Het is een serie korte anekdotes over extreem geweld. Het woord voetbal wordt wel gebruikt, maar als excuus om ergens heen te gaan om te vechten en te slopen, niet uit liefde voor de sport. Drank- en middelengebruik wordt verheerlijkt en is blijkbaar nodig om je als neanderthaler te gedragen. Zelfs als de schrijver dit verzonnen had, was dit nog een erbarmelijk boek. De schrijver weet waarschijnlijk niet wanneer hij leestekens moet gebruiken, dat kan, maar dan verwacht je van de uitgever toch enige verbetering. Dat is hier niet gebeurd met gevolg dat zinnen vrijwel onleesbaar worden. Als dit boek bedoeld is om een inkijkje te geven in de wereld van hooligans, dan is het heel erg gesteld met deze mensen en de maatschappij. Als zij voor de lol ergens een avond heen gaan, kost dat de maatschappij duizenden euro's. Alles en iedereen met anderen voetbalkleuren kan een pak slaag krijgen en als die niet voorhanden zijn, slopen ze de omgeving. Het is totaal niet duidelijk wat men met dit boek duidelijk wil maken; begrip voor hooligans wordt er in ieder geval niet mee bereikt.
Deze jongen heeft toch een paar klappen teveel tegen zijn hoofd gehad denk ik, want dit is het meest idiote boek dat ik ooit gelezen heb. En dat als Feyenoord supporter.
De kleuterklas niveau anekdotes staan totaal door elkaar. Er is geen tijdlijn, het boek springt steeds heen en weer van jaar tot jaar. Voetbal is hier een heel dun excuus om geweld te plegen, en deze jongen doet nog niet eens moeite om de uitslagen op te zoeken. Vaak staat er ''de wedstrijd was saai en de score weet ik niet meer''. Het gaat hier alleen om idioot doen, en dat deze verstandelijk gehandicapten nog willen doen alsof het hen om Feyenoord gaat is ronduit triest.
In dit boek wil hij de kant van de ''hoolie'' laten zien, om mensen te laten begrijpen hoe ze in elkaar zitten. Dat krijgt hij in ieder geval goed voor elkaar, want iedereen kan hier lezen dat deze jongens volkomen geschift zijn. Ik kan alleen maar medelijden hebben met de mensen van wie ze de bezittingen gesloopt hebben.
De enige reden dat ik het boek uit heb kunnen lezen is omdat het onbedoeld lachwekkend is.
De ondertitel van Rotterdam Hooligan klinkt veelbelovend: “Het ware verhaal van de harde kern.” Het suggereert dat er een verborgen geschiedenis is, die blootgelegd wordt in dit werk. Welnu, ik kan vertellen dat het “ware” verhaal weinig verschilt van de publieke opinie, die kennelijk onwaar is.
Het boek gaat namelijk vooral over drank- en drugsgebruik, in combinatie met knokpartijen. De harde kern schept er genoegen in om waar dan ook, of dat nou in de eigen of een vreemde stad is, groepen andersgezinden op te zoeken en daar een strijd mee aan te gaan, vaak onder invloed van middelen. Er vallen woorden als “eer” en “respect,” die vooral verdiend moeten worden door op de vuist te durven gaan met andere groepen mensen. Wat die erecode nou precies is, wordt niet duidelijk, maar betreft dus vooral de eigen groep, die door dik en dun achter elkaar staat. Doe je dat niet, dan val je buiten de groep. Er is verder een concept van mannelijkheid: “Je kunt stoer op zaterdagavond met je vrienden de kroegen leeg slaan, maar sta je er ook op maandagmorgen, als je in je eentje bij de bushalte staat en ruzie krijgt met twee kleerkasten? Dat maakt het verschil.” (219) Je rent niet weg, je blijft staan en vechten, is het idee; maar de vele malen die de auteur wegscheurt in een auto of wegduikt in een café horen daar kennelijk niet bij.
Zuipen en knokken met je broeders, dus. Om de eer. Maar ook omdat het niet anders kan: “Daarbij komt dat bekende gen weer los waar ik het al eerder over had. Dat gen dat alle mannen in meer of mindere mate bezitten, denk ik. Vanuit de oorsprong. Mannen strijden en vechten. Zonder geweld, moord, bombardementen en verovering is de wereld 'saai'. Dat blijkt wel uit het feit dat er nauwelijks jaar vrede op aarde is (sic).” (249-250) Dat is het niveau van het “ware verhaal” dat Kievits te vertellen heeft. Eer. De groep. Knokken. Zuipen. Drugs. En een wereld zonder geweld is saai. De rest van het boek is een reeks anekdotes van waar Kievits met zijn maten weer een stad terroriseerde. Net als een groep voetbalsupporters met ontbloot bovenlichaam, heeft het allemaal niet zo veel om het lijf.
In 'Rotterdam Hooligan' beschrijft Yoeri Kievits, een van de bekendste frontmannen van FIIIR, de derde generatie Feyenoord-hooligans, hoe de 'hoolies' leven, denken, voelen - en vooral: wat ze allemaal doen. 'Rotterdam Hooligan' geeft de lezer inzicht in de zeer gesloten subcultuur van de meest gevreesde harde kern voetbalsupporters van ons land. Het is voor het eerst dat een ervaren hooligan hierover vertelt. De centrale vraag in Rotterdam Hooligan is: 'what makes him tick?' Wat drijft Yoeri Kievits, om het extreem risicovolle leven van een hooligan te leiden?
Het is fascinerend om onder te dompelen in de wereld van hooligans maar om er nu zo over op te scheppen en zoveel te vergoeielijken gaat mij te ver. Vriendschap en kameraadschap en ‘voor elkaar door dik en dun’ is ook op andere plekken in de maatschappij te vinden, gelukkig
Een kijkje in het tumulde leven van Yoeri Kievits, lid van de harde kern van de Rotterdam hooligans. Een vermakelijke boek met bizarre situaties en anekdotes, en geeft goed weer wat deze groep stuurt en waarom ze in bepaalde situaties terecht komen.