What do you think?
Rate this book
Kochanie, zabiłam nasze koty
Kochanie zabiłam nasze koty to wypadkowa, jak to zwykle bywa z powieściami, przejęcia losem ludzkości i różnych osobistych udręk. W ingrediencjach znajdą więc Państwo moje zmęczenie radioaktywnymi miastami i moje zmęczenie radioaktywną sobą. I moje urzeczenie morzem jako tworem w sposób doskonały i beztroski łączącym w sobie bekres i ściek. Wreszcie- bezustanne zadziwienie kondycją duchową nowego człowieka. Człowieka wolnego, żyjącego poza takimi anachronicznymi, zaśmiardującymi molami kategoriami jak duchowość, religia, polityka, historia.
Człowieka w związku z tym bezjęzykowego, człowieka którego mową ojczystą jest Google Translator. Aktualnie mam więc nadzieję że będą lubili Państwo moją nową książkę.
I że zrobi ona Państwa dzień.
Człowieka w związku z tym bezjęzykowego, człowieka którego mową ojczystą jest Google Translator. Aktualnie mam więc nadzieję że będą lubili Państwo moją nową książkę.
I że zrobi ona Państwa dzień.
160 pages, Hardcover
First published August 1, 2012
14 people are currently reading
703 people want to read
About the author
Dorota Masłowska
34 books300 followersMasłowska was born July 3, 1983 in Wejherowo, and grew up there. She applied for the University of Gdańsk's faculty of psychology and was accepted, but left the studies for Warsaw, where she joined the culture studies at the Warsaw University. She first appeared in the mass-media when her debut book Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną (translated to English as either White and Red in the UK or Snow White and Russian Red in the US) was published. Largely controversial, mostly because of the language seen by many as vulgar, cynical and simple, the book was praised by many intellectuals as innovative and fresh. Among the most active supporters of Masłowska were Marcin Świetlicki and Polityka weekly staff, most notably renowned writer Jerzy Pilch. A notable example of post-modernist literature, her book became a best-seller in Poland and won Masłowska several notable awards as well as general support among the critics. It was almost immediately translated onto several languages, including French, German, Spanish, Italian, Dutch, Russian, English, Hungarian and Czech.
Her second novel Paw królowej (The Queen's Peacock) did not gain similar popularity and remained largely unnoticed. Currently Dorota Masłowska lives in Cracow, collaborating with a number of magazines, most notably the Przekrój and Wysokie Obcasy weeklies, as well as Lampa monthly and the quarterly B EAT magazine.
Her first play, "A Couple of Poor, Polish-Speaking Romanians" has been translated by Lisa Goldman and Paul Sirett and is due to be performed for the first time in the UK at Soho Theatre from 28 February - 29 March 2008 with a cast featuring Andrew Tiernan, Andrea Riseborough, Howard Ward, Valerie Lilley, Ishia Bennison, John Rogan and Jason Cheater
Her second novel Paw królowej (The Queen's Peacock) did not gain similar popularity and remained largely unnoticed. Currently Dorota Masłowska lives in Cracow, collaborating with a number of magazines, most notably the Przekrój and Wysokie Obcasy weeklies, as well as Lampa monthly and the quarterly B EAT magazine.
Her first play, "A Couple of Poor, Polish-Speaking Romanians" has been translated by Lisa Goldman and Paul Sirett and is due to be performed for the first time in the UK at Soho Theatre from 28 February - 29 March 2008 with a cast featuring Andrew Tiernan, Andrea Riseborough, Howard Ward, Valerie Lilley, Ishia Bennison, John Rogan and Jason Cheater
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 122 reviews
December 10, 2021
Uwielbiam ten cięty język, sarkazm, autoironię, psychodelę pomieszaną z naturalizmem, uwielbiam sposób, w jaki Masłowska posługuje się językiem, snując ze swadą swoją poplątaną historię.
May 16, 2020
Not the maddest book I’ve read, but certainly the maddest I’ve actually liked.
A depressing ‘Alice in Wonderland’ for adults. The imagery is fantastic - can only imagine how gifted the translator is.
Twenty-something Farah (Fah to her friends) is taking a personality quiz when a note falls out of the magazine. For a moment, Farah is enchanted. Her days seem not so dull and worthless anymore, with this letter she’s found, seeped with whispers of heated desire. And then, just as abruptly, she realises that those breathless exhortations were not meant for her. With that, comes a plunge directly into gloom and despair.
What could be more millennial than this: a youngster’s life so empty and meaningless that she hopes to salvage it through a letter tucked in Yogalife? Failing at which, she slides into instant depression. This is just the beginning of how Polish author Dorota Masłowska’s novel ‘Honey, I Killed the Cats’ shreds the vapid millennial culture that is filled with advertisements, commodities, and shallow relationships.
The author revels in uprooting this millennial hope of ‘balancing our chakras’ through kale juices and Pilates while our mental health is ripping apart seam to seam. She mocks the intense food deprivations we go through the entire week, only to binge eat our feelings and fears come weekend.
She throws shade at newfound Buddhists; just-turned vegans; coffee addicts; sartorial choices; those who don’t have ‘five million friends on Facebook.’ The novel is a quirky observation, ruthless critique and clever parody of the world within and around us.
In this world, Fah is a character millennials dread turning into: someone who receives no mail, except for breast enlargement (and brain reduction), is at the outcast fringes of social media; is shunned by users of dating sites. Her only distraction is a plethora of sexual dreams starring long-forgotten boyfriends and distant acquaintances.
To this distressed germaphobe Fah, who sneaks out antibacterial gel at every opportunity, Joanne is the antipode. Soon after, Joanne, who “wore greasy, flag-red lipstick, ironed her hair straight, so that it looked fake, and every morning, first smearing her legs in moisturizer until they shined like glass, she would run a pencil straight up to her butt, so that under the appropriate shade of stockings it would look like a seam”, becomes Fah’s best friend.
Masłowska’s piercing gaze takes in everything, from the exterior scuffles and snarls to the ‘mounds of loneliness’ in her characters. And then she replicates these personas and emotions on paper. But not in ordinary words. The descriptions that pour out of her are so extraordinary and compelling; irreverent and wild; laughable and shocking that they hold the entire book together. The plot is there, somewhere, lost within the wilting power and scathing beauty of this detailing.
For example, a person’s teeth in the September sunshine ‘like the keyboard of some expensive instrument.’ The colour of someone’s hair is ‘artificial chestnut lacquered to the point of perfect imperviousness to the most severe weather conditions.’
Heels are ‘plucked off and decentered like they were cross-eyed’; someone smells ‘like a goat that’s just brushed its teeth’; another person is a ‘hard-pickled ham pimped out with legs’; a jacket becomes a ‘little fry-scented cloud;’ a cigarette spins to the ground like ‘like an itty-bitty burning ballerina, or a ‘shard of a Christmas star smashed by hoodlums.’
All these astounding similes make for an enjoyable and imaginative read. Even more arresting is more drawn-out images, tapping into the soul of a person and the character of a place. This description of the city at dusk, for example, is careless, indifferent even, and yet so accurate and tender: “The evening city was seething in its basin-like black soup garnished with glass and light, bubbling over with secrets and excess; dogs barked, the subway wailed, someone who’d been raped on had merely had her handbag snatched was screaming horribly in the distance, and artificial fires flared into the darkness over the river, promising that, still, anything could happen.’
This sense of marvel and curiosity for the coming moment, an uncertainty that permeates the characters’ action and the world they inhabit, is built a little higher in every page. Everything is an experiment in the absurd—reckless and rambunctious. The work mocks the seriousness with which we take ourselves as we continue to destroy the ecology and social structures and our very bodies that were meant to revel in this. And suddenly we are transferred to a surreal world where mermaids long to be humans, decorating themselves with human waste, that makes us want to hide ourselves in shame.
This admonishing and chastising is barely solid or directly accusatory, it is like vapour, a quickly flowing liquid that never settles and is difficult to define or contain. This makes the novel itself so wispy you would fail to describe to another just what it was about or what it means. You read and laugh and struggle to understand the inside jokes that are funny and frightening. And somehow the spool of plot unravels and scuttles away, never to be found again. So you reread and forget, flip back and comprehend the contempt the words emit even better the second time around, and so on.
The slim novel is a parody of our times, and yet it is also the revelation of every truth that we would like to hide. It unearths the façade erected of yoga pants and healthy diets; social media influencing and soul-finding trips. It sees beyond the attempt at collective humor and memes to bandage our loneliness and depression. Nowhere is this farce as clear as it is during an absurd art exhibition. A newly-introduced character advising Fah on art is hilarious because it is so true, “Take a couple of dirty Q-tips and use an Ikea pencil to draw a dick.”
And in making this intense work of art available to the English-speaking public much thanks must be given to the translator, Benjamin Paloff. All translation is difficult but this one must have been especially arduous, and yet it flows so naturally it never once seems envisioned in any other language.
One last line from this peculiar, clever novel that is ensnared in its own madness: “Jed had just left for lunch (which usually consisted of gulping down ten glasses of wine at a nearby bar) (not the glasses, of course) (they were too non-alcoholic!)
And then, in the middle of this chaos, “No no, I’m kidding,” says the narrator.
A depressing ‘Alice in Wonderland’ for adults. The imagery is fantastic - can only imagine how gifted the translator is.
Twenty-something Farah (Fah to her friends) is taking a personality quiz when a note falls out of the magazine. For a moment, Farah is enchanted. Her days seem not so dull and worthless anymore, with this letter she’s found, seeped with whispers of heated desire. And then, just as abruptly, she realises that those breathless exhortations were not meant for her. With that, comes a plunge directly into gloom and despair.
What could be more millennial than this: a youngster’s life so empty and meaningless that she hopes to salvage it through a letter tucked in Yogalife? Failing at which, she slides into instant depression. This is just the beginning of how Polish author Dorota Masłowska’s novel ‘Honey, I Killed the Cats’ shreds the vapid millennial culture that is filled with advertisements, commodities, and shallow relationships.
The author revels in uprooting this millennial hope of ‘balancing our chakras’ through kale juices and Pilates while our mental health is ripping apart seam to seam. She mocks the intense food deprivations we go through the entire week, only to binge eat our feelings and fears come weekend.
She throws shade at newfound Buddhists; just-turned vegans; coffee addicts; sartorial choices; those who don’t have ‘five million friends on Facebook.’ The novel is a quirky observation, ruthless critique and clever parody of the world within and around us.
In this world, Fah is a character millennials dread turning into: someone who receives no mail, except for breast enlargement (and brain reduction), is at the outcast fringes of social media; is shunned by users of dating sites. Her only distraction is a plethora of sexual dreams starring long-forgotten boyfriends and distant acquaintances.
To this distressed germaphobe Fah, who sneaks out antibacterial gel at every opportunity, Joanne is the antipode. Soon after, Joanne, who “wore greasy, flag-red lipstick, ironed her hair straight, so that it looked fake, and every morning, first smearing her legs in moisturizer until they shined like glass, she would run a pencil straight up to her butt, so that under the appropriate shade of stockings it would look like a seam”, becomes Fah’s best friend.
Masłowska’s piercing gaze takes in everything, from the exterior scuffles and snarls to the ‘mounds of loneliness’ in her characters. And then she replicates these personas and emotions on paper. But not in ordinary words. The descriptions that pour out of her are so extraordinary and compelling; irreverent and wild; laughable and shocking that they hold the entire book together. The plot is there, somewhere, lost within the wilting power and scathing beauty of this detailing.
For example, a person’s teeth in the September sunshine ‘like the keyboard of some expensive instrument.’ The colour of someone’s hair is ‘artificial chestnut lacquered to the point of perfect imperviousness to the most severe weather conditions.’
Heels are ‘plucked off and decentered like they were cross-eyed’; someone smells ‘like a goat that’s just brushed its teeth’; another person is a ‘hard-pickled ham pimped out with legs’; a jacket becomes a ‘little fry-scented cloud;’ a cigarette spins to the ground like ‘like an itty-bitty burning ballerina, or a ‘shard of a Christmas star smashed by hoodlums.’
All these astounding similes make for an enjoyable and imaginative read. Even more arresting is more drawn-out images, tapping into the soul of a person and the character of a place. This description of the city at dusk, for example, is careless, indifferent even, and yet so accurate and tender: “The evening city was seething in its basin-like black soup garnished with glass and light, bubbling over with secrets and excess; dogs barked, the subway wailed, someone who’d been raped on had merely had her handbag snatched was screaming horribly in the distance, and artificial fires flared into the darkness over the river, promising that, still, anything could happen.’
This sense of marvel and curiosity for the coming moment, an uncertainty that permeates the characters’ action and the world they inhabit, is built a little higher in every page. Everything is an experiment in the absurd—reckless and rambunctious. The work mocks the seriousness with which we take ourselves as we continue to destroy the ecology and social structures and our very bodies that were meant to revel in this. And suddenly we are transferred to a surreal world where mermaids long to be humans, decorating themselves with human waste, that makes us want to hide ourselves in shame.
This admonishing and chastising is barely solid or directly accusatory, it is like vapour, a quickly flowing liquid that never settles and is difficult to define or contain. This makes the novel itself so wispy you would fail to describe to another just what it was about or what it means. You read and laugh and struggle to understand the inside jokes that are funny and frightening. And somehow the spool of plot unravels and scuttles away, never to be found again. So you reread and forget, flip back and comprehend the contempt the words emit even better the second time around, and so on.
The slim novel is a parody of our times, and yet it is also the revelation of every truth that we would like to hide. It unearths the façade erected of yoga pants and healthy diets; social media influencing and soul-finding trips. It sees beyond the attempt at collective humor and memes to bandage our loneliness and depression. Nowhere is this farce as clear as it is during an absurd art exhibition. A newly-introduced character advising Fah on art is hilarious because it is so true, “Take a couple of dirty Q-tips and use an Ikea pencil to draw a dick.”
And in making this intense work of art available to the English-speaking public much thanks must be given to the translator, Benjamin Paloff. All translation is difficult but this one must have been especially arduous, and yet it flows so naturally it never once seems envisioned in any other language.
One last line from this peculiar, clever novel that is ensnared in its own madness: “Jed had just left for lunch (which usually consisted of gulping down ten glasses of wine at a nearby bar) (not the glasses, of course) (they were too non-alcoholic!)
And then, in the middle of this chaos, “No no, I’m kidding,” says the narrator.
August 13, 2016
Od parodiowania dresiarzy do parodiowania hipsterów - długa była droga Masłowskiej. Zbyt wiele się jednak w jej stylu nie zmieniło (stracił może tylko element świeżości). Językowo dalej perfekcja, fabuły jak nie było tak nie ma. Czuć jeszcze, że była to książka pisana z wielkim trudem. Rozczarowywuje.
October 20, 2025
Boże, co za strata czasu.
Zacznijmy od tego, że od zastanawiania się nad tym, czy autorka naprawdę myśli, że Polska była częścią Jugosławii, rozbolała mnie głowa. Skończmy moją odrazą do seksualizacji praktycznie każdego opisu w tej książce. Było to męczące i obrzydliwe równocześnie, a porównanie pochwy czternastolatki do “soczystego arbuza” będzie prześladować mnie przez conajmniej tydzień. Mam nadzieję, że po upływie dwóch o nim zapomnę. Najchętniej spaliłabym tą książkę, niestety nie mogę, gdyż wypożyczam ją z biblioteki.
Zacznijmy od tego, że od zastanawiania się nad tym, czy autorka naprawdę myśli, że Polska była częścią Jugosławii, rozbolała mnie głowa. Skończmy moją odrazą do seksualizacji praktycznie każdego opisu w tej książce. Było to męczące i obrzydliwe równocześnie, a porównanie pochwy czternastolatki do “soczystego arbuza” będzie prześladować mnie przez conajmniej tydzień. Mam nadzieję, że po upływie dwóch o nim zapomnę. Najchętniej spaliłabym tą książkę, niestety nie mogę, gdyż wypożyczam ją z biblioteki.
April 16, 2014
Wszyscy bezrefleksyjnie powtarzający stwierdzenie, że "to książka o niczym", powinni ładnie przeprosić i oddalić się do swoich przepełnionych fabułą światów (nie wiem, Dana Browna? Suzanne Collins? czy kogo tam chcecie), a jeśli kogoś interesuje literatura, to proszę odnotować, że Masłowska robi na 100 stronach to, czego Karpowicz nie potrafił na 500. Można? Można.
August 9, 2022
śmieszna sprawa poniewaz ta ksiazka zasługuje jednocześnie na 3 gwiazdki, 12 i minus 3000, ale język to tak niespodziewane mistrzostwo ze 5 brzmi jak jedyna adekwatna ocena
August 25, 2021
To, że Masłowska siedzi w mojej głowie i wyrzuca z niej te wszystkie trafne myśli, a potem podpisuje je swoim nazwiskiem, robi się już powoli nie do zniesienia. Na szczęście jest bardziej pracowita ode mnie i potrafi przysiąść na dupie i napisać książkę. Ja wciąż nie potrafię, dlatego jedyne, co mi zostaje, to zachwycać się tym, że nakradła ode mnie i wspaniale ubrała to w słowa ;).
A tak serio: kocham niezmiennie. Flow nie do podrobienia.
A tak serio: kocham niezmiennie. Flow nie do podrobienia.
April 20, 2022
wow
niedopowiedzenia, niejednoznaczności, ciekawy sposób narracji, styl pisania!!!
podoba mi się ta melancholijność ksiazki (szczegolnie historia Farah) i realizm
zdecydowanie za krótka
niedopowiedzenia, niejednoznaczności, ciekawy sposób narracji, styl pisania!!!
podoba mi się ta melancholijność ksiazki (szczegolnie historia Farah) i realizm
zdecydowanie za krótka
December 3, 2022
3.5
Chaotyczna, ale zrozumiała i dobra.
Chaotyczna, ale zrozumiała i dobra.
April 21, 2022
To było coś... Groteska, syreny, niejednolita narracja, osobliwe postaci, beznadzieja życia codziennego, ochyda prostolinijności, klamra kompozycyjna, oniryzm, przeplatanie się świata realnego ze snem i zwidami, używki w ogromnych ilościach i śmierdzący pseudoartysci, brak moralności, bezcelowość, nieprzewidywalna fabuła, dużo mądrych słów.
Trochę żałuję, że nie przeżywałam należycie tej książki, ale jak na stan, w którym obecnie jestem, to w ogóle cieszę się, że coś przeczytałam. To mi rozwaliło głowę
Trochę żałuję, że nie przeżywałam należycie tej książki, ale jak na stan, w którym obecnie jestem, to w ogóle cieszę się, że coś przeczytałam. To mi rozwaliło głowę
July 14, 2017
Po trzeciem spotkaniu z Masłowską, stwierdzam, że każda jej książka jest inna, każda zaskakująca, ale łączy je jedna kwestia - niebywale fascynujący język.
Kochanie, zabiłam nasze koty to w zasadzie nowela, którą można przeczytać w nieco więcej niż godzina. Język Masłowskiej jest tak dobitny, potoczysty, pełen zaskakujących metafor, że przybiera rolę głównego bohatera książki. Niezmiennie podziwiam składnię Masłowskiej - każde jej zdanie to przygoda. Warto jednak zwrócić uwagę także na narrację - psychodeliczno - oniryczną.
Akcja rozgrywa się w hipsterkim środowisku w Stanach Zjednoczonych i umieszczona jest głównie na osi Joanne - Farah. Ta niezbyt dobrze dobrana przyjaźń właśnie się rozpada. Jo znalazła chłopaka i ma mniej czasu dla Fah. Fah jest przeraźliwie samotna i zazdrosna. Szarpie się ze swoim życiem, które nie ma sensu ani celu. Między kursem jogi, medytacją i niesatysfakcjonującą pracą nie jest w stanie znaleźć swojego miejsca na świecie. W zasadzie każda postać w powie��ci Masłowskiej zmaga się z tym problemem.
Ciąg dalszy: https://przeczytalamksiazke.blogspot....
Kochanie, zabiłam nasze koty to w zasadzie nowela, którą można przeczytać w nieco więcej niż godzina. Język Masłowskiej jest tak dobitny, potoczysty, pełen zaskakujących metafor, że przybiera rolę głównego bohatera książki. Niezmiennie podziwiam składnię Masłowskiej - każde jej zdanie to przygoda. Warto jednak zwrócić uwagę także na narrację - psychodeliczno - oniryczną.
Akcja rozgrywa się w hipsterkim środowisku w Stanach Zjednoczonych i umieszczona jest głównie na osi Joanne - Farah. Ta niezbyt dobrze dobrana przyjaźń właśnie się rozpada. Jo znalazła chłopaka i ma mniej czasu dla Fah. Fah jest przeraźliwie samotna i zazdrosna. Szarpie się ze swoim życiem, które nie ma sensu ani celu. Między kursem jogi, medytacją i niesatysfakcjonującą pracą nie jest w stanie znaleźć swojego miejsca na świecie. W zasadzie każda postać w powie��ci Masłowskiej zmaga się z tym problemem.
Ciąg dalszy: https://przeczytalamksiazke.blogspot....
July 20, 2020
Touhle knihou se s Dorotou asi definitivně loučím. Sice se to četlo líp než Červená a bílá, ale obsahově to na mě pořád bylo moc (málo).
Jakože kritika konzumu dobrý no, to jsme tu ještě neměli. Akorát to bohužel jenom klouže po povrchu a nenabízí nic nového. Z anotace to přitom vypadalo tak slibně.
Asi jsem málo anarchistka abych to pochopila, drahá.
Jakože kritika konzumu dobrý no, to jsme tu ještě neměli. Akorát to bohužel jenom klouže po povrchu a nenabízí nic nového. Z anotace to přitom vypadalo tak slibně.
Asi jsem málo anarchistka abych to pochopila, drahá.
December 15, 2012
Naprawdę dobrze napisane, wyczucie językowe Doroty ciągle rewelacyjne. Historia jednak trudno określić czy i czego się trzyma, a z moralizatorskimi wątkami jej nie do twarzy, szkoda, że się w tej książce znalazły, momentami dość nachalne. Generalnie nie jest źle, jest dobrze, ale nie powala.
March 5, 2024
Fantastyczna, bawiłam się wybornie. Uwielbiam, jak przeplata się tu rzeczywistość ze snem, tym trudniej z pewnością było wykreować wiarygodne bohaterki, które są najmocniejszą częścią tej książki. Z chęcią poznałabym je wszystkie.
November 13, 2012
Metafory i porównania jak zwykle mistrzowskie. Tak jak i sposób prowadzenia książki. Szkoda tylko, że zabrakło fabuły. Sztuka dla sztuki.
June 6, 2023
Czytając tu i ówdzie recenzenckie, profesorskie, a nawet publicystyczne owoce kontaktu z tekstem Masłowskiej, zauważyć można jedną, jak na mój niski przecież gust, dość niepokojącą tendencję.
Najszerszym łukiem omija się to, co stanowi o ideologicznym budulcu tej książki, a skupia się na kontekstach, okołoliterackich bezpiecznych przestrzeniach. A więc mamy Masłowską odczytaną w kontekście swoich poprzednich tekstów (jakby najnowszy był “zbyt świeży”, by o nim mówić),mamy Masłowską oskarżaną o wtórność wobec istniejących już prób objęcia świata. Mamy pisarkę rzuconą na żer wszelkich aktywistów, którzy lubią sobie ponarzekać, że "banalne, wtórne, niezrozumiałe i w ogóle po 15 minutach rzygać się chce, bo o niczym..."
Mamy cały ten sztafaż, jaki tak naprawdę próbuje odwrócić uwagę od rdzenia książki.
Cóż daje nam Masłowska? W sumie nic nowego, ale to kolejna diagnoza cywilizacji, która wręcz idealnie pokrywa się z innymi diagnozami urodzonymi w łonie naszej literatury i w łonach literatur świata. Czy może to być zarzut? Jak ktoś się uprze, pewnie tak.
Powinniśmy raczej traktować tego rodzaju teksty z powagą. Z taką samą powagą pacjenci słuchają kolejnych i kolejnych lekarzy potwierdzających zdiagnozowane patologie. Wszystkie są cenne, każda potwierdza prawdę poprzedniej i następnej. Choroba postępuje. Remisji nie przewiduje się.
Cóż to za zaraza? Najprościej mówiąc to pustka egzystencji, bo przecież nawet nie życia. Egzystencja to czysto fizjologiczne trwanie i właśnie w czysto fizjologiczny sposób żyją bohaterowie książki. Owszem, zdarzają im się chwile samoświadomości, ale rzadkie są to momenty a i samoświadomość to kaleka i szybko tłumaczona jako uboczny efekt na przykład „napięcia przedmiesiączkowego.” Fizjologia tryumfuje. Nie pierwszy raz i nie ostatni raz.
Świat przedstawiony to fikcyjna przestrzeń gdzieś na peryferiach wielkiego amerykańskiego miasta. Żadnych konkretów. Wszędzie, czyli nigdzie. Otoczeni upiornym rekwizytorium gadżetów, poddani presji nowoczesności, ale tej skarlałej, ograniczonej do tańszej wersji czegoś być może (kiedyś?) szlachetnego, bohaterowie żyją z dnia na dzień.
Szukają ciepła, przyjaźni, emocji, potwierdzenia samych siebie w oczach innych. I niczego takiego nie znajdują. Nie są w stanie. Są zbyt infantylni. Po prostu nie dorośli do jakichkolwiek głębszych relacji międzyludzkich.
Jednak Autorka nie szydzi ze swoich postaci, choć całą książkę wypełniają kpiny z nawiedzonych artystów, podręcznych autorytetów, szalbierzy i zwykłych kłamców. Nie jest złośliwa w stosunku do swoich dwóch bohaterek.
Czujemy raczej bezbrzeżny smutek, gorzkie współczucie. Nikt z nas przecież nie będzie śmiał się z upośledzonych dzieci za wszelką cenę starających się zorganizować jakoś świat, w jakim się znalazły.
To świat, na który (być może?) słusznie z nienawiścią patrzą wszelcy ekstremiści. Może faktycznie trzeba zbombardować osiedla, ulice, sklepy, galerie handlowe, galerie sztuki, biura i urzędy… Być może życie bez cienia Idei, również tej religijnej, wznoszącej człowieka ponad siebie i jego płaską doczesność, jest godne tylko anihilacji?
Cóż, sama Masłowska o tym nie pisze. Ba! Książka ma konstrukcję klamrową, bowiem opowieść kończy scena, która otwiera cały tekst. Cóż to ma znaczyć? Nic innego, jak tylko przeświadczenie o tym, że donikąd już nie dojdziemy. Będziemy wiecznie kołować ponad lądowiskiem sensu aż skończy nam się paliwo.
Najszerszym łukiem omija się to, co stanowi o ideologicznym budulcu tej książki, a skupia się na kontekstach, okołoliterackich bezpiecznych przestrzeniach. A więc mamy Masłowską odczytaną w kontekście swoich poprzednich tekstów (jakby najnowszy był “zbyt świeży”, by o nim mówić),mamy Masłowską oskarżaną o wtórność wobec istniejących już prób objęcia świata. Mamy pisarkę rzuconą na żer wszelkich aktywistów, którzy lubią sobie ponarzekać, że "banalne, wtórne, niezrozumiałe i w ogóle po 15 minutach rzygać się chce, bo o niczym..."
Mamy cały ten sztafaż, jaki tak naprawdę próbuje odwrócić uwagę od rdzenia książki.
Cóż daje nam Masłowska? W sumie nic nowego, ale to kolejna diagnoza cywilizacji, która wręcz idealnie pokrywa się z innymi diagnozami urodzonymi w łonie naszej literatury i w łonach literatur świata. Czy może to być zarzut? Jak ktoś się uprze, pewnie tak.
Powinniśmy raczej traktować tego rodzaju teksty z powagą. Z taką samą powagą pacjenci słuchają kolejnych i kolejnych lekarzy potwierdzających zdiagnozowane patologie. Wszystkie są cenne, każda potwierdza prawdę poprzedniej i następnej. Choroba postępuje. Remisji nie przewiduje się.
Cóż to za zaraza? Najprościej mówiąc to pustka egzystencji, bo przecież nawet nie życia. Egzystencja to czysto fizjologiczne trwanie i właśnie w czysto fizjologiczny sposób żyją bohaterowie książki. Owszem, zdarzają im się chwile samoświadomości, ale rzadkie są to momenty a i samoświadomość to kaleka i szybko tłumaczona jako uboczny efekt na przykład „napięcia przedmiesiączkowego.” Fizjologia tryumfuje. Nie pierwszy raz i nie ostatni raz.
Świat przedstawiony to fikcyjna przestrzeń gdzieś na peryferiach wielkiego amerykańskiego miasta. Żadnych konkretów. Wszędzie, czyli nigdzie. Otoczeni upiornym rekwizytorium gadżetów, poddani presji nowoczesności, ale tej skarlałej, ograniczonej do tańszej wersji czegoś być może (kiedyś?) szlachetnego, bohaterowie żyją z dnia na dzień.
Szukają ciepła, przyjaźni, emocji, potwierdzenia samych siebie w oczach innych. I niczego takiego nie znajdują. Nie są w stanie. Są zbyt infantylni. Po prostu nie dorośli do jakichkolwiek głębszych relacji międzyludzkich.
Jednak Autorka nie szydzi ze swoich postaci, choć całą książkę wypełniają kpiny z nawiedzonych artystów, podręcznych autorytetów, szalbierzy i zwykłych kłamców. Nie jest złośliwa w stosunku do swoich dwóch bohaterek.
Czujemy raczej bezbrzeżny smutek, gorzkie współczucie. Nikt z nas przecież nie będzie śmiał się z upośledzonych dzieci za wszelką cenę starających się zorganizować jakoś świat, w jakim się znalazły.
To świat, na który (być może?) słusznie z nienawiścią patrzą wszelcy ekstremiści. Może faktycznie trzeba zbombardować osiedla, ulice, sklepy, galerie handlowe, galerie sztuki, biura i urzędy… Być może życie bez cienia Idei, również tej religijnej, wznoszącej człowieka ponad siebie i jego płaską doczesność, jest godne tylko anihilacji?
Cóż, sama Masłowska o tym nie pisze. Ba! Książka ma konstrukcję klamrową, bowiem opowieść kończy scena, która otwiera cały tekst. Cóż to ma znaczyć? Nic innego, jak tylko przeświadczenie o tym, że donikąd już nie dojdziemy. Będziemy wiecznie kołować ponad lądowiskiem sensu aż skończy nam się paliwo.
November 2, 2025
to była z ręką na sercu najdziwniejsza rzecz jaką przeczytałam w całym swoim życiu
May 18, 2024
Strasznie absurdalna książka, która przypominała mi Mirandę July i jej Pierwszego bandziora.
Absurdalna treść skrywała w sobie smutne treści o samotności i trudnościach w nawiązywaniu relacji.
Absurdalna treść skrywała w sobie smutne treści o samotności i trudnościach w nawiązywaniu relacji.
February 5, 2013
Mimo gmatwaniny podrzędności i zbędnych anglicyzmów, językowo jest to całkiem niezła książka. Pulchna w metafory i surrealistycznie pstrokata.
Niestety napuszony nowojorski "environment" i chaotyczna, niedopracowana, rozpadająca się we wszystkich kierunkach historia sprawia, że czasem lektura staje się katorgą.
Może nasza Dorotka powinna zacząć pisać opowiadania? Potencjał jest, wyobraźni nie brakuje, jedyne, co kuleje to "klamra", spójność, tak się to wszystko trochę rozłazi...
Niestety napuszony nowojorski "environment" i chaotyczna, niedopracowana, rozpadająca się we wszystkich kierunkach historia sprawia, że czasem lektura staje się katorgą.
Może nasza Dorotka powinna zacząć pisać opowiadania? Potencjał jest, wyobraźni nie brakuje, jedyne, co kuleje to "klamra", spójność, tak się to wszystko trochę rozłazi...
January 26, 2014
Językowo - świetna. Te metafory, ta wirtuozeria! Było parę słabszych zagrań, parę niezbyt udanych pomysłów, ale ogólnie bardzo dobrze. Zaciekawiły mnie kalki z angielskiego np.: "Czy lubiłaś tę wystawę?", "Uważała to wszystko za degustujące".
Jeśli chodzi o treść, to słabo: kompletnie nie interesowały mnie losy Farah i Joanne. Czytałam wyłącznie dla języka.
Jeśli chodzi o treść, to słabo: kompletnie nie interesowały mnie losy Farah i Joanne. Czytałam wyłącznie dla języka.
December 3, 2015
Oukej, došla jsem přesně do poloviny a končím. Takovéhle moderní pokusy o moderní literaturu, kterou někdo sepisuje při sezení na záchodě a sám si jakože dělá legraci z moderního umění, za můj čas nestojí.
Nechápu, proč jsem si tu knihu koupila?! :D Doufám, že to byl jen nějaký záchvat zvědavosti v levných knihách.
Nechápu, proč jsem si tu knihu koupila?! :D Doufám, že to byl jen nějaký záchvat zvědavosti v levných knihách.
August 13, 2021
nie wiem czy to mój epizod depresyjny, czy moje przesiąknięcia na manowce postmodernizmem obyczajowym, ale powiem wam, że się wzruszyłam
January 15, 2024
Umřela tam kočka
August 15, 2025
Okrutnie mi się nie podobała, miała wiele wstawek które bardzo mnie bawiły lub na jakimś poziomie do mnie przemawiały, sarkastyczno - błyskotliwe komentarze, ale na jeden taki było czternaście godzących w mój intelekt lub wartości. Myślałam, że będzie bardziej kobiety dla kobiet, a można było odnieść wrażenie że główna bohaterka, czy też autorka - kobiet za bardzo nie lubi i niewiele na ich temat wie. Podobały mi się te surrealistyczne wstawki ze snami przenikającymi do rzeczywistości, ale all in all jak skończyłam książkę, to nie wzbudziła we mnie nic, nie otworzyła szuflad, tylko lekko rozbawiła i trochę zniesmaczyła. Nie mój wajb.
Read
October 13, 2025Powrót po kilku latach. Po przeczytaniu "Magicznej rany", "Innych ludzi" , "Pawia królowej" i solidnym przestudiowaniu "Między nami dobrze jest" - oraz po lekturze wielu wywiadów z Masłowską inaczej czytam "Kochanie...". W motywach, które kiedyś mnie raczej drażniły (ocean, syreny, sny) zaczynam widzieć znaczenia, próbę uchwycenia czegoś na granicy wyrażalności. Dawniej czytałem Masłowską dla radości języka, teraz już więcej jako kogoś, kto uważnym, zmartwionym okiem patrzy na ten nasz padół łez, kolonię karną, a może więzienie, jak chciał duński książę.
Tylko język jest nam dany - więc tym bardziej doceniam panią Dorotę za to, że walczy taką bronią, jaką nam dano.
Tylko język jest nam dany - więc tym bardziej doceniam panią Dorotę za to, że walczy taką bronią, jaką nam dano.
February 13, 2018
Tak táto kniha bola dobrá! Oveľa lepšie, než som čakala pri knihe, ktorá sa predáva v akcii tak za 2 eurá a ja som si ju kúpila hlavne kvôli názvu, ktorý ma zaujal na prvý pohľad.
Kniha bola riadne divná a myslím, že som ju úplne nepochopila, ale aj tak sa mi to páčilo. Autorka píše skvelo, musím si od nej niečo ďalšie prečítať.
Kniha bola riadne divná a myslím, že som ju úplne nepochopila, ale aj tak sa mi to páčilo. Autorka píše skvelo, musím si od nej niečo ďalšie prečítať.
April 3, 2020
What was that...
Prý experiment, vyjádření vzdoru, atd. Tak prvních 30 stran jako dobrý, možná proto jsem to pak nezahodila, ještě jsem čekala, co se stane.
A prý tam byl pohled kočky, která pozorovala Farah a líčila její život z pohledu kočky. Což jsem teda vůbec nepochopila, ale ok...
Prý experiment, vyjádření vzdoru, atd. Tak prvních 30 stran jako dobrý, možná proto jsem to pak nezahodila, ještě jsem čekala, co se stane.
A prý tam byl pohled kočky, která pozorovala Farah a líčila její život z pohledu kočky. Což jsem teda vůbec nepochopila, ale ok...
March 23, 2025
Imo wątki są tak chaotyczne, że na pewnym etapie miałxm gdzieś jak rozwinie się akcja. Nie twierdzę, iż to jest najgorsza książka jaką przeczytałxm. Zdarzały się momenty, gdzie utożsamiałxm się z główną bohaterką, a nawet w niektórych miejscach szczerze się zaśmiałxm. Najgorszy dla mnie jest język. Rozumiem dodawanie elementów erotycznych, ale na pewnym etapie to zaczynało robić się obrzydliwie-przez nadmiar jak i opis. Z pewnością nie chcę wracać do towarzyszących mi mdłości podczas czytania.
November 3, 2025
Masłowska emigruje do Stanów i świetnie się tam odnajduje. Klamra kompozycyjna zawsze na plus. Porządne i zabawne czyli zajebiste
Displaying 1 - 30 of 122 reviews