλα τα παραπάνω. Δεν μου έρχεται συγκεκριμένη κατηγορία αναγνωστών, όρεξη να 'χετε...
January 18, 2013
Εκατό τοις εκατό αφασία είναι το τελευταίο του Κωστάκη Ανάν, Βολική Αναισθησία. Για εμένα είναι το καλύτερό του ως τώρα -- αλλά σημείωσε πως δεν έχω διαβάσει τη Τελική Λήθη. Με τον κλασσικό χαοτικό τρόπο του, μπερδεύει την ιστορία ενός παρολίγο αυτόχειρα -θα διαβάσεις στο βιβλίο τις λεπτομέρειες- που πάρκαρε στις γραμμές του τραίνου και τα μετέπειτα παραληρήματά του με μικρότερες, χορταστικές και αστείες ιστορίες που δημοσίευσε στο MOV. Και έχω την εντύπωση πως όσο μεγαλώνει ο Κωστάκης, τόσο καλύτερα χειρίζεται τη γλώσσα και τις άπειρες αναφορές του, και ας μένει ίδιο το χιούμορ που χρησιμοποιεί.
Βιβλίο νγκάβλα.
Βιβλίο νγκάβλα.
June 10, 2014
Ό,τι πιο αστείο έχω διαβάσει από Έλληνα συγγραφέα! Πραγματικά απολαυστικό!
March 2, 2015
Άνετα από τα καλύτερα ελληνικά βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ μου. Χιούμορ βιτριολικό, μια δόση αυτογνωσίας και μια ανατροπή στο τέλος. Τυχερός όποιος το διαβάσει.
July 5, 2025
Η ιστορία ξεκινά με μια «κρίση αποθεμάτων τυριού». Το λέω από την αρχή για να ξέρει ο αναγνώστης τι να περιμένει. Όχι, δεν είναι παραμύθι για παιδιά, ούτε διαφημιστικό φυλλάδιο του σούπερ μάρκετ. Είναι, υποτίθεται, αλληγορία για τα κοινωνικά προβλήματα. Μετά από μερικά κεφάλαια, βέβαια, άρχισα να αναρωτιέμαι αν το πραγματικό πρόβλημα ήταν το τυρί ή η έλλειψη ουσιαστικού περιεχομένου.
Για την ιστορία, όλες οι «γάτες» συγκεντρώνονται για να κάνουν διάσκεψη με τα «ποντίκια», κι εκεί κάπου το πράγμα παίρνει μια τροπή που μοιάζει με διασταύρωση επιθεώρησης, ψυχεδελικής παραίσθησης και χαβαλέ μεταξύ παρέας στις τρεις το πρωί μετά από πολύ χόρτο.
Πριν περάσω στις σκέψεις μου, να σας θυμίσω τι λένε οι κριτικοί και οι λάτρεις του έργου:
• Καυστικό, σουρεαλιστικό χιούμορ, που συνδυάζει λογοπαίγνια και κοινωνική σάτιρα.
• Αυτοσαρκασμός κι υπερβολή, χαρακτηριστικά του ύφους του συγγραφέα.
• Το κοινό το χαρακτηρίζει «διασκεδαστικό» και «ξεχωριστό» χάρη στον αυτοσαρκαστικό, σουρεαλ ρυθμό.
Μετά το πέρας της ανάγνωσης, μου γεννήθηκαν μερικές σκέψεις – τις οποίες θα παραθέσω σε ύφος αντάξιο του πονήματος.
Καταρχάς, διαπίστωσα ότι σήμερα, αν ξέρεις να γράφεις δυο λέξεις (ή έστω να τις αντιγράφεις από το Google), μπορείς μια χαρά να εκδόσεις βιβλίο. Πνευματικός πλούτος; Κάπου χάθηκε στη διαδρομή ανάμεσα στα κεφάλαια με τα ποντίκια και τις γάτες που φιλοσοφούν για την ύπαρξη. Ειλικρινά, αν όλο αυτό δεν είναι αυτοβιογραφία μιας περιόδου βαρεμάρας του συγγραφέα ή προϊόν κάποιας μπαφοσυζήτησης με κολλητούς, τότε δεν ξέρω τι είναι.
Ναι, το περιεχόμενο είναι σουρεαλιστικό – αλλά αυτό δεν το κάνει αυτόματα και καλό. Για να το πω ωμά: αν το συγκρίνετε με τον Κάφκα, ο Κάφκα μάλλον θα γυρίζει στον τάφο του και θα ζητά συγγνώμη από τους αναγνώστες για τη σύγκριση. Το χιούμορ; Ένα κράμα σεφερλιδικής εξυπνάδας και φτηνής καφρίλας, σαν να βλέπεις επανάληψη του Παρασκευά (Φάνη Λαμπρόπουλου) στις δύο το βράδυ, αλλά χωρίς το μίνιμουμ γέλιο που περιμένεις.
Θα μπορούσε να συγκινήσει ίσως έναν 19χρονο φοιτητή που μόλις έφυγε από το πατρικό του και νιώθει πολύ «αναρχικός» επειδή κρέμασε σημαία Τσε Γκεβάρα στον τοίχο. Ή, αντίστοιχα, έναν 45άρη που έχει πείσει τον εαυτό του ότι το να βρίζει ακατάπαυστα και να βγάζει αντικαπιταλιστικά τσιτάτα είναι κορυφαία μορφή διανόησης.
Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται: «Τι στο καλό διαβάζω;» και ακόμα περισσότερες να κοιτάζω την υψηλή βαθμολογία και να αναρωτιέμαι αν όλος ο κόσμος κάνει πλάκα ή εγώ έχω χάσει κάθε επαφή με τη μοντέρνα «λογοτεχνία».
Και για όσους αναρωτιούνται γιατί το διάβασα, η απάντηση είναι απλή: μου το πρότεινε φίλος ως «πολύ καλό». Συμπέρασμα; Δεν θα ξαναεμπιστευτώ προτάσεις του συγκεκριμένου φίλου, ούτε αν μου συστήσει κατάστημα για πεϊνιρλί. Όσο για τη συνοπτική περίληψη του βιβλίου, τελικά ήταν εύστοχη: δεν μπορείς να καταλάβεις ποιο είναι το βασικό θέμα, διότι – έκπληξη – δεν υπάρχει βασικό θέμα.
Αν πρέπει να σώσω κάτι, είναι μία και μοναδική παράγραφος στις σελίδες 124-125 που λέει κάτι εύστοχο για τον τρόπο σκέψης του λαού απέναντι στην εξουσία. Μία παράγραφος, σε δύο εκατοντάδες σελίδες. Το ποσοστό επιτυχίας, το αφήνω στην κρίση σας.
Για την ιστορία, όλες οι «γάτες» συγκεντρώνονται για να κάνουν διάσκεψη με τα «ποντίκια», κι εκεί κάπου το πράγμα παίρνει μια τροπή που μοιάζει με διασταύρωση επιθεώρησης, ψυχεδελικής παραίσθησης και χαβαλέ μεταξύ παρέας στις τρεις το πρωί μετά από πολύ χόρτο.
Πριν περάσω στις σκέψεις μου, να σας θυμίσω τι λένε οι κριτικοί και οι λάτρεις του έργου:
• Καυστικό, σουρεαλιστικό χιούμορ, που συνδυάζει λογοπαίγνια και κοινωνική σάτιρα.
• Αυτοσαρκασμός κι υπερβολή, χαρακτηριστικά του ύφους του συγγραφέα.
• Το κοινό το χαρακτηρίζει «διασκεδαστικό» και «ξεχωριστό» χάρη στον αυτοσαρκαστικό, σουρεαλ ρυθμό.
Μετά το πέρας της ανάγνωσης, μου γεννήθηκαν μερικές σκέψεις – τις οποίες θα παραθέσω σε ύφος αντάξιο του πονήματος.
Καταρχάς, διαπίστωσα ότι σήμερα, αν ξέρεις να γράφεις δυο λέξεις (ή έστω να τις αντιγράφεις από το Google), μπορείς μια χαρά να εκδόσεις βιβλίο. Πνευματικός πλούτος; Κάπου χάθηκε στη διαδρομή ανάμεσα στα κεφάλαια με τα ποντίκια και τις γάτες που φιλοσοφούν για την ύπαρξη. Ειλικρινά, αν όλο αυτό δεν είναι αυτοβιογραφία μιας περιόδου βαρεμάρας του συγγραφέα ή προϊόν κάποιας μπαφοσυζήτησης με κολλητούς, τότε δεν ξέρω τι είναι.
Ναι, το περιεχόμενο είναι σουρεαλιστικό – αλλά αυτό δεν το κάνει αυτόματα και καλό. Για να το πω ωμά: αν το συγκρίνετε με τον Κάφκα, ο Κάφκα μάλλον θα γυρίζει στον τάφο του και θα ζητά συγγνώμη από τους αναγνώστες για τη σύγκριση. Το χιούμορ; Ένα κράμα σεφερλιδικής εξυπνάδας και φτηνής καφρίλας, σαν να βλέπεις επανάληψη του Παρασκευά (Φάνη Λαμπρόπουλου) στις δύο το βράδυ, αλλά χωρίς το μίνιμουμ γέλιο που περιμένεις.
Θα μπορούσε να συγκινήσει ίσως έναν 19χρονο φοιτητή που μόλις έφυγε από το πατρικό του και νιώθει πολύ «αναρχικός» επειδή κρέμασε σημαία Τσε Γκεβάρα στον τοίχο. Ή, αντίστοιχα, έναν 45άρη που έχει πείσει τον εαυτό του ότι το να βρίζει ακατάπαυστα και να βγάζει αντικαπιταλιστικά τσιτάτα είναι κορυφαία μορφή διανόησης.
Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται: «Τι στο καλό διαβάζω;» και ακόμα περισσότερες να κοιτάζω την υψηλή βαθμολογία και να αναρωτιέμαι αν όλος ο κόσμος κάνει πλάκα ή εγώ έχω χάσει κάθε επαφή με τη μοντέρνα «λογοτεχνία».
Και για όσους αναρωτιούνται γιατί το διάβασα, η απάντηση είναι απλή: μου το πρότεινε φίλος ως «πολύ καλό». Συμπέρασμα; Δεν θα ξαναεμπιστευτώ προτάσεις του συγκεκριμένου φίλου, ούτε αν μου συστήσει κατάστημα για πεϊνιρλί. Όσο για τη συνοπτική περίληψη του βιβλίου, τελικά ήταν εύστοχη: δεν μπορείς να καταλάβεις ποιο είναι το βασικό θέμα, διότι – έκπληξη – δεν υπάρχει βασικό θέμα.
Αν πρέπει να σώσω κάτι, είναι μία και μοναδική παράγραφος στις σελίδες 124-125 που λέει κάτι εύστοχο για τον τρόπο σκέψης του λαού απέναντι στην εξουσία. Μία παράγραφος, σε δύο εκατοντάδες σελίδες. Το ποσοστό επιτυχίας, το αφήνω στην κρίση σας.
August 7, 2025
Τρομερα ευφυες το χιουμορ του Αναν. Εξαιρετικη ισσοροπια πρωσοπικης μυθολογιας και κοινονικοπολιτικων γεγονοτων απο το 2012 και σημερα. Το μονο αρνητικο θα ελεγα ειναι οτι προς το τελος γινοταν λιγο κουραστηκο με την πρωσοπικη αφηγηση για το πως (υποτιθετε) οτι γραφτηκε το βιβλιο. Δικαιολογιμένος ομως, διοτι ολο το υπολοιπο ειναι μια εκρηξη, εξαιρετικα τοποθετημενων αναφορων, λογοπαιγνιων και ευστοχον σχολιων για τα τεκταινομενα. Πραγματικα ειναι σαν να εβλεπα μια καμενη κωμωδια με το γελιο να κερδιζετε σε καθε σελιδα και με το σπαθι του.
October 31, 2023
Πρώτη μου επαφή με τον συγκεκριμένο συγγραφέα και σίγουρα όχι η τελευταία. Ιδιαίτερα πνευματώδες ,γεμάτο ευφυολογηματα,έξυπνους και πρωτότυπους συνειρμούς. Πολύ δυνατό σημείο του βιβλίου η καυτηριαση όλων των καταστάσεων και των μέσων(τηλεόραση,περιοδικά,πολιτικοί κλπ)που διαμόρφωσαν και οδήγησαν την σύγχρονη Ελλάδα των πολλών υποσχεσεων, σε ενα εξαθλιωμενο σήμερα. Όλα αυτά συνοδευόμενα από άφθονο καφρικο χιούμορ και μια χαοτική σύνδεση των ιστοριών.
October 16, 2021
Σε σημεία δεν αντέχεται το τσουνάμι γέλιου που προσφέρει αυτό το έπος έκτρωμα.
Αυστηρώς κατάλληλο για όσους εκτιμούν το σφάξιμο με βαμβάκι (πριν να βγει ο μπαλτάς), τους παλιούς θεούς Ministry, τα άθλια λογοπαίγνια και γενικότερα αναγνώστες που η γενικότερη στάση ζωής τους δεν απέχει πολύ από το "σοβαρότης μηδέν".
9/10 (λέω εγώ τώρα)
Αυστηρώς κατάλληλο για όσους εκτιμούν το σφάξιμο με βαμβάκι (πριν να βγει ο μπαλτάς), τους παλιούς θεούς Ministry, τα άθλια λογοπαίγνια και γενικότερα αναγνώστες που η γενικότερη στάση ζωής τους δεν απέχει πολύ από το "σοβαρότης μηδέν".
9/10 (λέω εγώ τώρα)
May 28, 2024
"Πατάς ένα αυτοκόλλητο στο δρόμο και σου κολλάει στη σόλα. Το πατάς με το άλλο πόδι , ξεκολλάει μεν από το ένα , αλλά κολλάει στο άλλο. Επαναλαμβάνεις την ίδια διαδικασία ξανά και ξανά , τσαντίζεσαι , μουρμουρίζει ‘’ ξεκόλλα ρε μπουρδέλο ’’ βρίζεις θεούς και δαίμονες αλλά το αυτοκόλλητο εκεί. Αυτή πάνω – κάτω ήταν η πεθερά μου"...
Αχ, Κωστάκη, αχ... (Δηλαδή χαχαχα.... Το διασκέδασα απίστευτα.)
Αχ, Κωστάκη, αχ... (Δηλαδή χαχαχα.... Το διασκέδασα απίστευτα.)
September 6, 2024
Πλοκή τύπου Inception, σύγχρονη γλώσσα, με σωρεία ευφυολογημάτων και πολλά σκόρπια αιχμηρά και βαθειά αληθινά πολιτικά και κοινωνικά σχόλια. Άφθονο χιούμορ και σουρεαλιστικές αναφορές διανθίζουν την αφήγηση. Η μοντέρνα έκδοση, ο "μύθος" του συγγραφέα και η εικονογράφηση του Sotos Anagnos, σίγουρα προσθέτουν στην εμπειρία ανάγνωσης.
February 8, 2018
Ο καλύτερος όλων
December 5, 2018
Τα αστεράκια είναι 3,5 στην πραγματικότητα.
Πολύ αστείο βιβλίο. Γραμμένο στην "καρδιά" της κρίσης, βγάζει και μια μελαγχολία, αλλά δεν σταματά να αυτοσαρκάζεται.
Με δυσκόλεψε λίγο μόνο λόγω (έλλειψης;) δομής. Αλλά αυτό είναι μάλλον η δική μου δυσκολία με βιβλία που δεν έχουν σαφή πλοκή.
#readathon18 Ένα αστείο βιβλίο
Πολύ αστείο βιβλίο. Γραμμένο στην "καρδιά" της κρίσης, βγάζει και μια μελαγχολία, αλλά δεν σταματά να αυτοσαρκάζεται.
Με δυσκόλεψε λίγο μόνο λόγω (έλλειψης;) δομής. Αλλά αυτό είναι μάλλον η δική μου δυσκολία με βιβλία που δεν έχουν σαφή πλοκή.
#readathon18 Ένα αστείο βιβλίο
December 19, 2023
Ευχάριστο! Γέλασα!
January 12, 2014
Νερό έφυγε το συγκεκριμένο βιβλίο, όπως και όλα του Ανάν, εύκολo ανάγνωσμα αν και πιο ''σοβαρό'' από τα δυο προηγούμενα που έχω διαβάσει. Οι στιγμές γέλιου δεν λείπουν, το αντίθετο, αλλά η κριτική διάθεση προς το σύγχρονο τρόπο ζωής είναι στο προσκήνιο, νομίζω περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Επίκαιρος, με πολλές αναφορές στη κρίση, τις αιτίες της και τις επιπτώσεις της, αυτοσαρκασμός στο έπακρο, έντονη πικρή διάθεση και μαύρο χιούμορ ταυτόχρονα με μια άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία που στο τέλος έχει και μια ανατροπή που κλείνει όμορφα το βιβλίο, είναι όλα όσα συνθέτουν την Βολική Αναισθησία.
Πλέον απομένει να βρω το ''ύστερα ήρθες και με έλυσες'' για να κλείσω με τον συγκεκριμένο συγγραφέα, του οποίου τα έργα παλαιότερα μου τα είχαν προτείνει και παρουσιάσει ως πιθανό λόγο που θα κυλιέμαι στα πατώματα. Ναι, ο Ανάν είναι πολύ αστείος, έχει τρομερό χιούμορ, αλλά διαβάζοντας τον ανακαλύπτεις ότι σίγουρα δεν είναι μόνο αυτά.
Πλέον απομένει να βρω το ''ύστερα ήρθες και με έλυσες'' για να κλείσω με τον συγκεκριμένο συγγραφέα, του οποίου τα έργα παλαιότερα μου τα είχαν προτείνει και παρουσιάσει ως πιθανό λόγο που θα κυλιέμαι στα πατώματα. Ναι, ο Ανάν είναι πολύ αστείος, έχει τρομερό χιούμορ, αλλά διαβάζοντας τον ανακαλύπτεις ότι σίγουρα δεν είναι μόνο αυτά.
August 1, 2013
Το πρωτο μου το Αναν και γενικα το πρωτο μου σε τετοιο στυλ γραφης, σιγουρα οχι το τελευταιο. Επικαιρο και πολυ ευστοχο. Το βιβλιο μεσα εχει μερικες πολυ εξυπνες ατακες. Το διαβασα μεσα σε μια μερα, σε παρασυρει η ροη που εχει. Αν ζητατε ενα ευκολο, ευχαριστο και γρηγορο βιβλιο σας το συστηνω ανεπιφυλακτα.
November 12, 2014
Χαχαχαχα
Displaying 1 - 27 of 27 reviews