Άπαντα

by Epicurus, Επίκουρος, Φιλολογική Ομάδα Κάκτου (Translator)

Τα σωζόμενα αποσπάσματα ενός από τους πολυγραφότερους συγγραφείς της αρχαιότητας. Οι βασικές διδασκαλίες του (Κύριαι δόξαι) και οι επιστολές που συνοψίζουν τις θεωρίες του στη φυσική και την ηθική. Το 10ο βιβλίο του Διογένη Λαέρτιου.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Επίκουρος (Εισαγωγή)
Βίος Επίκουρου Διογένους Λαέρτιου
Διαθήκη
Επιστολή προς Ηρόδοτο
Επιστολή προς Πυθοκλή
Επιστολή προς Μενοικέα
Κύριαι Δόξαι
Επίκουρου Προσφώνησις
Σχόλια
Βιβλιογραφία
Πίνακας κύριων ονομάτων

Genres: Philosophy, Nonfiction

336 pages, Paperback

First published January 1, 1994

About the author

Epicurus (Greek: Ἐπίκουρος, Epikouros, "upon youth"; Samos, 341 BCE – Athens, 270 BCE; 72 years) was an ancient Greek philosopher and the founder of the school of philosophy called Epicureanism. Only a few fragments and letters remain of Epicurus's 300 written works. Much of what is known about Epicurean philosophy derives from later followers and commentators.

For Epicurus, the purpose of philosophy was to attain the happy, tranquil life, characterized by aponia, the absence of pain and fear, and by living a self-sufficient life surrounded by friends. He taught that pleasure and pain are the measures of what is good and bad, that death is the end of the body and the soul and should therefore not be feared, that the gods do not reward or punish humans, that the universe is infinite and eternal, and that events in the world are ultimately based on the motions and interactions of atoms moving in empty space.

His parents, Neocles and Chaerestrate, both Athenian citizens, had immigrated to the Athenian settlement on the Aegean island of Samos about ten years before Epicurus' birth in February 341 BCE. As a boy he studied philosophy for four years under the Platonist teacher Pamphilus. At the age of 18 he went to Athens for his two-year term of military service. The playwright Menander served in the same age-class of the ephebes as Epicurus.

After the death of Alexander the Great, Perdiccas expelled the Athenian settlers on Samos to Colophon. After the completion of his military service, Epicurus joined his family there. He studied under Nausiphanes, who followed the teachings of Democritus. In 311/310 BC Epicurus taught in Mytilene but caused strife and was forced to leave. He then founded a school in Lampsacus before returning to Athens in 306 BC. There he founded The Garden, a school named for the garden he owned about halfway between the Stoa and the Academy that served as the school's meeting place.

Even though many of his teachings were heavily influenced by earlier thinkers, especially by Democritus, he differed in a significant way with Democritus on determinism. Epicurus would often deny this influence, denounce other philosophers as confused, and claim to be "self-taught".

Epicurus never married and had no known children. He suffered from kidney stones, to which he finally succumbed in 270 BCE at the age of 72, and despite the prolonged pain involved, he wrote to Idomeneus:

"I have written this letter to you on a happy day to me, which is also the last day of my life. For I have been attacked by a painful inability to urinate, and also dysentery, so violent that nothing can be added to the violence of my sufferings. But the cheerfulness of my mind, which comes from the recollection of all my philosophical contemplation, counterbalances all these afflictions. And I beg you to take care of the children of Metrodorus, in a manner worthy of the devotion shown by the young man to me, and to philosophy."

-http://en.wikipedia.org/wiki/Epicurus

Reviews

[Giorgos · Rating 1 out of 5]

Κατ’ αρχάς δεν είναι τα «άπαντα» του Επίκουρου, αφού λείπουν τα εκτενή αποσπάσματα από το Περὶ φύσεως (εκτός εάν αυτό συμβαίνει διότι οι επιμελητές του τόμου θεωρούν ότι «δεν έχει σωθεί» [σ. 21)]. Είναι η μετάφραση του 10ου βιβλίου του Διογένη Λαέρτιου, μαζί με το γνωστό γνωμολόγιο, την Ἐπικούρου προσφώνησιν. Η εισαγωγή είναι καλή σε γενικές γραμμές, αν και χωρίς καμία τεκμηρίωση και με κάποια λάθη. Το αρχαίο κείμενο δεν αναφέρεται από ποια έκδοση αντλήθηκε ή ποιες διαφορές έχει από τις γνωστές βασικές εκδόσεις. Η εκτενής βιβλιογραφία στο τέλος είναι αλφαβητική ενοποίηση της βιβλιογραφίας του M. Conche (Epicure, 1992), χωρίς να περιλαμβάνεται –έστω ως ένδειξη αβρότητας– ο τίτλος του βιβλίου-πηγής… Και το χειρότερο –που μετά από αυτό δεν αξίζει να συνεχίσει κάποιος– οι σχεδόν εκατό σελίδες πολύ καλών σχολίων στα επικούρεια κείμενα δεν είναι παρά αντιγραμμένες και μεταφρασμένες από τον C. Bailey (Epicurus, 1926), εννοείται χωρίς κάποια σχετική ένδειξη (για την ακρίβεια οι πρώτες 40, γιατί βαρέθηκα να επιβεβαιώσω και για τις υπόλοιπες αυτό που φαίνεται).

[Giorgos Xekalakis · Rating 4 out of 5]

Όπως η θρησκεία, η πολιτική και ο αθλητισμός έτσι και η φιλοσοφία έχει οπαδούς.
Αν κάποιος είναι "οπαδός" του "Κήπου" τότε θα βρει το βιβλίο και τα όσα ο Επίκουρος μοιράζεται μέσω των επιστολών του, ενδιαφέροντα. Οι λάτρεις της ακαδημίας ίσως τον βρουν πεζό.
Θεωρώ ότι για να έχεις πλήρη εικόνα των τριών ρευμάτων φιλοσοφίας της εποχής εκείνης αξίζει να το διαβάσεις.

[rena · Rating 2 out of 5]

Δυστυχως δεν βρήκα αυτό που περίμενα στο συγκεκριμένο βιβλίο καθώς τα 2/3 του εστίαζαν στο κομμάτι της φυσικής φιλοσοφίας του Επίκουρου και όχι της ηθικής,αυτής δηλαδή που μου είχε τραβήξει το ενδιαφέρον εξαρχής και με έκανε να θέλω να μάθω περισσότερα για την συγκεκριμένη φιλοσοφική σχολή. Ήταν,ωστόσο,πολύ ενδιαφέρον και εποικοδομητικό να διαβάζω θεωρίες σχετικά με τα μετεωρολογικά φαινόμενα ή με τα ουράνια σώματα που γράφτηκαν και συζητήθηκαν αιώνες πριν,ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη ότι γράφτηκαν σε μια εποχή που η πιο λογική εξήγηση για όλα ήταν ότι οφειλόταν στις διαθέσεις και στις τιμωρίες των θεών.

ΑΜια από τις απαραίτητες προϋποθέσεις για μια ευτυχισμένη ζωή σύμφωνα με τον Επίκουρο ήταν η κατανόηση όσων μας προκαλούν φόβο,όπως ο ερχομός του θανάτου ή οι φυσικές καταστροφές και τα φυσικά φαινόμενα που οι αρχαίοι τότε θεωρούσαν ως σημάδια,ως κάποιος μήνυμα από τους θεούς. Πιστός στις φιλοσοφικές του απόψεις,λοιπόν, παρουσιάζει εξηγήσεις για κάθε ξένο προς τον άνθρωπο φαινόμενο μέσα από τεκμηριωμένες και καλά μελετημένες θεωρίες. Παρολο που δεν ήταν κάτι το οποίο με ενδιέφερε σαν θέμα καθώς ποτέ δεν με τράβηξαν θέματα φυσικής φύσεως, ήταν απίστευτο συναίσθημα να διαβάζω για το πως σκεφτόταν ο Επίκουρος και οι μαθητές του για ένα σωρό σύνθετα φαινόμενα που ακόμα και σήμερα η εξήγηση τους δεν αποτελεί κοινή λογική ή εύκολη γνώση.

Βέβαια,το στήσιμο και η οργάνωση του βιβλίου ήταν αυτά που μείωσαν αρκετά την αναγνωστική του εμπειρία. Πρώτον, υπήρχαν υπερβολικά πολλά σχόλια για καθετί σχεδόν που έγραφε ο Επίκουρος. Κατανοητό να πρέπει να εξηγηθούν και να αναλυθούν καλύτερα κάποια κομμάτια αλλά θεωρώ υπερβολή και ταλαιπωρία,λογω του ότι πρέπει να γυρνάς διαρκώς τις σελίδες μπρος πίσω για να βρεις το σχόλιο που ταιριάζει σε αυτό που μόλις διάβασες,χάνοντας πολύ εύκολα την ροη και το νόημα ενός ήδη απαιτητικού κειμένου. Ίσως κάποιο άλλο βιβλίο με διαφορετική μορφή και στήσιμο να ήταν καταλληλότερο (για τα δικά μου γούστα,πάντα). Και δεύτερον, ένα καλό κομμάτι του βιβλίου δεν είναι σίγουρο αν ανήκε πράγματι στον Επίκουρο. Μια από τις τρεις επιστολές έμοιαζε πολύ σε περιεχόμενο με την προηγούμενη που είχε αναλυθεί με πολλές φράσεις και έννοιες να μην είναι χαρακτηριστικές του επίκουρου και πιθανόν να προστέθηκαν από μαθητές του ή μετέπειτα μελετητές σύμφωνα με τα σχόλια στο πίσω μέρος του βιβλίου. Ειδικά,το τελευταίο κομμάτι του βιβλίου δεν κατάλαβα σε τι χρησίμευε ακριβώς•προσωπικά,περισσότερο με μπέρδεψε σε συνδυασμο πάλι με τα πολλά σχόλια του,παρά εμπλούτισε τις γνώσεις μου ή την εικόνα που είχα σχηματίσει για την Επικούρεια φιλοσοφία.