What do you think?
Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα
Η Ζωή και ο Θάνατος του Καραβέλα θεωρείται το καλύτερο έργο του Κωνσταντίνου Θεοτόκη και ένα από τα σημαντικότερα της νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας. Η ρεαλιστική αντιμετώπιση και η δράση των ηρώων ξεσκεπάζει το μέγεθος της κακίας που μπορεί να κυριεύσει μια κλειστή κοινωνία. Όλες οι ενέργειές τους πηγάζουν και κατευθύνονται από κακία, χυδαιότητα και απληστία. Στόχος του Θεοτόκη δεν είναι να καταδικάσει τον Καραβέλα και τον περίγυρό του, αλλά να δικαιολογήσει στον αναγνώστη τον ξεπεσμό τους και να πονέσουν γι' αυτόν.
- GenresFictionLiterature
220 pages, Paperback
First published January 1, 1920
About the author
Konstantinos Theotokis
16 books2 followersGreek: Κωνσταντίνος Θεοτόκης
Konstantinos Theotokis (1872–1923) was a foundational Greek realist novelist and translator from Corfu.
Konstantinos Theotokis (1872–1923) was a foundational Greek realist novelist and translator from Corfu.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
July 28, 2022
Toν εκοίταξε μια στιγμη με συμπονετικό βλέμμα και του χαμογελασε με την ακρη του χειλιού της και του ΄πε
-Δύστυχε
Και η όψη του Καραβέλα εξαστέρωσε μεμιας, ένας αναστεναγμός παρηγοριάς εβγήκε απο τα στήθη του, εκοίταξε για πολλή ωρα τη Μαρία και το μάτι του εδάκρυσε
______________
Δεν ξερω τι άλλο να πω για τον Κωνσταντίνο Θεοτόκη, τον αγαπώ απο μικρό παιδι, οταν ειχα διαβάσει Οι σκλαβοι στα δεσμά τους, ειναι τοσο διορατικος, τοσο ευφυης τοσο αληθινος στη γραφή του, τοσο αξεπέραστος. Τον θεωρω απο τους πιο υποεκτιμημένους συγγραφεις της γενιας του, και αρκετα ανωτερο των "σταρς" της λογοτεχνικής εκεινης γενιάς.
Η ζωη και ο θανατος του Καραβελα, που τον τιτλο του τον γνωριζα απο την ερτ - μου φαινεται πως εχει γυριστει σειρα και θα ασχοληθω να την ψαξω τωρα που τελειωσα αυτο το καταπληκτικο βιβλιο -μιλαει για εναν ανθρωπο μοναχικο που του τα παιρνουν ολα. Εχει ομως κι αυτος το μεριδιο ευθυνης του. Οταν ειμαστε νεοι θεωρουμε τους εαυτους μας αφθαρτους, αιωνιους, εχουμε την αλλαζονεια της νιοτης και της ρωμης, ετσι και ο Καραβελας ειχε σπιτι ειχε γυναικα δεν ηταν ευχαριστημενος ηθελε κι αλλα και ποσο αδυναμοι ειμαστε μπροστα στην κολακεια που λεει κ ο Ντοστογιεφσκι - συμβαινουν διαφορα πραγματα και τα χανει ολα με τον ενα ή τον αλλο τροπο, με τη μια ή την αλλη εννοια, γυρνωντας πισω βλεπει (ή, θα επρεπε να δει) οτι δεν υπαρχει πιο αληθινο πραγμα απο την οικογενεια, οτι δεν πρεπει ν απλωνεις το χερι σου εκει που δεν σε παιρνει, ολα αυτα ο Θεοτοκης δεν μας τα λεει, περισσότερο παραθετει τα γεγονοτα σαν Ιησους με μια παραβολή, κι ο αναγνωστης βγαζει τα δικα του ελευθερα συμπερασματα, θα ηθελα τοσα ακομη να γραψω αλλα δεν θελω να ξεπερασω τη γραμμη των σποιλερς. Ο Θεοτοκης δεν σκιαγραφει μονοδιαστατους χαρακτηρες. Κανενας ανθρωπος δεν ειναι καλος ή κακος. Ολοι, οπως ολοι μας, ειμαστε κραματα. Ειμαστε μίξεις με άπειρες αποχρωσεις.
Γενικα λατρεψα την καθε σελιδα.
Με εκανε να σκεφτω πολλά.
Μoυ θυμισε τον παππου των παιδιων μου, που ποτέ δεν τα μαλωνει όταν κανουν σκανταλιά, αλλά οποτε θελει να τους δειξει οτι κατι εχουν κανει λάθος σκαρφιζεται μια ιστορια για ενα φανταστικό παρομοιο συμβαν και μεσα απο την αφηγηση τα παιδια μου βγαζουν το διδαγμα και μαθαινουν τι ειναι το σωστο απο μονοι τους, για να το πραξουν την επομενη φορά.
Μ αυτη την εννοια ο Θεοτοκης ειναι και καπως σωκρατικός.
"Κανείς εκών κακός" αλλωστε
Αυτα και δεν μπορω ν αποκαλυψω αλλα, δυστυχως, γιατι οι σκεψεις μου απο την ωρα που το τελειωσα χθες βραδυ ειναι κουβαρι και πολύ θα το θελα.. Τοσες προεκτασεις σε ενα τοσο μικρο αφηγημα... τα ειλικρινή μου συγχαρητηρια.
___________
Ο ανθρωπος, ειπε πικρά ο Καραβέλας, που δεν εχει απογονο δικο του ειναι σαν το πουλι στο κλαρι!
Ετσι κι εγω. Ξερω τι πρεπει και τι δεν πρεπει να καμω. Ξερω τι ειναι αυτο που θα με καμει να μετανιώσω...μα ο νους δεν οριζει παντα.. κι ο ανθρωπος δεν ακουει παντα την καλη του ορμηνεία, αλλά κάνει το αναποδο, αυτό που ξέρει πως θα του φερει κακό
-Δύστυχε
Και η όψη του Καραβέλα εξαστέρωσε μεμιας, ένας αναστεναγμός παρηγοριάς εβγήκε απο τα στήθη του, εκοίταξε για πολλή ωρα τη Μαρία και το μάτι του εδάκρυσε
______________
Δεν ξερω τι άλλο να πω για τον Κωνσταντίνο Θεοτόκη, τον αγαπώ απο μικρό παιδι, οταν ειχα διαβάσει Οι σκλαβοι στα δεσμά τους, ειναι τοσο διορατικος, τοσο ευφυης τοσο αληθινος στη γραφή του, τοσο αξεπέραστος. Τον θεωρω απο τους πιο υποεκτιμημένους συγγραφεις της γενιας του, και αρκετα ανωτερο των "σταρς" της λογοτεχνικής εκεινης γενιάς.
Η ζωη και ο θανατος του Καραβελα, που τον τιτλο του τον γνωριζα απο την ερτ - μου φαινεται πως εχει γυριστει σειρα και θα ασχοληθω να την ψαξω τωρα που τελειωσα αυτο το καταπληκτικο βιβλιο -μιλαει για εναν ανθρωπο μοναχικο που του τα παιρνουν ολα. Εχει ομως κι αυτος το μεριδιο ευθυνης του. Οταν ειμαστε νεοι θεωρουμε τους εαυτους μας αφθαρτους, αιωνιους, εχουμε την αλλαζονεια της νιοτης και της ρωμης, ετσι και ο Καραβελας ειχε σπιτι ειχε γυναικα δεν ηταν ευχαριστημενος ηθελε κι αλλα και ποσο αδυναμοι ειμαστε μπροστα στην κολακεια που λεει κ ο Ντοστογιεφσκι - συμβαινουν διαφορα πραγματα και τα χανει ολα με τον ενα ή τον αλλο τροπο, με τη μια ή την αλλη εννοια, γυρνωντας πισω βλεπει (ή, θα επρεπε να δει) οτι δεν υπαρχει πιο αληθινο πραγμα απο την οικογενεια, οτι δεν πρεπει ν απλωνεις το χερι σου εκει που δεν σε παιρνει, ολα αυτα ο Θεοτοκης δεν μας τα λεει, περισσότερο παραθετει τα γεγονοτα σαν Ιησους με μια παραβολή, κι ο αναγνωστης βγαζει τα δικα του ελευθερα συμπερασματα, θα ηθελα τοσα ακομη να γραψω αλλα δεν θελω να ξεπερασω τη γραμμη των σποιλερς. Ο Θεοτοκης δεν σκιαγραφει μονοδιαστατους χαρακτηρες. Κανενας ανθρωπος δεν ειναι καλος ή κακος. Ολοι, οπως ολοι μας, ειμαστε κραματα. Ειμαστε μίξεις με άπειρες αποχρωσεις.
Γενικα λατρεψα την καθε σελιδα.
Με εκανε να σκεφτω πολλά.
Μoυ θυμισε τον παππου των παιδιων μου, που ποτέ δεν τα μαλωνει όταν κανουν σκανταλιά, αλλά οποτε θελει να τους δειξει οτι κατι εχουν κανει λάθος σκαρφιζεται μια ιστορια για ενα φανταστικό παρομοιο συμβαν και μεσα απο την αφηγηση τα παιδια μου βγαζουν το διδαγμα και μαθαινουν τι ειναι το σωστο απο μονοι τους, για να το πραξουν την επομενη φορά.
Μ αυτη την εννοια ο Θεοτοκης ειναι και καπως σωκρατικός.
"Κανείς εκών κακός" αλλωστε
Αυτα και δεν μπορω ν αποκαλυψω αλλα, δυστυχως, γιατι οι σκεψεις μου απο την ωρα που το τελειωσα χθες βραδυ ειναι κουβαρι και πολύ θα το θελα.. Τοσες προεκτασεις σε ενα τοσο μικρο αφηγημα... τα ειλικρινή μου συγχαρητηρια.
___________
Ο ανθρωπος, ειπε πικρά ο Καραβέλας, που δεν εχει απογονο δικο του ειναι σαν το πουλι στο κλαρι!
Ετσι κι εγω. Ξερω τι πρεπει και τι δεν πρεπει να καμω. Ξερω τι ειναι αυτο που θα με καμει να μετανιώσω...μα ο νους δεν οριζει παντα.. κι ο ανθρωπος δεν ακουει παντα την καλη του ορμηνεία, αλλά κάνει το αναποδο, αυτό που ξέρει πως θα του φερει κακό
February 12, 2017
Η κοινωνική, οικονομική και κυρίως ηθική εξαθλίωση σε όλο της το μεγαλείο!!!!
May 13, 2015
ΕΠΤΑ ΑΣΤΕΡΑΚΙΑ!!!! Επτααααα *******
December 28, 2018
Ωμή και τραγική περιγραφή της κατάντιας της ελληνικής κοινωνίας. Σκληρό, ρεαλιστικό και απαισιόδοξο μυθιστόρημα που αποτυπώνει τα χειρότερα χαρακτηριστικά του ελληνικού λαού: απληστία, σκληρότητα προς τα ζώα, πλαστή θεοσέβεια, χαιρεκακία, ζήλεια, μιζέρια...
February 12, 2026
Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα παρουσιάζει την πορεία ενός ανθρώπου που ζει στο περιθώριο της κοινωνίας, καθοδηγούμενος από τα πάθη, τα συμφέροντα και τις ηθικές του αδυναμίες. Ο Καραβέλας είναι ένας σκληρός και υπολογιστικός χαρακτήρας, που προσπαθεί να επιβληθεί στους γύρω του με κάθε τρόπο, οδηγούμενος συχνά σε πράξεις ανηθικότητας και εκμετάλλευσης. Μέσα από τις επιλογές του και τις συγκρούσεις του με την κοινωνία, η ζωή του οδηγείται σταδιακά στην ηθική και τελικά στην πραγματική του πτώση, αναδεικνύοντας τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης και τις κοινωνικές συνθήκες που τη διαμορφώνουν.
Παρότι το έργο διατηρεί τη ρεαλιστική και κοινωνική ματιά που χαρακτηρίζει τη γραφή του Θεοτόκη, προσωπικά δεν μου άρεσε τόσο όσο άλλα έργα του, όπως Ο Κατάδικος ή Η τιμή και το χρήμα, τα οποία θεωρώ πιο ολοκληρωμένα και συγκινητικά. Οι περισσότεροι χαρακτήρες του βιβλίου παρουσιάζονται μάλλον αντιπαθητικοί, με κυριότερο παράδειγμα τον ίδιο τον Καραβέλα, του οποίου η συμπεριφορά δύσκολα δημιουργεί οποιαδήποτε συναισθηματική ταύτιση. Επιπλέον, αρκετά από τα γεγονότα της ιστορίας μοιάζουν κάπως τραβηγμένα, ενώ και οι αντιδράσεις των πρωταγωνιστών συχνά φαίνονται υπερβολικές, γεγονός που μειώνει την αληθοφάνεια της αφήγησης. Παρά τη λογοτεχνική αξία του έργου και τη σαφή κοινωνική του στόχευση, το βιβλίο δεν καταφέρνει να αφήσει την ίδια δυνατή εντύπωση που αφήνουν άλλα σημαντικά έργα του συγγραφέα.
Παρότι το έργο διατηρεί τη ρεαλιστική και κοινωνική ματιά που χαρακτηρίζει τη γραφή του Θεοτόκη, προσωπικά δεν μου άρεσε τόσο όσο άλλα έργα του, όπως Ο Κατάδικος ή Η τιμή και το χρήμα, τα οποία θεωρώ πιο ολοκληρωμένα και συγκινητικά. Οι περισσότεροι χαρακτήρες του βιβλίου παρουσιάζονται μάλλον αντιπαθητικοί, με κυριότερο παράδειγμα τον ίδιο τον Καραβέλα, του οποίου η συμπεριφορά δύσκολα δημιουργεί οποιαδήποτε συναισθηματική ταύτιση. Επιπλέον, αρκετά από τα γεγονότα της ιστορίας μοιάζουν κάπως τραβηγμένα, ενώ και οι αντιδράσεις των πρωταγωνιστών συχνά φαίνονται υπερβολικές, γεγονός που μειώνει την αληθοφάνεια της αφήγησης. Παρά τη λογοτεχνική αξία του έργου και τη σαφή κοινωνική του στόχευση, το βιβλίο δεν καταφέρνει να αφήσει την ίδια δυνατή εντύπωση που αφήνουν άλλα σημαντικά έργα του συγγραφέα.
February 18, 2025
Ξέρεις ότι ένα βιβλίο είναι καλό όταν σε κάνει και σιχαίνεσαι το ανθρώπινο είδος.
November 4, 2022
Picked this up in a book shop in old town Corfu — figured I could read some early 20th century Corfiot lit while on the island. Honestly I got really into this one — perhaps because I could picture the rural hills and houses the book describes. Theotokis is a really vivid writer — the book is written almost like a play with a series of locationally-defined scenes. Each chapter is a closely narrated and temporally short vignette where characters enter and exit one location. Then there are time gaps between the chapters and any intervening action is hinted at through the characters dialogue. The characters are colorful and believable, as are their interactions with each other. I will put a content warning of sexual assault and sexism. The characters are a bit casual in their treatment of those topics although I think theotokis overall condemns the thoughts and habits of his characters through his portrayal. Overall, a gem of a book that I wasn’t expecting! I also really appreciated the translators notes and the corfiot history provided in the intro.
April 6, 2018
Ρεαλιστική ηθογραφία, με ανθρώπους γεμάτους πάθη. Καμία καλοσύνη... όλα στον βωμό ενός μίζερου συμφέροντος, και ο χαρακτηρισμένος κακός (ο Καραβέλας) δεν αντέχει όλη αυτή την κακία του κόσμου και αυτοκτονεί.
"Και δεν πρέπει ποτέ οι άντρες να συγχύζονται, να χολοταράζονται, να φαρμακώνονται, να ποτίζονται χολές... α όχι! Ο θυμός άλλο πράμα, ο άνθρωπος κοκκινίζει, φωνάζει, κάνει, χτυπιέται και ξεθυμαίνει. Ουφ!... Η χολή άλλο, αυτή καθίζει μέσα στα σωθικά, συμμαζεύεται στην καρδιά του ανθρώπου, τηνε κιτρινίζει, σα φλερόνι, και τηνε σαπίζει!... Να τι κερδίζει ένας που χολεύεται... Εγώ παιδί μου, δεν χολεύομαι ποτέ, δεν είμαι, γλέπεις, εσωτερικός άνθρωπος, δεν έχω κακοσύνη, δε βαστάω μέσα μου το πάθος! όχι. Και τη γρηά μου, σαν εθύμωνα, την κοπάνιζα, α! την έδερνα κανονικά."
"...παντού ναι ήταν πίκρες και στενοχώριες, μα η ζωή είχε φυλαμένο για καθένα κ' ένα χαμόγελο γλυκό, μιαν αγάπη, ένα έλεος, και μόνον αυτός σ' όλο το χωριό ήταν ορφανός κ' έρημος και μισημένος! Όλοι μπορούσαν να ζουν, όλοι να λησμονούν την πίκρα του θανάτου, και μόνος αυτός έπρεπε αδιάκοπα να συλλογίζεται το τέλος του, να παλεύει κάθε στιγμή με το Χάρο, γιατί σαν τον θάνατο ήτανε φαρμακερή η ζωή του."
"Και δεν πρέπει ποτέ οι άντρες να συγχύζονται, να χολοταράζονται, να φαρμακώνονται, να ποτίζονται χολές... α όχι! Ο θυμός άλλο πράμα, ο άνθρωπος κοκκινίζει, φωνάζει, κάνει, χτυπιέται και ξεθυμαίνει. Ουφ!... Η χολή άλλο, αυτή καθίζει μέσα στα σωθικά, συμμαζεύεται στην καρδιά του ανθρώπου, τηνε κιτρινίζει, σα φλερόνι, και τηνε σαπίζει!... Να τι κερδίζει ένας που χολεύεται... Εγώ παιδί μου, δεν χολεύομαι ποτέ, δεν είμαι, γλέπεις, εσωτερικός άνθρωπος, δεν έχω κακοσύνη, δε βαστάω μέσα μου το πάθος! όχι. Και τη γρηά μου, σαν εθύμωνα, την κοπάνιζα, α! την έδερνα κανονικά."
"...παντού ναι ήταν πίκρες και στενοχώριες, μα η ζωή είχε φυλαμένο για καθένα κ' ένα χαμόγελο γλυκό, μιαν αγάπη, ένα έλεος, και μόνον αυτός σ' όλο το χωριό ήταν ορφανός κ' έρημος και μισημένος! Όλοι μπορούσαν να ζουν, όλοι να λησμονούν την πίκρα του θανάτου, και μόνος αυτός έπρεπε αδιάκοπα να συλλογίζεται το τέλος του, να παλεύει κάθε στιγμή με το Χάρο, γιατί σαν τον θάνατο ήτανε φαρμακερή η ζωή του."
April 12, 2020
Για πολλούς, το αριστούργημα του Κων/νου Θεοτόκη, μια νουβέλα η οποία θίγει την απανθρωπιά την οποία προκαλεί η δίψα της προσωπικής ιδιοκτησίας. Εξαιρετική είναι και η μεταφορά του έργου στην τηλεόραση στα μέσα της δεκαετίας του '90 απο την ΕΡΤ.
September 26, 2020
Ατόφιο δημιούργημα του νατουραλισμού. Οι χαρακτήρες, όπως αρμόζει σε χαρακτήρες του νατουραλισμού, είναι άνθρωποι ανήθικοι και φθονεροί. Δεν υπάρχει τίποτα ηρωικό, τίποτα αξιοθαύμαστο. Ηθογραφία που έγινε κλασική.
αναλυτικότερα: https://bookerys.blogspot.com/2020/09...
αναλυτικότερα: https://bookerys.blogspot.com/2020/09...
November 6, 2021
Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα είναι ένα μικρό σχετικά αφήγημα που περιγράφει τα σχέδια και τα καμώματα του κατοίκου ενός Κερκυραϊκού χωριού, με το παρατσούκλι Καραβέλας. Ο ιδιόρρυθμος αυτός άνθρωπος θα τύχει χλευασμού και κοροϊδίας από σχεδόν ολόκληρο το ύπολοιπο χωριό.
Οι κύριοι χαρακτήρες του μυθιστορήματος είναι ο Αργύρης, ένας παχύς και φιλάσθενος μεσήλικας άνδρας, που είναι όμως ο αρχηγός της οικογένειας των Στατήριδων και κοιτάζει μόνο το κέρδος και το δικό του όφελος, ο άβουλος και αδιάφορος αδερφός του Γιάννης που υπακούει σε ό,τι του πει ο αδερφός του, η γυναίκα του Γιάννη, Μαρία, μία γυναίκα γλωσσοκοπάνα μα και αρκετά όμορφη, την οποία έχει λιμπιστεί ο Καραβέλας, και η Χρυσάνθη, η γυναίκα του Αργύρη, πολύ πιο χαμηλών τόνων από τη Μαρία, που όμως δεν διστάζει να τσακώνεται μαζί της αρκετά συχνά, με βασικό παράπονό της ότι στενοχωρεί τον άντρας της, τον Αργύρη.
Ο Θωμάς, γνωστός σε όλη το χωριό με το παρωνύμιο Καραβέλας (ο ίδιος δεν θέλει ούτε να το ακούει και εξαγριώνεται με όποιον τον αποκαλεί έτσι), στην αρχή του αφηγήματος χάνει τη γυναίκα του. Δεν είχε παιδιά μαζί της και καθότι ο ίδιος είναι ένας εύρωστος εξηντάρης σχεδιάζει να ξαναπαντρευτεί. Ξεγελιέται, όμως, από τον Αργύρη και δεν γράφει το σπίτι του στα ανήψια του, αλλά κάνει συμφωνία μαζί του για να του δίνει αυτός ένα ποσό και να εκμευταλλεύεται το διπλανό κτήμα.
Το αποτέλεσμα είναι να παγιδευτεί σε μια ζημιογόνα για τον ίδιο συμφωνία, ενώ τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα λόγω του έρωτα του για τη Μαρία. Η Μαρία τον κοροϊδεύει συνέχεια και τον περιπαίζει, αυτός προσπαθεί ανεπιτυχώς να τη βιάσει. Οι κοπέλες του χωριού επίσης τον φωνάζουν Καραβέλα, και μετά από κάποιο σημείο αρχίζει να τρελαίνεται. Ρίχνει ζιζάνια στο χωράφι των Στατήριδων, ενώ ενθαρρύνει τον γιο του Αργύρη, Ανδρέα να ικανοποιήσει τον έρωτα του με την ξαδέρφη του Αμαλία, για να εκδικηθεί με αυτόν τον τρόπο τον Αργύρη, που δεν θέλει να χαλάσει το συμβόλαιο μαζί του και τη Μαρία που τον περιπαίζει.
Το τέλος του Καραβέλα είναι φρικτό, αφού όταν βλέπει ότι δεν τον σηκώνει το χωριό, προσπαθεί ανεπιτυχώς να φύγει στην πόλη και να πάει σε ένα πτωχοκομείο. Επιστρέφει στο χωριό, όπου τα πράγματα δεν έχουν καλυτερεύσει και αποφασίζει να δώσει τέλος στη ζωή του και να κρεμαστεί. Στο τέλος όλο σχεδόν το χωριό τον καταριέται και φτύνει το άψυχο σώμα του, τα παιδιά συνεχίζουν να γελούν μαζί του και τον θάβουν όπως όπως σε ένα απόμερο μέρος του νεκροταφείο, καθότι αυτόχειρας. Μόνο η αδερφή του και ο νοδάρος του χωριού (που επίσης έχει παράπονα από τις κόρες του, την Μαρία και την παπαδιά) φαίνεται να τον συμπαθούν.
Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα με το μυθιστόρημα, όμως δεν είναι άσχημο έργο σίγουρα, η ζωή στο χωριό περιγράφεται αρκετά παραστατικά από τον Θεοτόκη. Ορισμένες φορές κάποια καμώματα του Καραβέλα προκαλούν γέλιο. Σίγουρα όμως, παρά τα πειράγματα που υφίσταται, δεν μπορείς να τον συμπαθήσεις σαν χαρακτήρα όταν επιχειρεί να βιάσει τη Μαρία και πριν καλά-καλά πεθάνει η γυναίκα του αρχίζει να κάνει σχέδια για τη ζωή του, μετά τον θάνατό της. Όπως παρομοίως δεν μπορείς να συμπαθήσεις τους υπόλοιπους βασικούς χαρακτήρες, τον συμφεροντολόγο Αργύρη και την ψωροπερήφανη Μαρία.
Οι κύριοι χαρακτήρες του μυθιστορήματος είναι ο Αργύρης, ένας παχύς και φιλάσθενος μεσήλικας άνδρας, που είναι όμως ο αρχηγός της οικογένειας των Στατήριδων και κοιτάζει μόνο το κέρδος και το δικό του όφελος, ο άβουλος και αδιάφορος αδερφός του Γιάννης που υπακούει σε ό,τι του πει ο αδερφός του, η γυναίκα του Γιάννη, Μαρία, μία γυναίκα γλωσσοκοπάνα μα και αρκετά όμορφη, την οποία έχει λιμπιστεί ο Καραβέλας, και η Χρυσάνθη, η γυναίκα του Αργύρη, πολύ πιο χαμηλών τόνων από τη Μαρία, που όμως δεν διστάζει να τσακώνεται μαζί της αρκετά συχνά, με βασικό παράπονό της ότι στενοχωρεί τον άντρας της, τον Αργύρη.
Ο Θωμάς, γνωστός σε όλη το χωριό με το παρωνύμιο Καραβέλας (ο ίδιος δεν θέλει ούτε να το ακούει και εξαγριώνεται με όποιον τον αποκαλεί έτσι), στην αρχή του αφηγήματος χάνει τη γυναίκα του. Δεν είχε παιδιά μαζί της και καθότι ο ίδιος είναι ένας εύρωστος εξηντάρης σχεδιάζει να ξαναπαντρευτεί. Ξεγελιέται, όμως, από τον Αργύρη και δεν γράφει το σπίτι του στα ανήψια του, αλλά κάνει συμφωνία μαζί του για να του δίνει αυτός ένα ποσό και να εκμευταλλεύεται το διπλανό κτήμα.
Το αποτέλεσμα είναι να παγιδευτεί σε μια ζημιογόνα για τον ίδιο συμφωνία, ενώ τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα λόγω του έρωτα του για τη Μαρία. Η Μαρία τον κοροϊδεύει συνέχεια και τον περιπαίζει, αυτός προσπαθεί ανεπιτυχώς να τη βιάσει. Οι κοπέλες του χωριού επίσης τον φωνάζουν Καραβέλα, και μετά από κάποιο σημείο αρχίζει να τρελαίνεται. Ρίχνει ζιζάνια στο χωράφι των Στατήριδων, ενώ ενθαρρύνει τον γιο του Αργύρη, Ανδρέα να ικανοποιήσει τον έρωτα του με την ξαδέρφη του Αμαλία, για να εκδικηθεί με αυτόν τον τρόπο τον Αργύρη, που δεν θέλει να χαλάσει το συμβόλαιο μαζί του και τη Μαρία που τον περιπαίζει.
Το τέλος του Καραβέλα είναι φρικτό, αφού όταν βλέπει ότι δεν τον σηκώνει το χωριό, προσπαθεί ανεπιτυχώς να φύγει στην πόλη και να πάει σε ένα πτωχοκομείο. Επιστρέφει στο χωριό, όπου τα πράγματα δεν έχουν καλυτερεύσει και αποφασίζει να δώσει τέλος στη ζωή του και να κρεμαστεί. Στο τέλος όλο σχεδόν το χωριό τον καταριέται και φτύνει το άψυχο σώμα του, τα παιδιά συνεχίζουν να γελούν μαζί του και τον θάβουν όπως όπως σε ένα απόμερο μέρος του νεκροταφείο, καθότι αυτόχειρας. Μόνο η αδερφή του και ο νοδάρος του χωριού (που επίσης έχει παράπονα από τις κόρες του, την Μαρία και την παπαδιά) φαίνεται να τον συμπαθούν.
Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα με το μυθιστόρημα, όμως δεν είναι άσχημο έργο σίγουρα, η ζωή στο χωριό περιγράφεται αρκετά παραστατικά από τον Θεοτόκη. Ορισμένες φορές κάποια καμώματα του Καραβέλα προκαλούν γέλιο. Σίγουρα όμως, παρά τα πειράγματα που υφίσταται, δεν μπορείς να τον συμπαθήσεις σαν χαρακτήρα όταν επιχειρεί να βιάσει τη Μαρία και πριν καλά-καλά πεθάνει η γυναίκα του αρχίζει να κάνει σχέδια για τη ζωή του, μετά τον θάνατό της. Όπως παρομοίως δεν μπορείς να συμπαθήσεις τους υπόλοιπους βασικούς χαρακτήρες, τον συμφεροντολόγο Αργύρη και την ψωροπερήφανη Μαρία.
June 18, 2024
Επιστροφή στον Κωνσταντίνο Θεοτόκη, με το βιβλίο που θεωρείται το καλύτερο πόνημα του Κερκυραίου συγγραφέα. Πρωταγωνιστής είναι ο Θωμάς (ή Καραβέλας, όπως τον φωνάζουν κοροϊδευτικά οι κάτοικοι του χωριού), ένας κάτοικος του χωριού, ο οποίος χάνει τη γυναίκα του. Ο Αργύρης, έχει βάλει στο μάτι το σπίτι του Θωμά και προσπαθεί να τον πείσει να το γράψει σ’ εκείνον αντί να το δώσει στα ανίψια του. Η υπόθεση περιπλέκεται, καθώς ο Θωμάς είναι ερωτευμένος με την Μαρία, την γυναίκα του αδερφού του Αργύρη, του Γιάννη. Η Μαρία, γνωρίζοντας πως ο Θωμάς την ποθεί, προσπαθεί κι αυτή να τον πείσει να γράψει το σπίτι στην οικογένειά της. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ο Θωμάς να γίνει δέκτης κοροϊδίας, να χάσει το σπίτι του και να απελπιστεί τόσο πολύ με τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν που θα αποφασίσει πρώτα να τους εκδικηθεί και έπειτα να βάλει τέλος στη ζωή του.
Για άλλη μια φορά βλέπουμε, μέσα από την κλασική λογοτεχνία, την εικόνα της ελληνικής κοινωνίας παλαιότερων εποχών. Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε κάποιο χωριό της Κέρκυρας όμως οι χαρακτήρες μπορούν να συναντηθούν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ελλάδας. Όλα τα πρόσωπα της ιστορίας, μηδενός εξαιρουμένου, είναι ανήθικοι ή έχουν κάποιο «αμαρτωλό» σκηνικό. Οικογενειακές έριδες, συκοφαντίες, απόπειρες βιασμού, αιμομιξίες, τραμπουκισμοί…Η ιστορία αυτή τα έχει όλα και τα έχει μοιράσει σχεδόν ισόποσα στους πρωταγωνιστές της.
Το πιο συγκλονιστικό χαρακτηριστικό του βιβλίου θεωρώ πως είναι η διαχρονικότητά του. Πρόκειται για μια ιστορία γραμμένη το 1923 και εκατό χρόνια μετά δεν συναντάται κάποια ουσιαστική διαφορά στην ελληνική κοινωνία. Στις ειδήσεις αλλά και στον περίγυρό μας, βλέπουμε και διαβάζουμε συχνά για περιπτώσεις ανθρώπων που οδηγούνται αποκλειστικά από τον εγωισμό και το συμφέρον τους, φιλοχρήματοι, ικανοί να προδώσουν φίλους και οικογένεια για μια κληρονομιά. Γέροι άνθρωποι που αφήνονται στο περιθώριο από τον περίγυρό τους, λες και η ζωή τελειώνει αυτόματα μετά από κάποια ηλικία.
Διαβάζοντας το βιβλίο του Θεοτόκη, ομολογώ πως δεν ένιωσα καλά για κανέναν από τους χαρακτήρες. Ακόμα και ο Θωμάς, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, ο οποίος γίνεται «σάκος του μποξ» για τους κατοίκους του χωριού του, δεν δέχεται την περιφρόνηση του έρωτά του από την Μαρία και προσπαθεί να την βιάσει. Είναι σπάνιο ένα βιβλίο να είναι γραμμένο με τέτοιο τρόπο που ο αναγνώστης δεν μπορεί να «συνδεθεί» με κανέναν από τους πρωταγωνιστές. Ίσως όμως αυτό να είναι και το δυνατότερο σημείο του βιβλίου. Οι χαρακτήρες του είναι γραμμένοι ρεαλιστικά, βγαλμένοι από την πραγματική ζωή. Και στην πραγματική ζωή δεν είναι λίγες οι φορές που βρίσκεις τον εαυτό σου να αντιπαθεί τους πάντες.
Έχει γίνει τηλεοπτική σειρά από την ΕΡΤ το 1996.
Για άλλη μια φορά βλέπουμε, μέσα από την κλασική λογοτεχνία, την εικόνα της ελληνικής κοινωνίας παλαιότερων εποχών. Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε κάποιο χωριό της Κέρκυρας όμως οι χαρακτήρες μπορούν να συναντηθούν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ελλάδας. Όλα τα πρόσωπα της ιστορίας, μηδενός εξαιρουμένου, είναι ανήθικοι ή έχουν κάποιο «αμαρτωλό» σκηνικό. Οικογενειακές έριδες, συκοφαντίες, απόπειρες βιασμού, αιμομιξίες, τραμπουκισμοί…Η ιστορία αυτή τα έχει όλα και τα έχει μοιράσει σχεδόν ισόποσα στους πρωταγωνιστές της.
Το πιο συγκλονιστικό χαρακτηριστικό του βιβλίου θεωρώ πως είναι η διαχρονικότητά του. Πρόκειται για μια ιστορία γραμμένη το 1923 και εκατό χρόνια μετά δεν συναντάται κάποια ουσιαστική διαφορά στην ελληνική κοινωνία. Στις ειδήσεις αλλά και στον περίγυρό μας, βλέπουμε και διαβάζουμε συχνά για περιπτώσεις ανθρώπων που οδηγούνται αποκλειστικά από τον εγωισμό και το συμφέρον τους, φιλοχρήματοι, ικανοί να προδώσουν φίλους και οικογένεια για μια κληρονομιά. Γέροι άνθρωποι που αφήνονται στο περιθώριο από τον περίγυρό τους, λες και η ζωή τελειώνει αυτόματα μετά από κάποια ηλικία.
Διαβάζοντας το βιβλίο του Θεοτόκη, ομολογώ πως δεν ένιωσα καλά για κανέναν από τους χαρακτήρες. Ακόμα και ο Θωμάς, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, ο οποίος γίνεται «σάκος του μποξ» για τους κατοίκους του χωριού του, δεν δέχεται την περιφρόνηση του έρωτά του από την Μαρία και προσπαθεί να την βιάσει. Είναι σπάνιο ένα βιβλίο να είναι γραμμένο με τέτοιο τρόπο που ο αναγνώστης δεν μπορεί να «συνδεθεί» με κανέναν από τους πρωταγωνιστές. Ίσως όμως αυτό να είναι και το δυνατότερο σημείο του βιβλίου. Οι χαρακτήρες του είναι γραμμένοι ρεαλιστικά, βγαλμένοι από την πραγματική ζωή. Και στην πραγματική ζωή δεν είναι λίγες οι φορές που βρίσκεις τον εαυτό σου να αντιπαθεί τους πάντες.
Έχει γίνει τηλεοπτική σειρά από την ΕΡΤ το 1996.
September 24, 2026
Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα κερκυραϊκό χωριό και παρακολουθεί τον ηλικιωμένο Θωμά (γνωστό περιγελαστικά ως Καραβέλα), ο οποίος μετά τον θάνατο της γυναίκας του γίνεται βορρά στα αδίστακτα συμφέροντα των συγχωριανών του. Ο Αργύρης επιχειρεί να ιδιοποιηθεί το σπίτι του γέρου, ενώ η υπόθεση περιπλέκεται όταν ο Θωμάς εκδηλώνει ένα τυφλό ερωτικό πάθος για τη Μαρία, τη νύφη του Αργύρη. Εκμεταλλευόμενη τον έρωτά του, η Μαρία προσπαθεί κι αυτή να οικειοποιηθεί την περιουσία του. Θύμα εμπαιγμού, προδοσίας και εκμετάλλευσης, ο Καραβέλας χάνει τα πάντα, οδηγείται στην απόγνωση και ...
Το βιβλίο θέτει στο επίκεντρο τη διαχρονική παθογένεια της ελληνικής επαρχίας και την ανθρώπινη απληστία. Το νόημά του είναι η αποκάλυψη της ηθικής σήψης και του αδίστακτου εγωισμού, όπου οι οικογενειακές έριδες, η φιλοχρηματία, οι συκοφαντίες και η περιθωριοποίηση των ηλικιωμένων κυριαρχούν απόλυτα. Μας δείχνει πώς μια κλειστή κοινωνία μπορεί να απογυμνωθεί από κάθε ίχνος ενσυναίσθησης, μετατρέποντας τις ανθρώπινες σχέσεις σε ένα ανελέητο παιχνίδι επικράτησης και κέρδους.
Ο Θεοτόκης χρησιμοποιεί ένα στυλ γραφής αμιγώς ρεαλιστικό και νατουραλιστικό, σκιαγραφώντας με ωμότητα και γυμνή αλήθεια την ατμόσφαιρα της εποχής. Η αφήγηση διατηρεί μια αδιαπέραστη ψυχρότητα, χωρίς να ωραιοποιεί καταστάσεις ή να χαρίζεται στους ήρωές της. Η πλοκή ξετυλίγεται με εσωτερική ένταση, κατανέμοντας σχεδόν ισόποσα την ανηθικότητα σε όλους τους εμπλεκόμενους και αναδεικνύοντας τις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης φύσης.
Είναι ένα μυθιστόρημα που ξεχωρίζει για τη σοκαριστική διαχρονικότητά του, καθώς, παρόλο που γράφτηκε το 1923, καθρεφτίζει αυτούσια τα ίδια φαινόμενα που συναντάμε ακόμα και σήμερα. Το πιο ιδιαίτερο και δυνατό του σημείο είναι ότι δεν σε αφήνει να συνδεθείς ή να συμπαθήσεις κανέναν απολύτως χαρακτήρα. Ακόμη και ο ίδιος ο Θωμάς, που λειτουργεί ως το απόλυτο θύμα, καταφεύγει στη βία όταν απορρίπτεται, αποδεικνύοντας ότι κανείς δεν είναι αμόλυντος. Αυτή η έλλειψη θετικού ήρωα αντικατοπτρίζει έναν ωμό ρεαλισμό, καθιστώντας το ένα δυνατό κοινωνικό δράμα. Παρόλα αυτά, η απόλυτη μαυρίλα και η έλλειψη οποιασδήποτε αχτίδας ελπίδας αφαιρούν λίγο από την αναγνωστική απόλαυση.
Ένα σκοτεινό κλασικό δράμα που σε προβληματίζει έντονα .
3,5 άστρα
Το βιβλίο θέτει στο επίκεντρο τη διαχρονική παθογένεια της ελληνικής επαρχίας και την ανθρώπινη απληστία. Το νόημά του είναι η αποκάλυψη της ηθικής σήψης και του αδίστακτου εγωισμού, όπου οι οικογενειακές έριδες, η φιλοχρηματία, οι συκοφαντίες και η περιθωριοποίηση των ηλικιωμένων κυριαρχούν απόλυτα. Μας δείχνει πώς μια κλειστή κοινωνία μπορεί να απογυμνωθεί από κάθε ίχνος ενσυναίσθησης, μετατρέποντας τις ανθρώπινες σχέσεις σε ένα ανελέητο παιχνίδι επικράτησης και κέρδους.
Ο Θεοτόκης χρησιμοποιεί ένα στυλ γραφής αμιγώς ρεαλιστικό και νατουραλιστικό, σκιαγραφώντας με ωμότητα και γυμνή αλήθεια την ατμόσφαιρα της εποχής. Η αφήγηση διατηρεί μια αδιαπέραστη ψυχρότητα, χωρίς να ωραιοποιεί καταστάσεις ή να χαρίζεται στους ήρωές της. Η πλοκή ξετυλίγεται με εσωτερική ένταση, κατανέμοντας σχεδόν ισόποσα την ανηθικότητα σε όλους τους εμπλεκόμενους και αναδεικνύοντας τις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης φύσης.
Είναι ένα μυθιστόρημα που ξεχωρίζει για τη σοκαριστική διαχρονικότητά του, καθώς, παρόλο που γράφτηκε το 1923, καθρεφτίζει αυτούσια τα ίδια φαινόμενα που συναντάμε ακόμα και σήμερα. Το πιο ιδιαίτερο και δυνατό του σημείο είναι ότι δεν σε αφήνει να συνδεθείς ή να συμπαθήσεις κανέναν απολύτως χαρακτήρα. Ακόμη και ο ίδιος ο Θωμάς, που λειτουργεί ως το απόλυτο θύμα, καταφεύγει στη βία όταν απορρίπτεται, αποδεικνύοντας ότι κανείς δεν είναι αμόλυντος. Αυτή η έλλειψη θετικού ήρωα αντικατοπτρίζει έναν ωμό ρεαλισμό, καθιστώντας το ένα δυνατό κοινωνικό δράμα. Παρόλα αυτά, η απόλυτη μαυρίλα και η έλλειψη οποιασδήποτε αχτίδας ελπίδας αφαιρούν λίγο από την αναγνωστική απόλαυση.
Ένα σκοτεινό κλασικό δράμα που σε προβληματίζει έντονα .
3,5 άστρα
September 7, 2024
Ένα βιβλίο αντιπροσωπευτικό δείγμα του ρεαλισμού και διαχρονικό. Περιγραφή της τότε κοινωνίας που σε κάποια θέματα θα μπορούσε να αφορά και τη σημερινή κοινωνία. Ο αναγνώστης περνάει απο διάφορα στάδια συναισθηματικής φόρτισης, απόγνωση, νεύρα, προβληματισμό και νομίζω αυτό είναι και το στοιχείο που το ξεχωρίζει. Σε αναγωγή σε ξένη λογοτεχνία θα μπορούσε να διαβαστούν βιβλία του Honore de Balzac που θεωρείται απο τους θεμελιωτές του ρεαλισμού και κινείται σε παρόμοια θεματολογία αναφορικά με την ψυχογραφία και ηθογραφία της κοινωνίας που όμως παραμένει διαχρονική.
June 3, 2023
Η ιστορία του Καραβέλα και των συγχωριανών του σε κάποιο χωριό της Ελλάδας στις αρχές του 20ού αιώνα. Η πιο καλή κριτική είναι ήδη γραμμένη στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: "λάμπει και σήμερα προπάντων με τον αμείλικτο ρεαλισμό του".
September 17, 2023
."Τότε που είχε τη δύναμη, ποιός κοιτούσε να τον πειράξη; Οι άνθρωποι ήξεραν όλοι πως κ' εκείνος ημπορούσε να κάμη το κακό, αν ήθελε κ' οι άνθρωποι φοβούνται ο ένας τον άλλο, και μονάχα γι'ατό δεν τρώγονται σαν τους λύκους..."
July 9, 2020
Συγκινητική ηθογραφία.
Displaying 1 - 17 of 17 reviews