Michael John Moorcock is an English writer primarily of science fiction and fantasy who has also published a number of literary novels.
Moorcock has mentioned The Gods of Mars by Edgar Rice Burroughs, The Apple Cart by George Bernard Shaw and The Constable of St. Nicholas by Edward Lester Arnold as the first three books which captured his imagination. He became editor of Tarzan Adventures in 1956, at the age of sixteen, and later moved on to edit Sexton Blake Library. As editor of the controversial British science fiction magazine New Worlds, from May 1964 until March 1971 and then again from 1976 to 1996, Moorcock fostered the development of the science fiction "New Wave" in the UK and indirectly in the United States. His serialization of Norman Spinrad's Bug Jack Barron was notorious for causing British MPs to condemn in Parliament the Arts Council's funding of the magazine.
During this time, he occasionally wrote under the pseudonym of "James Colvin," a "house pseudonym" used by other critics on New Worlds. A spoof obituary of Colvin appeared in New Worlds #197 (January 1970), written by "William Barclay" (another Moorcock pseudonym). Moorcock, indeed, makes much use of the initials "JC", and not entirely coincidentally these are also the initials of Jesus Christ, the subject of his 1967 Nebula award-winning novella Behold the Man, which tells the story of Karl Glogauer, a time-traveller who takes on the role of Christ. They are also the initials of various "Eternal Champion" Moorcock characters such as Jerry Cornelius, Jerry Cornell and Jherek Carnelian. In more recent years, Moorcock has taken to using "Warwick Colvin, Jr." as yet another pseudonym, particularly in his Second Ether fiction.
Έχοντας πολύ καιρό να διαβάσω οτιδήποτε από Μούρκοκ , πήρα πραγματικά πολύ μεγάλη χαρά όταν έλαβα ως δώρο γενεθλίων το βιβλίο του Ερεκόζι , της μοναδικής από τις τέσσερις major ενσαρκώσεις του Αιώνιου Πρόμαχου που δεν είχα διαβάσει εώς τώρα (το γεγονός δε ότι το δώρο ήταν από μία συγκεκριμένη και πολύ σημαντική για μένα κοπέλα με χαροποίησε ακόμα περισσότερο αλλά αυτόδεν αφορά το review...plus σελιδοδείκτες)
Τον Ερεκόζι τον είχα γνωρίσει μόνο μέσα από τα μάτια του Έλρικ αλλά το γεγονός πως είναι η μοναδική από τις ενσαρκώσεις του Αιώνιου Πρόμαχου που πλήρη γνώση για την τραγικότητα της υπάρξής του και του πεπρωμένου του στο πολυσυμπάν με γέμιζε με περιέργεια και μελαγχολία. Και πραγματικά ο Ερεκόζε είναι απο τις πιο μελαγχολικές εμφάνσεις του Αιώνιου Πρόμαχου (και πως να μην είναι άλλωστε),θα μπορούσε άνετα να ήταν emo με την διαφορά οτι "φίλε δεν μπλέκεις"
Ο κόσμος του Φοινικα στον Οψιδιανό είναι όπως μας έχει συνηθίσει ο Μούρκοκ ενδιαφέρον, σκοτεινός και μυστηριώδης με ένα έντονο αίσθημα τραγικότητας να πλανιέται παντού. Οι γεωλογικές του περιγραφές δεν λείπουν ούτε από εδώ και οι μάχες είναι όπως πάντα επικές (αν και όχι στον βαθμό αυτών στις ιστορίες του Έλρικ ή του Χόκμουν) Το τελείωσα μέσα σε λιγότερο από 4 μέρες χωρίς να κουραστώ λεπτό.
ΥΓ. Κανονικά το βιβλίο θα έπρεπε να λεγόταν Ούρλικ αλλά γνωρίζοντας το όλο concept του Eρεκόζι πάω πάσο.
"-Λένε πάλι ότι μόνο όσο επιθυμούν πραγματικά την γαλήνη μπορούν να βρουν την Τάνελορν" "-Ναι, αλλά είναι ελάχιστοι αυτοί που πραγματικά την επιθυμούν"