Ένα τηλεφώνημα σε ανύποπτο χρόνο, μια δίκη που μοιάζει αδιάφορη και μια γυναίκα καθισμένη στο έδρανο, άλλοτε κριτής μα συνήθως κρινόμενη στα μάτια της μητέρας της. Μεγαλωμένη σε μια τυπική ελληνική οικογένεια, η Βασιλική τόλμησε να ανοίξει τα φτερά της και να ζήσει. Σπούδασε, ερωτεύτηκε, βίωσε τον πόνο αλλά και την ευτυχία, και κάπου εκεί πριν το τέλος… Η μοίρα παίζει τελικά παράξενα παιχνίδια και ο χρόνος πάντα συνηγορεί υπέρ της. Κι εκεί που όλα φαντάζουν ιδανικά, έρχεται η ανατροπή. Γιατί το παρελθόν βρίσκει πάντα τρόπο να πατήσει στο παρόν και να ανατρέψει το μέλλον. Πώς είναι δυνατόν αυτό που κάποτε φάνταζε ονειρεμένο να μετατρέπεται σε εφιάλτη δίχως τέλος; Κι όταν η ζωή σου όλη καταρρέει, είναι δυνατόν να σηκωθείς ξανά όρθιος και να οικοδομήσεις τα πάντα από την αρχή σε νέα θεμέλια; Την ελεύθερη πτώση λίγοι την τολμούν, μα ακόμα λιγότεροι επιβιώνουν από αυτήν. Αν όμως τα καταφέρεις, στέφεσαι νικητής για πάντα…
Η Κάκια Ξύδη γεννήθηκε στη Σελλασία Λακωνίας, όπου έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής της. Τελείωσε το Λύκειο στη Σπάρτη και το St. George College στην Αθήνα. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα, όπου παρέχει γραμματειακή υποστήριξη σε ιδιώτες.
Από τις εκδόσεις Οσελότος κυκλοφορούν τα έργα της:
Η Βασιλική είναι Πρωτοδίκης, φρόντιζε για καιρό την παράλυτη μητέρα της και ζει τον έρωτά της με έναν γοητευτικό άντρα. Ώσπου μια αποκάλυψη θα της αλλάξει τη ζωή και θα ανατρέψει όλη την κοσμοθεωρία της. Αυτή είναι η κεντρική ιδέα του μυθιστορήματος, η οποία είναι ντυμένη με λογοτεχνικά πλουμίδια και πλαισιωμένη από πολλούς συμπρωταγωνιστές, που ο καθένας έχει το δικό του παρελθόν και παρόν και συμμετέχει ενεργά στη ζωή της Βασιλικής.
Το μυθιστρόημα είναι έξοχο: η γνωστή λυρική, τρυφερή, συναρπαστική γραφή της συγγραφέως, αναδρομές στο παρελθόν σε αρμονικό συνδυασμό με τις δραματικές εξελίξεις στο τώρα, το παρελθόν της Βασιλικής που αγωνιζόταν να προοδεύσει για να φύγει από τον βραχνά της κλειστής σπαρτιάτικης κοινωνίας, το παρόν της, με την ανάπηρη μητέρα της και τις ζωές των αδελφών της, το αβέβαιο αύριο.
Συγκινήθηκα πάρα πολύ με την καθημερινότητα της Βασιλικής πλάι στην κατάκοιτη μητέρα της. Οι αγωνίες της, η απελπισία της, ο φόβος της με συγκίνησαν και μου έδειξαν ξανά πόσο καλή συγγραφέας είναι η κυρία Ξύδη. Σκηνές ολοζώντανες, ανατριχιαστικές, ωμές, ειλικρινείς, με ταξίδεψαν από τη Σπάρτη στην Αθήνα κι από κει στην Αυστραλία. Λιτές και περιεκτικές παράγραφοι, παραστατικότατοι διάλογοι, υπέροχες λέξεις, ένα αισιόδοξο φινάλε που δε με απογοήτευσε, είναι λίγα μόνο από τα πλεονεκτήματα του βιβλίου.
Η Βασιλική αφηγείται τη ζωή της: από την καταπίεση στα δύσκολα πρώτα χρόνια της ζωής της στις σπουδές και στους πρώτους της έρωτες. Λιθαράκι λιθαράκι, χωρίς υπερβολές, χωρίς μακρηγορίες, χωρίς περιττές σκηνές, συγκροτείται ένας ολοκληρωμένος χαρακτήρας, που διαμορφώνει τα θέλω του και τις επιθυμίες του, αναζητώντας τρόπους να υπερκεράσει τα εμπόδια προς αυτούς τους στόχους. Πόσο την επηρέασαν η μητέρα της και ο πατέρας της ή οι κοινωνικές καταστάσεις στο χωριό; Πώς την άλλαξαν οι άντρες εραστές και οι γυναίκες φίλες που στάθηκαν πλάι της; Θα καταφέρει να γίνει και η ίδια μανα ή οι αποκαλύψεις θα έρθουν αναπάντεχα νωρίς; Ελεύθερη πτώση η ανάγνωση αυτού του μυθιστορήματος για έναν ανυποψίαστο αναγνώστη!
Μέσα από το βιβλίο βλέπουμε την ζωή της Βασιλικής. Την καταπίεση που δεχόταν από την μητέρα της. Στην πορεία του βιβλίου εκείνη ανοίγει τα φτερά της και προσπαθεί να ζήσει ελεύθερη. Από κάποια γεγονότα μαθαίνει το παρελθόν της μητέρας της και σιγά σιγά αρχίζει να την συμπονά και να την καταλαβαίνει. Μα πέρα από αυτό βλέπει πως έχει κάνει σχεδόν τις ίδιες επιλογές και τα ίδια λάθη με εκείνη. Ένα από τα σημεία που μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν η σκηνή στο δικαστήριο και πως μέσα από περίεργες συγκυρίες μπλέκεται με την ζωή της πρωταγωνίστριας. Στο εξώφυλλο βλέπουμε μια νεράιδα και την μικρογραφία της, δείχνοντας μας με αυτό πως ότι αν γίνει οι επιλογές των ανθρώπων μοιάζουν μεταξύ τους. Μα και ρολόγια υποδεικνύωντας μας πόσο σχετικός αλλά και πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος μας.
Την Κάκια Ξύδη την γνώρισα πολύ καιρό πριν χάρη στο διαδίκτυο. Μέχρι πριν λίγες μέρες όμως, δεν είχε τύχει ποτέ να συναντηθούμε από κοντά. Τελικά, όχι μόνο ανακάλυψα πως είμαστε γειτόνισσες αλλά, πως είναι ένας πολύ ζεστός και οικείος άνθρωπος, που από την πρώτη στιγμή που θα τον γνωρίσεις είναι έτοιμος να ανοίξει την αγκαλιά του και να σε βάλει μέσα, να σε περιθάλψει και να σε βοηθήσει και ειλικρινά, πόσο σπάνιο είναι αυτό το πράγμα στις μέρες μας. Και για να πω τη μαύρη μου αλήθεια, αυτός ήταν κι ο λόγος που ξεκίνησα αμέσως να διαβάζω το δεύτερο βιβλίο της, "Σε Ελεύθερη Πτώση", χωρίς να το αφήσω από τα χέρια μου μέχρι την στιγμή που έφτασα στην τελευταία του σελίδα.
Η Βασιλική είναι μια γυναίκα σαν όλες τις άλλες. Είναι παντρεμένη με έναν άντρα που ερωτεύτηκε παράφορα από την πρώτη στιγμή που τον συνάντησε ενώ η επαγγελματική της σταδιοδρομία, είναι κάτι παραπάνω από πετυχημένη. Τα πράγματα γι' αυτήν αρχίζουν να δυσκολεύουν όταν βρίσκεται εγκλωβισμένη ανάμεσα στο καθήκον της να γιατροπορεύσει την άρρωστη μητέρα της και την επιθυμία της να αποκτήσει ένα δικό της παιδί, ένα κοριτσάκι στο οποίο θα μπορέσει να προσφέρει όση αγάπη εκείνη θεωρεί ότι στερήθηκε από τη δική της μητέρα. Όλα αυτά την οδηγούν σε μια ανασκόπηση της ζωής της, από τότε που ως μικρό κοριτσάκι βίωσε την καταπίεση της μητέρας της, μέχρι που άνοιξε τα φτερά της και τόλμησε να διεκδικήσει τη ζωή της, κάτι που άλλες φορές της προκάλεσε χαρά και γέλια και άλλες πάλι, πόνο και δάκρυα. Παρ' όλα ταύτα, πάντα κατάφερνε να βγει νικήτρια ή τουλάχιστον, αυτή είναι η εικόνα των πραγμάτων μέχρι να έρθει το γεγονός που θα ανατρέψει τα πάντα.
Ο τρόπος αφήγησης που επιλέγει η Κάκια Ξύδη δεν είναι εκείνος της γραμμικής αλλά, της αμφίδρομης, ταξιδεύοντάς μας στο χρόνο, στο παρελθόν της Βασιλικής που την οδήγησε στο να διαμορφώσει τον τωρινό της χαρακτήρα και καθόρισε τις επιλογές της και στο παρόν, που μέσω της προσωπικής της αναδρομής στα χρόνια που πέρασαν προσπαθεί να καταλάβει τι έφταιξε αλλά, και τι είναι αυτό που πραγματικά αξίζει στη ζωή, τι είναι αυτό που πραγματικά η ίδια θέλει και χρειάζεται για να ολοκληρωθεί και να γίνει στο τέλος, πραγματικά ευτυχισμένη. Τι είναι εκείνο που θα την απομακρύνει από την ηθικοπλαστική εικόνα μιας δήθεν ευτυχίας οδηγώντας την στην προσωπική της λύτρωση. Γιατί άραγε, πορευόμαστε με γνώμονα τα θέλω μας ή τα θέλω που μας έκαναν να πιστεύουμε πως είναι σωστά, εκείνοι που μας μεγάλωσαν;
Άλλη μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πινελιά στην αφήγηση της Κάκιας είναι το γεγονός πως η πρωταγωνίστριά της, η Βασιλική, έχει διαφορετικό όνομα σε κάθε φάση της ζωής της. Ως παιδί μιας μητριαρχικής οικογένειας της επαρχίας είναι η Κική, ως ερωτευμένη φοιτήτρια είναι η Βίκυ... Η επιλογή αυτή δεν φαντάζει διόλου τυχαία καθώς, σε κάθε περίοδο της ζωής της, κάθε όνομα, έστω κι αν μιλάμε για το ίδιο πρόσωπο, σηματοδοτεί τις αλλαγές στον χαρακτήρα και την προσωπικότητά της, στο πως την βλέπουν οι άλλοι αλλά κυρίως, στο πως βλέπει εκείνη η ίδια τον εαυτό της να εξελίσσεται και να διαμορφώνεται. Παράλληλα όμως, βλέπουμε και την πραγματικότητα πίσω από την σχέση μάνας και κόρης, μια πραγματικότητα που παρά τις διαφορές ανά περίπτωση, παρά τον τρόπο που εκδηλώνει τα συναισθήματά της, είναι πάντα εκεί, δίνοντας την αγάπη της ακόμα κι αν δεν είμαστε σε θέση να το καταλάβουμε ή να το δεχτούμε, παρά μονάχα όταν έχουμε φτάσει στο τέρμα μιας επίπονης διαδρομής.
Το βιβλίο αυτό ουσιαστικά είναι ένας ύμνος στην γυναικεία φύση που είναι τόσο πολυδιάστατη και περίπλοκη και όμως, τόσο ενδιαφέρουσα και τελικά, δυνατότερη από κάθε τι άλλο. Γιατί μια γυναίκα μπορεί να σηκώνει τεράστιο βάρος στους ώμους της όμως πάντα θα βρίσκει τον δρόμο προς το φως, προς την ευτυχία και την λύτρωση, ακόμα κι όταν το παρελθόν έρχεται απειλητικό και βίαιο, επιστρέφει με σκοπό να ισοπεδώσει το παρόν και μόνο στα χέρια της είναι το να το εμποδίσει να πραγματοποιήσει την απειλή του. Η Κάκια διηγείται μια όμορφη ιστορία, γεμάτη συναισθήματα, σκέψεις και προβληματισμούς, δημιουργώντας μας εικόνες και ταξιδεύοντάς μας στο χρόνο, καλώντας μας να ρισκάρουμε για τα όνειρά μας ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν επίφοβα.
Το συγκεκριμένο βιβλίο προσωπικά δεν με ενθουσιασε. Αν και μικρό σχετικά σε μέγεθος με κούρασε, όχι σαν γραφή γιατι αυτό είναι ένα απο τα ελάχιστα συν, αλλά σαν ιστορία. Πιστεύω ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο κεντρικός χαρακτήρας μου φάνηκε αντιπαθητικός απο την αρχή και έτσι μοιραία όλο το βιβλίο δεν μου φάνηκε κάτι το ιδιαίτερο. Ουσιαστικά εμένα δεν μου άρεσε σαν ιστορία. Επίσης για μένα μεγάλο μειονέκτιμα ήταν ο τρόπος που χωρίζοταν το βιβλίο σε κεφαλαία. Το βρήκα αρκετά μπρεδεμένο και σαν αναγνώστη με κούρασε καθώς έπρεπε συνέχεια να συνδέω τα πρόσωπα με τις καταστάσεις. Σίγουρα θα επέλεγα κάποιο άλλο βιβλίο της συγκεκριμένης συγγρεφέα, γιατί το συγκεκριμένο ήταν το πρώτο που διάβασα και πιστεύω ότι δεν έχω και την πιο ολοκληρωμένη γνώμη.
Δεύτερο βιβλίο της Κάκιας Ξύδη που διαβάζω, μετά τον υπέροχο Κρυστάλλη. Και εδώ, όπως και στον Κρυστάλλη διακρίνεται η τρυφερότητα και ο λυρισμος της συγγραφέως. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία ενηλικίωσης, αφού στην κυριολεξία η ηρωίδα μετά από πολλά προβλήματα και μια κρίση κατάθλιψης, θα καταφέρει στο τέλος να επιζήσει και να ενηλικιωθεί. Η συγγραφέας μας θυμίζει πόσο εύκολο τελικά είναι να πέσει κανείς στην παγίδα της θλίψης, δεν θέλει και πολύ: δυο τρία προβλήματα να έρθουν μαζεμένα, λίγο οι άμυνες να χαλαρώσουν, λίγο να νιώσουμε ενοχές και τύψεις για γεγονότα που ήταν μοιραίο να συμβούν και που εμείς δεν είχαμε καμία ή ελάχιστη ευθύνη. Είναι προβλήματα που όλοι λίγο πολύ έχουμε ζήσει ή θα ζήσουμε: η ασθένεια και τα γηρατεία της μάνας, η ζήλεια μεταξύ αδελφών, η απιστία ενός συντρόφου, συνηθισμένα όλα βέβαια, φτάνει να μην σου χτυπήσουν την πόρτα την ίδια στιγμή. Από την άλλη υπάρχουν πάντα δικλείδες ασφαλείας: ένας καλός και πραγματικός φίλος, ένας αδελφός, μια επαγγελματική καταξίωση. Η ζωή με άλλα λόγια θέλει δύναμη και αισιοδοξία. Να είσαι καλά Κάκια, που για άλλη μια φορά κατάφερες να με ταξιδέψεις, από την Σπάρτη ώς τη Χονολουλού!
Αυτό το βιβλίο δεν μου άρεσε αρκετά ειναι η αλήθεια γιατί η δομή του ήταν λίγο κουραστική και έδινε υπερβολική έμφαση σε άσχετα γεγονότα και με πολλά μπρος πίσω ταξίδια στο χρόνο χάνεσε λίγο. Ένα ακόμα που δεν μου άρεσε είναι οι υπερβολικές αντιδράσεις των πρωταγωνιστών. Παρ'όλα αυτά όταν φτάνεις στο τέλος του σου αφήνει μια γλυκία αίσθηση και το νόημα του είναι πολύ δυνατό και θα το θυμάσε σε όλη σου τη ζωή!!!!
Υπέροχη η γραφή της συγγραφέως, με παρομοιώσεις που είναι απλές και μεγαλειώδης συνάμα! Η ιστορία ρέει αβίαστα χωρίς ανούσιες υπερβολές. Ένα πραγματικά υπέροχο βιβλίο!