What do you think?
Rate this book
De dag dat we Andy zijn arm afzaagden
Twee jaar nadat hij door zijn vader aan de schrale zorgen van de aartslelijke zusters Crique is toevertrouwd, trekt Werner Plöts de wereld in. Met Orzas, een vadsige beer die een poot mist, aan zijn zijde sukkelt hij van de regen in de drop. Wie hij ook ontmoet, er wordt van de aimabele jongen geprofiteerd, hetzij voor geld, hetzij voor seks.
De dag dat we Andy zijn arm afzaagden is een smerig sprookje waarbij niemand de ogen droog zal houden - komen de tranen niet uit medelijden met de jonge Werner, dan wel van het lachen. Marnix Peeters is een verteller van een zeldzaam hilarische soort, met een verbeelding die in Vlaanderen haar gruwelijke gelijke niet vindt.
De dag dat we Andy zijn arm afzaagden is een smerig sprookje waarbij niemand de ogen droog zal houden - komen de tranen niet uit medelijden met de jonge Werner, dan wel van het lachen. Marnix Peeters is een verteller van een zeldzaam hilarische soort, met een verbeelding die in Vlaanderen haar gruwelijke gelijke niet vindt.
297 pages, Paperback
First published January 1, 2012
12 people are currently reading
334 people want to read
About the author
Marnix Peeters
20 books215 followersNa een carrière bij de radio (Studio Brussel), in de rockjournalistiek (Humo, Oor) en als interviewer en reportagemaker (Het Laatste Nieuws, De Morgen) trok Marnix Peeters (°1965) zich in 2010 terug op een berg in de zuidelijke Oostkantons, waar hij aan het schrijven ging.
De eerste resultaten zagen in 2012 het daglicht: onder auspiciën van Robbert Ammerlaan verscheen toen bij De Bezige Bij zijn debuutroman, De dag dat we Andy zijn arm afzaagden. Het boek verscheen ook in het Italiaans (Il giorno che segammo il braccio a Andy).
Een jaar later volgde Natte dozen — een gemene, ophefmakende roman, die in de iTunes-store werd gecensureerd (N***e dozen) en die wekenlang in de top 10 stond.
Na zijn overstap naar Prometheus (2014) verscheen bij dit Amsterdamse uitgeefhuis De tenondergang en de ongelooflijke wederopstanding van Eddy Vangelis. Peeters werd in dat jaar gevraagd om deel te nemen aan De Slimste Mens Ter Wereld.
Volgden: de novelle De Trapchauffeur (2015, een uitstapje naar het Hollands Diep van ontdekker Ammerlaan), Niemand hield van Billie Vuist (2015, Prometheus) en de sequel op Natte dozen, Kijk niet zo, konijntje (2016, Prometheus).
De columns die Peeters wekelijks voor De Morgen schrijft, werden gebundeld in Zei mijn vrouw, het eerste boek bij Pottwal Publishers, een uitgeefinitiatief van de auteur zelf.
Bij hetzelfde huis verscheen in het najaar van 2017 de roman In elke vrouw schuilt haar moeder, een road novel. Ik heb aids van Johnny Diamond volgde in 2018.
Na haar dood in 2018 verwerkte de auteur zijn herinneringen aan zijn moeder — haar leven en lijden — in Zo donker buiten. Afscheid van een moeder met alzheimer. De met linnen beklede hardcover verscheen begin 2019 bij Borgerhoff&Lamberigts. Nog in dat jaar maakte Peeters samen met zijn vrouw Jana Elza Wuyts een reeks historische citytrips door België: met de Guide Michelin van 1939 in de hand (de laatste voor WOII) reisde het duo naar verschillende toeristische bestemmingen in het land. Het reisverslag verscheen in reeksvorm in de krant Het Nieuwsblad en vervolgens, uitgewerkt en aangevuld met twee e-boeken, als boek (De zomer van 1939, Standaard Uitgeverij & Pottwal Publishers).
Ook van Peeters’ hand zijn het reportageboek over volksdevotie God in Vlaanderen (2011, Van Halewyck) en de bibliofiele uitgaven Der Pottwal (2016, De Carbolineum Pers) en Femke en Lobke gaan veldrijden (2019, De Carbolineum Pers) , beiden geïllustreerd door de auteur.
In het najaar van 2020 verschijnt de roman Oogje. Het kleine meisje uit de Lange Tafelstraat bij Het Getij, de nieuwe uitgeefcel van Robbert Ammerlaan bij De Arbeiderspers.
De eerste resultaten zagen in 2012 het daglicht: onder auspiciën van Robbert Ammerlaan verscheen toen bij De Bezige Bij zijn debuutroman, De dag dat we Andy zijn arm afzaagden. Het boek verscheen ook in het Italiaans (Il giorno che segammo il braccio a Andy).
Een jaar later volgde Natte dozen — een gemene, ophefmakende roman, die in de iTunes-store werd gecensureerd (N***e dozen) en die wekenlang in de top 10 stond.
Na zijn overstap naar Prometheus (2014) verscheen bij dit Amsterdamse uitgeefhuis De tenondergang en de ongelooflijke wederopstanding van Eddy Vangelis. Peeters werd in dat jaar gevraagd om deel te nemen aan De Slimste Mens Ter Wereld.
Volgden: de novelle De Trapchauffeur (2015, een uitstapje naar het Hollands Diep van ontdekker Ammerlaan), Niemand hield van Billie Vuist (2015, Prometheus) en de sequel op Natte dozen, Kijk niet zo, konijntje (2016, Prometheus).
De columns die Peeters wekelijks voor De Morgen schrijft, werden gebundeld in Zei mijn vrouw, het eerste boek bij Pottwal Publishers, een uitgeefinitiatief van de auteur zelf.
Bij hetzelfde huis verscheen in het najaar van 2017 de roman In elke vrouw schuilt haar moeder, een road novel. Ik heb aids van Johnny Diamond volgde in 2018.
Na haar dood in 2018 verwerkte de auteur zijn herinneringen aan zijn moeder — haar leven en lijden — in Zo donker buiten. Afscheid van een moeder met alzheimer. De met linnen beklede hardcover verscheen begin 2019 bij Borgerhoff&Lamberigts. Nog in dat jaar maakte Peeters samen met zijn vrouw Jana Elza Wuyts een reeks historische citytrips door België: met de Guide Michelin van 1939 in de hand (de laatste voor WOII) reisde het duo naar verschillende toeristische bestemmingen in het land. Het reisverslag verscheen in reeksvorm in de krant Het Nieuwsblad en vervolgens, uitgewerkt en aangevuld met twee e-boeken, als boek (De zomer van 1939, Standaard Uitgeverij & Pottwal Publishers).
Ook van Peeters’ hand zijn het reportageboek over volksdevotie God in Vlaanderen (2011, Van Halewyck) en de bibliofiele uitgaven Der Pottwal (2016, De Carbolineum Pers) en Femke en Lobke gaan veldrijden (2019, De Carbolineum Pers) , beiden geïllustreerd door de auteur.
In het najaar van 2020 verschijnt de roman Oogje. Het kleine meisje uit de Lange Tafelstraat bij Het Getij, de nieuwe uitgeefcel van Robbert Ammerlaan bij De Arbeiderspers.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 52 reviews
May 27, 2015
Quattro stelline per il coraggio di presentare un libro simile al pubblico e per il genio che vi si nasconde dietro :D
Quando mi sono imbattutta su una bancarella in questo titolo non ho potuto resistere: ogni scrupolo o rimorso di coscienza che mi urlavano "NO SERENA! NON FARTI FREGARE ANCORA DA UN BEL TITOLO O UNA BELLA COVER! GUARDA CHE POI NON TI ASCOLTIAMO QUANDO PIANGERAI LE TUE LACRIME DI COCCODRILLO PER I SOLDI SPESI, EH!" sono stati messi a tacere in un battito di ciglio e il mio cervello ronzava a ritmo di *miomiomiomiomiomiomiomiomiomiomiomiomiomiomiomiomiomiomiomio*
La trama prometteva un libro all'altezza del titolo e le aspettative sono state ampiamente mantenute: 244 pagine scritte probabilmente sotto l'effetto di acidi.. :D
Man mano che leggevo mi veniva da paragonare Peeters ora a Palahniuk, per essere un genio del male completamente folle e ora a Dickens per le 19283475 sfighe che orchestra ai danni del (povero, ma nemmeno tanto) protagonista, Werner.. Vi giuro, non credo di aver mai visto tanta cattiveria e accanimento contro un proprio personaggio come quella di Peeters eheh!
La storia è geniale, così come la narrazione, che ho ADORATO.. Alcuni punti sono un po' esagerati (esagerati al punto da farti dire: "Vabbé, dai, pausa di una mezz'oretta che mi riprendo, eh!") e morbosi e probabilmente il lettore medio avrebbe abbandonato il libro quando Werner incontra Maya nel bosco; ci sono sequenze spazio-temporali completamente buttate alla porca zozza che non hanno il minimo di senso e solitamente una cosa simile mi fa venire il veleno.. Però vabbé tutto il libro è così aollucinato e irreale che gli si perdona tutto :D
Ad un certo punto la vita di Werner e del suo povero orso (prima con tre e poi con due gambe sole) mi hanno pure messo un po' a disagio.. Anche qui, la narrazione di Peeters farà superare tutto!!
Ah, l' amore. Mi chiedo se non ce lo siamo inventato per prenderci gioco di noi stessi, perché se uno esamina le cose attentamente è difficile che escalami: bene!, che destinazione meravigliosa, quali consolazioni mi riserva! A volte risplende nel cuore e uno pensa: questa felicità non mi sfuggirà più, ma colui che impugna il martello che poi ti schianterà sulla faccia dice chiaro e forte: sogna pure, imbecille. Non è per te.
Quando mi sono imbattutta su una bancarella in questo titolo non ho potuto resistere: ogni scrupolo o rimorso di coscienza che mi urlavano "NO SERENA! NON FARTI FREGARE ANCORA DA UN BEL TITOLO O UNA BELLA COVER! GUARDA CHE POI NON TI ASCOLTIAMO QUANDO PIANGERAI LE TUE LACRIME DI COCCODRILLO PER I SOLDI SPESI, EH!" sono stati messi a tacere in un battito di ciglio e il mio cervello ronzava a ritmo di *miomiomiomiomiomiomiomiomiomiomiomiomiomiomiomiomiomiomiomio*
La trama prometteva un libro all'altezza del titolo e le aspettative sono state ampiamente mantenute: 244 pagine scritte probabilmente sotto l'effetto di acidi.. :D
Man mano che leggevo mi veniva da paragonare Peeters ora a Palahniuk, per essere un genio del male completamente folle e ora a Dickens per le 19283475 sfighe che orchestra ai danni del (povero, ma nemmeno tanto) protagonista, Werner.. Vi giuro, non credo di aver mai visto tanta cattiveria e accanimento contro un proprio personaggio come quella di Peeters eheh!
La storia è geniale, così come la narrazione, che ho ADORATO.. Alcuni punti sono un po' esagerati (esagerati al punto da farti dire: "Vabbé, dai, pausa di una mezz'oretta che mi riprendo, eh!") e morbosi e probabilmente il lettore medio avrebbe abbandonato il libro quando Werner incontra Maya nel bosco; ci sono sequenze spazio-temporali completamente buttate alla porca zozza che non hanno il minimo di senso e solitamente una cosa simile mi fa venire il veleno.. Però vabbé tutto il libro è così aollucinato e irreale che gli si perdona tutto :D
Ad un certo punto la vita di Werner e del suo povero orso (prima con tre e poi con due gambe sole) mi hanno pure messo un po' a disagio.. Anche qui, la narrazione di Peeters farà superare tutto!!
Ah, l' amore. Mi chiedo se non ce lo siamo inventato per prenderci gioco di noi stessi, perché se uno esamina le cose attentamente è difficile che escalami: bene!, che destinazione meravigliosa, quali consolazioni mi riserva! A volte risplende nel cuore e uno pensa: questa felicità non mi sfuggirà più, ma colui che impugna il martello che poi ti schianterà sulla faccia dice chiaro e forte: sogna pure, imbecille. Non è per te.
October 30, 2012
Marnix, hebt gij geen mededogen? Zelden is er in Vlaamse literatuur zo'n klassiek epos neergezet als de avonturen van de jonge Werner. Een prachtige, pure taal, een volledig nieuwe romantiek en een wonderlijk subtiele humor komen samen in wat de nederlandse Aeneas kan worden genoemd. Elk personage in "De dag" leeft, en terwijl ze leven voel je hun huid, ruik je hun zweet en zou je zo graag samen met hen aan de oever zitten, als het maar even niet zou stortregenen of je minder zwaar getafeld had.
November 14, 2012
Wat een hoop heerlijke karakters komen er in dit boek voor! Tragisch, noodlottig, grappig, en geen van allen sympathiek. Je kan dus naar hartelust en zonder schuldgevoel lachen met alles wat het hoofdpersonage Werner Plöts moet incasseren, en dat is nogal wat.
Deze quote vat het boek volgens mij perfect samen...
Verder: het verhaal is heel goed geschreven, meeslepend, in een archaïsche stijl, en het is echt wel hilarisch. Jammer dat er zo weinig diepgang in de personages zit, inhoudelijk is het gewoon niet sterk genoeg.
Toch drie sterren ipv twee omdat er een beer in voorkomt.
Deze quote vat het boek volgens mij perfect samen...
Soms flonkert het op, in het hart, en denkt men: dit geluk ontglipt mij nooit meer, maar degene die de hamer hanteert die men vervolgens hard in het gezicht geramd krijgt, spreekt met harde en heldere stem: droom maar voort, achterlijke. Het is niet voor u.
Verder: het verhaal is heel goed geschreven, meeslepend, in een archaïsche stijl, en het is echt wel hilarisch. Jammer dat er zo weinig diepgang in de personages zit, inhoudelijk is het gewoon niet sterk genoeg.
Toch drie sterren ipv twee omdat er een beer in voorkomt.
June 27, 2017
Erg vermakelijk. Het duurde wel even voor ik volledig mee was met het verhaal van Werner. Maar vanaf pagina 100 was het een feest! Beetje zoals een moderne Oliver Twist maar dan met sex en daar kan toch niemand tegen zijn.
July 6, 2021
Het is al een druk jaar geweest, een luchtiger roman met veel humor aan het begin van de zomer zal niet slecht zijn, dacht ik. Hij ligt al een paar jaar op de stapel, dus laten we maar komaf maken met Andy zijn arm.
Grappig, sarcastisch, zwart-humoristisch is het vaak genoeg.
En goed geschreven - Marnix Peeters kan echt een goeie tekst schrijven. Dat die tekst stijf staat van de tepeltjes en de spuitkanonnen, dat de stront er letterlijk met emmers tegelijk als een rode (bruine) draad doorheen loopt, dat het eten er rot is en het weer slecht, dat er geen enkel normaal personage in voor komt - het lijkt alsof de figuren van de Dulle Griet tot leven zijn gekomen -, dat is dan ook weer waar.
Voor de liefhebbers. Niet aan mij besteed.
Grappig, sarcastisch, zwart-humoristisch is het vaak genoeg.
En goed geschreven - Marnix Peeters kan echt een goeie tekst schrijven. Dat die tekst stijf staat van de tepeltjes en de spuitkanonnen, dat de stront er letterlijk met emmers tegelijk als een rode (bruine) draad doorheen loopt, dat het eten er rot is en het weer slecht, dat er geen enkel normaal personage in voor komt - het lijkt alsof de figuren van de Dulle Griet tot leven zijn gekomen -, dat is dan ook weer waar.
Voor de liefhebbers. Niet aan mij besteed.
January 18, 2021
Loved it! Hilarous & raw.
There is no sympathy for any of the characters, not even so much for the main, perhaps for the bear... but still, a book you really want to finish when you have started.
There is no sympathy for any of the characters, not even so much for the main, perhaps for the bear... but still, a book you really want to finish when you have started.
September 9, 2019
Één ster voor Orzas.
November 14, 2022
Ik vond het lastig om dit boek uit te lezen. De gebeurtenissen waren voor mij te absurd, ranzig en deprimerend. Niet slecht geschreven maar not my cup of tea.
May 29, 2013
Nadat zijn moeder onder een trein is gesprongen, wordt de verteller van Marnix Peeters’ debuutroman door zijn vader op de afgelegen boerderij van de wanstaltige gezusters Crique gedropt, waar hij de beste vriend wordt van een beer met drie poten. Bij het installeren van een wolfsklem - bedoeld om mensen te strikken die dan in de gaskelder gedropt worden om te vergisten en zo de verlichting draaiende te houden - raakt het boerderijhulpje Andy gewond. Zijn arm wordt er door de gezusters zonder verdoving afgezaagd en de verteller zet het op een lopen. Wat volgt is het origineelste debuut dat we in jaren lazen: een bruisende cocktail van burleske humor, uitzinnige wreedheid en stomende seks die een innemend nihilistische kijk op de mens verraadt. De jongen reist doorheen een bevreemdende, tijdloze wereld die net zo goed Middeleeuws als twintigste-eeuws is. Hij wordt suf geneukt door de rondborstige Maya, moet aan de slag als strontvoerder en ontpopt zich tot een bedreven lijkenpikker. En wanneer hij eindelijk de liefde van zijn leven gevonden lijkt te hebben, rijdt hij per ongeluk met zijn tractor over haar hoofd. Het leven zoals het is dus.
November 21, 2012
Marnix Peeters debuteert hier met een sprookje voor volwassenen waarin hij het verhaal vertelt van Werner, een voor het ongeluk geboren jongeman van 15.
Als je naar de cover en de titel kijkt zal je niet verrast zijn door het feit dat dit een onwaarschijnlijk vuil, degoutant en smerig boek is. Maar niet enkel dit... Het is hilarisch geschreven en bij momenten soms zelfs geil, tot het dan toch weer te vettig voor woorden wordt en het degouterende terug de overhand neemt.
Naast dit alles komt Peeters wel met een enorm uitgebreide en uiterst mooie woordenschat aanzetten.
Een zinsbouw om U tegen te zeggen en een verhaal waarvan men zou denken dat niemand het zo smerig kan bedenken.
Al bij al heb ik enorm genoten van dit boek. Je leest het trouwens gemakkelijk op 1 dag uit. Een fijne trip door een gore wereld vol verderf.
Als je naar de cover en de titel kijkt zal je niet verrast zijn door het feit dat dit een onwaarschijnlijk vuil, degoutant en smerig boek is. Maar niet enkel dit... Het is hilarisch geschreven en bij momenten soms zelfs geil, tot het dan toch weer te vettig voor woorden wordt en het degouterende terug de overhand neemt.
Naast dit alles komt Peeters wel met een enorm uitgebreide en uiterst mooie woordenschat aanzetten.
Een zinsbouw om U tegen te zeggen en een verhaal waarvan men zou denken dat niemand het zo smerig kan bedenken.
Al bij al heb ik enorm genoten van dit boek. Je leest het trouwens gemakkelijk op 1 dag uit. Een fijne trip door een gore wereld vol verderf.
September 3, 2012
Ik hou van Werner Plöts, en Orzas en Botje Duizendts
December 27, 2022
Citaat : Nu was het Andy’s beurt om te huilen. De schrik daverde in zijn ogen toen Magdalena Crique, bijgestaan door haar twee zusters en voorzien van een soepele staaldraad en een goede ijzerzaag, met forsende tred naderde.
Review : De dag dat we Andy zijn arm afzaagden is het in de media gehypte romandebuut van de journalist Marnix Peeters(°1965). Erik Van Looy en Herman Brusselmans outten zich al als fans en Peeters mocht op radio en tv zijn boek komen voorstellen.
De dag dat we Andy zijn arm afzaagden is een boek dat zich niet laat situeren in tijd of ruimte. Het leest als een scabreus sprookje dat je doet lachen, maar je uiteindelijk toch doet beseffen dat het leven intriest is. Het is een soort Alleen op de wereld in Markies De Sadeversie.
Het hoofdpersonage Werner Plöts wordt, nadat zijn moeder voor een trein springt, door zijn harteloze vader achtergelaten bij een drietal sinistere zusters op een boerderij. Op de hoeve van de zusters Crique wonen meer verstoten figuren, zoals de stroper Ernest-Fritz en een beer met drie poten, Orzas. In de loop van het verhaal zullen nog tal van andere tragische personages hun opwachting maken. Naarmate Werner steeds meer verzeild raakt in krankzinnige situaties, is het onbetwistbaar dat De dag dat we Andy zijn arm afzaagden een schelmenroman is met veel aandacht voor vuiligheid.
Zo bevindt zich onder het huis van de zusters Crique een ruimte voor energieopslag waar wildkadavers in gegooid worden. Later verdwijnen ook Ernest-Fritz en een veldwachter in de tank. Al vrij snel wordt bij Andy, een andere jongen die daar in de kost is, de arm afgezaagd omdat die geïnfecteerd is. De sfeer is macaber met personages die daar bijzonder goed in passen. Twee jaar ouder geworden, trekt Werner met zijn hongerige beer de wijde wereld in. De roman ontplooit zich van dan af als een ouderwetse vertelling in een niet alledaags en ranzig taalgebruik waarin uitwerpselen en braaksel aan de orde van de dag zijn. Vandaar waarschijnlijk ook de adoratie van Herman Brusselmans.
De tragische lotgevallen van Werner die daarna nog de revue passeren, gaan echter snel vervelen en maken na verloop van tijd vrijwel geen aanspraak meer op geloofwaardigheid. Peeters moet het naast de originele invalshoeken dan vooral hebben van cynisme en goor gevoel voor humor en een intrigerende stijl, meer dan van zijn donkere levenswijze inzichten en plotwendingen. Deze roman is niet mijn smaak, maar ik zal de laatste zijn om te beweren dat hij slecht geschreven is.
Review : De dag dat we Andy zijn arm afzaagden is het in de media gehypte romandebuut van de journalist Marnix Peeters(°1965). Erik Van Looy en Herman Brusselmans outten zich al als fans en Peeters mocht op radio en tv zijn boek komen voorstellen.
De dag dat we Andy zijn arm afzaagden is een boek dat zich niet laat situeren in tijd of ruimte. Het leest als een scabreus sprookje dat je doet lachen, maar je uiteindelijk toch doet beseffen dat het leven intriest is. Het is een soort Alleen op de wereld in Markies De Sadeversie.
Het hoofdpersonage Werner Plöts wordt, nadat zijn moeder voor een trein springt, door zijn harteloze vader achtergelaten bij een drietal sinistere zusters op een boerderij. Op de hoeve van de zusters Crique wonen meer verstoten figuren, zoals de stroper Ernest-Fritz en een beer met drie poten, Orzas. In de loop van het verhaal zullen nog tal van andere tragische personages hun opwachting maken. Naarmate Werner steeds meer verzeild raakt in krankzinnige situaties, is het onbetwistbaar dat De dag dat we Andy zijn arm afzaagden een schelmenroman is met veel aandacht voor vuiligheid.
Zo bevindt zich onder het huis van de zusters Crique een ruimte voor energieopslag waar wildkadavers in gegooid worden. Later verdwijnen ook Ernest-Fritz en een veldwachter in de tank. Al vrij snel wordt bij Andy, een andere jongen die daar in de kost is, de arm afgezaagd omdat die geïnfecteerd is. De sfeer is macaber met personages die daar bijzonder goed in passen. Twee jaar ouder geworden, trekt Werner met zijn hongerige beer de wijde wereld in. De roman ontplooit zich van dan af als een ouderwetse vertelling in een niet alledaags en ranzig taalgebruik waarin uitwerpselen en braaksel aan de orde van de dag zijn. Vandaar waarschijnlijk ook de adoratie van Herman Brusselmans.
De tragische lotgevallen van Werner die daarna nog de revue passeren, gaan echter snel vervelen en maken na verloop van tijd vrijwel geen aanspraak meer op geloofwaardigheid. Peeters moet het naast de originele invalshoeken dan vooral hebben van cynisme en goor gevoel voor humor en een intrigerende stijl, meer dan van zijn donkere levenswijze inzichten en plotwendingen. Deze roman is niet mijn smaak, maar ik zal de laatste zijn om te beweren dat hij slecht geschreven is.
January 25, 2019
Qua stijl deed dit boek me wat denken aan een kruising tussen Brusselmans en Verhulst. Zeer aangenaam om te lezen, bij momenten zeer geestig, al vond ik sommige zinnen iets te lang en gekunsteld om vlot te kunnen lezen.
Het verhaal op zich spreekt iets minder tot de verbeelding. De eerste helft van het boek werkt de cocktail van sex en moord nog, maar in de tweede helft van het boek wordt dit te voorspelbaar (het weerzien met Botje en de scènes erna bijvoorbeeld).
In het algemeen best een aangenaam boek, maar het spoort op dit moment net niet genoeg aan om nog ander werk van dezelfde auteur te lezen.
Het verhaal op zich spreekt iets minder tot de verbeelding. De eerste helft van het boek werkt de cocktail van sex en moord nog, maar in de tweede helft van het boek wordt dit te voorspelbaar (het weerzien met Botje en de scènes erna bijvoorbeeld).
In het algemeen best een aangenaam boek, maar het spoort op dit moment net niet genoeg aan om nog ander werk van dezelfde auteur te lezen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 1, 2024
Uitermate bizar. Plot nihil. De personages zijn karikaturen. En toch zodanig vermakelijk geschreven dat het niet alleen stand houdt maar overtreft. Best te vergelijken met een Urbanus-strip voor volwassenen.
Als er een les te trekken is dan moet het wel zijn dat men niet leeft maar geleefd wordt, dat het allemaal tot niets dient, en dat, als men geluk heeft, men met regelmaat eens kan vogelen op een niet nuchtere maag.
Als er een les te trekken is dan moet het wel zijn dat men niet leeft maar geleefd wordt, dat het allemaal tot niets dient, en dat, als men geluk heeft, men met regelmaat eens kan vogelen op een niet nuchtere maag.
April 30, 2019
Pfff. Aangeprezen door Brusselmans. Ik zal het wel verkeerd begrijpen. Zonde van de tijd, wat een dom verhaal.
August 22, 2019
Schrijfwijze bijzonder.
February 5, 2020
Klassiek Peeters verhaal. Altijd goed.
May 19, 2020
Ik dacht dat het grappig ging zijn. Niet. Vele eindjes maar geen samenhang. Waarom die eindjes vermelden als je er toch niets mee doet? Onbevredigend zoals het leven van het hoofdpersonage.
August 28, 2020
Grappig boek, maar het verhaal is super triest.
April 20, 2021
3,5 ster. Prachtige taal maar mist diepgang.
January 5, 2023
Hilarisch absurd.
April 21, 2024
Een onwaarschijnlijk verhaal vol onwaarschijnlijke gebeurtenissen.
Vlot geschreven.
Verveelt geen moment.
Vlot geschreven.
Verveelt geen moment.
June 3, 2024
Ranzig poek
December 9, 2012
Three stars for a Dutch book, coming from an English-lit-only kind of person, that's saying something. Specifically, that's saying: beautifully written, in a very likeable, somewhat archaic - but the cool kind of archaic - kind of style, with sentences that seem to go on forever (my favourite) but aren't hard to keep track of and take you by the hand to lead you through the page, with detailed descriptions, focusing on sound in particular, which make you almost feel part of the scenery. That's also saying: an entertaining and pretty fun story about an orphan who runs away with his handicapped bear-friend and runs into nothing but, literally, the baddest of luck, eventually bombarding the reader with fairly pessimistic - yet unfortunately quite relatable - life lessons, elevating the book from a level of okay to that of pretty pretty great. However, I do feel the protagonist lacked some decent character-development, and some parts were a bit too naturalistic for my liking, if you know what I mean. Not that a bit of naturalism doesn't fit with the twisted-fairytale vibe the book's got going on, but you're doing it wrong if it's making the reader lose touch with the protagonist. All in all a pretty decent book, worthy of being published, read and loved, just not the best book ever, or of this year, or - possibly, probably, hopefully - of this debuting writer's future oeuvre.
January 17, 2013
De omschrijving op de achterklap "smerig, maar hilarisch sprookje" bleek vrij accuraat te zijn. Het is een verhaal vol donkere humor, dat zeker in het begin, wat doorzettingsvermogen vergt, om de zwartgalligheid het hoofd te bieden. Toch staat het boek ook vol met zwierige zinnen in een licht archaïsche stijl, die inderdaad vrij vaak hilarisch zijn. Het is echter niet echt voor fijnzinnige zielen bedoeld, daar Peeters duidelijk interesse toont in de mechanische werking van het lichaam in al zijn gedaanten, vooral dan de eerder onfrisse. Het beroep van strontscherper werd vermoedelijk nooit eerder zo treffend beschreven.
October 14, 2012
Het wordt op de achterflap omschreven als een sprookje, maar het heeft veel meer weg van een (beetje een vunzige) schelmenroman, met een schrijfstijl zoals ik mij die herinner van in de tijd dat ik nog boeken van Herman Brusselmans las --allevier die boeken die ik van hem heb gelezen. De roman is geschreven in een drukke, snelle omschrijvende stijl, die de lezer nauwelijks adempauze laat, en die zeer goed pas bij het onderwerp of de onderwerpen of meemakerijen die worden aangesneden. Maar het is mijn ding niet echt.
February 16, 2014
De Vlaamse literaire wereld is sinds kort alweer een naam rijker – inderdaad, rijker. Dat adjectief staat daar niet zomaar omdat het traditioneel deel uitmaakt van die zegswijze, oh nee. Met Marnix Peeters' rijzenis als romancier kwam tegelijkertijd ook De Dag Dat We Andy zijn Arm Afzaagden ter wereld, een roman die gelukkig even amusant en een-hartige-welkom-waardig is als zijn titel een nachtmerrie is om keer op keer volledig uit te typen. [...]
Lees verder op: http://leesmenu.be/component/k2/item/...
Lees verder op: http://leesmenu.be/component/k2/item/...
August 9, 2013
Wie behoefte heeft aan een stevige portie zwarte humor en mistroostige personages zit met dit boek goed. Zelden zo gelachen als wanneer sjampetters, strontscheppers en andere onbarmhartige figuren zich zo (pardon the pun) te kakken zetten, treffend beschreven door de ogen van de jonge en heerlijk eerlijke Werner.
December 22, 2013
Wat een mens lijden kan... Het hoofdpersonage maakt heel wat dingen mee dat je niet voor mogelijk houdt. Je zou er medelijden mee krijgen, ware het niet dat hij zelf toch ook voor heel wat pech zorgt.
Leuk, en vlot boek om te lezen.
Zeker een aanrader als je eens iets wil lezen dat 'niet braaf' is.
Ik hou wel van de stijl van Marnix Peeters.
Leuk, en vlot boek om te lezen.
Zeker een aanrader als je eens iets wil lezen dat 'niet braaf' is.
Ik hou wel van de stijl van Marnix Peeters.
June 30, 2014
Vlot te lezen en rauw geschreven modern sprookje over een grote sukkelaar. Doet denken aan Brusselmans en deelt hetzelfde probleem: na twee derde heb je het wel een beetje gehad met de van de pot gerukte personages en fantasievolle gebeurtenissen. Desalniettemin de moeite om dit debuut een kans te geven.
Displaying 1 - 30 of 52 reviews