Την Αλεξάνδρα Πασχαλίδου τη θυμάμαι σε κάποια Eurovision. Μετά την ξανάδα σε μικρά ρολάκια δημοσιογράφου στις ταινίες της τριλογίας Millenium. Αυτό. Διαβάζοντας το βιβλίο της έπιανα τον εαυτό μου να προσπαθεί να θυμηθεί το πού αλλού την έχω δει και νιώθω πως την ξέρω τόσο καλά.
Το βιβλίο της χωρίζεται σε δυο μέρη και στο πρώτο μιλάει για τη ζωή της στο Ρίνκεμπι, στο γκέτο όπως χαρακτηριστικά αναφέρει και η ίδια. Οικογένειες από κάθε γωνιά της γης, μια πολύχρωμη γειτονιά, γεμάτη διαφορετικές εικόνες, ήχους, γεύσεις, γεμάτη αγάπη κι αλληλεγγύη, μα και πολλά, πολλά προβλήματα. Μιλάει για τη φτώχια της οικογένειάς της, το ρατσισμό, τις διακρίσεις και όλα όσα καθόρισαν τη μετέπειτα ζωή της.
Στο δεύτερο μέρος, ενήλικη πια, η Αλεξάνδρα μας αφηγείται με λεπτομέρειες την εξέλιξη της δουλειάς της, το πώς κατάφερε να δώσει φωνή στους μετανάστες, να αποδείξει πως όλοι είναι άνθρωποι, όλοι είναι πολίτες, όλοι έχουν ίσα δικαιώματα στη ζωή και το όνειρο. Μιλάει για το πώς κατάφερε να γίνει πρωτοσέλιδο σε ολόκληρο το σουηδικό τύπο, το μίσος και τις απειλές από τους νεοναζί, τα δικαστήρια, τη ψυχική και σωματική της (σχεδόν) κατάρρευση.
Τελειώνοντας το βιβλίο της (που το διάβασα πραγματικά σε μια μόνο μέρα), δεν μπορώ παρά να νιώσω θαυμασμό και σεβασμό γι αυτή τη νέα γυναίκα που στο μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής της έδινε έναν πολύ άνισο αγώνα ...μόνη της.