O πρώτος λόγος που κάνει σημαντικό το βιβλίο του Aντώνη Σουρούνη, Oι συμπαίχτες, είναι ότι καταγράφει «τις μέρες και τα έργα» των λούμπεν προλετάριων μεταναστών στις βιομηχανικές πόλεις της Δυτικής Γερμανίας. H περίπτωση του Aντώνη Σουρούνη αναπόφευκτα παραπέμπει σ' ένα αντίστοιχο διεθνές πρότυπο μιας τέτοιας λογοτεχνίας και στάσης ζωής: τον Aμερικανό συγγραφέα Tζακ Kέρουακ, του οποίου η λογοτεχνική γραφή είναι απόρροια άμεσου βιώματος, της ζωής των λούμπεν προλεταριάτων του «αμερικανικού θαύματος». περ. ΔIABAZΩ
Greek: Αντώνης Σουρούνης βραβευμένος Έλληνας πεζογράφος, γνωστός για τα διηγήματα και τα μυθιστορήματά του με θέμα την ζωή των «γκασταρμπάιτερ». Έργα του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες.
Το it was ok νομίζω ότι καλύπτει τους συμπαίχτες. Θέλει να πει κάτι αλλά δεν μπορεί. Είναι σαν τον κολλητό σου που ξέρει καλά ανέκδοτα όμως δεν ξέρει πώς να τα πει κι έτσι δε γελάει κανείς (ενώ πάντα υπάρχει κι εκείνος που λέει τις απίστευτες κρυάδες όμως τις λέει τόσο καλά που γελάς σπαστικά.) Συμπέρασμα: Δεν έχει (τόση) σημασία το τι θα πεις, αλλά το πώς. (Και γιατί να μας ενδιαφέρει).
Ασυνάρτητο, με αρκετή δόση από αμπελοφιλοσοφία, στο μεγαλύτερο μέρος του το βιβλίο δεν λειτουργεί καλά ούτε ως αφήγημα. Η συνειρμική γραφή που προσπαθεί να χρησιμοποιήσει ο συγγραφέας δεν λειτουργεί. Το πρόβλημά του δεν είναι ότι κάνει αλητογραφία, αλλά ότι την αλητογραφία του την κάνει μάλλον πρόχειρα.
Σαν προσχέδιο του εξαιρετικού Ο Χορός των Ρόδων του ίδιου συγγραφέα. Λιγότερο συγκροτημένο και δουλεμένο στη λεπτομέρεια, αλλά με έντονη πηγαία και εκρηκτική γραφή και γοητευτικούς αλήτικους, εγκλωβισμένους στη κακή τους μοίρα χαρακτήρες, που θυμίζουν ταινία του Κεν Λόουτς με μια δόση από Σκορτσέζε, με φόντο τις γκρίζες φάμπρικες των ξένων εργατών της Γερμανίας.
Παρά τις αδυναμίες του βιβλίου, οι πανέμορφες περιγραφές του άσχημου κόσμου του Σούρουνη (ο κόσμος των εργατών μεταναστών στη Γερμανια) δε σε αφήνουν αδιάφορο.
Πριν χρόνια είχα διαβάσει το Μονοπάτι στην θάλασσα και είχα ενθουσιαστεί. Αυτή την φορά όμως απογοητεύτηκα, μου φάνηκε ένα διήγημα χωρίς ενδιαφέρον, με μία επίπεδη και λίγο ασυνάρτητη μορφή.