Η Κατίνα Μελά, γόνος ιδιόρρυθμης ελληνοαμερικανικής οικογένειας και μελετήτρια της σύγχρονης ελληνικής ποίησης, φτάνει στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 2006. Η καθημερινότητά της μετατρέπεται σύντομα σε μια κωμικοτραγική προσπάθεια ένταξης στην αθηναική κοινωνία των ημερών μας και σε μια σπαρακτική απόπειρα συμφιλίωσης με το πρόσωπο του παρελθόντος της. Παρά τα καταιγιστικά γεγονότα που σηματοδοτούν τη διαμονή της, τον Ιούλιο του 2007 η Κατίνα θα εγκαταλείψει την έκρυθμη πόλη, έχοντας προηγουμένως καταθέσει σε ένα διεθνές φιλολογικό συνέδριο τη μαρτυρία της για την απρόβλεπτη σύνδεση λογοτεχνίας και ζωής.
Ακόμα και στις λιγότερο επιτυχημένες δουλειές της, όπως αυτή, παραμένει για μένα η πιο ενδιαφέρουσα (νέα) Ελληνίδα συγγραφέας, όχι μόνο γιατί ξεφεύγει από τη βαρετή θεματική όλων των υπόλοιπων, ούτε γιατί δεν πουλάει σε κάθε δεύτερη σελίδα το πόσο γαμάτη και ψαγμένη (*γκουχ* Σώτη *γκουχ*) είναι, αλλά κυρίως γιατί ψάχνεται διαρκώς σε νέες αφηγηματικές φόρμες, έστω κι αν αυτή τη φορά ο πειραματισμός έκανε κάπως μηχανικό κι αμήχανο ταυτόχρονα το αποτέλεσμα.
Μία ενδιαφέρουσα φόρμα, μεταμοντέρνο ύφος, πρωτότυπη πλοκή, όλα λειτουργούν άριστα στα λογοτεχνικά πλαίσια (τα οποία ταυτόχρονα αμφισβητούνται από όλα τα παραπάνω!). Το προτείνω στους μη συμβατικούς αναγνώστες.