Phileine, de hoofdpersoon in deze roman, is beauty brains beast best. Maar wanneer ze haar vriend Max onverwachts in New York gaat opzoeken en hem daar aantreft in een wel héél eigentijdse uitvoering van rOmEO-n-jULieT, knapt er iets in Miss Ultimate Happines. Hilarische verwikkelingen zijn het gevolg.
Zo. Weer een gat in mijn lecturele kennis gedicht. Is theater toneel? En werkelijkheid waarheid? Of juist omgekeerd? Cynisch, bijtend, rauw, met een strelend vingerrandje diepgang.
Dit is een boek over het leven van een vrouw, zoals een man, in dit geval Giphart, zich bedenkt dat het leven van een vrouw eruit ziet. Precies zoals hij zich inbeeldt hoe een vrouw zou denken. Een karikatuur, maar dan in een zogenaamd vrouwelijk perspectief. Fop cadeautje!!
Het is wel opmerkelijk dat je als schrijver eigenlijk zo weinig inzicht hebt in het perspectief van je hoofdpersonage. Dat maakt het dan dus allemaal een erg oninteressant verhaal.
Het is ook jammer dat het boek begint met een seksistisch plaatje.
Maar als je het mannelijke witte perspectief erg leuk vindt dan is dit een aanrader. Geen moment saai. Erg vermakelijk. Leest lekker.
Hier kan ik kort over zijn, wat een kutboek. Ik las in een andere review dat iemand het gevoel had “een grote piemel” gelezen te hebben. Ik sluit me hier volledig bij aan en voeg er nog aan toe dat het een grote piemel is, verkleed als een kinderboek. Want door schrijfstijl kreeg ik eerder het gevoel alsof ik Dolfje weerwolfje aan het lezen was.
*2,75 Totaal toepasselijk dat Ronald zijn verantwoording eindigt met “sorry”. Zowel doordat hij mij die verontschuldiging verontschuldigd is, als ook omdat hij dit boek wellicht beter had kunnen uitgeven onder de titel “Ronald zegt sorry”.
Dat wil zeggen dat Ronald zichzelf heeft vermomd tot zijn alterego Phileine.
Het sperma druipt echt van de pagina’s af. Het moet de heeeele tijd over seks gaan, en dan het liefst ranzig en ruig. Een boek schrijven vanuit vrouwelijk perspectief, als man, kan ik hebben. Haar totaal seksgeobsedeerd maken zoals ik enkel ben gewend van jongens uit de brugklas, zette me vaak niet zo goed. Nu vindt Ronald dit soort maatschappelijke thema’s sowieso geen punt, dat weet ik. Ik kan wel bij zijn standpunt komen dat literatuur, in ieder geval in zijn situatie, vermaak mag zijn. Maar dit was wel even een pijnlijke leeservaring, af en toe.
Zo heeft in dit boek de eerste vrouw met wie Phileine in contact komt (op pagina 6 welgeteld) een “sla-mij-gezicht”?? Dat is precies wat uitgerekend een vrouw zou denken van een andere, onbekende vrouw, hm? En uiteindelijk is het elke vrouw haar droom om heel hard genomen te worden. Super verfrissend dus.
Plus, wat heeft deze guy toch met die rare moeders in zijn boeken?
Hypercynisch. Het makkelijke en het lastige daaraan is dat je je er compleet achter kan verschuilen, zodat je deze opmerkingen totaal niet serieus kan nemen. Jammer dat het me toch een beetje onpasselijk maakt..
Verder is Phileine gewoon heel slim. Gelukkig maar dat hij haar, naast volslagen hyperseksueel, ook niet dom heeft gemaakt. Hoera.
Dat is wat ik zeg: dit is gewoon Ronald vermomd als Phileine. Dat wil zeggen: gevat, grappig en totaal tactloos. Evenals dat Giph een vermomde Giphart is (tevens de broer van Phileine, natuurlijk)
Helaas: Ronald (sorry, Phileine) is dus nog steeds wel super grappig en ik heb meermaals hardop gegrinnikt, wat mij zelden overkomt. Dus als dat inderdaad het enige is waar hij op uit is, dan bij deze. Vermaak mag misschien ook alsnog sociaal-gevoelig zijn, dat is denk ik mijn punt.
Valt daarnaast vaak in herhaling. En dat “ge-gdvrdmm” vond ik stom. En het doet me denken aan bepaalde mensen.
Ik ben bezig met mijn middelbareschool-klassiekers opnieuw te lezen. Dat heb ik toen allemaal met een half oog gedaan. Of een kwart oog, want ik kan me er bijna niks meer van herinneren.
Ik vind dit, en dit blijkt een unpopular opinion, een geweldig boek. Ja, het is een boek uit 1996, geschreven door een witte heteroman, dat gaat over een witte heterovrouw, dat moeten we niet vergeten…. Máár het is gewoon heel leuk geschreven. Heel grappig, elke pagina wilde ik even stoppen om mijn eigen gedachtes los te laten op wat er geschreven stond. Veelal wordt het een ‘seksistisch boek’ genoemd maar ik vind het, zeker als je kijkt naar de tijd waarin het geschreven is, best een bevrijdend boek. Natuuuuurlijk vaak heel stereotyperend maargoed.
Het einde vond ik jammer. Het hele boek is het hoofdpersonage heel karaktergetrouw, dus dat dat veranderde op het einde was mij een beetje te zoetsappig en cliché. Maar verder amazing en heel interessant om te kijken naar hoe de tijdsgeest zo snel veranderd is. Nu de film, die staat op Netflix yeehaw
Grof en volledig over de top in alles, maar daarom geweldig. Je moet ervan houden, maar Giphart raakt je wel ergens met zijn schrijfstijl. Phileine zegt sorry heeft me vaak hardop laten lachen en is fantastisch goed geschreven. Ik las dit boek voor het eerst toen ik in de 5e zat en weet nog goed dat het mij tegen het einde met een soort opluchting overrompelde. Niet omdat het uit was, maar omdat ik er oprecht gelukkig van werd. Giphart speelt met taal en dat is een van de grootste krachten van dit boek. Er zit voldoende snelheid in, bouwt op naar mooie climaxen en beschikt over een gezonde dosis cynisme. Alles is over de top, en als je dat accepteert, is het heerlijk.
Wat een pijn in het gat, ons Phileine. Jammer van het verhaal en de ongelooflijke swets over seks dat het woord seks niet waard is, want Giphart liet me verschillende keren glimlachen.
Een andere review zei; dit boek voelt als een grote piemel, en ik denk dat ze gelijk heeft. Duidelijk een seksistisch boek, door een man geschreven en zonder diepgang.
Je voelt aan alles dat dit boek is geschreven wat een man denk/ hoopt wat er in een vrouw haar hoofd omgaat. Waar ik mij normaal gesproken aan erger. Maar misschien omdat dat zo aanwezig is in dit boek, en omdat er door de schrijver bewust mee gespeeld lijkt te zijn (ik hoop dat hij bewust daarvan was). Kan ik dat weer los laten. I love dit boek
Wat heb ik net gelezen? Bij momenten hilarische en absurde situaties maar ook heel vaak plaatsvervangende schaamte voor Phileine. In ieder geval: uniek is dit verhaal en deze manier van schrijven zeker.
Absolute hoogtepunten uit dit boek zijn de beledigingen. Ik citeer: - Kakelende amoebe - Humorloze zak vla - De met een bril aan elkaar gelaste kudde varkens (zoals we Jules liefkozend noemen) - De twee aan elkaar gelaste fietswielen
Een boek over een vrouw, geschreven door een man, waarbij ik niet elk woord irritant vond. Hé, hé!
Ik vond het leuk om Phileine haar visie op de wereld en de mensen te lezen. Ook vond ik haar band met Gulpje aandoenlijk. Max is echt een enorme sukkel, wow.
Een aantal interessante vraagstukken die naar voren kwamen in dit boek: - Is liefde en trouw onvermijdelijk aan elkaar verbonden? - Is liefde oneindig? - Hoe lang duurt schoonheid?
De keuze voor bepaalde scheldwoorden kun je creatief of grappig noemen, maar die vond ik vooral iets kinderachtigs overbrengen, maar wellicht paste dit ook wel bij Phileine.
Na het lezen van mijn eerste Giphart "Harem" viel dit boek mij zwaar tegen. Lekker makkelijk en soepel geschreven, dat wel. Maar de scheldwoorden en seksuele verwijzingen stapelen zich op, wat mij betreft te grof en disfunctioneel. Ik ben gestopt na 6%. Gelukkig heb ik het boek niet zelf betaald.
Wat een verschrikkelijk boek, het gaat allemaal maar om seks. De boodschap is wel goed maar wat een kut boek zeg. Kan er niks beter over zeggen. Moest dit rot boek voor school lezen en ga er zeker nooit meer over nadenken. LEES DIT NIET!
Giphart is een woordkunstenaar (lekker grofgebekt ook), zoveel is zeker. En ik heb het 100 pagina's volgehouden. Ook best wel moeten lachen, maar het is gewoonweg mijn ding niet.
Een beetje alsof je in de natte droom van een man stapt. Daarnaast typisch een gevalletje van lees het in de tijdsgeest van toen; dan is het een vernieuwende en interessante manier van schrijven