Κατά τη γνώμη μου, το έργο του Κορνήλιου Καστοριάδη θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία. Βέβαια αυτό θα ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με το ρόλο του υπάρχοντος εκπαιδευτικού συστήματος. Πρόκειται πάντως για έναν από τους μεγαλύτερους στοχαστές που έβγαλε η χώρα μας και είναι κρίμα να χάνεται στη λήθη. Είναι τρομακτικό το πόσο λίγοι γνωρίζουν έστω κάτι από το έργο του.
Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μια συλλογή ομιλιών του κυρίως, από τα τέλη της δεκαετίας του 80 μέχρι αρχές 90. Για να πω την αλήθεια μου το πρώτο μέρος με δυσκόλεψε αρκετά. Είναι γεγονός ότι η γλώσσα του είναι κάπως απαιτητική. Το δεύτερο μέρος όμως με καθήλωσε.
Απλές αλήθειες που σε σοκάρουν όταν τις βλέπεις ωμά διατυπωμένες. Γιατί μπορεί να τις γνωρίζεις, όμως βλέποντάς τις "χακάρεται" το σύστημα ασφαλείας του μυαλού σου που έχει φροντίσει να τις απομονώσει και ελεύθερες πια, μπορούν να σε αγγίξουν (μήπως να σε κοπανήσουν στον τοίχο καλύτερα;).
Παραφράζοντας ένα απόσπασμα του βιβλίου, "η κοινωνία φαίνεται ανίκανη πλέον να παράγει ή έστω να ανεχτεί ανθρώπους σαν τον Καστοριάδη" και εύχομαι οι ιδέες του να παραμείνουν ζωντανές μέσα από την μεταξύ μας διάδοση.