What do you think?
Rate this book
Περί μέθης
Αυτό είναι το σκάνδαλο για το οποίο ο πολιτισμός δεν μπορεί να κάνει καμιά σωτήρια σκέψη. Το μόνο που γνωρίζει είναι να μη δείχνει το δρόμο, αλλά την απατηλή παράκαμψη,να μην προσφέρει τον ύπνο, αλλά το κρεβάτι, να δίνει βιβλία, όχι την αλήθεια. Ολόκληρος συγκροτεί ένα ζωτικό και μείζον ψευδός. Και ο ανά τους αιώνας ταξιδιώτης δε βρίσκει που να ξεκουράσει τον ίσκιο του.
- GenresNonfiction
192 pages, Paperback
First published June 30, 1990
6 people are currently reading
165 people want to read
About the author
Κωστής Παπαγιώργης
69 books73 followersΟ Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου (πραγματικό ονοματεπώνυμο του Kωστή Παπαγιώργη) ήταν Έλληνας δοκιμιογράφος, αρθρογράφος και μεταφραστής φιλοσοφικών έργων.
Γεννήθηκε το 1947 στο Νεοχώρι Υπάτης Φθιώτιδας, όπου εργαζόταν ως δάσκαλος ο πατέρας του. Στη συνέχεια έζησε στην Παραλία της Kύμης (1951-1960), στο Χαλάνδρι, και εν τέλει στα Εξάρχεια, όπου και διέμεινε μέχρι τον θάνατό του.
Το 1966 πήγε στη Θεσσαλονίκη για σπουδές νομικής και παρέμεινε εκεί για ένα χρόνο. Αργότερα εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για σπουδές φιλοσοφίας και παρέμεινε εκεί ώς το 1975. Παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της¨ Βανσέν¨ με καθηγητές, τους Ντελέζ, Λιοτάρ και Σατελέ. Δεν ολοκλήρωσε ούτε τις σπουδές νομικής ούτε αυτές της φιλοσοφίας.
Το 1975 επέστρεψε οριστικά στην Αθήνα και επιδόθηκε στη μετάφραση φιλοσοφικών έργων, αλλά και τη συγγραφή δοκιμιακών κειμένων και βιβλίων. Εξέδωσε και το θεωρητικό περιοδικό «Χώρα». Υπήρξε στενός φίλος του Χρήστου Βακαλόπουλου, για τον οποίο έγραψε και το βιβλίο "Γειά σου Ασημάκη".
Είχε επίσης συνεργαστεί με εφημερίδες και περιοδικά, διατηρώντας κατά καιρούς στήλες στην εφημερίδα Επενδυτής, στο περιοδικό Αθηνόραμα, και στην εφημερίδα Lifo.
Το 2002 τιμήθηκε με το κρατικό λογοτεχνικό βραβείο μαρτυρίας - χρονικού για τον Κανέλλο Δεληγιάννη.
Ζούσε με τη γυναίκα του, Ράνια Σταθοπούλου. Πέθανε στις 21 Μαρτίου 2014.
Γεννήθηκε το 1947 στο Νεοχώρι Υπάτης Φθιώτιδας, όπου εργαζόταν ως δάσκαλος ο πατέρας του. Στη συνέχεια έζησε στην Παραλία της Kύμης (1951-1960), στο Χαλάνδρι, και εν τέλει στα Εξάρχεια, όπου και διέμεινε μέχρι τον θάνατό του.
Το 1966 πήγε στη Θεσσαλονίκη για σπουδές νομικής και παρέμεινε εκεί για ένα χρόνο. Αργότερα εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για σπουδές φιλοσοφίας και παρέμεινε εκεί ώς το 1975. Παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της¨ Βανσέν¨ με καθηγητές, τους Ντελέζ, Λιοτάρ και Σατελέ. Δεν ολοκλήρωσε ούτε τις σπουδές νομικής ούτε αυτές της φιλοσοφίας.
Το 1975 επέστρεψε οριστικά στην Αθήνα και επιδόθηκε στη μετάφραση φιλοσοφικών έργων, αλλά και τη συγγραφή δοκιμιακών κειμένων και βιβλίων. Εξέδωσε και το θεωρητικό περιοδικό «Χώρα». Υπήρξε στενός φίλος του Χρήστου Βακαλόπουλου, για τον οποίο έγραψε και το βιβλίο "Γειά σου Ασημάκη".
Είχε επίσης συνεργαστεί με εφημερίδες και περιοδικά, διατηρώντας κατά καιρούς στήλες στην εφημερίδα Επενδυτής, στο περιοδικό Αθηνόραμα, και στην εφημερίδα Lifo.
Το 2002 τιμήθηκε με το κρατικό λογοτεχνικό βραβείο μαρτυρίας - χρονικού για τον Κανέλλο Δεληγιάννη.
Ζούσε με τη γυναίκα του, Ράνια Σταθοπούλου. Πέθανε στις 21 Μαρτίου 2014.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
March 4, 2022
Μα τι Παπαγιώργης τετραπέρατος είναι αυτός; Ομολογώ πως, μετά το "Ίμερος και Κλινοπάλη", έπρεπε κάπως να συνεχίσω. Αυτά τα στενόμακρα πυκνά βιβλιαράκια είναι σκέτο γαργαλητό, γεμάτα αυγατισμένες σκέψεις που ιντριγκάρουν το μυαλό. Περί μέθης λοιπόν και ο νους τού διανοούμενου κάνει ένα εκ βαθέων σκανάρισμα σε αυτήν τη διαολεμένη, βαθιά ανθρώπινη κατάσταση των λίγων, των έκπτωτων της κοινωνίας, του σκανδάλου για το οποίο "ο πολιτισμός δεν μπορεί να κάνει καμία σωτήρια σκέψη, παρά να μη δείχνει τον δρόμο, αλλά την απατηλή παράκαμψη, να μην προσφέρει τον ύπνο, αλλά το κρεβάτι, να δίνει βιβλία, όχι την αλήθεια".
Εδώ βουτάμε σε ένα πολυποικιλιακό ταξίδι, όπως σε ένα αντίστοιχο κρασί που φέρει στο ζουμί του στοιχεία από πολλές ρόγες σταφυλιού. Μετέχουμε σε μια δαιμονική dégustation της Πτώσης των "εκ πεποιθήσεως" μεθυσμένων, αυτής της κατηγορίας ανθρώπων που διαχρονικά ο κόσμος θα στείλει εύκολα στο χαντάκι της πνευματικότητας, με εύκολες κρίσεις και επικρίσεις. Ξεκινώντας από τη θέση του οίνου στην αρχαιότητα ως ίδιον των θνητών - οι θεοί ποτέ δεν πίνουν, ποτέ δε χάνουν τον αυτοέλεγχό τους εξαιτίας υπερβολικής κατανάλωσης-, συνεχίζουμε την περιπλάνηση πίνοντας ολίγον από Μπωντλαίρ, από Θωμά ντε Κουίνσι, από Τζακ Λόντον, Τζακ Κέρουακ, Ουίλιαμ Μπάροουζ, Μπουνιουέλ, και δε θα μπορούσε να παραληφθεί ο εμβληματικός πρόξενος Τζόφρεϊ Φέρμιν από το Κάτω από το Ηφαίστειο του Μάλκομ Λόουρι, και όχι μόνο.
Ο οίνος -και εν γένει το αλκοόλ- είναι συνυφασμένος με τη θνητότητα. Μπορεί να υποστηρίξει κανείς ότι πηδώντας αυτό το ποταμάκι φτάνει κανείς σε ένα υψηλότερο επίπεδο πνευματικότητας, μπαίνει σε χωράφια βαθύτερα, ανακαλύπτει το εσωτερικό των μαύρων τρυπών του, βρίσκεται κάπου ψηλότερα γενικά; Προσοχή: το θέμα που καταπιάνεται ο Παπαγιώργης δεν είναι η απλή κατανάλωση αλκοόλ και το να γίνει κανείς σκνίπα μια φορά στο τόσο ριγμένος σε ανεμοσκορπίσματα και ανεμομαζώματα άκρατης κοινωνικότητας και χαχαχα και μπουχουχού. Όχι. Είναι ο συστηματικός πότος, το χαρακτηριστικό των ανθρώπων που μεθούν γιατί έτσι μπορούν να ζουν, μέσα από ένα ατέρμονο σκοτεινό φλερτ με το μεγάλο Τίποτα, γιατί οδηγούνται από αόρατα ψυχικά νήματα στην ίδια τους την Πτώση και την εγγύτητα με το αναπόφευκτο. Φυσικά και αδυνατώ να μεταδώσω το τέμπο, την ουσία και την πολυκλαδισμένη σκέψη του Παπαγιώργη. Άλλοτε ελεγεία κι άλλοτε "καταγγελία", ποτέ όμως δεν υπάρχει οριστική απόφανση παρά παρατήρηση και προσπάθεια ενδοσκόπησης. Και κάποιες υπέροχες καταληκτικές σελίδες.
Ας έχουμε όμως στην άκρη του νου το εξής: "ο ποδηλάτης δε μαθαίνει να ποδηλατεί αν δεν ανέβει σε τροχούς". Με αυτή τη λογική λοιπόν, εμείς, θα παραμείνουμε για πάντα παρατηρητές του μη προσωπικά βιωμένου, παρακολουθώντας απλώς τα πυροτεχνήματα του μυαλού των στοχαστών και, το κυριότερο, αυτές τις ακατανόητες-υπάρξεις-φωτοβολίδες, τις εξωγήινες προσωπικότητες που, με τη μποτίλια τους κάτω απ'τη μασχάλη, δημιούργησαν κάτι, έφτασαν πιο κοντά στο προσωπικό τους σκοτάδι και μας το έδωσαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Είναι το έργο τους κι εμείς αυτοί που τρέχουμε στο πλάι, νηφάλιοι κι "ωραίοι" να απαθανατίσουμε το φώτο-φίνις του μαραθωνίου τους στη ζωή, μέσα από την προσωπική τους Πτώση.
Ποιος να διαβάσει αυτό το βιβλίο; Ο καθένας που "τραβιέται" απ'το αλκοόλ - ας μην ξεγελαστεί, το πιθανότερο είναι να μην ταυτιστεί με τους "ήρωες" και την "περσόνα" του πότη με την οποία καταπιάνεται ο συγγραφέας. Να το διαβάσει όμως και αυτός που το ποτό δεν του λέει απολύτως τίποτα, ο εγκρατής, αυτός που απωθείται από ή αποστρέφεται αυτό το δηλητήριο, μόνο και μόνο για τη χαρά του στροβιλισμού μέσα στους συλλογισμούς του οξύνου τύπου που το έγραψε, κι έτσι ίσως του φυτρώσει ένα τρίτο μάτι στον τρόπο που βλέπει τα πράγματα, στη θέαση αυτού του αλλόκοτου και χαοτικού κόσμου.
Εντέλει, μπορώ να πω πως πρόκειται για μια μίνι πραγματεία για τη θνητότητα και το Αναπόφευκτο.
-------------------------------------
"Θα έλεγε κανείς ότι οι λίγες ώρες της μέθης συγκεφαλαιώνουν ολόκληρη τη ζωή. Αρχίζει κι αυτή με αμήχανα γέλια και λειψά φερσίματα. Σιγά σιγά γίνεται έφηβη και ψυχανεμίζεται τη δύναμη. Η προσωπικότητα πολλαπλασιάζεται, γεμίζει πτυχές, για να φτάσει σε ένα σημείο όπου το μυαλό φουντώνει κανονικά σαν πυρκαγιά. Βλέπει τότε κανείς μέσα από τους μικρούς φεγγίτες των ματιών του μεθυσμένου τις φλόγες που γλείφουν την αρχιτεκτονική του κρανίου του. Είναι η στιγμή που όλα μπορεί να γίνουν. Κι όπως κάθε πυρκαγιά, δεν αργεί πολύ να κοπάσει. Επέρχεται τότε μια καθολική κατάρρευση, που έχει πολλά από τα γνωρίσματα του θανάτου. Είπαν το θάνατο αποτυχία, ναυάγιο, κατασυντριβή - ό,τι δηλαδή είναι η μέθη στην ευγενή (και γι' αυτό άθλια) εκδοχή της."
-------------------------------------
"Μια είναι η αναπνοή που μας ζει, ένας ο θάνατος που μας πεθαίνει. Μέσα σε αυτό το ένα υπάρχει ο δρόμος της περίφοβης αυτοσυντήρησης, της φτηνής τόλμης, της πλεονεξίας που δεν τρώει τα σκατά της, της άλογης υπερβολής, του σοφά εκλεγμένου θανάτου. Μάτια που αποφεύγουν και μάτια που ζητάνε να δουν. Μέσα από τις άπειρες διαφορές το αποτέλεσμα δεν παύει να είναι το ίδιο. Άπαξ και ανάψει, το κερί αρχίζει να σώνεται. Άλλοι το ανάβουν από τη μια μεριά, άλλοι κι από τις δύο."
-------------------------------------
"Για να μην είστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του Χρόνου, μεθάτε αδιάκοπα. Από κρασί, από ποίηση ή από αρετή, όπως προτιμάτε". Charles Baudelaire
Εδώ βουτάμε σε ένα πολυποικιλιακό ταξίδι, όπως σε ένα αντίστοιχο κρασί που φέρει στο ζουμί του στοιχεία από πολλές ρόγες σταφυλιού. Μετέχουμε σε μια δαιμονική dégustation της Πτώσης των "εκ πεποιθήσεως" μεθυσμένων, αυτής της κατηγορίας ανθρώπων που διαχρονικά ο κόσμος θα στείλει εύκολα στο χαντάκι της πνευματικότητας, με εύκολες κρίσεις και επικρίσεις. Ξεκινώντας από τη θέση του οίνου στην αρχαιότητα ως ίδιον των θνητών - οι θεοί ποτέ δεν πίνουν, ποτέ δε χάνουν τον αυτοέλεγχό τους εξαιτίας υπερβολικής κατανάλωσης-, συνεχίζουμε την περιπλάνηση πίνοντας ολίγον από Μπωντλαίρ, από Θωμά ντε Κουίνσι, από Τζακ Λόντον, Τζακ Κέρουακ, Ουίλιαμ Μπάροουζ, Μπουνιουέλ, και δε θα μπορούσε να παραληφθεί ο εμβληματικός πρόξενος Τζόφρεϊ Φέρμιν από το Κάτω από το Ηφαίστειο του Μάλκομ Λόουρι, και όχι μόνο.
Ο οίνος -και εν γένει το αλκοόλ- είναι συνυφασμένος με τη θνητότητα. Μπορεί να υποστηρίξει κανείς ότι πηδώντας αυτό το ποταμάκι φτάνει κανείς σε ένα υψηλότερο επίπεδο πνευματικότητας, μπαίνει σε χωράφια βαθύτερα, ανακαλύπτει το εσωτερικό των μαύρων τρυπών του, βρίσκεται κάπου ψηλότερα γενικά; Προσοχή: το θέμα που καταπιάνεται ο Παπαγιώργης δεν είναι η απλή κατανάλωση αλκοόλ και το να γίνει κανείς σκνίπα μια φορά στο τόσο ριγμένος σε ανεμοσκορπίσματα και ανεμομαζώματα άκρατης κοινωνικότητας και χαχαχα και μπουχουχού. Όχι. Είναι ο συστηματικός πότος, το χαρακτηριστικό των ανθρώπων που μεθούν γιατί έτσι μπορούν να ζουν, μέσα από ένα ατέρμονο σκοτεινό φλερτ με το μεγάλο Τίποτα, γιατί οδηγούνται από αόρατα ψυχικά νήματα στην ίδια τους την Πτώση και την εγγύτητα με το αναπόφευκτο. Φυσικά και αδυνατώ να μεταδώσω το τέμπο, την ουσία και την πολυκλαδισμένη σκέψη του Παπαγιώργη. Άλλοτε ελεγεία κι άλλοτε "καταγγελία", ποτέ όμως δεν υπάρχει οριστική απόφανση παρά παρατήρηση και προσπάθεια ενδοσκόπησης. Και κάποιες υπέροχες καταληκτικές σελίδες.
Ας έχουμε όμως στην άκρη του νου το εξής: "ο ποδηλάτης δε μαθαίνει να ποδηλατεί αν δεν ανέβει σε τροχούς". Με αυτή τη λογική λοιπόν, εμείς, θα παραμείνουμε για πάντα παρατηρητές του μη προσωπικά βιωμένου, παρακολουθώντας απλώς τα πυροτεχνήματα του μυαλού των στοχαστών και, το κυριότερο, αυτές τις ακατανόητες-υπάρξεις-φωτοβολίδες, τις εξωγήινες προσωπικότητες που, με τη μποτίλια τους κάτω απ'τη μασχάλη, δημιούργησαν κάτι, έφτασαν πιο κοντά στο προσωπικό τους σκοτάδι και μας το έδωσαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Είναι το έργο τους κι εμείς αυτοί που τρέχουμε στο πλάι, νηφάλιοι κι "ωραίοι" να απαθανατίσουμε το φώτο-φίνις του μαραθωνίου τους στη ζωή, μέσα από την προσωπική τους Πτώση.
Ποιος να διαβάσει αυτό το βιβλίο; Ο καθένας που "τραβιέται" απ'το αλκοόλ - ας μην ξεγελαστεί, το πιθανότερο είναι να μην ταυτιστεί με τους "ήρωες" και την "περσόνα" του πότη με την οποία καταπιάνεται ο συγγραφέας. Να το διαβάσει όμως και αυτός που το ποτό δεν του λέει απολύτως τίποτα, ο εγκρατής, αυτός που απωθείται από ή αποστρέφεται αυτό το δηλητήριο, μόνο και μόνο για τη χαρά του στροβιλισμού μέσα στους συλλογισμούς του οξύνου τύπου που το έγραψε, κι έτσι ίσως του φυτρώσει ένα τρίτο μάτι στον τρόπο που βλέπει τα πράγματα, στη θέαση αυτού του αλλόκοτου και χαοτικού κόσμου.
Εντέλει, μπορώ να πω πως πρόκειται για μια μίνι πραγματεία για τη θνητότητα και το Αναπόφευκτο.
-------------------------------------
"Θα έλεγε κανείς ότι οι λίγες ώρες της μέθης συγκεφαλαιώνουν ολόκληρη τη ζωή. Αρχίζει κι αυτή με αμήχανα γέλια και λειψά φερσίματα. Σιγά σιγά γίνεται έφηβη και ψυχανεμίζεται τη δύναμη. Η προσωπικότητα πολλαπλασιάζεται, γεμίζει πτυχές, για να φτάσει σε ένα σημείο όπου το μυαλό φουντώνει κανονικά σαν πυρκαγιά. Βλέπει τότε κανείς μέσα από τους μικρούς φεγγίτες των ματιών του μεθυσμένου τις φλόγες που γλείφουν την αρχιτεκτονική του κρανίου του. Είναι η στιγμή που όλα μπορεί να γίνουν. Κι όπως κάθε πυρκαγιά, δεν αργεί πολύ να κοπάσει. Επέρχεται τότε μια καθολική κατάρρευση, που έχει πολλά από τα γνωρίσματα του θανάτου. Είπαν το θάνατο αποτυχία, ναυάγιο, κατασυντριβή - ό,τι δηλαδή είναι η μέθη στην ευγενή (και γι' αυτό άθλια) εκδοχή της."
-------------------------------------
"Μια είναι η αναπνοή που μας ζει, ένας ο θάνατος που μας πεθαίνει. Μέσα σε αυτό το ένα υπάρχει ο δρόμος της περίφοβης αυτοσυντήρησης, της φτηνής τόλμης, της πλεονεξίας που δεν τρώει τα σκατά της, της άλογης υπερβολής, του σοφά εκλεγμένου θανάτου. Μάτια που αποφεύγουν και μάτια που ζητάνε να δουν. Μέσα από τις άπειρες διαφορές το αποτέλεσμα δεν παύει να είναι το ίδιο. Άπαξ και ανάψει, το κερί αρχίζει να σώνεται. Άλλοι το ανάβουν από τη μια μεριά, άλλοι κι από τις δύο."
-------------------------------------
"Για να μην είστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του Χρόνου, μεθάτε αδιάκοπα. Από κρασί, από ποίηση ή από αρετή, όπως προτιμάτε". Charles Baudelaire
April 15, 2022
Ένας συγγραφέας ή διανοητής ή στοχαστής ή εν τέλει κάποιος που βλέπει τον κόσμο με διαφορετικά μάτια από ότι εμείς οι υπόλοιποι, μπορεί να πάρει τα πάθη του και να τα μετατρέψει σε συγγραφικό πόνημα, αναλύοντας παράλληλα σκέψεις και ιδέες κάποιων εκ των μεγαλυτέρων συγγραφέων και φιλοσόφων με ένα τρόπο που θα μας έκανε να αναρωτηθούμε (ή και να διερωτηθούμε) ποιά είναι τα όρια της ζωής μας και πότε πρέπει να τα υπερβαίνουμε;
Μπορεί Ο Κωστής Παπαγιώργης.
Με έναν χειμαρρώδη λόγο, σφυροκοπάει από κάθε μεριά το μυαλό και τις αισθήσεις μας. Ίσως, χρειάζεται κάποιος να έχει δίπλα του μεγάλες ποσότητες οίνου και να "πινειδιαβάζει" για να φτάσει στη μέθεξη που προσφέρουν δύο απολαύσεις όταν εν τέλει γίνουν μια.
Ο Παπαγιώργης γίνεται φίλος και συνομιλεί για μας, με κάποιους περιθωριακούς ήρωες της λογοτεχνίας αλλά και τους δημιουργούς τους. Η κοινή του βάση είναι η οινοποσία αλλά με μια πιο προσεκτική ματιά κάτι παραπάνω από αυτό. Είναι η επιμονή τους να "ξηλωθούν" από το υφαντό της συμβατότητας της μάταιης (ή και όχι) ύπαρξή μας. Και το θάρρος που χρειάζεται για να πραγματοποιηθεί αυτό το διάβημα το βρίσκουν από το κρασί και τις καταχρήσεις.
Δεν χρειάζεται κάποιος να συμφωνήσεις με τον συγγραφέα. Δεν είναι άλλωστε αυτό το ζητούμενο. Αν συνειδητοποιήσουμε πως η ζωή μας είναι ένα κερί, το οποίο μόλις ανάψει, μοιραία κάποια στιγμή θα σβήσει τότε μπορούμε να συντονιστούμε με τον Παπαγιώργη και τους υπόλοιπους αποσυνάγωγους και μέσα από τις κοχλάζουσες ευχολογίες και τους ευπρόσωπους κομφορμισμούς που μας σφίγγουν ασφυχτικά να βρούμε τη δικιά μας έξοδο / διέξοδο που μοιραία θα συμπίπτει με ότι φοβόμασταν περισσότερο...
Μπορεί Ο Κωστής Παπαγιώργης.
Με έναν χειμαρρώδη λόγο, σφυροκοπάει από κάθε μεριά το μυαλό και τις αισθήσεις μας. Ίσως, χρειάζεται κάποιος να έχει δίπλα του μεγάλες ποσότητες οίνου και να "πινειδιαβάζει" για να φτάσει στη μέθεξη που προσφέρουν δύο απολαύσεις όταν εν τέλει γίνουν μια.
Ο Παπαγιώργης γίνεται φίλος και συνομιλεί για μας, με κάποιους περιθωριακούς ήρωες της λογοτεχνίας αλλά και τους δημιουργούς τους. Η κοινή του βάση είναι η οινοποσία αλλά με μια πιο προσεκτική ματιά κάτι παραπάνω από αυτό. Είναι η επιμονή τους να "ξηλωθούν" από το υφαντό της συμβατότητας της μάταιης (ή και όχι) ύπαρξή μας. Και το θάρρος που χρειάζεται για να πραγματοποιηθεί αυτό το διάβημα το βρίσκουν από το κρασί και τις καταχρήσεις.
Δεν χρειάζεται κάποιος να συμφωνήσεις με τον συγγραφέα. Δεν είναι άλλωστε αυτό το ζητούμενο. Αν συνειδητοποιήσουμε πως η ζωή μας είναι ένα κερί, το οποίο μόλις ανάψει, μοιραία κάποια στιγμή θα σβήσει τότε μπορούμε να συντονιστούμε με τον Παπαγιώργη και τους υπόλοιπους αποσυνάγωγους και μέσα από τις κοχλάζουσες ευχολογίες και τους ευπρόσωπους κομφορμισμούς που μας σφίγγουν ασφυχτικά να βρούμε τη δικιά μας έξοδο / διέξοδο που μοιραία θα συμπίπτει με ότι φοβόμασταν περισσότερο...
December 23, 2019
Αλητήριος και μεγαλειώδης, τρομακτικά καθαρός και σκληρός συνάμα, ένας Παπαγιώργης που «πίνεται» γουλιά γουλιά, κορυφώνει σελίδα σελίδα μια επίθεση σε λογική, νηφαλιότητα και φαινομενική ασφάλεια, όχι εκ του μακρόθεν και εξ ασφαλούς αποστάσεως, αλλά εκ του σύνεγγυς σε σημείο μικροσκοπικής χειρουργικής, δεν αγγίζει απλά αλλά συνταράσσει τις πιο βαθιές και κρυμμένες χορδές της ύπαρξης σου και αρποπαιζει τα συναισθήματα εκπληρώνοντας προφητείες μυστων και ομοίων του μεθυσων. Και όταν πια ολοκληρώνει την λογοτεχνική εξυφανση και βουτάει στον δικό του ωκεανό απελπισίας, εκεί πια μακροβουτας χωρίς ανάσα στα βάθη της φιλοσοφικής του ανακάλυψης και αφήνεσαι να σε πνίξει γλυκά στο έρεβος της ματαιότητας που έχει τόσο γλυκοπιοτα ποτίσει το είναι του. Ακριβώς σαν να σε έχει μεθύσει λέξη λέξη.
May 9, 2019
«Ποια κοινωνία κατάφερε ποτέ να εδραιωθεί στην αθεία ; Ποια κατόρθωσε να βασιστεί στην πλήρη κατάφαση του θανάτου;»
Ξεκίνησα να προσπερνώ κάθε δοκίμιο λιγάκι βιαστικά, κάπως σα να τα έχω ξαναδιαβάσει όλα τούτα, κάπου αλλού -κάπως αλλιώς- μα σκόνταψα στις ερωτήσεις. Και ξαναδιάβασα ως το τέλος.
Ξεκίνησα να προσπερνώ κάθε δοκίμιο λιγάκι βιαστικά, κάπως σα να τα έχω ξαναδιαβάσει όλα τούτα, κάπου αλλού -κάπως αλλιώς- μα σκόνταψα στις ερωτήσεις. Και ξαναδιάβασα ως το τέλος.
November 29, 2014
Παλιάάάά, πολύ παλιά. Ευαγγέλιο τότε. Διαβάζεται εξίσου απολαυστικά σε νηφάλια και μη κατάσταση.
June 28, 2019
Έτσι σαρωτικός μας αρέσει ο Παπαγιώργης. Δανείζομαι απόσπασμα από το δοκίμιο"...για το περί μέθης" μιας και δε θα μπορούσα να τα πω καλύτερα:
"Τα 15 από τα 17 μικρά κείμενα που συνθέτουν την οικονομία της Μέθης αποτελούν ισάριθμες αντιμεταφυσικές «συνειδήσεις». Όλες αυτές οι «συνειδήσεις που χλευάζουν το «αθάνατο πνεύμα» και εκθειάζουν το «σώμα» και τις «χημικές του συστάσεις», από τους Δειπνοσοφιστές μέχρι τον νηφάλιο και θεοκτόνο Σπινόζα, έχουν εξεγερθεί εναντίον της βίας που από την εποχή των Ελλήνων έχει θεσπίσει η «Ηθική»".
"Τα 15 από τα 17 μικρά κείμενα που συνθέτουν την οικονομία της Μέθης αποτελούν ισάριθμες αντιμεταφυσικές «συνειδήσεις». Όλες αυτές οι «συνειδήσεις που χλευάζουν το «αθάνατο πνεύμα» και εκθειάζουν το «σώμα» και τις «χημικές του συστάσεις», από τους Δειπνοσοφιστές μέχρι τον νηφάλιο και θεοκτόνο Σπινόζα, έχουν εξεγερθεί εναντίον της βίας που από την εποχή των Ελλήνων έχει θεσπίσει η «Ηθική»".
January 25, 2026
Ο Εκπληκτικός Κωστής Παπαγιώργης ξεδιπλώνει τη σοφία και την ευρυμάθειά του αναλύοντας και εμβαθύνοντας στην ατομική έξη και στο κοινωνικό φαινόμενο της μέθης.
Προσφέροντας αναλυτικά τις απαραίτητες διακρίσεις μεταξύ κοινωνικής κατανάλωσης αλκοόλ και εξαντλητικής μέθης, και ψηλαφίζοντας άλλες μορφές χημικής εξάρτησης (όπιο, παραισθησιογόνα, κάνναβη) ο συγγραφέας ακολουθεί μια πορεία που ξεκινά από τα Ομηρικά έπη, διατρέχει την αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία, ερευνά τους λόγιους του Διαφωτισμού και της Αναγέννησης και τερματίζει στη σύγχρονη λογοτεχνία.
Κάθε κεφάλαιο υπό διαφορετικό πρίσμα μελετά και εξαντλεί την θεώρηση της μέθης, άλλοτε ως φαύλη πράξη που αψηφά την ανθρώπινη μοίρα, ως "ιταμή παρουσίαση του σκοτεινού μέρους της ψυχή", ως "βιταλιστικό και δυναμικό θρίαμβο της σωματικής πραγματικότητας", ως "κάτι που χαλάει την ψυχή του θνητού γιατί προάγει αυτό ακριβώς που δεν πρέπει ποτέ να παίρνει το λόγο", ως κάτι που αναπτερώνει ποιητικά την ψυχή του μέθυσου, ως κάτι που καλλιεργεί τη διυποκειμενικότητα ("άνθρωπος του παράφορου διαλόγου, ο μέθυσος ξέρει ότι κάθε εγώ υπάρχει χάρη στο εσύ"), ως εργαλείο "μεθοδικής καταγγελίας ολόκληρης της μνήμης" ώστε να ξηλωθεί ένας άνθρωπος από τη ζωή, ως διαδικασία "εκ βαθέων μετοχής σε μια μαύρη τελετή", ως όχημα για τη απόκτηση της ικανότητας "να βιώνει κανείς την αλήθεια -τη μόνη αλήθεια- του θανάτου, ως παρούσα τραχύτητα, και όχι ως αναμενόμενη εκμηδένιση".
Φυσικά καταλήγει στο αγαπημένο το θέμα του θανάτου και της απώλειας:
"...είναι πρωτεύον ο θάνατος να βιώνεται σαν κάτι που σε συγκροτεί, που φωλιάζει στα σπλάχνα σου. Το φοβισμένο εγώ ανασκολοπίζεται με το βάρβαρο μεθύσι γιατί φτάνει στη σκοτεινή θέαση εκείνου που αποστρέφεται".
Σπάνια γραφή!!! Αριστούργημα..
Προσφέροντας αναλυτικά τις απαραίτητες διακρίσεις μεταξύ κοινωνικής κατανάλωσης αλκοόλ και εξαντλητικής μέθης, και ψηλαφίζοντας άλλες μορφές χημικής εξάρτησης (όπιο, παραισθησιογόνα, κάνναβη) ο συγγραφέας ακολουθεί μια πορεία που ξεκινά από τα Ομηρικά έπη, διατρέχει την αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία, ερευνά τους λόγιους του Διαφωτισμού και της Αναγέννησης και τερματίζει στη σύγχρονη λογοτεχνία.
Κάθε κεφάλαιο υπό διαφορετικό πρίσμα μελετά και εξαντλεί την θεώρηση της μέθης, άλλοτε ως φαύλη πράξη που αψηφά την ανθρώπινη μοίρα, ως "ιταμή παρουσίαση του σκοτεινού μέρους της ψυχή", ως "βιταλιστικό και δυναμικό θρίαμβο της σωματικής πραγματικότητας", ως "κάτι που χαλάει την ψυχή του θνητού γιατί προάγει αυτό ακριβώς που δεν πρέπει ποτέ να παίρνει το λόγο", ως κάτι που αναπτερώνει ποιητικά την ψυχή του μέθυσου, ως κάτι που καλλιεργεί τη διυποκειμενικότητα ("άνθρωπος του παράφορου διαλόγου, ο μέθυσος ξέρει ότι κάθε εγώ υπάρχει χάρη στο εσύ"), ως εργαλείο "μεθοδικής καταγγελίας ολόκληρης της μνήμης" ώστε να ξηλωθεί ένας άνθρωπος από τη ζωή, ως διαδικασία "εκ βαθέων μετοχής σε μια μαύρη τελετή", ως όχημα για τη απόκτηση της ικανότητας "να βιώνει κανείς την αλήθεια -τη μόνη αλήθεια- του θανάτου, ως παρούσα τραχύτητα, και όχι ως αναμενόμενη εκμηδένιση".
Φυσικά καταλήγει στο αγαπημένο το θέμα του θανάτου και της απώλειας:
"...είναι πρωτεύον ο θάνατος να βιώνεται σαν κάτι που σε συγκροτεί, που φωλιάζει στα σπλάχνα σου. Το φοβισμένο εγώ ανασκολοπίζεται με το βάρβαρο μεθύσι γιατί φτάνει στη σκοτεινή θέαση εκείνου που αποστρέφεται".
Σπάνια γραφή!!! Αριστούργημα..
January 20, 2026
Ο Παπαγιώργης μιλάει διαχρονικά για το αλκοόλ αλλά θα μου άρεσε να ανέφερε και άλλο τη δική του εμπειρία. Πάρα πολύ ωραία γραφή. Καταπληκτικό το σημείο για τον θάνατο.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews