H MAPINA KOITAΞE TO NEPO ΠOY ETPEXE ΣTH ΓOYPNA KAI META TH ΛEYKA ΠOY ΘPOIZE AΠAΛA ΠANΩ AΠO TO KEΦAΛI THΣ. EIXE ΣYNΔEΣEI AYTO TO ΘPOIΣMA ME THN ΠAPOYΣIA THΣ MHTEPAΣ THΣ. KAI TΩPA, NOMIZE OTI AKOYΓE TH ΦΩNH THΣ NA ΨIΘYPIZEI KATI. AΦOYΓKPAΣTHKE KAΛYTEPA ΓIA NA ΞEXΩPIΣEI TA ΛOΓIA. ΘA Σ' AΓAΠAΩ ΠANTA. ΘA ΣE ΠPOΣEXΩ AΠO ΨHΛA. MA ΠΩΣ ΔEN TO EIXE ΣKEΦTEI AYTO; H MAMA THΣ THN ΠAPAKOΛOYΘOYΣE KAI THN ΠPOΣEXE AΠO ΨHΛA!KAPΠOΣ ENOΣ MEΓAΛOY EPΩTA, H MAPINA ZEI TA ΠPΩTA ΠAIΔIKA THΣ XPONIA MEΣA ΣTH ΘAΛΠΩPH ΠOY THΣ EΞAΣΦAΛIZOYN H AΓAΠH KAI H ΣTOPΓH TΩN ΓONIΩN THΣ. ΠOΛY MIKPH OMΩΣ XANEI TH MHTEPA THΣ KAI BIΩNEI TH MOXΘHPIA THΣ MHTPIAΣ THΣ, H OΠOIA, META TO ΘANATO KAI TOY ΠATEPA, KYPIEYETAI AΠO MIA ANEΞEΛEΓKTH MANIA EKΔIKHΣHΣ AΠENANTI THΣ. TO AΠOKOPYΦΩMA EINAI MIA ΠΛEKTANH ΠOY ΣTEΛNEI THN ANYΠOΠTH MAPINA ΣTH ΦYΛAKH ME BAPYTATEΣ KATHΓOPIEΣ.ΣTHN AΛΛH AKPH THΣ ΠOΛHΣ, O ΠANAΓIΩTHΣ ΓNΩPIZEI AΠO MIKPOΣ THN OPΦANIA KAI TH MIZEPIA.
Εντονα συναισθηματα. Δεν μπορεις να ξεχωρισεις πιο εχει περισσοτερη δυναμη - η αγαπη ή το μισος! Πλουσιο σε καταστασεις, παθη και ραδιουργιες, σε κραταει καθηλωμενο μεχρι να φτασεις στην τελευταια σελιδα...
Ήταν το πρώτο βιβλίο σας που διάβασα και μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις! Λόγος απλός και κατανοητός αλλά συνάμα με πολλά κρυμμένα νοήματα πίσω από τις λέξεις. Νομίζω ότι το μεγαλύτερο μήνυμα του βιβλίου είναι ότι δεν πρέπει να αφήνουμε τις δυσκολίες να μας καθοδηγούν. Πρέπει να έχουμε τη δύναμη να συγχωρούμε.
Η αγάπη της μάνας είναι σαν το θρόισμα.Ακόμα &αν δεν "είναι" η παρουσία της επί της γης, την ακούς,την νιώθεις,την αφουγκράζεσαι.Αυτό το θέμα διαπραγματεύεται,λοιπόν, το μυθιστόρημα της Φ.Πανταζή ,την ορφάνια καταλύτη.Τη μητρική απώλεια.Η Μαρίνα μεγαλώνει με δυο γονείς που την αγαπούν σε ένα πλούσιο&γαλήνιο οικογενειακό περιβάλλον.Όταν "χάνει",όμως ,τη μάνα της τα δεδομένα αλλάζουν άρδην.Η μητριά που ξεγέλασε τον πατέρα της για τις καλές προθέσεις της κάνει το βίο αβίωτο μέχρι να ενηλικιωθεί..τι θα γίνει τελικά στη ζωή της Μαρίνας;Θα καταφέρει να ορθοποδήσει και να γαληνεύσει; Ένα μυθιστόρημα με ήρωες πολλά πρόσωπα που σκιαγραφούνται επαρκώς από τη συγγραφέα και με βασικό άξονα την ορφάνια &τις επιπτώσεις στο ψυχισμό ενός παιδιού.Βέβαια ,παράλληλα θίγεται και η απόρριψη που νιώθει ένα παιδί μέσα του,όταν αυτή εκδηλώνεται με έλλειψη ενδιαφέροντος&με πλήρη αδιαφορία από τη μητέρα που ζει.Όλοι οι ήρωες η Μαρίνα,η Θάλεια,ο Στάθης,ο Αντώνης,η Μισέλ και η Πολυξένη παρουσιάζονται στο χαρτί ολοζώντανοι με δυνατά και τρωτά σημεία.Πρόσωπα που με τα πάθη,τα λάθη,τις δυνάμεις αλλά και τις αδυναμίες έχουν κάτι να σου πουν,κάτι να σε αγγίξουν. Ο λόγος ρέει γρήγορα&με την απλότητά του κερδίζει τον αναγνώστη.Δε "μιλά"η Πανταζή αλλά οι ήρωες της με παλμό&ένταση.Τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο κινηματογραφικά χωρίς ο αναγνώστης να κουραστεί.Δε σας έχω παραθέσει ούτε στο ελάχιστο όσα διαδραματίζονται για να μη σας προιδεάσω.Το μόνο που θα ήθελα, ίσως, ήταν να ήταν λίγες σελίδες λιγότερο γιατί πάντα πιστεύω πως έτσι η δράση δεν χάνει έστω και λίγο το δυναμισμό της. Με συγκίνησε "το θρόισμα της λεύκας".Πρώτον γιατί είναι ένα βιβλίο βαθιά κοινωνικό και ανθρώπινο αφού η ορφάνια σε στιγματίζει για πάντα και αλλάζει τις ισορροπίες σου συθέμελα όσο δυνατός και αν είσαι.Δεύτερον,γιατί μου έδωσε δύναμη να σκεφτώ πως όσο υπάρχουν οι δικοί μας άγγελοι στον ουρανό,θα έχουμε έναν φύλακα στο πλάι μας που μας προσέχει.Ύμνος στη μάνα αυτό το βιβλίο.Στη μανούλα που πέταξε ψηλά σαν αερικό αλλά η αγάπη της ακούγεται σαν το θρόισμα της λεύκας
Ένα απλό βιβλίο που η ιστορία έχει σχέση με την οικογένεια και γενικά για την αξία της μάνας.Θυμίζει λίγο ελληνική παλιά ταινεία και το θεωρώ λίγο υπερβολικό σε ορισμένα σημεΊα και ίσως λίγο κουραστικό,αλλά η ανάγνωση κυλά εύκολα.
Η ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ 2,5 Από το συγκεκριμένο βιβλίο περίμενα πολλά. Όταν είδα της κριτικές ενθουσιάστηκα και πίστευα ότι θα έχει κάτι διαφορετικό από τα υπόλοιπα του είδους, ωστόσο έκανα λάθος και η απογοήτευση δεν άργησε να έρθει. Στο μυθιστόρημα ουσιαστικά εμπεριέχονται δύο ιστορίες μητέρας - κόρης που είναι σαν η μία να παίρνει την σκυτάλη από την άλλη. Εννοείται πως υπάρχει η κλισέ υπέροχη πρωταγωνίστρια που είναι φινετσάτη, ταλαντούχα και γενικά καλή σε όλα. Από την αρχή η αφέλεια και το υπερβολικό - στρεβλωμένο αίσθημα καθήκοντος των πρωταγωνιστών με εκνεύρισε, ωστόσο η συνέχεια ήταν χειρότερη. Αυτό συνέβη διότι η μετατράπηκε ιστορία σε μια σύγχρονη σταχτοπούτα που όλο το σύμπαν κινούνταν γύρω της και με τις "συμπτώσεις" να ευνοούν το παραπάνω, λύνοντας τα όποια προβλήματα υπήρχαν. Δεν υπήρχε ιδιαίτερη ένταση και όποια επιδιωκόταν να γίνει διαλύονταν πολύ γρήγορα. Φυσικά το τέλος ήταν αναμενόμενο. Πραγματικά κουράστηκα πολύ για να το ολοκληρώσω και δεν νομίζω να το συνέστησα σε κάποιον