Υπάρχει μέσα μας ένα μικρό παιδί. Όσο μεγαλώνουμε, το μασκαρεύουμε. Του αλλάζουμε το πρόσωπο και του δίνουμε μία όψη και μια μορφή που εξυπηρετεί τους ρόλους που καλούμαστε να υποδυθούμε στο θέατρο του κόσμου. Έρχονται όμως στιγμές που το βουβό παιδί θέλει να μιλήσει. Να διαμαρτυρηθεί για τα δικά του όνειρα. Τότε κλαίει. Και οι μπογιές αρχίζουν να ξεβάφουν. Και όταν, καλή μου, ξεβάφουν οι μπογιές ή σε λερώνουν ή σε λυτρώνουν.
Ο πατήρ Χαράλαμπος Παπαδόπουλος γεννήθηκε το 1975 στο Ηράκλειο Κρήτης.
Από μαθητής Γυμνασίου, ήρθε σε επαφή με εναλλακτικούς πολιτικούς, φιλοσοφικούς και μουσικούς χώρους. Αργότερα θα εισέλθει στο χώρο της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Μελέτησε με ιδιαίτερη αγάπη και επιμέλεια θεολογία και ψυχολογία. Ασχολήθηκε με τις νέες μορφές πληροφοριακής επικοινωνίας, ιδιαιτέρως με το blogging δημιουργώντας πολλά blog με σημαντικότερο το π. Λίβυος.
Σήμερα ζει στην νότια Κρήτη, στο χωριό Πύργος, μεταξύ Αστερουσίων Ορέων και Λιβυκού Πελάγους. Είναι εφημέριος στην ενορία Αγ. Ειρήνης Πύργου όπου αναπτύσσει δραστηριότητες γύρω από την ποιμαντική προσέγγιση του σύγχρονου ανθρώπου και συγκεκριμένα των νέων.
Το να ζεις, φίλε Βασίλη, είναι μεγάλη υπόθεση. Είναι η μεγαλύτερη τέχνη πάνω στη γη. Η τέχνη της ύπαρξης. Είναι μια περιπέτεια χωρίς εγγυήσεις και βεβαιότητες. Είναι σχοινοβασία. Και δεν μαθαίνεται ούτε με βιβλία, ούτε με κηρύγματα, ούτε με τσιτάτα. Μονάχα ζώντας, μαθαίνεις να ζεις. Θα ανεβείς και θα κατεβείς πολλές φορές στην κόλαση για να φτάσεις στον παράδεισο. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Για έναν νεκρό ο χρόνος είναι νεκρός. Για έναν ζωντανό είναι ψευδαίσθηση, γιατί στην ουσία δεν υπάρχει. Εμείς τον φτιάξαμε και τον συμφωνήσαμε, για να περιορίζουμε τη ζωή μας. Για να βάζουμε σε πρόγραμμα την μόνη απρογραμμάτιστη πραγματικότητα, την ύπαρξη. Το μέγα θαύμα της ζωής θελήσαμε να το μετρήσουμε, να το ορίσουμε, να το περιορίσουμε, να βάλουμε αριθμούς στο άπειρο. Να δεσμεύσουμε τη ζωή μας σε παρελθόν, παρόν και μέλλον. Έτσι η ζωή και ο άνθρωπος διασπάστηκαν. Ο άνθρωπος χάθηκε από το διαρκές παρόν, το τώρα της ζωής. Εάν η ζωή έχει κάποιο νόημα, αυτό είναι στο τώρα. Είναι στο σήμερα. Είναι στην αναπνοή και την εκπνοή της στιγμής. Το παρελθόν είναι ένα πτώμα. Μια απειλητική σκιά που την αφήνουμε να μας κυνηγά. Το μέλλον είναι μια ψευδαίσθηση. Ένα παιχνίδι του νου μας. Μονάχα το τώρα υπάρχει.
Ένα όμορφο βιβλίο με ιστορίες ανθρώπινες που θα σε συγκινησουν και θα σε εμπνευσουν να ζήσεις μια ζωή αυθεντική βασισμένη στις χριστιανικες αρχές χωρίς όμως φαρισαισμους και αγκυλώσεις! Ένα ακόμα θετικό; Διαβάζεται τρομερά γρήγορα!
Ο άγιος Πορφύριος μέσα από τα βιβλία του ήταν αυτός που άλλαξε και τη ζωή ενός ιερωμένου, του π. Λιβύου. Το πρώτο του βιβλίο Ο κινέζος, ο Θεός και η μοναξιά είναι το καλύτερό του, αν και ακολούθησαν πολλές συγγραφικές επιτυχίες, γιατί μιλάει για τον Θεό, χωρίς να αναφέρεται σε Αυτόν, μέσα από ιστορίες ανθρώπων της διπλανής πόρτας.
Πρόκειται για μια συλλογή 18 διηγημάτων μέσω των οποίων ο συγγραφέας τους θέλει να μας μιλήσει για τη σημασία του να ζεις... να ζεις στο σήμερα, ούτε στο χθες που δε μας ανήκει ούτε στο αύριο που δεν γνωρίζουμε. Το σήμερα είναι η μοναδική πραγματικότητα. Ζώντας κανείς γνωρίζει το Θεό. Την τέχνη αυτή του να ζούμε την ξεχάσαμε όταν πάψαμε να είμαστε παιδιά και καθώς τα χρόνια περνάν και ολοένα περισσότερο το βάρος μάς πιέζει τη ψυχή και μας κατατρώει τη ζωή τότε γεννιέται η ελπίδα της λύτρωσης.