Είκοσι έξι διηγήματα που εκπτερώθηκαν την τελευταία τριετία. Ιστορίες αντλημένες από τις διαρκείς ένδον και έξω περιπολίες. Περιπέτειες εμπνευσμένες από τη γενέθλια πόλη και από άλλους τόπους, ελληνικούς, μεταπλασμένες κατά βούληση στο δικό τους, πια, αυτόνομο επέκεινα. Νομίσματα της βρύσης. Εκφωλεύσεις πτηνών. Καταστάσεις της δικής μου ζωής, φίλων, γνωστών και αγνώστων, άλλες που τράφηκαν στις όχθες της φαντασίας ή συμπληρώθηκαν απ' αυτήν κι άλλες που τις ακεραίωσε η ίδια, η σχεδόν υπαρκτή πραγματικότητα. Καημός μες στην καρδούλα μου. Μια προσπάθεια να ορίσω το "ψιλοβρέχει". Σκοτεινός λυρισμός αλλά και ευθυμία και τρέλα και το αναπάντεχο που καραδοκεί πίσω απ' τους θάμνους ως Βιετκόνγκ. Το απίστευτο που είναι πιο οικείο απ' το καθημερινό - έτσι συμβαίνει πάντα, άλλωστε. Θραύσματα από τη σύγχρονη παράνοια αλλά και από την παιδική και την εφηβική ηλικία, σκηνές και άνθρωποι που δεν πέθαναν ποτέ γιατί σημάδεψαν τα πράγματα με πράξεις μοναδικές, κι επανέρχονται - σαν λαγοί που πετάγονται απ' τη δεκαετία του '60, ξαφνικά, τώρα, μπροστά στα φανάρια μου τη νύχτα. Και κοκαλώνω εγώ αντί γι' αυτούς.
Ξαναφτιάχνω ένα Καραμπουρνάκι χωρίς αθωότητα, με την ελπίδα τώρα, λέω, να φαίνεται πιο αθώο και λαμπερό, λόγω της αδαμαντίνης των λέξεων. Ίσως.
Αδικολυμαίνομαι το τώρα και τη μνήμη, που είναι, έτσι κι αλλιώς, αναξιόπιστο όργανο. Συμβαίνει: έρχονται τα αύρια να διώξουν τα σήμερα. Στην ουσία πρόκειται για την αγωνία να πάμε σ' έναν βαθύτερο οίστρο. Σε νέες παθήσεις φωνηέντων.
Τι μεσολάβησε; Πώς θ' αντέξουμε; Δεν ξέρω.
Είκοσι έξι νέα διηγήματα. Ίσως θέλοντας, κατά βάση, να πετάξω δροσερά καρπούζια στον Κάτω Κόσμο.
(Greek: Γιώργος Σκαμπαρδώνης) Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1953. Σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Εντευκτήριο, Ο Παρατηρητής, Παραφυάδα και Τραμ. Διηύθυνε την εφημερίδα Θεσσαλονίκη και τα περιοδικά Θ'97 (βραβείο Ιπεκτσί), Τάμαριξ και Χίλια Δέντρα. Επίσης, διετέλεσε διευθυντής του καλλιτεχνικού ενθέτου "Πανσέληνος" της εφημερίδας Κυριακάτικη Μακεδονία, το οποίο το 2000 τιμήθηκε με το ευρωπαϊκό βραβείο "European Newspaperdesign Awards". Υπήρξε επί δύο χρόνια συνεργάτης της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας.
Ακόμη, έγραψε σενάρια για τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ, όπως "Το θέατρο στη Θεσσαλονίκη 1912-1985", "Ο Τσιτσάνης της Θεσσαλονίκης" κ.ά., ενώ σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη, έγραψε το σενάριο για την ταινία του δεύτερου "Όλα είναι δρόμος". Έγραψε ακόμη το κείμενο για τη μουσικοθεατρική παράσταση «Σαν τραγούδι μαγεμένο» που ανέβηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Διετέλεσε πρόεδρος του Δ.Σ. της ΕΡΤ-3 και διευθυντής της καλλιτεχνικής ζώνης του 102 Fm της ΕΡΤ-3. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΜΘ και του Δ.Σ του Μορφωτικού της Ιδρύματος. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων Αθηνών.
Τα μυθιστορήματά του Γερνάω Επιτυχώς και Ουζερί Τσιτσάνης έχουν μεταφερθεί στο θέατρο (Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, 2002 και 2005 αντίστοιχα). Το 2015 το Ουζερί Τσιτσάνης μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο, σε σκηνοθεσία Μανούσου Μανουσάκη. Για τη συλλογή διηγημάτων του Η στενωπός των υφασμάτων, τιμήθηκε το 1993 με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος. Τιμήθηκε επίσης με το Βραβείο Διηγήματος του περιοδικού Διαβάζω το 2004 για τη συλλογή διηγημάτων Επί ψύλλου κρεμάμενος. Το 2010 έλαβε το Βραβείο Ιδρύματος Μπότση και το 2012 το Βραβείο "Πέτρος Χάρης" της Ακαδημίας Αθηνών για το βιβλίο του Περιπολών περί πολλών τυρβάζω. Διηγήματά του έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά, τα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ολλανδικά, τα τσέχικα, τα εβραϊκά, τα ουγγρικά και τα ιταλικά.
Περιπολών περί πολλών τυρβάζω και Ντεπό του Γιώργου Σκαμπαρδώνη.Ο δεξιοτέχνης της μικρής φόρμας Γιώργος Σκαμπαρδώνης ,πήρε τη λόγια φράση " περί πολλά τυρβάζω",που σημαίνει καταγίνομαι με πολλά και έφτιαξε έναν υπέροχο τίτλο που σε τσιγκλάει να πάρεις το βιβλίο και να το ξεφυλίσεις.Και πραγματικά ο συγγραφέας όντας άνθρωπος που περί πολλά τυρβάζει, γράφει με μεγάλη επιτυχία για διάφορα θέματα, άλλα παρμένα από την προσωπική του ζωή και άλλα από την ιστορία της πόλης του της Θεσσαλονίκης.Ειναι απίστευτος γλωσσοπλάστης και λεξοανιχνευτής, απορώ πού τις ξετρυπώνει και τις χρησιμοποιεί!Τα κείμενα του πολλές φορές υπερρεαλιστικά.Συνήθως ξεκινά να πει την ιστορία απλών καθημερινών ανθρώπων που νομίζουμε ότι τους ξέρουμε και στη συνέχεια κάτι κάνει και τις απογειώνει.Στις ιστορίες του συνυπάρχει μαζί με τον συγγραφέα και ο δημοσιογράφος που κάνει την έρευνα του για την ιστορία των κτιρίων της πόλης, ή την έρευνα για το πώς να φτιάξεις ένα ιστιοπλοϊκό στο σαλόνι σου.Μια σελίδα του είναι αφιερωμένη στο τι είναι διήγημα,έχει 25 ορισμούς του διηγήματος,οι αγαπημένοι μου είναι οι παρακάτω:-Το διήγημα είναι απινιδωτής.-Το διήγημα είναι η μακροημέρευση του κεραυνού.-Το διήγημα είναι ελεγχόμενη ανατίναξη.-Το διήγημα είναι μονόχειρ μασέρ .-Το διήγημα είναι ταχυπετές θειαφοκανάρινο.
Είναι το δεύτερο βιβλίο του που διαβάζω. Εξακολουθώ να συμπεραίνω από τον τρόπο γραφής του πως είναι πρώτα δημοσιογράφος και μετά συγγραφέας. Το βιβλίο δεν είναι τίποτα το σπουδαίο. Επίκεντρο η Θεσσαλονίκη, με κωμικές αναπολήσεις του παλιού καλού καιρού.