'The Cinema as Art'.to those brought up on the movie show and bubble gum image, must look like a pretentious contradiction in terms.
As this book demonstrates, however, the cinema stands for an art form which is almost unique in immediacy and scope. The authors explain, with over 300 examples taken from films of every country and period, the stages by which a director isolates what is mentally and emotionally significant in a situation.
به شدت کتاب خوب و مفیدیه برای کسانی که ميخوان تو راه سینما قدم بزارن. تمام مفاهیم اولیه و کلیدی سینما رو به سادگی توضیح داده ولی فقط برای شروع خوبه ديگه، برای آشنایی اولیه با سینما
For anyone interested in everything that has something to do with film, such as editing, montage, sound, coloring, directing, ... how films are made basically... then this would be an excellent book to read. It covers filmmaking from the earliest films to films made up to the early 1960-ties.
هنر سینما اثر رالف استیونسون و ژ.ر. دبری، کتابیست کلاسیک، دقیق و ساختارمند که در روزگاری پیش از انفجار اطلاعات دیجیتال، آمده بود تا سینما را از مرز سرگرمی عبور دهد و به جایگاه یک هنر مستقل برساند. این کتاب، نه مثل نقدهای هیجانزدهٔ ژورنالیستی امروز است، و نه مثل تئوریهای سنگین و گاه بیمصرفِ آکادمیک؛ بلکه چیزی در میان این دو: یک راهنمای فشرده، روشن و گاه شاعرانه برای فهم سینما بهمثابه زبان.
استیونسون و دبری، سینما را نه فقط مجموعهای از تصاویر متحرک، بلکه ابزاری برای بیان فکر، احساس، و وضعیتهای انسانی میدانند. آنها خواننده را دعوت میکنند تا پشت دوربین بایستد، به قابها فکر کند، به تدوین، میزانسن، نور، صدا، بازی، حرکت. سینما در این کتاب، نه بازنمایی جهان، بلکه ساخت دوبارهٔ جهان است؛ جهانی که در آن، زمان و فضا میتوانند فشرده، گسترده یا شکسته شوند.
نویسندگان، با بهرهگیری از مثالهایی از تاریخ سینما – از فیلمهای صامت گرفته تا آثار کلاسیک هالیوودی و اروپایی – تلاش میکنند نشان دهند که هر فیلم، فراتر از داستانش، یک ساختار بصری دارد. مفاهیمی چون حرکت دوربین، نورپردازی، ریتم تدوین، و حتی سکوت، همه در حکم واژگان زبانی هستند که فیلمساز با آنها جمله میسازد، میپرسد، یا فریاد میزند.
از جذابترین بخشهای کتاب، تفکیک میان "سینمای قصهگو" و "سینمای شاعرانه" است. جایی که تأکید میشود سینما صرفاً ابزار روایت نیست؛ بلکه میتواند با تصویر فکر کند، با صدا خواب ببیند، با سکوت بغض کند. این نگاه، راه را باز میکند به سوی فیلمسازانی چون درایر، آیزنشتاین، برسون، تارکوفسکی؛ کسانی که تصویر را به ایده ارتقا دادند.
البته این کتاب، با تمام دقت و ارزش آموزشیاش، بهدلیل زمان تألیفش، برخی محدودیتها هم دارد: خبری از موج نوی ایران، سینمای شرق آسیا، تجربهگرایی معاصر یا سینمای دیجیتال نیست. اما این نقطهضعف نیست، بلکه نشانهٔ بکر بودن نگاه کلاسیک آن است: کتابیست برای آموختن ریشههای زبان سینما، نه مرور تحولات لحظهای.
هنر سینما همان چیزیست که از نامش پیداست؛ کتابی برای آنان که میخواهند پشت پردهٔ جادوی سینما را ببینند، نه برای برملا کردن راز، بلکه برای احترام به نظم پنهانی که در دل تصویر جاریست.
در روزگاری که نقدهای سطحی و تحلیلهای کلیشهای پرشدهاند از واژههای پرطمطراق و اسامی فیلمسازان برای نمایش سواد، این کتاب یادمان میآورد که سینما، قبل از آنکه نظر باشد، نگاه است. و این نگاه، باید آموخته شود. نه برای قضاوت، بلکه برای دیدن. آنگونه که یک هنرمند میبیند.
Quality Rating: Four Stars Enjoyment Rating: Five Stars
A concise and interesting look at the technical ways the cinema can be seen as art. While being relevant to my research, this was also just an enjoyable read; the sections looking at the use of physical space were more interesting to me than the use of camera techniques, but the book looks at it all evenly.