Μερόνυχτα Φραγκφούρτης

by Antonis Sourounis, Αντώνης Σουρούνης

Καταφέρνει με χιούμορ και δύναμη ψυχής μεγάλης να μας ζωγραφίσει μερικές στιγμές από τη ζωή των Ελλήνων μεταναστών στη Δυτική Γερμανία.
Εφ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η αφήγηση του Σουρούνη ακροβατεί εύστοχα πάνω στον άξονα που στηρίζουν η φαλλοκρατία και το φιλότιμο –ακρογωνιαίοι λίθοι του ρωμέικου συστήματος αξιών– και με τον ακατάβλητο οίστρο της σκαμπανεβάζει τον αναγνώστη από την ευθυμία στην πίκρα και από τη θλίψη στο χαμόγελο. Κλείνοντας το μικρό βιβλιαράκι, απορείς πώς μπόρεσε να χωρέσει μέσα του τόσος καημός ξενιτιάς.
Περ. ΛΕΞΗ

Λόγος αρθρωμένος για να εξυπηρετήσει ένα θέμα. Σύγχρονο. Καυτό. Ενδιαφέρον.
Εφ. ΤΑ ΝΕΑ

Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί μια γλώσσα σχεδόν αγοραία, που όμως κατορθώνει να βρει μια ισορροπία, έτσι, ώστε οι λέξεις που θεωρούνται χυδαίες να μην ξαφνιάζουν. Με τη μορφή αυτή, που θυμίζει τη γραφή του Μπουκόφσκι, δίνονται οι ιστορίες από τον Α. Σουρούνη, που πολύ συχνά εκφράζουν μια άπειρη τρυφερότητα και συγκλονιστικά αισθήματα...
Περ. ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

Μερόνυχτα Φραγκφούρτης
Ο τελευταίος του ρόλος
"Ζητούνται νέοι ευπαρουσίαστοι"
Μια γιαπωνέζικη πυρκαγιά
Ο Λάκης μας
Εργασία μήτηρ πάσης χαράς
Με τον Σπύρο Χουρσούτογλου στο "Salonica Bar"

104 pages, Paperback

First published January 1, 1982

About the author

Greek: Αντώνης Σουρούνης
βραβευμένος Έλληνας πεζογράφος, γνωστός για τα διηγήματα και τα μυθιστορήματά του με θέμα την ζωή των «γκασταρμπάιτερ». Έργα του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες.

Reviews

[Eirini D · Rating 4 out of 5]

Διηγήματα γραμμένα με γλώσσα τραχιά, άμεση, χυδαία, που κρύβουν όμως συναισθήματα και ευαισθησία.

[Emily · Rating 3 out of 5]

Μικρό, ευκολοδιάβαστο βιβλίο με διηγήματα.
Μερόνυχτα Φραγκφούρτης ή αλλιώς ο καημός της ξενιτειάς του Έλληνα στη Γερμανία.
Κάπως έτσι θα ήταν ο θείος μου που έφυγε από τη Θεσσαλονίκη προς το τέλος της δεκαετίας του 1960, εργάτης στο Μόναχο.
Το μεγαλύτερο προσόν του βιβλίου είναι η αμεσότητα της γλώσσας.
Μάγκικη και χυδαία πολλές φορές, δεν ξενίζει τον αναγνώστη, ούτε αποδίδεται ψεύτικα.
Ήταν σαν να έβλεπα αυτόν που μιλούσε, να κινείται στον φυσικό του χώρο.
Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να ζούσε ο Σουρούνης και να έγραφε ένα νέο βιβλίο με τους Έλληνες μετανάστες της δεκαετίας του 2010. Θα ήταν εντυπωσιακή η ματιά του πιστεύω.

[Aggeliki Spiliopoulou · Rating 4 out of 5]

Μια συλλογή διηγημάτων στην πολυπολιτισμική Φραγκφούρτη, γεμάτη τεστοστερόνη, απελπισία, ελπίδα, αλληλεγγύη.
Με αριστοφανική αθυροστομία και κυνισμό μεταφέρει περιστατικά από τη ζωή του στη Γερμανία, βιώματα μεταναστών που ζούσαν στο περιθώριο, κάτω από δύσκολες συνθήκες,  αναζητώντας μια ευκαιρία.
Καυστικός και συνάμα συναισθηματικός, καταφέρνει, με γλώσσα τολμηρή, που αγνοεί την αιδώ και τη σεμνοτυφία, να παρουσιάσει ρεαλιστικά τον κόσμο των ανδρών μιας άλλης εποχής, λαϊκών παιδιών της πιάτσας στον αγώνα της επιβίωσης.

[George K. · Rating 3 out of 5]

Βαθμολογία: 7/10

Πέντε-έξι βιβλία του Αντώνη Σουρούνη έχω στη συλλογή μου (τα πιο γνωστά του), αλλά αυτή η μικρή συλλογή μικρών διηγημάτων αποτελεί την πρώτη μου επαφή με το έργο του. Κάπου διάβαζα ότι ο Σουρούνης στη συγκεκριμένη συλλογή θυμίζει λίγο Μπουκόφσκι, και όντως έως έναν βαθμό ισχύει αυτό, μιας και μιλάμε για διηγήματα βρόμικου ρεαλισμού που είναι γραμμένα με τραχιά, άμεση και ενίοτε χυδαία γλώσσα, αλλά βέβαια δεν νομίζω ότι φτάνει το επίπεδο του, αλίμονο. Πάντως όσο κράτησε (όχι και πολύ, λόγω μεγέθους) πέρασα καλά, μου άρεσαν κάποιες εικόνες, κάποιες σκηνές, και χάρηκα που γνώρισα επιτέλους και τον Σουρούνη, αλλά δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα κιόλας. Όμως νιώθω ότι με τα μεγάλα βιβλία του (π.χ. "Ο χορός των ρόδων", "Γκας ο γκάνγκστερ", "Το μονοπάτι στη θάλασσα" κ.λπ.) θα ζήσω έντονες αναγνωστικές εμπειρίες.

[bookworm.wanderlust · Rating 3 out of 5]

Μία συλλογή διηγημάτων με την πολύ ιδιαίτερη γραφή του Σουρούνη (αρκετά αθυρόστομος, το αναφέρω για όσους δεν το μπορούν)! Καυστικό χιούμορ με μπόλικη δόση αυτοσαρκασμού.
Καταλήγω πως είτε θα σου αρέσει το στυλ γραφής του είτε όχι. Είναι αδιαμφισβήτητα όμως ιδιαίτερος!

[Giannis Ieremia · Rating 2 out of 5]

Αρκετά κουραστική προσπάθεια καταγραφής της μεταναστευτικής εμπειρίας στη Γερμανία μέσα από μικρές ανεκδοτολογικές ιστορίες.

[Theo · Rating 4 out of 5]

“Αλλά περνούσαμε καλά, ρε, τότε – δεν περνούσαμε; Τα Σαββατα μονοιάζαμε από σπίτι σε σπίτι και του αλλάζαμε τα φώτα. Ξέρεις τι τσιφτετέλια έχει ρίξει η κοντή; Πώς σκρτέψαμε όλοι έτσι, ρε συ; Βλέπω καμιά φορά στο δρόμο τα καρντάσια από τα τότε και δεν καλημεριζόμαστε. Τι ήταν αυτό που μας άλλαξε έτσι, το ξέρεις εσύ; [...] Δεκαοχτώ χρόνια φάμπρικα… Η κοντή στάθηκε παλικάρι, δε λέω. Ούτε μια μέρα δε βόγκηξε. Και τι δουλειά! Να ξεσκατώνει και να καθαρίζει γέρους, γέρους Γερμανούς. Να σου λέει το τι τραβάει και να σου ‘ρχεται να την αγαπήσεις. [...] Τίποτε απ’ όσα ήθελα δεν έγινε στη ζωή μου. Ήθελα να γίνω ψηλός κι έγινα κοντός. Ήθελα να μάθω γράμματα και δεν τα κατάφερα. Ονειρευόμουν μια γυναίκα ως εκεί πάνω και παντρεύτηκα αυτή. Το μόνο που δεν ήθελα να γίνω ήταν εργάτης και τελικά έγινα εργάτης.”

[Antonis · Rating 4 out of 5]

Ο πρώτος μου Σουρούνης, με αφορμή τον πρόσφατο θάνατό του και αυτό εδώ το πανέμορφο κείμενο: http://www.dailythess.gr/ezise-o-anto...

Δυνατή πένα, θυμίζει πολύ έντονα Μπουκόφσκι, αλλά δεν με ενθουσίασε το γεγονός ότι ελάχιστα από τα διηγήματα της συλλογής έχουν κάτι παραπάνω από υποτυπώδη πλοκή (όπως και στον Μπουκόφσκι). Με άλλα λόγια, αφηγείται άριστα, χωρίς ουσιαστικά να έχει κάτι να αφηγηθεί.

[Mengrelaos · Rating 4 out of 5]

Όπως αναφέρουν οι κριτικές, πρόκειται για την μια άκρως Buckowski έκδοση του Σουρουνη, σε ενα απο τα πρώτα του βιβλία. Ο λόγος χυδαιοτατος, αλλα αν το ξεπεράσει αυτο κανείς ίσως και να γελάσει όσο δεν έχει γελάσει σε κανένα άλλο βιβλιο του Σουρουνη. Κάποια κομμάτια ειναι απλά σπαρταριστικά.

Καμία σχέση με τον Γκας ή το Χορό των Ρόδων....τα Μερόνυχτα ειναι ενα ελαφρύ και εύκολοδιάβαστο βιβλίο που σε κρατάει συντροφιά και προσφέρει , αν μη τι άλλο, ενα μειδίαμα στα χείλη.

[Nassos Kontonatsios · Rating 4 out of 5]

Με μορφή που θυμίζει τη γραφή του Μπουκόφσκι, δίνονται οι ιστορίες από τον Α. Σουρούνη.
Ζωγραφίζει με τον τρόπο του κάτι από τη ζωή των Ελλήνων μεταναστών στη Γερμανία.
Το μικρό βιβλιαράκι σκαμπανεβάζει τον αναγνώστη από την ευθυμία στην πίκρα και από τη θλίψη στο χαμόγελο.

[Konstantinos · Rating 3 out of 5]

Απλά ένα ευχάριστο ανάγνωσμα διηγημάτων. Όντως θυμίζει λίγο Bukowski, όπως λέει και σε κάτι κριτικές, αλλά δεν φθάνει το επίπεδο του.

[yórgos]

όταν κάτι είναι να αφηγηθεί δεν είναι ανάγκη να μιλάει για τίποτα άλλο πέρα από αυτό που αφηγείται. όπως η πλειονότητα όσων λέμε και ακούμε καθημερινά.