Πούτσα και ξύλο

by Antonin Artaud

Υπήρξα υπερρεαλιστής, αυτό είναι γεγονός, αλλά πιστεύω πως όντως όφειλα να είμαι, και ήμουνα όντως όχι όμως κι όταν εκτόξευα ή συνυ-
πέγραψα μανιφέστα
εκτός κι αν επρόκειτο να προσβάλουμε
τον πάπα
τον δαλάι-λάμα
τον βούδα
τον γιατρό
τον διανοούμενο
τον παπά
τον μπάτσο
τον ποιητή
τον συγγραφέα
τον άνθρωπο
τον παιδαγωγό
τον επαναστάτη
τον αναρχικό
την μοναχή
τον ερημίτη
τον πρύτανη
τον γιόγκι
τον πνευματιστή.

(απόσπασμα από το κείμενο του βιβλίου)

16 pages, Paperback

First published January 1, 1946

About the author

French surrealist poet and playwright Antonin Artaud advocated a deliberately shocking and confrontational style of drama that he called "theater of cruelty."

People better knew Antoine Marie Joseph Artaud, an essayist, actor, and director.

Considered among the most influential figures in the evolution of modern theory, Antonin Artaud associated with artists and experimental groups in Paris during the 1920s.

Political differences then resulted in him breaking and founding the theatre Alfred Jarry with Roger Vitrac and Robert Aron. Together, they expected to create a forum for works to change radically. Artaud especially expressed disdain for west of the day, panned the ordered plot and scripted language that his contemporaries typically employed to convey ideas, and recorded his ideas in such works as Le Theatre de la cruaute and The Theatre and Its Double .

Artaud thought to represent reality and to affect the much possible audience and therefore used a mixture of strange and disturbing forms of lighting, sound, and other performance elements.

Artaud wanted that the "spectacle" that "engulfed and physically affected" this audience, put in the middle. He referred to this layout like a "vortex," a "trapped and powerless" constantly shifting shape.

Reviews

[Eirini Proikaki · Rating 3 out of 5]

3.5*
"Οι ιδέες με τρομοκρατούν,δεν τις πιστεύω πια
δεν θέλω να συγκινούν
κι ας με λένε παλαβό:προσοχή,οι παλαβοί δαγκώνουν,ψέματα;
Κι ας έρθει όποιος αντιρρησίας θέλει να μου πει:
υπάρχει τούτο και εκείνο
και τα πράγματα είναι έτσι ή δεν είναι έτσι
εγώ δαγκώνω
επειδή πραγματικά δεν πιστεύω στις λέξεις ούτε
στις ιδέες που προξενουνται απο τις λέξεις,και
μέσα στις λέξεις
το είναι δεν σημαίνει για μένα τίποτα περισσότερο ή
ΛΙΓΟΤΕΡΟ απ'το μη είναι,τίποτα δεν σημαίνει για μένα τίποτα
και η σιωπή ,άλλωστε,ακόμα λιγότερο."

[Νικολέττα · Rating 1 out of 5]

Αμπελοφυλλοσοφία....

[Alexander Stamelos · Rating 1 out of 5]

Μια ακατάσχετη φλυαρία-γενικολογία για το οτιδήποτε, ρίχνουμε και έναν πιασάρικο τίτλο και ένα πράμα 16 σελίδων το ονομάζουμε βιβλίο.

[Vaios · Rating 5 out of 5]

Ξύλο!