What do you think?
Rate this book
Rotmoevie
Ik hoop vanavond de Franse grens te halen,' zei ik.
'Oké.'
'Moet je die kant op?'
'Ik ga die kant op.'
Het klonk beslist. Met een verbeten trek om haar mond duwde ze het gaspedaal dieper in en haalde een vrachtwagen in. Die toeterde toen we passeerden.
Ik keek naar haar blote benen onder haar korte spijkerrokje. Ze zag het.
'Ik ben Tabita. Maar iedereen zegt Tabby.'
'Eppo,' zei ik.
Ze keek me vragend aan.
'Gewoon Eppo.' Het klonk als een verontschuldiging.
'Oké, gewoon Eppo. Daar gaan we dan.'
Eppo komt al liftend met een Vlaams meisje in contact. Tabby is achttien en ze heeft niet echt een doel voor ogen op het moment dat ze Eppo meeneemt in haar oude Volkswagen Golf. Het komt erop neer dat ze elkaar op sleeptouw nemen. Eppo heeft gaandeweg door dat Tabby gewoon weg wil, maar waarvan, daar krijgt hij geen zicht op. Dat het iets met Rob te maken heeft, is duidelijk. Zijn naam staat op haar arm getatoeëerd.
De zware last die Tabby en Eppo met zich meezeulen, is eigenlijk te veel voor één ouwe Golf. De sfeer daalt geregeld tot beneden peil. Gaandeweg komen de twee erachter dat, hoe graag ze dat ook zouden willen, ze hun problemen niet zomaar kunnen vergeten. Daar is meer voor nodig dan zo'n rottrip.
'Oké.'
'Moet je die kant op?'
'Ik ga die kant op.'
Het klonk beslist. Met een verbeten trek om haar mond duwde ze het gaspedaal dieper in en haalde een vrachtwagen in. Die toeterde toen we passeerden.
Ik keek naar haar blote benen onder haar korte spijkerrokje. Ze zag het.
'Ik ben Tabita. Maar iedereen zegt Tabby.'
'Eppo,' zei ik.
Ze keek me vragend aan.
'Gewoon Eppo.' Het klonk als een verontschuldiging.
'Oké, gewoon Eppo. Daar gaan we dan.'
Eppo komt al liftend met een Vlaams meisje in contact. Tabby is achttien en ze heeft niet echt een doel voor ogen op het moment dat ze Eppo meeneemt in haar oude Volkswagen Golf. Het komt erop neer dat ze elkaar op sleeptouw nemen. Eppo heeft gaandeweg door dat Tabby gewoon weg wil, maar waarvan, daar krijgt hij geen zicht op. Dat het iets met Rob te maken heeft, is duidelijk. Zijn naam staat op haar arm getatoeëerd.
De zware last die Tabby en Eppo met zich meezeulen, is eigenlijk te veel voor één ouwe Golf. De sfeer daalt geregeld tot beneden peil. Gaandeweg komen de twee erachter dat, hoe graag ze dat ook zouden willen, ze hun problemen niet zomaar kunnen vergeten. Daar is meer voor nodig dan zo'n rottrip.
- GenresYoung AdultLGBTFiction
190 pages, Hardcover
First published January 1, 2012
1 person is currently reading
38 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 28 of 28 reviews
December 11, 2018
Uitgerekend op het moment dat ik ernaar verlang om nog eens helemaal in een boek te verdwijnen, lijken er tijdelijk geen boeken te bestaan die echt bij mij willen passen. Er liggen hele stapels klaar, ik lees er de eerste bladzijden van, en dan kom ik altijd weer bij dezelfde gedachte terecht: dit is voor ooit eens. (Maar ooit is nooit nu.)
Tot ik aan ‘Rotmoevie’ van Marian De Smet begin. Een openingsbladzijde als een dwingende vinger. De vinger is duidelijk: kom jij eens hier, Moeyaert. Ga jij maar eens achterin deze oude Volkswagen Golf zitten. Rij jij maar eens mee met de Vlaamse Tabita (zeg maar: Tabby) en de Nederlandse Eppo (zeg niet: Ep).
En zo gebeurt het. Tabby is niet op haar mond gevallen, Eppo is zwijgzaam en stug, maar ze hebben elkaar op het goede moment ontmoet, en dat hebben ze zelf ook wel door. Ze zijn allebei op hun manier op de vlucht voor een waarheid. Je zou ook kunnen zeggen dat ze allebei hun waarheid tegemoet rijden, daar in het zuiden van Frankrijk.
Vanaf bladzijde één pakt Marian De Smet haar lezer bij de lurven. Ze drijft de spanning op door mondjesmaat informatie te lossen. Ze houdt de kunst van goede films in gedachten: ze kijkt vooruit, ze blikt terug, ze zoemt in, ze zoemt uit, ze geeft haar personages een hele wereld mee. Bovenal heeft ze zin voor ritme. Ze versnelt, ze vertraagt. Er zit vaart in de plot, maar de schrijfster zet er de kracht van de stilte tussen de regels tegenover, of de poëzie van een mooie zin. Dat is knap en je wordt er als lezer trouwens erg gretig van. Je hongert naar de volgende bladzijde.
Als ze van ‘Rotmoevie’ een film maken, zal het boek altijd beter zijn dan de film. Daar ben ik nu al zeker van.
Tot ik aan ‘Rotmoevie’ van Marian De Smet begin. Een openingsbladzijde als een dwingende vinger. De vinger is duidelijk: kom jij eens hier, Moeyaert. Ga jij maar eens achterin deze oude Volkswagen Golf zitten. Rij jij maar eens mee met de Vlaamse Tabita (zeg maar: Tabby) en de Nederlandse Eppo (zeg niet: Ep).
En zo gebeurt het. Tabby is niet op haar mond gevallen, Eppo is zwijgzaam en stug, maar ze hebben elkaar op het goede moment ontmoet, en dat hebben ze zelf ook wel door. Ze zijn allebei op hun manier op de vlucht voor een waarheid. Je zou ook kunnen zeggen dat ze allebei hun waarheid tegemoet rijden, daar in het zuiden van Frankrijk.
Vanaf bladzijde één pakt Marian De Smet haar lezer bij de lurven. Ze drijft de spanning op door mondjesmaat informatie te lossen. Ze houdt de kunst van goede films in gedachten: ze kijkt vooruit, ze blikt terug, ze zoemt in, ze zoemt uit, ze geeft haar personages een hele wereld mee. Bovenal heeft ze zin voor ritme. Ze versnelt, ze vertraagt. Er zit vaart in de plot, maar de schrijfster zet er de kracht van de stilte tussen de regels tegenover, of de poëzie van een mooie zin. Dat is knap en je wordt er als lezer trouwens erg gretig van. Je hongert naar de volgende bladzijde.
Als ze van ‘Rotmoevie’ een film maken, zal het boek altijd beter zijn dan de film. Daar ben ik nu al zeker van.
Read
February 4, 2019Als een diesel die langzaam warm draait en af en toe terug moet schakelen in een bocht, soms moet afkoelen zoals auto's dat vroeger moesten na een lange rit in file rijden en vervolgens plankgas naar een tussenstation, geen eindstation, een remise. Vroeger is niet nu.
Dit onderwegverhaal, vol met verwerking, gedachten, zwijgende zinnen en tijd nodig hebben voor inzicht, laat je eenmaal onderweg niet meer los.
Je valt middenin een situatie in het eerste hoofdstuk, een plek waar, hoe vreemd het ook klinkt je ruimte krijgt in je hoofd: 'het voorbijflitsende landschap: hooibalen op een veld, een kerkje in de verte, een valk op een lantaarnpaal.' De weidsheid waarachter je de zee weet. De zee daar waar voor Eppo een herinnering ligt, het verdriet, het gemis. Hij komt het overal tegen: 'De dood sprong over de haag in mijn gezicht.'
De zee die een ommekeer lijkt voor Tabby en zij niet meer crossend door het Franse landschap doorjakkert op de vlucht voor een beslissing.
Kilometer na kilometer ontrolt het verhaal van de jonge Eppo aan de lezer, die boos en ziekmakend verdrietig is op en over zijn pleegbroer, geen antwoorden wil geven op de vragen van de praatgrage bijna brutale Tabby. Eppo; alleen en eenzaam:
'bestond mijn leven uit wachten....en ik kon er maar niet aan wennen dat dit wachten zich nu tot de eeuwigheid had verlengd.'
'Sunday Morning', het boek is ineens uit en maakt dat ik weer zin heb om verder te lezen.
Dit onderwegverhaal, vol met verwerking, gedachten, zwijgende zinnen en tijd nodig hebben voor inzicht, laat je eenmaal onderweg niet meer los.
Je valt middenin een situatie in het eerste hoofdstuk, een plek waar, hoe vreemd het ook klinkt je ruimte krijgt in je hoofd: 'het voorbijflitsende landschap: hooibalen op een veld, een kerkje in de verte, een valk op een lantaarnpaal.' De weidsheid waarachter je de zee weet. De zee daar waar voor Eppo een herinnering ligt, het verdriet, het gemis. Hij komt het overal tegen: 'De dood sprong over de haag in mijn gezicht.'
De zee die een ommekeer lijkt voor Tabby en zij niet meer crossend door het Franse landschap doorjakkert op de vlucht voor een beslissing.
Kilometer na kilometer ontrolt het verhaal van de jonge Eppo aan de lezer, die boos en ziekmakend verdrietig is op en over zijn pleegbroer, geen antwoorden wil geven op de vragen van de praatgrage bijna brutale Tabby. Eppo; alleen en eenzaam:
'bestond mijn leven uit wachten....en ik kon er maar niet aan wennen dat dit wachten zich nu tot de eeuwigheid had verlengd.'
'Sunday Morning', het boek is ineens uit en maakt dat ik weer zin heb om verder te lezen.
May 16, 2017
Les histoires de road trips ont quelque chose de fascinant pour le lecteur et de libérateur pour les personnages. Sillonner les routes, avec ou sans but, perdu dans ses pensées et avec un paysage dont on découvre ou redécouvre la beauté, ça a quelque chose de magique, comme une parenthèse hors du temps. Ce type de récit offre des moments de paix dans une histoire souvent mouvementée. Dans « Le monde est derrière toi », Eppo, adolescent bientôt adulte, est parti de chez lui pour oublier, pour sortir d’un passé qui viendra pourtant le hanter régulièrement au fil des pages mais dont il refuse de parler avec Tabby, jeune fille qui le prend en stop et qui commence à parler inlassablement, peut-être pour combler le silence d’Eppo. Une amitié improbable va naître entre ces deux « fugueurs » qui décident de se rendre en France, dans le Sud si possible, avec juste une voiture et quelques euros qui partiront vite. Ils espèrent tous deux prendre un nouveau départ mais peut-on réellement fuir ses problèmes ?
Dans ce roman, Marian de Smet mélange adroitement et intelligemment présent et flashbacks pour construire un récit montant en intensité au fil des pages. Le lecteur ne peut plus quitter ces personnages auquel il s’est attaché rapidement mais dont il découvre de nouvelles facettes au fil des révélations. Il ne faut pas trop en dire pour ne rien gâcher alors je voudrais juste vous demander de me faire confiance et de vous laisser prendre par cette histoire touchante qui risque de vous bouleverser durablement. J’ai encore le cœur qui se serre rien qu’en y pensant. Attention, il faut savoir que vous n’aurez pas droit ici au traditionnel et archi-rebattu « ils fuient ensemble, tombent amoureux et tout rentre dans l’ordre/ils se la jouent Thelma et Louise ». Loin de là. Le but n’est pas de raconter une romance mais de nous faire découvrir le pourquoi du besoin d’échapper au monde que ces adolescents laissent derrière eux. Et si cette histoire est pleine d’espoir, elle est aussi également incroyablement triste.
Notre avis aussi sur le blog: https://bibliothequemontdelenclus.wor...
Dans ce roman, Marian de Smet mélange adroitement et intelligemment présent et flashbacks pour construire un récit montant en intensité au fil des pages. Le lecteur ne peut plus quitter ces personnages auquel il s’est attaché rapidement mais dont il découvre de nouvelles facettes au fil des révélations. Il ne faut pas trop en dire pour ne rien gâcher alors je voudrais juste vous demander de me faire confiance et de vous laisser prendre par cette histoire touchante qui risque de vous bouleverser durablement. J’ai encore le cœur qui se serre rien qu’en y pensant. Attention, il faut savoir que vous n’aurez pas droit ici au traditionnel et archi-rebattu « ils fuient ensemble, tombent amoureux et tout rentre dans l’ordre/ils se la jouent Thelma et Louise ». Loin de là. Le but n’est pas de raconter une romance mais de nous faire découvrir le pourquoi du besoin d’échapper au monde que ces adolescents laissent derrière eux. Et si cette histoire est pleine d’espoir, elle est aussi également incroyablement triste.
Notre avis aussi sur le blog: https://bibliothequemontdelenclus.wor...
Currently reading
May 1, 2017Vanaf het begin roept dit boek vragen op waarmee je kampt tot bijna het einde van dit verhaal. Het wist me zo steeds aan te zetten om verder te lezen en zo al ter onwetendheid te achterhalen.
Het verhaal zelf begint eigenlijk al midden in een reeds begonnen verhaal. Dit is dan de factor die er voor zorgden dat er veel vragen werden opgeroepen. De personages worden niet voorgesteld. ze worden ook naar het einde toe verrijkt met personaliteit. Je leerde ze steeds beter en beter kennen
De schrijfstijl beviel me zeer goed. Las vlot en leuk. Hier en daar wat moeilijke woorden, niet te veel, niet te weinig. Dit zorgde voor een leuke leeservaring doorheen heel het boek.
Het verhaal zelf begint eigenlijk al midden in een reeds begonnen verhaal. Dit is dan de factor die er voor zorgden dat er veel vragen werden opgeroepen. De personages worden niet voorgesteld. ze worden ook naar het einde toe verrijkt met personaliteit. Je leerde ze steeds beter en beter kennen
De schrijfstijl beviel me zeer goed. Las vlot en leuk. Hier en daar wat moeilijke woorden, niet te veel, niet te weinig. Dit zorgde voor een leuke leeservaring doorheen heel het boek.
December 10, 2018
Al principio no sabía que esperar del libro, entonces al ser de “viaje” pensé que era sobre aventuras de los protagonistas, luego me di cuenta que no era SOLO eso. A medida que avanzas quitas capa por capa la historia de un personaje. Me interné demasiado, después de la página treinta no podía parar. El personaje de Eppo es un poco lineal pero luego entiendes el porqué, además de que en un punto dado conoces su historia, como ya dije, y en esos fragmentos donde intentas descubrir qué paso conoces a otro Eppo más feliz y diferente. Marteen es mi preferido, siento que lo conozco aunque no sea uno de los protagonistas. Y es que cada historia te golpea en curva, al menos yo no me esperaba nada de los desenlaces.
August 24, 2022
Ich dachte erst, dass es sich hier um leichte Lektüre handelt, schließlich ist es ein sehr dünnes Buch und die Beschreibung lässt darauf schließen, dass es hauptsächlich um Teenager geht, die einen Roadtrip machen.
Das Ganze nimmt schnell eine traurige Wendung, es wird stellenweise sehr deprimierend. Nichtsdestotrotz ist "French Summer" ein gutes Buch über Freundschaft, Familie, Tod und Trauerbewältigung
Das Ganze nimmt schnell eine traurige Wendung, es wird stellenweise sehr deprimierend. Nichtsdestotrotz ist "French Summer" ein gutes Buch über Freundschaft, Familie, Tod und Trauerbewältigung
August 17, 2022
Angefangen zu lesen - und durch. Leid- und schmerzvoll und immer die zarte Hoffnung nebendran, dass es sich wenden könnte. Schönstes Kapitel: S. 179. Und der Epilog. Die Niederländer*innen haben den richtigen Preis für so ein Buch; es gehört in gold gerahmt.
February 18, 2023
Genoten van dit boekje. Leest in een ruk uit. Mee op weg met Tabby en Eppo en verder alles vergeten.
September 19, 2023
Gewoon wauw. Zo veel moeten huilen bij dit boek. Prachtig🩷
December 31, 2025
I remember having to read this for my Dutch class a couple of years ago… the plot was kind of predictable and on top of that the writing style was just meh
December 7, 2014
Rotmoevie heeft me over het algemeen niet echt kunnen boeien. Haar manier van schrijven vond ik soms enorm rakend met weinig woorden, maar op andere momenten ergerde ik mij aan hoe zuinig ze is met woorden. Ze gaat meestal recht door zee met wat ze wil vertellen in het verhaal, en zo ontbreekt er vaak sfeer. Die wordt namelijk niet echt uitvoerig beschreven.
Ik vond Maarten en zijn verhaal goed (realistisch), Eppo en Tabby's karakter samen waren een goeie combinatie (omdat het veel uiteenlopende conversaties ontketende). Maar het concept vond ik niet zo goed. Volgens mij had de schrijfster 2 verhalen in haar hoofd en in het boek steekt ze die twee personen gewoon samen in de auto om langzaamaan elk hun eigen verhaal vrij te geven. En dat wordt snel saai. Het einde van Tabby's rol in het verhaal vond ik ook niet echt goed gevonden. Haar geliefde staat voor haar neus en plots is alles wat voordien nog het einde van de wereld leek voor haar weer in orde.
Ik zou het boek niet snel aan iemand aanraden.
Ik vond Maarten en zijn verhaal goed (realistisch), Eppo en Tabby's karakter samen waren een goeie combinatie (omdat het veel uiteenlopende conversaties ontketende). Maar het concept vond ik niet zo goed. Volgens mij had de schrijfster 2 verhalen in haar hoofd en in het boek steekt ze die twee personen gewoon samen in de auto om langzaamaan elk hun eigen verhaal vrij te geven. En dat wordt snel saai. Het einde van Tabby's rol in het verhaal vond ik ook niet echt goed gevonden. Haar geliefde staat voor haar neus en plots is alles wat voordien nog het einde van de wereld leek voor haar weer in orde.
Ik zou het boek niet snel aan iemand aanraden.
August 12, 2019
Rodmovie is a story about Eppo, who recently has lost his adoptive brother. He goes on a road trip from the Netherlands to France, and on the way gets a ride from Tabby who has problems of her own.
This is a young adult book in disguise. It's overly dramatic at times, and the characters are occasionally pictured as caricatures. The main character, Eppo, is not very likeable and that doesn't really change very much over the course of the book. But despite that, Rodmovie is a good book. The characters are interesting, and the story is very good. Definitely an enjoyable and different read. The title is bad though - I'm sure it's a pun or something in the original language, but it doesn't hold up in Danish.
All that said it gets three stars from me, and I do recommend it.
This is a young adult book in disguise. It's overly dramatic at times, and the characters are occasionally pictured as caricatures. The main character, Eppo, is not very likeable and that doesn't really change very much over the course of the book. But despite that, Rodmovie is a good book. The characters are interesting, and the story is very good. Definitely an enjoyable and different read. The title is bad though - I'm sure it's a pun or something in the original language, but it doesn't hold up in Danish.
All that said it gets three stars from me, and I do recommend it.
November 17, 2012
Ik heb van veel elementen in dit boek genoten.
Er is een Vlaams en een Nederlands hoofdpersonage. Ze komen met elkaar in botsing, soms letterlijk, soms figuurlijk. Hun taalkaders zijn anders, voor hem Nederlands, voor haar Vlaams, nooit geforceerd.
Het verhaal leest als een roadmovie, steeds onderweg, verder jagend naar een voor de lezer onbekend doel.
De emoties zijn geloofwaardig, het verdriet, de angst, de ergernis.
Een menselijk boek.
Ik lees het vast nog een keer.
Er is een Vlaams en een Nederlands hoofdpersonage. Ze komen met elkaar in botsing, soms letterlijk, soms figuurlijk. Hun taalkaders zijn anders, voor hem Nederlands, voor haar Vlaams, nooit geforceerd.
Het verhaal leest als een roadmovie, steeds onderweg, verder jagend naar een voor de lezer onbekend doel.
De emoties zijn geloofwaardig, het verdriet, de angst, de ergernis.
Een menselijk boek.
Ik lees het vast nog een keer.
February 21, 2016
3,5 sterren.
Ik lees niet heel veel contemporary boeken, maar deze vond ik wel aardig. Ik vond Eppo een fijne hoofdpersoon. Van Tabby was ik iets minder weg, maar ik waardeerde het dat we langzaam steeds meer over haar en Eppo te weten kwamen. Als er niet zo'n sombere sfeer over het hele verhaal had gehangen had ik er waarschijnlijk meer van genoten en het een hogere beoordeling gegeven. Door de sobere schrijfstijl en korte hoofdstukjes las het verhaal echt als een trein.
Ik lees niet heel veel contemporary boeken, maar deze vond ik wel aardig. Ik vond Eppo een fijne hoofdpersoon. Van Tabby was ik iets minder weg, maar ik waardeerde het dat we langzaam steeds meer over haar en Eppo te weten kwamen. Als er niet zo'n sombere sfeer over het hele verhaal had gehangen had ik er waarschijnlijk meer van genoten en het een hogere beoordeling gegeven. Door de sobere schrijfstijl en korte hoofdstukjes las het verhaal echt als een trein.
October 3, 2015
Een geweldige roadtrip door emoties. Het einde verraste mij oprecht en dat is voor het genre jeugdliteratuur een echt compliment. Hoewel het taalgebruik niet te moeilijk is, zullen veel jongeren moeite hebben om het einde van het verhaal volledig te begrijpen.
August 7, 2015
To my big surpise i really liked this book the story of both the caracters iw well written and the two very different caracters are really funny together the only thing i would have liked instead would have bin a romance between the two of them.
March 25, 2016
Deux inconnus qui se croisent et décident de partir ensemble. Ils roulent, mais ne vont nulle part, les deux fuient la tristesse, la vie...
On va découvrir leurs histoires au fils des kilomètres. Un roman poignant, touchant.
On va découvrir leurs histoires au fils des kilomètres. Un roman poignant, touchant.
June 12, 2013
wauw
wauw
wat een prachtig mooi boek ^^
Ik hou van de boeken van Marian De Smet!
x
wauw
wat een prachtig mooi boek ^^
Ik hou van de boeken van Marian De Smet!
x
January 28, 2014
Ik las het boek nu voor de tweede keer en het verveelde geen moment! Prachtig verhaal, korte en vlotte hoofdstukken en een (h)eerlijke roadmovie!
July 22, 2015
Sober maar toch veelzeggend geschreven. Een mooi jeugdboek!
May 15, 2015
I had to read this book for school. This was an okay book. I didn't really feel for the characters and for the story. I got really bored after 40 pages.
August 17, 2015
At first sight, when reading the backside of this book, I thought it'd be a good one.
Teenagers going on a roadtrip.. why not? But it became awfully boring after all. Absolutely not my cup of tea..
Teenagers going on a roadtrip.. why not? But it became awfully boring after all. Absolutely not my cup of tea..
September 23, 2015
Gewoon mooi ...
June 7, 2016
dit is een erg ontroerend verhaal. twee mensen ontmoet elkaar tijdens een roadtrip. ze hebben hun eigen problemen. langzaam komt dat boven. echt een aanrader....
November 12, 2016
Das Buch bekommt von mir 3 Sterne da ich das Ende total gut fande, obwohl es Mega traurig war. Sonst war das Buch langweilig.
January 7, 2019
Me encantó el libro.
May 3, 2023
Duurde super lang voor het uit was want was uit mijn lees fase.
Ik heb er heel hard om geweend.
Ik heb er heel hard om geweend.
Displaying 1 - 28 of 28 reviews